Meningen

In 1925 vraag Koning George V [Michael Gambon] zijn zoon Albert [Colin Firth] om eerste speech te houden in Wembley, een speech die bovendien via de radio wordt uitgezonden. Het loopt uit op een fiasco, omdat Albert zijn angst voor spreken in het publiek niet weet te onderdrukken. Na een hoop mislukte behandelingen zoekt Alberts echtgenote Elizabeth [Helena Bonham Cartere] hulp bij Lionel Logue [Geoffrey Rush], een voormalige acteur die erin slaagde de spraakproblemen van getraumatiseerde WOI-veteranen te verhelpen. Albert scepsis, onzekerheid en schaamte maakt hem tot een lastige cliënt, maar geleidelijk weet Lionel de aanstaande koning voor te bereiden op de kroningsceremonie. Maar de echte vuurdoop komt op 3 september 1939 wanneer de inmiddels tot George VI omgedoopte koning het Britse volk per radio toespreekt om ze moed in te spreken bij het begin van WOII. Firth won een welverdiende Oscar, maar die had evengoed mogen gaan naar Rush want het is de veranderende relatie tussen Lionel en de koning dat dit verheft tot een meesterwerk.

Goed onderzocht maar conventioneel gebrachte documentaire koppelt het relaas van de Saudi-Arabische journalist Jamal Kashoggi, die op 2 oktober 2018 op gruwelijke wijze werd vermoord, zeer waarschijnlijk in opdracht van kroonprins Mohammed bin Salman, aan de recente politieke geschiedenis van Saudi-Arabië. De ongemakkelijke relatie tussen dit land en de VS, met name na de Russische inval in Afghanistan in 1979, speelt daarbij een centrale rol. Kashoggi was lange tijd één van de belangrijkste verdediger van het regime van de Saudi's, maar nam later een meer kritische houding aan die hem uiteindelijk zijn leven zou kosten. Veel belangrijke spelers komen aan het woord, maar het verhaal is eenzijdig en de combinatie van pratende hoofden en vaak vertoond archiefmateriaal getuigt van een weinig originele visuele benadering.

300 jaar na de dood van de oorspronkelijke Caesar [Andy Serkis] is de eenheid tussen de aapachtigen verslechterd. Proximus [Kevin Durand] heeft de macht gegrepen en met harde hand de gorilla’s de macht in handen gegeven. Chimpansee Noa [Owen Teague] verliest een groot deel van zijn vrienden en familie als gevolg van een door Proximus bevolen inval. Hij besluit een poging doen om zijn soortgenoten te bevrijden en krijgt daarbij hulp van een mens [Freya Allen]. Het verhaal van David en Goliath blinkt niet uit in originaliteit en op emotioneel niveau is er weinig diepgang. Maar de kwaliteit van de Performance Capture is beter dan ooit en er is een aantal uitstekende actiescènes, met de finale vanzelfsprekend als absoluut hoogtepunt.

In 1961 voert Kim Woon-beom [Sol Kyung-gu] actie tegen het dictatoriale regime. Hoewel hij over charisma beschikt en zijn integriteit te prijzen valt, ziet Jeong-hyeon [Park Hyoung-soo] in dat integriteit niet voldoende is om het bewind te veranderen. Als campagnestrateeg gaat hij op alle manier de strijd aan met de Republikeinen, vooral door hun geniepige spelletjes tijdig te doorzien en soortgelijke trucs te gebruiken om de publieke opinie tegen het regime te laten keren. Maar er zijn meerdere kapers op de kust waardoor er interne spanningen ontstaan en de Republikeinen bijten steeds harder van zich af. De taalbarrière en de vele personages maakte het voor mij waarschijnlijk wat verwarrender dan voor het Koreaans sprekende publiek waar deze film voor is bedoeld. Ze zullen vast de parallellen met de Koreaanse geschiedenis herkennen in dit ‘fictieve scenario’ dat ‘gebaseerd is op ware gebeurtenissen’. Goed gemaakt is het zeker, maar best ingewikkeld.

De weduwe van de in 1989 overleden Filipijnse president/dictator Ferdinand Marcos kijkt terug op de periode van 1965 tot 1986, waarin Marcos de scepter zwaaide over De Filipijnen. In haar beleving was het land destijds een paradijs: het was een paradijs op aarde, dankzij een slagvaardige regering heerste er orde en gezag en genoot de familie Marcos veel respect onder wereldleiders. Vol trots spreekt ze over haar ontmoetingen met onder anderen Mao, Khadaffi en Hussein en verklaart ze dat zij lange tijde 'de moeder van de wereld' was.

Die visie staat echter in schril contrast tot dat van journalisten en activisten, alsmede van de voormalige bewoners van Calauit. De familie Marcos besloot dit eilandje op te kopen, importeerde een aantal exotische dieren en sommeerde de toenmalige bewoners deze dierentuin voorgoed te verlaten. In 1972 kondigde Marcos een staat van beleg aan om de invloed van radicale Communisten en Moslims te bestrijden en gebruikte ieder dictatoriaal middel om al zijn ideologische tegenstanders de mond te snoeren. In 1986 moest de machtige familie het land echter met de spreekwoordelijke staart tussen de benen verlaten, vanwege beschuldiging van verduistering en andere vormen van machtsmisbruik. Wie denkt dat de rol van de familie Marcos daarmee uitgespeeld is heeft het echter mis.

Filmmaker Laureen Greenfield bewijst op schrijnende wijze het aloude adagium dat wie niet leert van de geschiedenis, gedwongen wordt het te herhalen. Imelda heeft alles in het werk gesteld om haar eigen imago flink op te poetsen en gebruikt haar zoon Bong Bong, alsmede haar (letterlijk) ongekende financiële vermogen om terug te kunnen keren in haar rol als 'moeder van de wereld'. De opening maakt duidelijk dat ze deze film denkt te kunnen gebruiken om ook haar internationale imago te verbeteren. Greenfield schroomt echte niet om Imelda's media-manipulatie bloot te leggen, maar weet desondanks voldoende objectief te blijven om de kijker uiteindelijk tot één conclusie te laten komen: "Perception is real, truth is not." Daarover kunnen we het sowieso eens zijn met Imelda Marcos.

In 1991 is de spanning tussen de politie van Los Angeles en de zwarte bevolking tot een kookpunt gekomen als gevolg van twee incidenten: de Koreaanse winkelier Soon Ja Du schoot op 16 maart de 15-jarige Latasha Harlins van achter in het hoofd omdat ze dacht dat het meisje sinaasappelsap wilde stelen en kreeg niet meer dan 500 dollar boete en een voorwaardelijke straf. Twee weken eerder werd Rodney King bij zijn arrestatie gefilmd terwijl hij door een aantal blanke agenten in elkaar werd geslagen. "Kings" speelt zich af tijdens de rechtszaak tegen de betreffende agenten. Een rechtszaak die resulteerde in vrijspraak en de grootste rellen uit de Amerikaanse geschiedenis. Centraal staat het gezin van Millie Dunbar [Halle Berry], die kinderen opvangt die onder toezicht vallen van de kinderbescherming. De oudste van de kinderen is Jesse [Lamar Johnson] die zoveel mogelijk probeert te helpen bij het voeden en opvoeden van kids.

Uitstekend geacteerde film waarin Halle Berry eindelijk weer eens kan laten zien waarom ze een Oscar won. Ze is innemend als de moederfiguur en de speelse scènes met de kinderen zijn aandoenlijk en volstrekt overtuigend. Deze film toont ook hoe mensen als Millie lange tijd weten te voorkomen dat de onvrede omslaat in geweld, maar ook hoe zij, op het moment dat de zaak volledig uit de hand loopt, zelf een doelwit worden van de politie en hoe paniek kan leiden tot wanhopige daden. Een uiterst boeiende film, ook al lijkt de rol van Daniel Craig louter bedacht te zijn om een breder publiek te trekken.

'The Granddaddy Of Them All'. Dit melodrama was één van de belangrijkste inspiraties voor de film Peyton Place en daarmee de blauwdruk voor het soapgenre. Dominerende, veeleisende ouders, een geestelijk labiele jonge vrouw, een driehoeksverhouding, een sterfgeval, een tragisch ongeluk, een dronken dokter, moord, zelfmoord!!! Genoeg ingrediënten voor een heel seizoen GTST, met de kanttekening dat we hier te maken hebben met een voortreffelijke cast waarin Ronald Reagan zich uitstekend staande houdt. Robert Cummings is de enige zwakke schakel in de cast. Liefhebbers van soaps zullen zich hier ongetwijfeld mee vermaken, maar het is onvermijdelijk behoorlijk gedateerd.

Een geniale opening op de muziek van 'Let's Go Crazy' van Prince. Maar de alarmbellen begonnen al te rinkelen toen dat niet het einde bleek van de achtervolgingsscène en helaas werden mijn vermoedens bewaarheid. De film gaat snel bergafwaarts dankzij een scenario dat geen focus heeft en er te lang over doet om de verschillende losse eindjes af te werken voor het naar een veel te lang durende finale gaat. Belangrijkste manco is een totaal gebrek aan originele ideeën waardoor nieuwe karakters niet uit de verf komen en de actiescènes een vermoeiende herhaling van zetten beginnen te worden. De cameo van Elton John is aanvankelijk een goede grap, maar Vaughn denkt dat die grap leuk blijft als je 'm maar regelmatig genoeg herhaalt. Dergelijke denkfouten betekenen de doodsteek voor de film en - hoewel er een opzet is naar een sequel - hopelijk ook voor de serie. Een grote teleurstelling gezien de kwaliteit van zijn voorganger.

Lancelot [Jack Davenport] komt om bij een poging Professor Arnold [Mark Hamill] te bevrijden uit handen van Valentine [Samuel L Jackson]. Arthur [Michael Caine] geeft de overige leden van The Kingsmen de kans om een vervanger te nomineren om mee te doen aan een training die moet aantonen wie de nieuwe Kingsman wordt. Galahad [Colin Firth] vereffent een ereschuld door kruimeldief Eggsy [Joel Egerton], de zoon van een eerder omgekomen Kingsman die ooit Galahads leven redde, te nomineren. De Kingsmen moeten het mysterie oplossen rondom de verdwijning van koninklijke familieleden. Gebaseerd op het stripboek ‘The Secret Service’ van Mark Millar en totaal niet serieus te nemen, dus laat je lekker meeslepen door de charismatische Egerton en Colin Firth die, met hulp van zijn persoonlijke trainer Eddie Chow, blijkt aardig van wanten te weten in een gevecht van man tot man, en het belachelijke petje van de slissende Samuel L. Jackson. Uitstekend popcornvermaak, en vergeet niet: Manners Maketh Man!

Documentaire volgt drie jonge politieke activisten in de Democratische Republiek Congo die zich verzetten tegen een wijziging in de grondwet waardoor de zittende president Joseph Kabila voor een derde termijn herkozen zou kunnen worden. Veel meer achtergrondinformatie krijgen we niet en dat gebrek aan context maakt het lastig om precies te begrijpen wat er op het spel staat. Hamadi verdient lof voor het feit dat hij (soms letterlijk) zo dicht bij het vuur durft te komen en biedt een uniek kijkje achter de schermen van de politieke bijeenkomsten van de tegenstanders van Kabila, maar de beelden van de gewelddadig neergeslagen protestacties zijn van zo’n erbarmelijke kwaliteit dat ze het aanzien niet of nauwelijks waard zijn.

Drie jaar nadat hij is verdronken, verschijnt de geest van Yûsuke [Tadanobu Asano] aan zijn nog altijd rouwende weduwe Mizuki [Eri Fukatsu] om haar mee te nemen op een reis naar het dorp waar hij door Shimakage [Masao Komatsu] werd grootgebracht. Wat begint als een nostalgische reis blijkt ook een confrontatie met treurige, mogelijk traumatische gebeurtenissen uit de periode. Niet alleen voor Yûsuke, maar ook voor Mizuki. Magisch-realistisch romantisch drama waarin realiteit en herinneringen op vernuftige wijze door elkaar lopen. Heeft zowel ontroerend als afgezaagde momenten en een weinig verrassende ontknoping. Stijlvolle regie en een charismatische cast maken dit toch het bekijken waard.

Verfilming van de musicalversie van de roman van Manuel Puig die in 1985 al was verfilmd met Raul Julia en William Hurt (die een Oscar won voor zijn flamboyante rol). In een Argentijnse gevangenis deelt de homoseksuele Luis [Tonatiuh] een cel met politieke activist Valentin [Diego Luna], die ondanks intensief verhoor nog altijd weigert zijn handlangers te verraden. Luis helpt Valentin ontsnappen uit de dagelijkse realiteit met het navertellen van de fantasierijke pulpfilms van Ingrid Luna [Jennifer Lopez]. Daardoor ontstaat er een band tussen twee totaal verschillende mannen. Het is moeilijk te geloven dat David Byrne medeverantwoordelijk was voor de te verwaarlozen liedjes die de grimmige sfeer van het oorspronkelijke verhaal bijna verwoestten. Condon verraadt een cruciale plotwending veel te vroeg, waardoor de ontwikkeling tussen de hoofdpersonen onvoldoende uit de verf komt. Luna en Tonatiuh leveren prima werk af, Lopez stelt teleur en Condon bewijst nog maar eens dat de magie van de MGM-musicals definitief verloren is gegaan met de statisch gefilmde, weinig dynamische muzikale intermezzo’s.

Wanneer drie leden van de Iers-Amerikaanse maffia in Hell’s Kitchen in 1978 worden veroordeeld na een mislukte overval op een slijterij, rekenen hun vrouwen op financiële steun van Little Jackie [Myk Watford]. Wanneer die weigert ze de hulp te geven die ze nodig hebben, besluiten Kathy [Melissa McCarthy], Ruby [Tiffany Haddish] en Claire [Elisabeth Moss] de zaken te ondermijnen door hun eigen beschermingszwendel op te zetten. De drie hoofdrolspelers zijn goed en het basisgegeven wekt de nodige interesse omdat het om vrouwen gaat, maar Berloff verzandt onbegrijpelijkerwijze in een moeras van afrekeningen en soortgelijke genreclichés. Een jammerlijk gemiste kans

Drie zussen keren om verschillende redenen terug naar het ouderlijk huis, waar ze botsen met de traditionele waarden van hun vader [Müfit Kayacan] en met elkaar. Ze hebben alle drie ervaren hoe het is om te leven onder betere omstandigheden in een cultuur waar ze als vrouw meer vrijhouden hebben en willen niet terug naar de status quo van weleer. Schetst een scherp beeld van de kansen en beperkingen voor vrouwen in een land dat verscheurd is tussen de moderne wereld van de stad en de oude tradities van het platteland, maar heeft ook oog – en tot op zekere hoogte begrip – voor de spagaat waar hun mannelijke wederhelften mee te maken krijgen. Alpers visie lijkt het beste tot uitdrukking te komen in de vorm van ‘Mad’ Hatice [Basak Kivilcim Ertanoglue], die als enige vrouw werkelijk lijkt te kunnen genieten van vrijheid. Vooral in eigen land veelvuldig bekroond. In de grote stad natuurlijk.

Ziekenhuiscollega’s Marianne [Andrea Brœin Hovig] en Tor [Tayo Cittadella Jacobsen] mijmeren over de zin en onzin van liefde, intimiteit en relaties in lange, statisch gefilmde gesprekken. Marianne valt voor een passagier [Morten Svartveit] en Tor zet zijn zinnen op Bjørn [Lars Jacob Holm], een oudere man die een grote last met zich meedraagt. Een schoolvoorbeeld van wat Hitchcock treffend omschreef als “plaatjes van hoofden die praten” afgewisseld met mooie plaatjes van Oslo. Visueel verschrikkelijk saai. Alleen in het laatste kwart is er sprake van drama. Tweede film uit een trilogie die begint met Sex en eindigt met Dreams.

In juli 1985 arresteerde de Zuid-Afrikaanse politie de Nederlandse activist Klaas de Jonge, die zich op dat moment in de Nederlandse ambassade in Johannesburg bevond, op verdenking van terrorisme. Na ingrijpen door de Nederlandse overheid keerde De Jonge terug naar de ambassade, die hij twee jaar later pas ongehinderd kon verlaten na een ingewikkelde gevangenenruil. Van den Berge brengt De Jonge terug naar de plek waar hij vastzat, richt de ruimte en de directe omgeving zoveel mogelijk in zoals het toen was en schetst een portret van de inmiddels hoogbejaarde activist (die in 2023 overleed) aan de hand van confronterende gesprekken. Niet alleen met zijn kinderen, maar ook met een van de marechaussees die hem enkele maanden bewaakte, een hoge officier bij de politie die betrokken was bij de arrestatie en mensen die direct of indirect slachtoffer waren van de terreuracties waar De Jonge bij betrokken was. Een even gewaagde als geslaagde opzet dat op effectieve wijze inzicht geeft in de vele perspectieven op de gevolgen van De Jonges activisme.

Deze documentaire over de invloed van Indorockers op de popmuziek in Nederland (en ver daarbuiten) eindigt met een 'in memoriam' dat duidelijk maakt dat deze film niet veel later gemaakt had moeten worden. We spreken hier werkelijk van de laatste overlevenden van wat een muzikale revolutie bleek te zijn. The Blue Diamonds en Anneke Grönloh zijn het bekendst bij het grote publiek, maar de eerste 80 minuten richten zich vooral op de explosieve muziek en de energieke optredens van de Tielman Brothers en de vele indorockbands (waaronder The Crazy Rockers) die eind jaren '50 grote populariteit genoten, zeker ook in Duitsland. Het is jammer dat geen van de Tielman Brothers zelf aan het woord komt (de laatste telg stierf in 2016) en dat het laatste kwart een rommeltje is. Pas dan is er ruime aandacht voor de gruwelen van WOII en de zuivering onder Soekarno, waardoor Nederlanders en Indonesische Nederlanders het land massaal moest ontvluchten, iets wat veel effectiever was geweest aan het begin van de film. Het gebruik van historisch beeldmateriaal is vaak wat rommelig en hoewel het goed is om de kijker eraan te herinneren aan het feit dat Liesbeth List, Boudewijn de Groot en Ernst Jansz óók een directe link hebben met voormalig Nederlands Indië, voegen de interviews met deze grootheden nauwelijks iets toe aan deze documentaire die mede daardoor ook te lang duurt.

Na negen maanden lanterfanten op de Royal Post Academy, is het geduld van zijn vader (en baas) [Sam McMurray] op. Hij stuurt Jesper naar Smeerensburg, een spookstadje dat binnen de poolcirkel ligt, waar hij een jaar krijgt om ervoor te zorgen dat er minimaal 6000 brieven worden verstuurd. Niet gemakkelijk, want in Smeerensburg wonen twee families die constant bezig zijn elkaars leven zuur te maken. Maar nadat Jasper gezien heeft hoe een vriendelijke daad van de norse houthakker en speelgoedmaker Klaus [J.K. Simmons] de kinderen van de families bij elkaar brengt, verandert de sfeer in Smeerensburg. En dat is niet naar ieders zin. Een vermakelijk verhaal met een positieve boodschap voor jonge en oud, maar de overdreven expressie van een aantal personages en de zo nu en dan wat irritante Schwartzman weerhouden dit van de klassieke status.

'De Tijd Van Onbezorgdheid Is Voorbij', zo klonk het steeds vaker in mijn hoofd naar mate het einde naderde van deze weinig overtuigende ensemblefilm gebaseerd op een beproefd en uitgekauwd recept: zeven maanden na de dood van een charismatische zanger, komen de bandleden, zijn huidige vrouw, zijn ex-vrouw en zijn zoon bij elkaar om nog één keer zijn verjaardag te vieren. Uiteraard zijn er de nodige onderhuidse spanningen, zijn er zaken die uitgesproken moeten worden en heeft een aantal aanwezigen een groot geheim. Het scenario van Paula van der Oest en Rifka Lodeizen presenteert jammer genoeg erg ééndimensionale karakters en de vertolkingen zij ook weinig overtuigend. We horen veel gestamel en we zien veel geschud met het hoofd, maar dit drama slaagt er nauwelijks in een gevoelige snaar te raken. Het is allemaal redelijk voorspelbaar, soms een tikje dwaas en de onverwachte wendingen zijn van een GTST-achtig niveau. Alleen Bas Keijzer overtuigt, maar hij is helaas slechts een bijfiguur in deze gelukkig niet al te lange teleurstelling.

Vervolg op de gelijknamige serie waar ik eerlijk gezegd nog nooit van had gehoord, maar dat is om meerdere redenen geen bezwaar. Ex-moordenaar Marius [Jacob Derwig] en vriendin Kitty [Georgina Verbaan] wonen in Italië waar hun bloemenhandel lijkt uit te lopen op de zoveelste mislukking. Totdat vaste klant Mr Garboni [Enzo Storico] ze een aanbod doet dat ze niet kunnen weigeren. Voor een spotprijs komen Kitty en Marius in bezit van een prachtige wijngaard. Te mooi om waar te zijn natuurlijk en al gauw komt Garboni’s vervreemde dochter Isabella [Claudia Vismara] op weinig zachtzinnige wijze verhaal halen. Da’s extra pech voor Hugo [Barry Atsma] en verloofde Sophie [Ellen Parren]. Zonderlinge en weinig effectieve mix van thriller en komedie, want echt spannend of grappig wil het maar niet worden. Derwig zit opgezadeld met abominabele oneliners.

Zeer opmerkelijk en onconventioneel oorlogsdrama speelt zich af in de Donbas in 2014 wanneer de ‘kleine groene mannetjes’ (Russische soldaten zonder insigne) het land zijn binnengetrokken en vlucht MH-17 in de buurt wordt neergeschoten. Hoewel Irka [Oksana Cherkashyna] hoogzwanger is en het huis waar ze met echtgenoot Tolik [Sergey Shadrin] en broers Yaryk [Oleg Shcherbina] en Sanya [Oleg Shevchuk] woont zwaar is beschadigd, weigert ze te vluchten. Maar blijven betekent dat ze de bezetters tevreden zullen moeten houden en die morele keuze zorgt voor onmin. Ging zes weken voor de Russische invasie van Oekraïne in première op het Sundance Festival waar Er Gorbach bekroond werd voor haar regie en verscheen een maand na die invasie in de meeste Europese landen. Intrigerend verhaal verteld in een bedachtzaam tempo waardoor het prachtige camerawerk van Svyatoslav Bulakovskiy maximaal tot haar recht komt.

Kroniek van de familie van Hans Sievez [Barry Atsma], vanaf de tragische dood van zijn vader [Mike Reus] in 1928 tot aan zijn eigen overlijden. Hij trouwt met Margje [Noortje Herlaar] en raakt onder invloed van oud-klasgenoot Jozef Mieras [Marcel Hensema] en schrijver Steffen [Bert Luppes] in de ban van het Christelijk geloof nadat zijn tweede kind dood wordt geboren. Hans’ toenemende obsessie met het geloof zorgt voor barsten in zijn huwelijk en zijn relatie met zoons Ruben [Willem Voogd] en Tom [Nils Verkooijen]. Een prachtige productie met een goed gevoel voor sfeer, uitstekend geacteerd en voorzien van een schitterende score van Dirk Brossé. Een commercieel en kritisch succes dat genomineerd voor 7 Gouden Kalveren (vreemd genoeg niet voor Atsma) waarvan het er eentje wist te verzilveren: die voor Beste Mannelijke Bijrol (Marcel Hensema).

Roy Miller [Tom Cruise] is het doelwit van zijn dodelijke collega’s omdat hij verdacht wordt van het stelen van software waar wapenhandelaren grote interesse voor hebben. Om zich te beschermen tegen de geheime agenten die het op hem hebben gemunt dringt hij tijdens een vliegreis op aan June Havens [Cameron Diaz], een naïeve jonge vrouw die daardoor ongevraagd een pion wordt in een levensgevaarlijke spel van kat en muis. Diaz hoeft niet meer te doen dan vrolijk lachen en er leuk zien in deze showcase voor Cruise, die dan ook meer dan voldoende ruimte krijgt om de stoere actieheld uit te hangen en zich tussendoor van zijn meer humoristische kant laat zien. Met het charisma van de twee sterren kun je weliswaar ver komen, maar de combinatie van humor en actie doet geforceerd aan.

Opnieuw zo'n zelfingenomen, pretentieus werkje van Malick vol stemmige voice-overs over de zinloosheid van het pseudo-glamoureuze leven van een scenarist en het leed waar de mensen die hij ontmoet mee te maken hebben. Het oogt als een rommelig gemonteerde verzameling improvisaties en losse ideeën waardoor de verveling al snel toe staat. Bale komt nog redelijk goed uit de verf, evenals Brian Dennehy (als zijn vader) en het gebruik van verschillende perspectieven biedt in ieder geval nog de schijn van variatie.

Jonge vechter Seiya [Mackenyu] (die zijn tegenstanders verslaat met dansbewegingen), wordt door Alman Kido [Sean Bean] gerekruteerd omdat hij uitverkoren zou zijn om Sienna [Madison Iseman], de reïncarnatie van de onsterfelijk godin Athena, te beschermen en Aarde te behoeden van vernietiging. Natuurlijk moet hij wel eerst zijn ‘cosmo’ ontdekken tijdens een training onder leiding van de mysterieuze, gemaskerde Marin [Caitlin Hutson, met de stem van Katie Moy]. Famke Janssen, Sean Bean en Nick Stahl zijn op hetzelfde niveau belandt als Mark Dacascos (die de rol van Mylock speelt) in deze routinematige verzameling van clichés en middelmatige special effects. Gebaseerd op de Manga ‘Saint Seiya’ van Masami Kurumada, voor de volledigheid. In case you cared.

De zoveelste verfilming van een toneelstuk uit 1923 van Jules Romains over oplichter Knock [Omar Sy], die maar net weet te ontsnappen aan een meedogenloze schuldeiser [Pascal Elbé] door Marseille per boot te verlaten. Door een misverstand wordt hij op de boot aangezien voor een dokter en het lukt hem om de schijn op te houden. Dat doet hem besluiten om in te gaan op een vacature voor een dokter in het dorpje Saint Maurice. Met zijn onconventionele werkwijze zorgt “Docteur” Knock voor de nodige opwinding in de omgeving, zowel in positieve als in negatieve zin. Oubollige komedie met voorspelbare misverstanden en overdreven acteerwerk. En dan moet het ongelofelijk melodramatische einde nog komen!

De vakantie van Andrew [Ben Aldridge], Eric [Jonathan Groff] en hun dochter Wen [Kristen Cui] wordt onderbroken door de komst van Leonard [Dave Bautista], Redmond [Rupert Grint]. Sabrina [Nikki Amuka-Bird] en Adriane [Abby Quinn]. Zij zijn ervan overtuigd dat de wereld zal vergaan tenzij Andrew, Eric en Wen onderling kunnen besluiten wie van hen zich gaat opofferen voor de mensheid. SF-mysterie is kolfje naar de hand van Night Shyamalan die zich als regisseur van zijn beste kant laat zien en een hoge mate van suspense weet op te bouwen en vast te houden. Helaas trapt hij ook in de oude valkuil van het alles willen uitleggen.

Aardig, maar niet opzienbarend rechtbankdrama doet wat ouderwets aan, vooral in de benadering van de rechtszaak die een groot deel van de film in beslag neemt. Humphrey Bogart speelt advocaat John Morton die de jury ervan probeert te overtuigen dat Nicky Romano [John Derek], ondanks zijn criminele achtergrond, niet degene is die tijdens een bankoverval een getuige doodschoot. In flashback komen we wat meer te weten over hoe Nicky in de criminaliteit terecht kwam en hoe hij zich langzaam opwerkte in die duistere wereld. George Macready, met duidelijk zichtbaar litteken, is de openbare aanklager die elk middel aangrijpt om het pleidooi van zijn tegenstander te ondermijnen. Niet slecht in zijn soort, maar sindsdien heeft het rechtbankdrama zich behoorlijk ontwikkeld en films (waaronder 12 Angry Men (1957) en Inherit the Wind (1960) die veel overtuigender zijn.

Babs [Hiba Ghafry] en haar beste vriend Tijn [Matsen Montsma] hebben net de schuur ingericht als logeerplaats wanneer Opa Tuitjes [Kees Prins] uit Amerika is komen overwaaien voor een bezoek. Babs heeft haar opa nog nooit gezien en is boos dat hij de schuur overneemt als logeerplaats. Maar wanneer hij haar voor haar 9e verjaardag meeneemt naar een boerderij en daar een biggetje voor haar koopt, kan opa niet meer stuk. Maar tante Christine [Loes Luca] denkt dat Opa Tuitjes, een gepensioneerde slager, het biggetje niet heeft gekocht om zijn dochter een plezier te doen. De Aardmanstudio’s hebben de lat voor dit soort animatiefilms hoog gelegd, maar Halberstad geeft er een eigen draai aan, met oer-Hollandse decors en enkele technisch knappe momenten. De pogingen om Knor te trainen leveren grappige momenten op, maar de film zit vol vermakelijke vondsten en eindigt met één van de leukste achtervolgingsscènes die je ooit zult zien. Een oer-Hollands feest voor jong en oud met uitstekend stemmenwerk van de gehele cast.

Wanneer huurmoordenaar John Knox [Michael Keaton] ontdekt dat hij de ziekte van Creutzfeldt-Jakob heeft en binnen enkele weken zal overlijden, volgt hij het advies van zijn arts [Paul Perri] om zo snel mogelijk zijn nalatenschap te regelen. Hij vraagt zijn goede vriend Xavier [Al Pacino] om een en ander te regelen, maar werkt zichzelf in de nesten wanneer een klus met Thomas Muncie [Ray McKinnon] uitloopt op een fiasco. En dan neemt zijn zoon Miles [James Marsden] voor het eerst in vele jaren contact met hem op nadat hij een wanhoopsdaad heeft gepleegd. Tweede regieklus voor Keaton (en de eerste in 15 jaar) is een puik misdaaddrama waarin Keaton op subtiele wijze de aftakeling van zijn kortetermijngeheugen speelt. Het scenario van Poirier laat je raden naar de afloop. Een boeiend en intelligent geschreven misdaaddrama dat meer leunt op personages dan op actie.