Meningen

De Zuid-Koreaanse stamcelwetenschapper Hwang Woo-Suk werkt tegenwoordig in de Verenigde Arabische Emiraten, waar hij kamelen kloont voor onder anderen schoonheidswedstrijden en kamelenraces. In februari 2004 verkondigde hij dat hij samen met verloskundige Moon Shin-Yong een manier had gevonden om menselijke embryo’s te klonen. Journalist David Cyranoski was de enige die zijn kop boven het maaiveld uitstak en grote vraagtekens plaatste bij de methodiek en de onderzoeksresultaten. Terecht, want de man die aanvankelijk bestempeld werd als ‘King Of Clones’ is nu een paria in de wereld van de wetenschap. Alle hoofdrolspelers werkten mee aan deze documentaire en spreken met opvallende nuchterheid over het hoe en wat achter dit schandaal. Bio-ethicus Paul Root Wolpe weet zowel de wetenschap als de ethische dilemma’s met betrekking tot klonen op knappe wijze te verhelderen, zodat dit nooit een technisch verhaal hoeft te worden. Thayi legt joe een lastige, maar intrigerende vraag op: hebben we door het schandaal rondom Woo-Suk de baby met het badwater weggegooid als het gaat om klonen? De bijdrage van radioloog Alexander Ruebben maakt die vraag moeilijk te beantwoorden.

Ouderwetse hervertelling van het leven Jezus Christus is goedgekeurd door ‘The Angel Guild’, zo’n Amerikaanse club dat familievriendelijke (lees: fundamentalistisch Christelijke) films produceert. Hoe ironisch is het dat juist Charles Dickens [Kenneth Branagh], één van de grootste schrijvers van fictie aller tijden, de verteller is van het evangelie en dat hij benadrukt dat de legende van Koning Arthur gebaseerd is op het levensverhaal (of is het de legende) van Jezus Christus. De raamvertelling (waarin Dickens het verhaal vertelt aan zijn zoontje Walter [Roman Griffin Davis]) voorkomt in ieder geval dat het te prekerig wordt. Wel vreemd dat de achtergronden zeer gedetailleerd en realistisch zijn, terwijl de personages er simplistisch en levenloos uitzien. Maar de filmversies uit 1927 en 1961 zijn een stuk beter.

Dit fascinerende drama begint met een 5 minuten durende close-up van Jack Nicholson waarin hij een dramatisch verhaal vertelt. Een fantastisch geacteerde opening waarmee regisseur Bob Rafelson je als kijker meteen weet te pakken om je niet meer los te laten. Nicholson speelt David Staebler, een filosoof met een nachtelijk praatprogramma bij een radiostation in Philadelphia. Zijn oudere broer Jason [Bruce Dern] is altijd op zoek naar avontuur en het grote geld. Wanneer Jason David vraagt om naar Atlantic City te komen zodat ze samen een grote slag kunnen slaan is David sceptisch, zeker wanneer blijkt dat Jason nog wat verplichtingen dient na te komen bij Lewis [Scatman Crothers].

Wie denkt dat Nicholson vooral uitblinkt in extraverte rollen dient deze film zeker te bekijken. Zijn onderkoelde spel contrasteert uitstekend met de stijl van de energieke, onvoorspelbare Bruce Dern. De twee zijn ondanks die contrasten volstrekt geloofwaardig als broers. Ellen Burstyn schittert eveneens als Sally, een rol die totaal anders is dan die in The Exorcist , de film die ze hierna zou maken. In haar enige hoofdrol houdt Julia Anne Robinson (die in 1975 zou overlijden bij een brand) zich op knappe wijze staande als Jasons 'ster-in-wording' en het is daarmee een even treurig als indrukwekkend testament van dit veel te jong gestorven acteertalent. Bob Rafelson toont hier opnieuw tot de beste regisseurs van de periode te horen en naast de openingsmonoloog zijn er andere momenten die je bijblijven: de introductie van de flamboyante Burstyn, de tapdance van Robinson en niet vergeten de indrukwekkende finale.

Dat Pete Davidson dit autobiografische scenario schreef in samenwerking met zijn voormalige SNL-collega Dave Sirus en regisseur Judd Apatow blijkt een net zo meesterlijke zet als de aanwezigheid van Steve Buscemi in de rol van een ervaren brandweerman. Pete Davidson was zelf 7 jaar toen zijn vader, een brandweerman, stierf bij zijn poging om mensenlevens te redden na de aanslag op New York op 9 september 2001. Steve Buscemi werkte destijds zélf als brandweerman in New York en leunt hier op een persoonlijke ervaring die grote geloofwaardigheid geeft aan deze aangenaam realistische film.

Davidson speelt de rol van de 24-jarige Scott, die een stuurloos leven leidt dat grotendeels bestaat uit een combinatie van drugs, nihilisme en cynisme. Daarmee valt hij niet uit de toom bij zijn even stuurloze vrienden, maar hij vervreemdt zich wel steeds meer van zijn moeder Margie [Marisa Tomei] en zijn jongere zus Claire [Maude Apatow, de oudste dochter van de regisseur] die, in tegenstelling tot Scott, amper herinneringen heeft aan haar vader, een brandweerman die stierf tijdens een (niet nader genoemde) reddingsoperatie toen Scott 7 jaar oud was.

Wanneer Margie een relatie krijgt met Ray Bishop [Bill Burr], eveneens een brandweerman, en Scott vervolgens te horen krijgt dat hij binnen 9 maanden op zichzelf moet gaan wonen en verplicht wordt Rays kinderen vrijwel iedere dag naar school te brengen, doet Scott er alles aan om een breuk tussen zijn moeder en haar nieuwe liefde te forceren. Maar door een samenloop van omstandigheden gaat Ray zijn eigen leven, evenals dat van zijn vader, in een heel ander daglicht zien en dat heeft onverwachte gevolgen.

Hoewel niet alle karakters goed uit de verf komen - Bell Powley als Scotts vriendin (min of meer) Kelsey - is het acteerwerk over de gehele linie voortreffelijk, met Davidson verrassend goed in een rol die weliswaar sterk doet denken aan de tv-persoonlijkheid die ik in ieder geval ken van Saturday Night Live, maar vanwege het diep persoonlijke karakter ongetwijfeld enorm zwaar gewogen moet hebben.

Het scenario is een perfecte mix van drama en komedie - nooit uitgesproken humoristisch en (vooral) nooit sentimenteel, zelfs niet wanneer Scott kennis maakt met oud-collega's van zijn vader die hun persoonlijke verhalen met hem delen. Scotts geleidelijke verandering van stuurloze jongere naar jonge man die zijn kwaliteiten leert kennen en accepteren, is volstrekt geloofwaardig. Dit is een perfect voorbeeld van wat Chaplin waarschijnlijk zou hebben omschreven als 'a picture with a smile - and, perhaps, a tear'.

Documentairemaker Duncan Lloyd [Pieter van der Houwen] heeft toestemming van het Koninklijk Huis om de Belgische koning Nicholas III [Peter van den Begin] te filmen tijdens zijn staatsbezoek aan Turkije. Zijn pers-attaché Lucie Debay [Louise van Craeyenest] houdt de touwtjes stevig in handen zodat de documentaire het gewenste imago van de koning niet ondermijnt. Wanneer hen het nieuws bereikt data België uitéén is gevallen omdat Wallonië zich onafhankelijk heeft verklaard, wil Lucie verdere opnames verbieden, maar de koning - die zich niet geheel prettig voelt in zijn rol als 'marionet' - houdt dat tegen en geen Duncan de toestemming om alles te vinden. Zelfs wanneer blijkt dat het vliegverkeer voor onbepaalde tijd is stilgelegd wegens een zonnestorm. Want dan begint de koning noodgedwongen aan een roadtrip naar zijn vaderland, waarbij ze hun identiteit echter geheim moeten houden omdat de Turkse regering hen terug wil halen om het voor hun cruciale staatsbezoek af te ronden.

Een uiterst geslaagde mockumentary, vooral door de sterke vertolking van Van den Begin. Hoewel het meteen duidelijk is dat hij zich niet prettig voelt in zijn keurslijf, weet hij toch net voldoende fysieke waardigheid te tonen tijdens zijn openbare plichtplegingen. Hij is het centrale karakter in deze odyssee, waarin hij voor het eerst in zijn leven echt gewone mensen ontmoet, die hem ook zien en behandelen als mens en niet als staatshoofd. Langzaam maar zeker merken we hoe hij zijn keurslijf van zich afwerpt en daarmee de controle over zijn eigen leven in handen neemt.

De humor is onderkoeld maar zeer effectief. Het lange shot van de koning en zijn naarstig Appende gevolg terwijl ze met een jacht met nadrukkelijk in beeld gebrachte Turkse vlag door de haven varen deed mij hardop lachen. De sequentie waarin de groep zich vermomt als leden van een traditioneel Bulgaars vrouwenkoor is werkelijk hilarisch, niet alleen wanneer we de koning voor het eerst in deze klederdracht zien, maar ook bij de verschillende pogingen om een videoclip van het koor op te nemen - de prijs die Duncan betaalt voor de reis. Wanneer Nicholaas III, die nauwelijks rij-ervaring heeft, eist de besturing van een krakkemikkige bus over een hobbelige weg over te nemen, zijn de reacties van zijn reisgenoten onbetaalbaar.

De film verliest zijn focus wanneer Duncan een oude vriend ontmoet. Dan lijkt de film bergafwaarts te gaan, maar gelukkig pikt het de draad tijdig op om de aandacht volledig te verliezen, al haalt het niet meer het niveau van alles wat eraan vooraf ging. Hoewel je steeds het gevoel hebt dat er een politieke overtuiging achter de satire schuilt, neemt de film nooit een duidelijk standpunt in. Enerzijds lijkt "King of the Belgians" duidelijk te willen maken hoe groot de culture verschillen zijn tussen de Belgen en de Balkan-bewoners, anderzijds ervaren de Belgische 'vluchtelingen' ook hoe het is om na een lange bootreis aan te komen in Europa zonder identiteitsbewijzen. De vergelijkingen met de actuele situatie zijn aanwezig, maar het is aan de kijker zelf om er iets of niets mee te doen. Dit is hoe dan ook een uiterst aangename, uitstekend gespeelde mockumentary.

Zeer slecht geschreven thriller waarin een openlijk racistische vrachtwagenchauffeur Barry [Guido Pollenans] tot zijn ongenoegen wordt opgezadeld met "kutmarokkaan"Sadiq [Majd Mardo] als bijrijder voor een lange rit naar het zuiden. Barry vernedert zijn bijrijder en spreekt hem consequent aan met “Apie” en Sadiq laat zich dat allemaal welgevallen. En, zoals dat gaat in de wereld, wanneer Sadiq één goede daad verricht is Barry opeens volledig bekeerd tot het multiculturalisme. Volstrekt belachelijk natuurlijk, maar het wordt alleen maar erger wanneer een detective [Sophie Höppener] ontdekt dat er iets niet in de haak is met het transport. Je moet het zien om het te geloven, maar neem maar van mij aan dat dit de moeite van het geloven niet waard is.

Reconstructie van de roemruchte diefstal van goederen met een waarde van ruim 14 miljoen pond uit een zwaarbeveiligde kluis in Hatton Garden in april 2015 met een blik aan Britse acteerveteranen als gepensioneerde criminelen die nog één keer een grote slag willen slaan. Met Michael Caine, Jim Broadbent, Tom Courtenay, Ray Winstone en een klein rolletje voor Michael Gambon is dit op papier een droomproject waarmee je talrijke fans van deze topacteurs zonder problemen naar de bioscoop of streamingsdienst had moeten kunnen lokken. Dat lijkt regisseur Marsh ook gedacht te hebben, want zijn regie is op zijn zachtst gezegd routinematig te noemen. De acteurs mogen dan op leeftijd zijn, maar dat is geen excuus voor het trage tempo waarmee dit verhaal zich voltrekt. Broadbent probeert de boel zo nu en dan wat leven in te blazen met wat vinnige verwensingen, maar de acteurs lijken zich enorm te vervelen, tot aan de allerlaatste scène waarna ze vermoedelijk opgelucht waren dat het einde nabij was. Als kijker kun je je daar vast mee vereenzelvigen.

In stemmig zwart/wit gefilmde Brits oorlogsdrama doet met het openingsshot, waarin een wat oudere officier in de versleten kleding in zijn ééntje in de snikhete zon zit, meteen denken aan The Bridge On The River Kwai. Gebaseerd op de gelijknamige roman van James Clavell vertelt dit het relaas van een groep soldaten met verschillende nationaliteiten in een Japans concentratiekamp in WOII. King Rat speelt zich af in kamp Changi in Singapore, waar de Japanners zich nauwelijks bekommeren om hun gevangenen omdat de ligging van het kamp in hun ogen garandeert dat ontsnappen zinloos is. Het is aan Grey [Tom Courtenay] om de orde te handhaven in het kamp en hij heeft het vooral gemunt op Korporaal King [George Segal], die wat onderhandse deals heeft weten te sluiten met de Japanners waardoor hij beter wordt behandeld en er fysiek ook gezonder uit ziet dan de rest. King sluit vriendschap met de Britse Marlowe [James Fox], een man van aristocratische achtergrond, met wie hij een nieuwe handel wil opzetten.

Goed geregisseerde film met sterk en energiek spel van de drie hoofdpersonen. Afwisselend spannend en vermakelijk, waardoor het menselijke verhaal - inclusief de onderliggende boodschap - goed uit de verf komt. John Mills maakt indruk in een relatief kleine rol als Smeldey-Taylor.

Biografisch drama over de jaren waarin Venus [Saniyya Sidney] en Serena [Demi Singleton] Williams zich ontwikkelden van jeugdige talenten tot jongvolwassen toekomstige toppers in het vrouwentennis die allebei een onuitwisbare stempel hebben gedrukt op de sport. De ironische titel verwijst naar vader Richard [Will Smith], die stug vasthoudt aan ‘zijn plan’ en zich keer op keer opwerpt als beschermeling van zijn dochters. Het scenario van Zach Baylin verklaart die houding, waarmee hij zichzelf bewust als doelwit van spot (en mishandeling) opstelde, op overtuigende wijze, maar laat er geen twijfel over bestaan hoe belangrijk de rol van moeder Brandy [Aunianue Ellis] was en welke invloed hun flamboyante coach Rick Macci [de voortreffelijke John Bernthal] – destijds trainer van superster Jennifer Capriati – had op het spel en het zelfvertrouwen van de beide zusjes. Smith beschikt over onvoldoende dramatische draagkracht in de titelrol, maar dankzij het ijzersterke scenario komt hij daarmee weg. Greens regie is bovendien formidabel. De chaotische scènes in huize Williams, met vijf opgroeiende dochters, voelen volstrekt authentiek en de uitmuntend gefilmde tennisscènes dragen er toe bij dat Sidney en Singleton volstrekt overtuigen als de zusjes Williams. Let zeker ook op Marcela Zacarias die haar rol als toptenniser Arantxa Sanchez Vicario duidelijk tot in detail heeft bestudeerd. Zeker een aanrader voor tennisfans.

Het levensverhaal van Henry V [Timothée Chalamet] zonder de teksten van Shakespeare, maar opmerkelijk genoeg wel met zijn fictieve creatie John Falstaff [Joel Edgerton]. In grote lijnen identiek: Henry V bestijgt de troon nadat zijn jongere broer Thomas [Dean-Charles Chapman] is omgekomen op het slagveld. Henry was oorspronkelijk gepasseerd vanwege zijn associatie met dronkaards en onbetrouwbare figuren, waaronder Falstaff. De Franse dauphin [Robert Pattinson] maakt van de vermeende politieke instabiliteit gebruik om een militaire slag te slaan. Kan qua verhaal en dialogen (vanzelfsprekend) niet tippen aan het werk van Shakespeare, maar Chalamet is enigmatisch en overtuigend en krijgt vooral goed tegenspel van Sean Harris als een van zijn vertrouwelingen. Pattinson is een karikaturale schurk, maar de cinematografie (vooral tijdens de indrukwekkende scènes op het slagveld) is van hoog niveau.

De ontstaansgeschiedenis van het geheime agentschap ‘The Kingsmen’ staat centraal in deze aardige actiethriller die in grote lijnen echter een stuk conventioneler is dan de twee voorgangers. Centraal staan vader Orlando [Ralph Fiennes] en zoon Conrad [Harris Dickinson] Oxford. Orlando heeft zijn vrouw [Alexandra Maria Lara] vlak voor haar dood belooft Conrad in veiligheid op te voeden en daartoe leven de Oxfords een relatief teruggetrokken bestaan met Polly [Gemma Arterton] als voogdes en hoofd van het huishouden. Maar wanneer de Eerste Wereldoorlog dreigt uit te breken staat Conrad te springen om zich aan te sluiten bij het leger. Orlando zet vervolgens alles op alles om het naderende bloedbad te voorkomen. Daarvoor moet hij het opnemen tegen een keur aan historische figuren. Het scenario fantasie koppelt aan ware feiten (waaronder de aanslag op Franz Ferdinand) waardoor het verhaal regelmatig wat verwarrend is. Al gauw ontaardt het in een serie vlotte actiescènes met als hoogtepunt de strijd tegen Rasputin [Rhys Ifans], met fantastische stunt/danswerk van Lasha Mdzinarashvili.

In 1925 vraag Koning George V [Michael Gambon] zijn zoon Albert [Colin Firth] om eerste speech te houden in Wembley, een speech die bovendien via de radio wordt uitgezonden. Het loopt uit op een fiasco, omdat Albert zijn angst voor spreken in het publiek niet weet te onderdrukken. Na een hoop mislukte behandelingen zoekt Alberts echtgenote Elizabeth [Helena Bonham Cartere] hulp bij Lionel Logue [Geoffrey Rush], een voormalige acteur die erin slaagde de spraakproblemen van getraumatiseerde WOI-veteranen te verhelpen. Albert scepsis, onzekerheid en schaamte maakt hem tot een lastige cliënt, maar geleidelijk weet Lionel de aanstaande koning voor te bereiden op de kroningsceremonie. Maar de echte vuurdoop komt op 3 september 1939 wanneer de inmiddels tot George VI omgedoopte koning het Britse volk per radio toespreekt om ze moed in te spreken bij het begin van WOII. Firth won een welverdiende Oscar, maar die had evengoed mogen gaan naar Rush want het is de veranderende relatie tussen Lionel en de koning dat dit verheft tot een meesterwerk.

Goed onderzocht maar conventioneel gebrachte documentaire koppelt het relaas van de Saudi-Arabische journalist Jamal Kashoggi, die op 2 oktober 2018 op gruwelijke wijze werd vermoord, zeer waarschijnlijk in opdracht van kroonprins Mohammed bin Salman, aan de recente politieke geschiedenis van Saudi-Arabië. De ongemakkelijke relatie tussen dit land en de VS, met name na de Russische inval in Afghanistan in 1979, speelt daarbij een centrale rol. Kashoggi was lange tijd één van de belangrijkste verdediger van het regime van de Saudi's, maar nam later een meer kritische houding aan die hem uiteindelijk zijn leven zou kosten. Veel belangrijke spelers komen aan het woord, maar het verhaal is eenzijdig en de combinatie van pratende hoofden en vaak vertoond archiefmateriaal getuigt van een weinig originele visuele benadering.

300 jaar na de dood van de oorspronkelijke Caesar [Andy Serkis] is de eenheid tussen de aapachtigen verslechterd. Proximus [Kevin Durand] heeft de macht gegrepen en met harde hand de gorilla’s de macht in handen gegeven. Chimpansee Noa [Owen Teague] verliest een groot deel van zijn vrienden en familie als gevolg van een door Proximus bevolen inval. Hij besluit een poging doen om zijn soortgenoten te bevrijden en krijgt daarbij hulp van een mens [Freya Allen]. Het verhaal van David en Goliath blinkt niet uit in originaliteit en op emotioneel niveau is er weinig diepgang. Maar de kwaliteit van de Performance Capture is beter dan ooit en er is een aantal uitstekende actiescènes, met de finale vanzelfsprekend als absoluut hoogtepunt.

In 1961 voert Kim Woon-beom [Sol Kyung-gu] actie tegen het dictatoriale regime. Hoewel hij over charisma beschikt en zijn integriteit te prijzen valt, ziet Jeong-hyeon [Park Hyoung-soo] in dat integriteit niet voldoende is om het bewind te veranderen. Als campagnestrateeg gaat hij op alle manier de strijd aan met de Republikeinen, vooral door hun geniepige spelletjes tijdig te doorzien en soortgelijke trucs te gebruiken om de publieke opinie tegen het regime te laten keren. Maar er zijn meerdere kapers op de kust waardoor er interne spanningen ontstaan en de Republikeinen bijten steeds harder van zich af. De taalbarrière en de vele personages maakte het voor mij waarschijnlijk wat verwarrender dan voor het Koreaans sprekende publiek waar deze film voor is bedoeld. Ze zullen vast de parallellen met de Koreaanse geschiedenis herkennen in dit ‘fictieve scenario’ dat ‘gebaseerd is op ware gebeurtenissen’. Goed gemaakt is het zeker, maar best ingewikkeld.

De weduwe van de in 1989 overleden Filipijnse president/dictator Ferdinand Marcos kijkt terug op de periode van 1965 tot 1986, waarin Marcos de scepter zwaaide over De Filipijnen. In haar beleving was het land destijds een paradijs: het was een paradijs op aarde, dankzij een slagvaardige regering heerste er orde en gezag en genoot de familie Marcos veel respect onder wereldleiders. Vol trots spreekt ze over haar ontmoetingen met onder anderen Mao, Khadaffi en Hussein en verklaart ze dat zij lange tijde 'de moeder van de wereld' was.

Die visie staat echter in schril contrast tot dat van journalisten en activisten, alsmede van de voormalige bewoners van Calauit. De familie Marcos besloot dit eilandje op te kopen, importeerde een aantal exotische dieren en sommeerde de toenmalige bewoners deze dierentuin voorgoed te verlaten. In 1972 kondigde Marcos een staat van beleg aan om de invloed van radicale Communisten en Moslims te bestrijden en gebruikte ieder dictatoriaal middel om al zijn ideologische tegenstanders de mond te snoeren. In 1986 moest de machtige familie het land echter met de spreekwoordelijke staart tussen de benen verlaten, vanwege beschuldiging van verduistering en andere vormen van machtsmisbruik. Wie denkt dat de rol van de familie Marcos daarmee uitgespeeld is heeft het echter mis.

Filmmaker Laureen Greenfield bewijst op schrijnende wijze het aloude adagium dat wie niet leert van de geschiedenis, gedwongen wordt het te herhalen. Imelda heeft alles in het werk gesteld om haar eigen imago flink op te poetsen en gebruikt haar zoon Bong Bong, alsmede haar (letterlijk) ongekende financiële vermogen om terug te kunnen keren in haar rol als 'moeder van de wereld'. De opening maakt duidelijk dat ze deze film denkt te kunnen gebruiken om ook haar internationale imago te verbeteren. Greenfield schroomt echte niet om Imelda's media-manipulatie bloot te leggen, maar weet desondanks voldoende objectief te blijven om de kijker uiteindelijk tot één conclusie te laten komen: "Perception is real, truth is not." Daarover kunnen we het sowieso eens zijn met Imelda Marcos.

In 1991 is de spanning tussen de politie van Los Angeles en de zwarte bevolking tot een kookpunt gekomen als gevolg van twee incidenten: de Koreaanse winkelier Soon Ja Du schoot op 16 maart de 15-jarige Latasha Harlins van achter in het hoofd omdat ze dacht dat het meisje sinaasappelsap wilde stelen en kreeg niet meer dan 500 dollar boete en een voorwaardelijke straf. Twee weken eerder werd Rodney King bij zijn arrestatie gefilmd terwijl hij door een aantal blanke agenten in elkaar werd geslagen. "Kings" speelt zich af tijdens de rechtszaak tegen de betreffende agenten. Een rechtszaak die resulteerde in vrijspraak en de grootste rellen uit de Amerikaanse geschiedenis. Centraal staat het gezin van Millie Dunbar [Halle Berry], die kinderen opvangt die onder toezicht vallen van de kinderbescherming. De oudste van de kinderen is Jesse [Lamar Johnson] die zoveel mogelijk probeert te helpen bij het voeden en opvoeden van kids.

Uitstekend geacteerde film waarin Halle Berry eindelijk weer eens kan laten zien waarom ze een Oscar won. Ze is innemend als de moederfiguur en de speelse scènes met de kinderen zijn aandoenlijk en volstrekt overtuigend. Deze film toont ook hoe mensen als Millie lange tijd weten te voorkomen dat de onvrede omslaat in geweld, maar ook hoe zij, op het moment dat de zaak volledig uit de hand loopt, zelf een doelwit worden van de politie en hoe paniek kan leiden tot wanhopige daden. Een uiterst boeiende film, ook al lijkt de rol van Daniel Craig louter bedacht te zijn om een breder publiek te trekken.

'The Granddaddy Of Them All'. Dit melodrama was één van de belangrijkste inspiraties voor de film Peyton Place en daarmee de blauwdruk voor het soapgenre. Dominerende, veeleisende ouders, een geestelijk labiele jonge vrouw, een driehoeksverhouding, een sterfgeval, een tragisch ongeluk, een dronken dokter, moord, zelfmoord!!! Genoeg ingrediënten voor een heel seizoen GTST, met de kanttekening dat we hier te maken hebben met een voortreffelijke cast waarin Ronald Reagan zich uitstekend staande houdt. Robert Cummings is de enige zwakke schakel in de cast. Liefhebbers van soaps zullen zich hier ongetwijfeld mee vermaken, maar het is onvermijdelijk behoorlijk gedateerd.

Een geniale opening op de muziek van 'Let's Go Crazy' van Prince. Maar de alarmbellen begonnen al te rinkelen toen dat niet het einde bleek van de achtervolgingsscène en helaas werden mijn vermoedens bewaarheid. De film gaat snel bergafwaarts dankzij een scenario dat geen focus heeft en er te lang over doet om de verschillende losse eindjes af te werken voor het naar een veel te lang durende finale gaat. Belangrijkste manco is een totaal gebrek aan originele ideeën waardoor nieuwe karakters niet uit de verf komen en de actiescènes een vermoeiende herhaling van zetten beginnen te worden. De cameo van Elton John is aanvankelijk een goede grap, maar Vaughn denkt dat die grap leuk blijft als je 'm maar regelmatig genoeg herhaalt. Dergelijke denkfouten betekenen de doodsteek voor de film en - hoewel er een opzet is naar een sequel - hopelijk ook voor de serie. Een grote teleurstelling gezien de kwaliteit van zijn voorganger.

Lancelot [Jack Davenport] komt om bij een poging Professor Arnold [Mark Hamill] te bevrijden uit handen van Valentine [Samuel L Jackson]. Arthur [Michael Caine] geeft de overige leden van The Kingsmen de kans om een vervanger te nomineren om mee te doen aan een training die moet aantonen wie de nieuwe Kingsman wordt. Galahad [Colin Firth] vereffent een ereschuld door kruimeldief Eggsy [Joel Egerton], de zoon van een eerder omgekomen Kingsman die ooit Galahads leven redde, te nomineren. De Kingsmen moeten het mysterie oplossen rondom de verdwijning van koninklijke familieleden. Gebaseerd op het stripboek ‘The Secret Service’ van Mark Millar en totaal niet serieus te nemen, dus laat je lekker meeslepen door de charismatische Egerton en Colin Firth die, met hulp van zijn persoonlijke trainer Eddie Chow, blijkt aardig van wanten te weten in een gevecht van man tot man, en het belachelijke petje van de slissende Samuel L. Jackson. Uitstekend popcornvermaak, en vergeet niet: Manners Maketh Man!

Documentaire volgt drie jonge politieke activisten in de Democratische Republiek Congo die zich verzetten tegen een wijziging in de grondwet waardoor de zittende president Joseph Kabila voor een derde termijn herkozen zou kunnen worden. Veel meer achtergrondinformatie krijgen we niet en dat gebrek aan context maakt het lastig om precies te begrijpen wat er op het spel staat. Hamadi verdient lof voor het feit dat hij (soms letterlijk) zo dicht bij het vuur durft te komen en biedt een uniek kijkje achter de schermen van de politieke bijeenkomsten van de tegenstanders van Kabila, maar de beelden van de gewelddadig neergeslagen protestacties zijn van zo’n erbarmelijke kwaliteit dat ze het aanzien niet of nauwelijks waard zijn.

Drie jaar nadat hij is verdronken, verschijnt de geest van Yûsuke [Tadanobu Asano] aan zijn nog altijd rouwende weduwe Mizuki [Eri Fukatsu] om haar mee te nemen op een reis naar het dorp waar hij door Shimakage [Masao Komatsu] werd grootgebracht. Wat begint als een nostalgische reis blijkt ook een confrontatie met treurige, mogelijk traumatische gebeurtenissen uit de periode. Niet alleen voor Yûsuke, maar ook voor Mizuki. Magisch-realistisch romantisch drama waarin realiteit en herinneringen op vernuftige wijze door elkaar lopen. Heeft zowel ontroerend als afgezaagde momenten en een weinig verrassende ontknoping. Stijlvolle regie en een charismatische cast maken dit toch het bekijken waard.

Verfilming van de musicalversie van de roman van Manuel Puig die in 1985 al was verfilmd met Raul Julia en William Hurt (die een Oscar won voor zijn flamboyante rol). In een Argentijnse gevangenis deelt de homoseksuele Luis [Tonatiuh] een cel met politieke activist Valentin [Diego Luna], die ondanks intensief verhoor nog altijd weigert zijn handlangers te verraden. Luis helpt Valentin ontsnappen uit de dagelijkse realiteit met het navertellen van de fantasierijke pulpfilms van Ingrid Luna [Jennifer Lopez]. Daardoor ontstaat er een band tussen twee totaal verschillende mannen. Het is moeilijk te geloven dat David Byrne medeverantwoordelijk was voor de te verwaarlozen liedjes die de grimmige sfeer van het oorspronkelijke verhaal bijna verwoestten. Condon verraadt een cruciale plotwending veel te vroeg, waardoor de ontwikkeling tussen de hoofdpersonen onvoldoende uit de verf komt. Luna en Tonatiuh leveren prima werk af, Lopez stelt teleur en Condon bewijst nog maar eens dat de magie van de MGM-musicals definitief verloren is gegaan met de statisch gefilmde, weinig dynamische muzikale intermezzo’s.

Elle [Joey King] en Noah [Jacob Elordi] worstelen met hun relatie op afstand nu Noah studeert aan Berkeley. Na een bezoek aan Noah gelooft Elle dat hij vreemdgaat met Chloe [Maisie Richardson-Sellers]. Ze ziet kans om haar collegegeld te verdienen met een danswedstrijd en bereidt zich met potentiële love interest Marco [Taylor Zakhar Perez] voor op de finale. Lee [Joel Courtney] heeft nu een relatie met Rachel [Meganna Young], die Elle beschouwt als een sta-in-de-weg. Meer drama dan romkom en minder overdreven geacteerd, maar het plot is behoorlijk afgezaagd.

Het lijkt weer koek en ei tussen Elle [Joey King], Lee [Joel Courtney] en Noah [Jacob Elordi]. Wanneer de ouders [Morné Visser, Molly Ringwald] van Lee en Noah aankondigen hun zomerhuis te verkopen, zijn Elle en Lee er extra op gebrand om hun laatste zomer voor ze aan hun studentenleven beginnen extra glans te geven. Daarbij gebruiken ze een bucketlist die ze als kinderen maakten en jarenlang in het zomerhuis verstopt was. De terugkeer van Elles voormalig danspartner en love interest Marco [Taylor Zakhar Perez] dreigt roet in het eten te gooien. In grote lijnen een herhaling van The Kissing Booth 2, dus vol jaloezie en misverstanden. Het is wel mooi geweest. Zelfs de blooperreel is inferieur aan die van de voorgaande films.

Elle [Joey King] en Lee [Joel Courtney] zijn al van kinds af aan beste vrienden en hebben een uitgebreid regelboek voor hun vriendschap opgesteld. De vriendschap wordt op de proef gesteld wanneer Elle haar romantische gevoelens voor Lees ouders broer Noah [Jacob Elordi] niet langer meer kan verbergen. De climax komt tijdens een jaarlijks benefietevenement op school, waarvoor Elle en Lee op zoek gaan naar vrijwilligers voor de ‘kissing booth’ uit de titel. Heeft een geinige proloog en had op papier een ongevaarlijk niemendalletje kunnen zijn als de jeugdige cast zich schuldig maakte aan ernstig overacteren. Molly Ringwald speelt Lees moeder, dus liefhebbers van 80s-tienerfilms kunnen wel raden welke 80s-klassieker op de soundtrack prijkt.

Wanneer drie leden van de Iers-Amerikaanse maffia in Hell’s Kitchen in 1978 worden veroordeeld na een mislukte overval op een slijterij, rekenen hun vrouwen op financiële steun van Little Jackie [Myk Watford]. Wanneer die weigert ze de hulp te geven die ze nodig hebben, besluiten Kathy [Melissa McCarthy], Ruby [Tiffany Haddish] en Claire [Elisabeth Moss] de zaken te ondermijnen door hun eigen beschermingszwendel op te zetten. De drie hoofdrolspelers zijn goed en het basisgegeven wekt de nodige interesse omdat het om vrouwen gaat, maar Berloff verzandt onbegrijpelijkerwijze in een moeras van afrekeningen en soortgelijke genreclichés. Een jammerlijk gemiste kans

Drie zussen keren om verschillende redenen terug naar het ouderlijk huis, waar ze botsen met de traditionele waarden van hun vader [Müfit Kayacan] en met elkaar. Ze hebben alle drie ervaren hoe het is om te leven onder betere omstandigheden in een cultuur waar ze als vrouw meer vrijhouden hebben en willen niet terug naar de status quo van weleer. Schetst een scherp beeld van de kansen en beperkingen voor vrouwen in een land dat verscheurd is tussen de moderne wereld van de stad en de oude tradities van het platteland, maar heeft ook oog – en tot op zekere hoogte begrip – voor de spagaat waar hun mannelijke wederhelften mee te maken krijgen. Alpers visie lijkt het beste tot uitdrukking te komen in de vorm van ‘Mad’ Hatice [Basak Kivilcim Ertanoglue], die als enige vrouw werkelijk lijkt te kunnen genieten van vrijheid. Vooral in eigen land veelvuldig bekroond. In de grote stad natuurlijk.

Ziekenhuiscollega’s Marianne [Andrea Brœin Hovig] en Tor [Tayo Cittadella Jacobsen] mijmeren over de zin en onzin van liefde, intimiteit en relaties in lange, statisch gefilmde gesprekken. Marianne valt voor een passagier [Morten Svartveit] en Tor zet zijn zinnen op Bjørn [Lars Jacob Holm], een oudere man die een grote last met zich meedraagt. Een schoolvoorbeeld van wat Hitchcock treffend omschreef als “plaatjes van hoofden die praten” afgewisseld met mooie plaatjes van Oslo. Visueel verschrikkelijk saai. Alleen in het laatste kwart is er sprake van drama. Tweede film uit een trilogie die begint met Sex en eindigt met Dreams.

In juli 1985 arresteerde de Zuid-Afrikaanse politie de Nederlandse activist Klaas de Jonge, die zich op dat moment in de Nederlandse ambassade in Johannesburg bevond, op verdenking van terrorisme. Na ingrijpen door de Nederlandse overheid keerde De Jonge terug naar de ambassade, die hij twee jaar later pas ongehinderd kon verlaten na een ingewikkelde gevangenenruil. Van den Berge brengt De Jonge terug naar de plek waar hij vastzat, richt de ruimte en de directe omgeving zoveel mogelijk in zoals het toen was en schetst een portret van de inmiddels hoogbejaarde activist (die in 2023 overleed) aan de hand van confronterende gesprekken. Niet alleen met zijn kinderen, maar ook met een van de marechaussees die hem enkele maanden bewaakte, een hoge officier bij de politie die betrokken was bij de arrestatie en mensen die direct of indirect slachtoffer waren van de terreuracties waar De Jonge bij betrokken was. Een even gewaagde als geslaagde opzet dat op effectieve wijze inzicht geeft in de vele perspectieven op de gevolgen van De Jonges activisme.