Meningen

Het eerste uur van deze Deliverance-wannabe kun je schriftelijk afwerken, aangezien Power die tijd louter gebruikt om het niet al te diepgravende basisverhaal en de bijpassende karakters te introduceren. Spanning en actie komen pas in het laatste half uur en dat levert enkele gedenkwaardige momenten op, o.a. met een baby, maar wijkt helaas weinig af van een versleten formule.

Taran Killam is een begenadigde komieks maar moet nog wat schaven aan zijn talenten als schrijver en regisseur getuige deze bij vlagen vermakelijke actiekomedie. Killam speelt tophuurmoordenaar Blake die een filmcrew 'inhuurt' om hem en zijn crew te filmen terwijl ze op jacht gaan naar Gunther [Arnold Schwarzenegger], Killams aartsvijand in zijn werk en in de liefde. Er zijn leuke momenten, onder anderen de aankomst in vermomming op een vliegveld en een demonstratie van de werkwijze van gifexpert Yong [Aaron Yoo], maar Moynihan (als explosievenexpert Donnie) en Killam zijn te vaak over-the-top. Schwarzenegger verschijnt pas in het laatste half uur en steelt met zichtbaar plezier - en een zelden vertoond komisch talent - deze film, maar ontknoping is teleurstellend.

Hoewel dit is gebaseerd op het boek van de niet al te objectieve Fox News-presentator Bill O’Reilly, is dit een goed gemaakte en degelijk geacteerde reconstructie van de levens van zowel John F Kennedy [Rob Lowe] als Lee Harvey Oswald [Will Rothhaar], de man die volgens de fel bekritiseerde Warren Commission de Amerikaanse president op 22 november 1963 vermoordde. Het verhaal begint in de aanloop naar de Presidentsverkiezingen en wisselt de belangrijkste momenten uit Kennedy’s presidentschap af met de sleutelmomenten uit het leven van Oswald. Lowe is formidabel als Kennedy, ook al legt het scenario meer de nadruk op zijn buitenechtelijke praktijken dan op zijn prestaties als president. Oswald is in deze versie een miskende communist die zijn drang naar erkenning omzet in een daad die bedoeld is om eindelijk de aandacht te krijgen die hij verdient. Die lezing komt overeen met het officiële verhaal, maar deze versie is bij lange na niet zo enerverend als JFK en laat een flink aantal vragen onbeantwoord, vooral door ze te negeren.

Op 21 februari 2018 werden de 37-jarige Slowaakse journalist Ján Kuciak en zijn verloofde Martina Kušnirová thuis geliquideerd. Kuciak had zich verdiept in het netwerk van corruptie binnen de politieke wereld en zijn collega’s vermoedden (en vreesden) dat de moord was gepleegd in opdracht van die machthebbers. Familie, collega’s en andere direct betrokkenen komen aan het woord in dit portret van een corrupte staat dat ook scherpe kritiek uit op de EU. Sernecki’s reconstructie van het politie-onderzoek waarmee de daders werden opgespoord, is minstens zo boeiend en meeslepend bovendien.

40 minuten pure verveling, opgeleukt met een onheilspellende score. Dan volgt een bizarre onthulling die leidt tot een opeenvolging van aanvankelijk absurde, maar al snel louter belachelijke wendingen. De scène waarin Colin Farrell zijn diepste geheim deelt met zijn zoontje, is één van de meest smakeloze momenten sinds Divine verse hondenpoep opat aan het eind van Pink Flamingos (een eindeloos veel leukere film). De onderkoelde toon die 'Sacred Deer' domineert werkt averechts en deed mij hooguit een paar keer gniffelen om zwart-komische momenten. Maar helaas, grappig wil het ook al niet worden. Yorgos Lanthimos kent zijn stijlmiddelen, maar het openingsshot - een banaal gesprek over horloges - deed mij bij gelijk al de alarmbellen rinkelen. Dit is een treurig stemmende poging tot mooifilmerij, maar alleen aan te raden voor wie de 50-jarige Nicole Kidman naakt wil zien.

David [Clayne Crawford] doet er alles aan om het vertrouwen van echtgenote Nikki [Sepideh Moafi] terug te winnen zodat ze weer samen kunnen wonen. Hij probeert het vooral zijn kinderen naar de zin te maken, maar wanneer hij ontdekt dat Nikki regelmatig contact heeft met David [Chris Coy] kan hij zijn jaloezie echter nauwelijks bedwingen. De desolate locaties versterken het gevoel van isolement en er is een intrigerend begin en een schokkende wending tegen het einde. Maar Machoian gebruikt teveel overbodige shots van David achter het stuur of aan de wandel om de film te rekken.

Johnny Amato [Vincent Curatola] huurt Frankie [Scoot McNairy] en Russell [Ben Mendelsohn] in om een illegale gokavond te beroven. Aangezien organisator Markie Trattman [Ray Liotta] ooit zichzelf liet beroven, verwacht Amato dat die automatisch de schuld zal krijgen. Brad Pitt speelt de huurmoordenaar die de rekening komt vereffenen. Verfilming van ‘Cogan’s Trade’ van George V. Higgins heeft een sterke cast en is goed gespeeld, maar had wel wat meer spanning en verrassingen kunnen gebruiken.

Redelijk onderhoudende avonturenfilm naar een boek (dat in 1900 aanvankelijk als serial in een tijdschrift verscheen) van Rudyard Kipling, waarbij Kipling zijn eigen ervaringen als blanke jongen in India gebruikte ter inspiratie. Dean Stockwell speelt de titelrol, een wees van Westerse afkomst die heeft geleerd te overleven door middel van bedelen en andere vormen van list en bedrog. Twee ontmoetingen zorgen voor een keerpunt in zijn leven: Mahbub Ali [Errol Flynn] alias The Red Beard is een kleurrijke paardenhandelaar en spion die Kim niet alleen uit problemen houdt, maar ook ziet dat Kim alle kwaliteiten heeft om geheime boodschappen en documenten bij de Britten te bezorgen; Lama [Paul Lukas] is een rondzwervende Tibetaan die Kim laat inzien dat hij mensen ook kan helpen in plaats van ze te bedriegen.

Stockwell is uitstekend in de hoofdrol, ook wanneer hij de plechtige dialogen ["Wouldst thou give thy life?" e.d.] met Lukas moet uitwisselen. De meest vermakelijke scènes komen wanneer Flynn en Stockwell samen verschijnen, maar Flynns karakter komt in grote delen van het verhaal niet voor. De actiescènes zijn niet onaardig gedaan, maar het opzichtige gebruik van achtergrondprojectie is een minpunt. Vooral dankzij Stockwell prima uit te zitten, maar gezien het sterke bronmateriaal had hier een betere film in gezeten.

Hoewel deze biografische documentaire profiteert van de medewerking van Kim Novak zelf, is het qua vorm een statische combinatie van foto’s en filmfragmenten. Het commentaar geeft gelukkig interessante achtergrondinformatie over deze beoogde concurrent van Marilyn Monroe die letterlijk en figuurlijk weigerde om zich in een keurslijf te laten zetten. Ze moest knokken voor haar identiteit (tot aan haar naam toe) en keerde Hollywood in 1966 abrupt de rug toe. Novak blijkt met haar opstandige gedrag een belangrijke voorvechter te zijn geweest voor de veranderingen die Hollywood in recente jaren heeft ondergaan. Als Hitchcock-fan had ik verwacht dat Menéndez er even bij had gezegd dat Novak niet de eerste keus was voor Vertigo. Een niet onbelangrijk detail dat ze helaas negeert. Maar misschien til ik daar zwaarder aan dan nodig.

Manga-animatie met een standaardverhaal over een groepje demonenjagers dat het opneemt tegen een ogenschijnlijk onkwetsbare demon en een hoop hysterisch gegil, doet erg denken aan een ‘levende’ versie van Magic, met karakters die allerlei spreuken en de bijbehorende niveaus gebruiken om elkaar te bestrijden. Maar de achterliggende boodschap over de waarde van leven en sterven - wat de mensen van demonen scheidt – is op goede wijze uitgewerkt en liet mij niet onberoerd. De slotconfrontatie is visueel overdonderend en maakt dit een must voor de liefhebbers van Manga en/of Animé.

Angela Childs [Zoë Kravitz] werkt als voice stream interpreter voor de producent van Kimi [stem: Betsy Brantley], een variant van Alexa. Dat betekent dat ze meeluistert naar de gebruikers van Kimi om de interpretaties van de gesproken commando’s te verbeteren. Wanneer ze daardoor getuige is van de vermeende aanranding van Samantha [Erika Christensen] door Bradley [Dereek DelGaudio], de ontwerper van Kimi, meldt ze dit bij haar meerdere. Die probeert het vooral onder het tapijt te vegen en wanneer Angela dat weigert te doen wordt ze zelf het doelwit van duistere machten die haar het zwijgen op willen leggen. Moderne paranoiaklassieker is een moderne variant op Francis Ford Coppola’s The Conversation en werpt uiterst relevante vragen op over de manier waarop we onze privacy opgeven voor een apparaat als Kimi en de morele verantwoordelijkheid van de techbedrijven. Onderhoudende, spannende thriller mist de psychologische diepgang van The Conversation, maar komt kwalitatief aardig in de buurt en dat valt alleen maar te prijzen.

Animé roept bij mij altijd herinneringen op aan jeugdseries als 'De Familie Robinson' en 'Candy, Candy' en in dat opzicht stelt 'Your Name' niet teleur: de animatie van de karakters ontstijgt nauwelijks het niveau van Pikachu en kornuiten, al is er wel duidelijk veel zorg besteedt aan de achtergronden. Het bodyswap-gegeven is sowieso niet bijster origineel en in het eerste half uur valt dan ook weinig nieuws te bespeuren, al is het even slikken om te zien dat ook deze Animé, al is het in relatief beperkte mate, de traditie van seksualisering van Japanse meisjes in stand houdt in de vorm van de geobsedeerdheid met de borsten van Mitsuha, inclusief een shot waarin ze naakt voor de spiegel staat. Het middelste deel, waarin het dromerige plattelandsmeisje Mitsuha en de verlegen stadsjongen Taki proberen elkaars leven in de juiste richting te sturen, is een stuk interessanter en bevat de leukste momenten uit de film. De film zakt wat in wanneer het toewerkt naar de melodramatische finale die eigenlijk geen verrassingen kent. Onevenwichtig van toon en een goed bewijs voor het standpunt dat mooie plaatjes niet automatisch leiden tot een mooie film.

Enkele jaren nadat zijn moeder om het leven kwam bij een bombardement op Tokio, trekt de 13-jarige Mahito [Soma Santoki] met tegenzin in bij zijn tante en stiefmoeder Natsuko [Yoshino Kimura]. In tegenstelling tot zijn vader [Takuya Kimura] heeft Mahito de dood van zijn moeder nog niet kunnen verwerken. Een zonderlinge grijze reiger [Matsaki Suda] lokt Mahito naar een oud, verlaten gebouw waar Mahito belandt in een wereld waar de doden en de levenden door elkaar lopen. Wanneer hij terugkeert, blijkt Natsuko bij een zoektocht spoorloos te zijn verdwenen. Samen met de stokoude Kiriko [Kô Shibasaki] keert hij terug in die magische andere dimensie om zijn tante terug te vinden. Miyazaki (Princess Mononoke, Spirited Away, Ponyo) zorgt opnieuw voor een stortvloed aan prachtige animaties, maar het gebrek aan inhoudelijke originaliteit is een tikje teleurstellend. Door de overvloed aan visuele ideeën zie je door de spreekwoordelijke bomen het bos soms niet meer.

Na zes jaar in de gevangenis te hebben gezeten, moet Jimmy Solinski [Jack Reynor] razendsnel een schuld van $ 60.000 aflossen bij de meedogenloze Taylor Balik [James Franco]. Zijn poging om het geld bij elkaar te krijgen loopt uit op een ramp, waardoor hij samen met zijn broertje Eli [Myles Truitt] op de vlucht slaat. Eli heeft letterlijk en figuurlijk een geheim wapen bij zich, waardoor het tweetal ook nog eens door twee geheimzinnige, razendsnelle motorrijders worden gezocht. Zoë Kravitz speelt de sympathieke stripper die zich voegt bij het tweetal na een handgemeen in een stripclub. De gebroeders Baker weten de elementen van misdaadthriller, roadmovie, familiedrama en SF-actie succesvol samen te brengen in deze originele genreoverstijgende film, daarbij geholpen door de prima cast.

Opzichtige montagetrucs ondersteunen een standaardverhaaltje over poolvossen Kina en Yuk die elkaar uit het oog verliezen nadat Yuk wegdrijft op een ijsschol. Kina staat op het punt haar welpen te werpen en moet een nieuw onderkomen zoeken wanneer een rode vos haar hol overneemt. Yuk moet een weg terug zien te vinden door de wildernis, Kina belandt in het stadje Jack City waar de hond Rita haar helpt. Zonder de vertelstem van Virginie Efira was er helemaal geen verhaal geweest. Jonge kinderen zullen daar niet rouwig om zijn, maar dit steekt bijzonder schraal tegen bijvoorbeeld genreklassiekers The Incredible Journey, Tarka The Otter of Benji. Helaas, zo maken ze die niet meer tegenwoordig. Verscheen ook in een Nederlands gesproken versie met commentaar van Ilse Warringa (De Luizenmoeder).

Na een miskraam krijgen Jaimy [Noortje Herlaard] en Leon [Vincent van der Valk] van hun gynaecoloog [Mehrnoush Rahmai] te horen dat Jaimy haast onmogelijk op natuurlijk wijze een zwangerschap kan voldragen. Na hun gesprek geeft een onbekende vrouw [Anne-Laure Vandeputte] een folder aan Leon van een holistische groep onder leiding van gynaecoloog Nicole [Tamar van den Dop] die “vrouwen in hun kracht zet”. Binnen een mum van tijd zit Nicole bij het rouwende stel op de bank en belooft ze gouden bergen. Stijlvol gefilmd, maar hol psychologisch drama met twee bordkartonnen hoofdpersonen en een oppervlakkig, ondermaats scenario dat geen inzicht geeft in de voorgeschiedenis van Jaimy en Leon en geen moment duidelijk maakt waarom zij zo snel en zo gemakkelijk meegaan in de twijfelachtige praktijken van Nicole, het goede spel van Herlaar en Van den Dop ten spijt.

De Brusselse tieners Billie en Lukas zijn al bijna drie jaar een stel wanneer Billie begint te twijfelen aan de relatie. Deze vermeende documentaire volgt het stel tijdens die lastige periode en toont welke keuze ze maken. Billie lucht haar hart bij hartsvriendin Romane, Lukas vindt afleiding in de elektronische muziek die hij maakt voor zangeres Charlotte AKA Meyy. Zit vol authentieke dialogen die voor velen doen herinneren aan hun eerste liefde, maar de aanwezigheid van camera’s bij deze intieme gesprekken voelt dan wel ongepast, dan wel gekunsteld. Een interessant experiment, maar niet geheel geslaagd.

Lainy [Amy Schumer] voelt zich buitengesloten wanneer haar beste vriendin [Jillian Bell] aankondigt in verwachting te zijn. Om te ervaren hoe het is om zwanger te zijn, schaft ze een buikband aan, waardoor het lijkt of ze zelf zwanger is. De (absurde) reacties van passanten geven haar zo’n goed gevoel dat ze een paar stappen verdergaat. Absurde romkom wordt verder ondermijnd door smakeloze humor, knullige slapstick en hopeloos overdreven acteren.

Talal Derki verschafte zich een uniek kijkje in de opvoeding van de zoons van een Syrische strijder voor Al-Qaeeda en we zien deze kinderen opgroeien en veranderen van ondeugende kinderen tot tieners die zich klaarmaken om de wapens op te nemen. Derki weerhoudt zich van oordeel over de ideologie die de vader overbrengt. Hij is duidelijk meer geïnteresseerd in de invloed die de constante aanwezigheid en zorg van een vader heeft op de vorming van zijn zoons. Vooral de scene waarin de jongens een bom maken en die testen doet je haren ter berge rijzen en krijgt een ironisch vervolg. Gewaagd, controversieel, fascinerend en zeker de moeite waard.

"I don't understand what your motives are", verzucht Simon [Gael Garcia Bernal], de leider van een poëziecursus wanneer hij ontdekt dat lerares Lisa Spinelli [Maggie Gyllenhaal] de prachtige gedichten die ze heeft voorgedragen heeft 'gestolen' van haar vijfjarige leerling Jimmy [Parker Sevak]. Het scenario van regisseur Sara Colangelo, die zich baseerde op een scenario van Nadav Lapid, geeft geen duidelijke antwoorden. Maggie Gyllenhaals subtiele (en Oscarwaardige) vertolking toont in ieder geval dat Jimmy een innerlijke leegte vult. Eén van de grootste verdiensten van Gyllenhaal dat Lisa ondanks haar twijfelachtige daden en motieven toch de sympathie van de kijker behoudt. Minstens net zo verwonderlijk is de volstrekt spontane vertolking van Parker Sevak als het wonderkind. Het komt zelden voor dat een kind zo overtuigend een kind speelt en dat verklaart ten dele waarom Colangelo op het Sundance Festival de prijs voor beste regie won. Een bijzonder fraaie karakterstudie waar je nog uren over na kunt praten.

Sid [George Somner], Diggs [Wilson Mbomio], Wolfie [Kaine Zajaz], Dribble [Conrad Khan] en Plod [Rory J. Saper] komen elk uit een gezin zonder broers of zussen en zijn uitgegroeid tot een veredeld broederschap. Drie jaar geleden kreeg Sid [George Somner] te horen dat hij niet lang meer te leven zou hebben en voelt het einde naderen. Daarom nodigt hij zijn vrienden uit om met hem een vreugdevuur te maken als onderdeel van een afscheidsritueel. Vlak voor het zo ver is ontmoet Sid Lily [Mia McKenna-Bruce], die hij niets vertelt over zijn ziekte. Door zijn afwezigheid ontstaan er spanning tussen Sid en zijn vrienden in dit goed geacteerde drama met mooi camerawerk van David Wright dat zeker in het laatste kwart jammer genoeg veel te sentimenteel wordt.

Veel van de eer moet uitgaan naar Michael John McCracken voor het ontwerpen van de monsters, maar vooral naar Matthew Mungle die met zijn make-up enkele zeer opzienbarende (en overtuigende) schokeffecten weet te bewerkstelligen in deze goed gemonteerde, spannende horrorfilm. Het scenario - mede geschreven door Joseph Stefano die het scenario schreef voor Psycho - zit bovendien veel beter in elkaar dan je van dit type horrorfilm zou verwachten. David Allen Brooks (die verdacht veel op een jonge Ryan O'Neal lijkt) speelt de jonge arts John Hollins wiens moeder [Kim Hunter] na een bijna dodelijk auto-ongeluk opbiecht dat ze zich bezig hield met een experiment dat op gruwelijke wijze verkeerd is gelopen. Het is aan John om het resultaat van dat experiment te vernietigen en daarbij krijgt hij hulp van Britse wetenschapper Melissa Leftridge [Amanda Pays]. Rod Steiger, met toupet, mag zich uitleven als Johns mentor die in het diepste geheim zijn eigen gruwelijke experimenten uitvoert. Een technisch bijzonder goede horrorfilm met een paar sterke twists. De rol van Johns vriendin Sharon wordt gespeeld door Talia Balsam, de dochter van Hitchcock-favoriet Martin Balsam en Joyce Van Patten en toekomstige echtgenote van George Clooney. Haar rol in deze film is wellicht wat kleurloos, maar dat is deze film zeker niet.

Vreselijk drieluik is Dadaïsme op zijn slechtst. Het eerste verhaal betreft een emotioneel kwetsbare man [Jesse Plemons] die zo bang is om zijn geliefde (of is het een manipulator?) [Willem Dafoe] te verliezen, dat hij ingaat op diens verzoek om een moord te plegen. In het tweede verhaal vermoedt een man [Jesse Plemons] dat zijn echtgenote [Emma Stone], die na lange tijd vermist te zijn geweest op een eiland wordt gevonden, iemand anders is. En in het derde verhaal probeert een vrouw [Emma Stone] met hulp van een man [Jesse Plemons] haar waarde te bewijzen aan twee cultleiders [Willem Dafoe, Hong Chau]. Elk verhaal heeft dezelfde ondersteunende cast. In de basis zijn dit verhalen die perfect passen in het format van Alfred Hitchcock Presents/The Alfred Hitchcock Hour. Hitchcock had ongetwijfeld toegezien op een fijne mix van spanning, mysterie en sardonische humor aan toegevoegd. Helaas verruilt Lanthimos amusement volledig voor absurditeit. Het gaat werkelijk helemaal nergens over, de pogingen tot humor slaan volledig dood en om er is een buitengewoon irritante score die je moet doen geloven dat het allemaal heel betekenisvol is. Daar trappen wij niet in, meneer Van Stoffelen!

Arthur James Hamp [Tom Courtenay] meldde zich, onder druk van zijn moeder en zijn vrouw, aan het begin van WOI als vrijwilliger voor het leger. Drie jaar later wordt hij aangeklaagd wegens desertie, omdat hij tijdens een veldslag wilde 'weglopen van de geweren'. Captain Hargraves [Dirk Bogarde] dient de man te verdedigen voor iets dat in zijn ogen onverdedigbaar is, maar persoonlijke gesprekken met de goudeerlijke soldaat doen hem realiseren dat deze man niet de doodstraf verdient die hem boven het hoofd hangt. Maar de vraag is of hij het tribunaal, waarin Arthurs commandant zelf plaats neemt, hiervan kan overtuigen.

Deze aanklacht tegen de arrogantie van de legerleiding in WOI is minder indringend dan Kubricks Paths of Glory (1957), maar met hulp van cameraman Denys Coop weet regisseur Joseph Losey wel de beklemmende situatie vorm te geven. Bovendien is Courtenay voortreffelijk in de hoofdrol.

Natuurlijk, het verhaal van Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel is niet meer dan een legende. Een legende vol romantiek die mensen al eeuwenlang fascineert, maar slechts mondjesmaat op feiten is berust. Er is dan ook niet mis mee om met die legende aan de haal te gaan. Helaas, maar niet geheel verrassend, moet ik concluderen dat Guy Ritchie bepaald niet de aangewezen persoon is voor zo'n hervertelling. Maar het zou ook zomaar kunnen zijn dat er mensen zijn die zijn idiote ideeën voor humor aanzien, ik zelf behoor zeker niet tot die categorieën. Bij mij begonnen de alarmbellen al luid te rinkelen toen ik in de openingsscène een gigantische olifant en een Sauron-achtig gedrocht in mijn gezicht geslingerd kreeg. Inderdaad, dit is Ritchies wanhopige poging om te profiteren van de inmiddels toch wel uitgebluste LOTR-franchise. Hij gooit er een hippe MTV-achtige montage door om te laten zien hoe de piepjonge Arthur uitbloeit tot een volwassen man [Charlie Hunman], die door middel van kruimeldiefstal in zijn levensonderhoud voorziet.

Jude Law heeft in inmiddels alle melodramatische acteerregisters opengetrokken om de melodramatische regie van Guy Ritchie nog meer om zeep te helpen wanneer Guy Ritchie opeens besluit om zijn montagetrucs uit "Lock, Stock & 2 Smoking Barrels" en "Snatch" weer eens af te stoffen. Het is zo'n WTF-moment die de voorstanders zullen roemen en waar de tegenstanders van walgen. Het is een flashback, verteld in een 20e eeuws Londens accent (!) vol hippe one-liners, waarbij de dialoog is gesynchroniseerd met die van de verteller. Ik behoor duidelijk tot de groep die zich enorm stoort aan dit soort foefjes die er alleen maar in zitten ter meerdere eer en glorie van de regisseur, die nog steeds een ziekelijke zelfoverschatter blijkt te zijn.

Kort na de begrafenis van Koningin Elizabeth ontstaat er wrijving binnen de koninklijke familie. Charles [Tim Pigott-Smith] heeft recht op de troon maar omdat zijn zoon William [Oliver Chris] en schoondochter Kate [Charlotte Riley] zich wat beter weten te presenteren voor media en publiek neemt de druk toe om de troon aan William af te staan. Maar Charles wil zijn positie gebruiken om het politieke klimaat op te schudden. Op subtiele wijze opgestookt door de oppositieleider [Priyanga Burford] en gesteund door echtgenote Camilla [Margot Leicester stuurt Charles III aan op een confrontatie met PM Tristan Evans [Adam James]. Ondertussen vergroot Harry [Richard Goulding] de problemen van de koninklijke familie met zijn affaire met Jessica [Tamara Lawrance]. Verfilming van het gelijknamige toneelstuk dat zowel op West End als Broadway veel succes oogstte waarvoor een groot deel van de cast terugkeerde om hun rollen op fraaie wijze te herhalen. Goold probeert het geheel filmisch interessant te maken maar deze verfilming had baat gehad bij een aanzienlijk groter budget.

Jawel, daar is 'ie weer. Bert I Gordon slaagt er opnieuw in een ongelofelijk slechte film op het witte scherm te brengen. Een kansloze combinatie van talentloze acteurs en archiefbeelden die totaal niet bij elkaar passen.

Je kunt waarschijnlijk wel raden wat de King Dinosaur uit de titel werkelijk is. Als je niet kunt wachten om het antwoord op die vraag te ontdekken, ga er dan maar eens voor zitten. Volstrekt waardeloos...

Regie: Charles Chaplin

Wat krijg je als je Chaplin dezelfde beperkingen oplegt als de meeste van zijn collega’s in de filmwereld? Deze aardige, maar toch wat teleurstellende satire geeft antwoord op die vraag. Chaplin werkte met een beperkt budget en een strak tijdschema waardoor hij niet het geld of de tijd had om ideeën goed uit te werken. A King in New York zit vol goede ideeën waarvan je weet dat die beter uit de verf zouden zijn gekomen als Chaplin daar de mogelijkheden voor had gehad. Chaplin speelt King Shahdov die na een revolutie zijn vaderland ontvlucht en aangekomen in de VS ontdekt dat zijn Minister-President [Jerry Desmonde] er met zijn fortuin tussenuit is geglipt. En dus rest Shabdov weinig anders dan zijn tijdelijke Amerikaanse roem in te zetten om zijn financiële problemen op te lossen. Een scherpe analyse van de VS in de jaren ’50, zowel op politiek als op maatschappelijk niveau, maar het is een raadsel waarom Chaplin zijn zoon Michael koos voor de cruciale rol van het politiek onderlegde pseudo-revolutionaire kind Rupert Macabee: diens acteerwerk is ronduit beschamend! Al met al zeker niet slecht, maar verbleekt naast Chaplins voorgaande films.

Fentanyl is goedkoper en moeilijker te traceren dan heroïne en heeft daardoor de Amerikaanse drugsmarkt veroverd. Maar de concurrentie is (ook letterlijk) moordender dan ooit. Swab portretteert de moderne drugshandel en de kansloze oorlog daartegen vanaf Holt Lightfeather [Graham Greene], die vanuit zijn cel de drugshandel in Oklahoma aanstuurt, tot aan tiener Lago [David Barcena], die geronseld wordt om het eindproduct op straat te verkopen. Dale speelt de agent die zijn leven riskeert om de drugshandel te bestrijden, maar kapt met een tienerzoon [Jasper Jones] die ten prooi dreigt te vallen aan fentanyl. Het is allemaal al eens eerder gedaan, maar door de brede insteek, het rauwe realisme en sterk acteerwerk is dit zeker de moeite waard.

Tiener Jack [Charlie Plummer] moet dagelijks kampen met plaaggeest Shane [Danny Flaherty] en diens vrienden voor wie hij een gemakkelijk doelwit is. Jack probeert wel iets terug te doen maar komt daardoor alleen maar meer in de problemen. Hij probeert iets van genegenheid te vinden bij de meisjes in zijn dorp, maar ook dat verloopt niet volgens plan. Jacks gevoel van isolement wordt doorbroken door de komst van zijn neefje Ben [Cory Nichols] met wie hij al snel een band ontwikkelt. Sombere coming-of-age drama met goed spel van de jonge cast, maar origineel is dit allerminst.