The Kindergarten Teacher (2018)

Mij viel het extra op omdat ik pas enkele afleveringen had gezien van Brain Boxes waarin zes hoogbegaafde kinderen gevolgd werden.

Deze film viel inderdaad eerder tegen dan dat hij me beviel. Vrij lange saaie zit waarbij het oeverloze gedram over een wonderkind maar niet gezien wou worden door de naasten van het jongetje. De film mist wat subtiliteit en uitwerking.

Maggie mag het dan inschiet niet slecht doen als actrice hier, maar vond haar ook ongewoon vervelend en opdringerig. Wellicht met spijt terugdenkend aan haar eigen verloren onontwikkelde talenten neemt ze kleine Jimmy onder haar hoede wanneer die schijnbaar knappe gedichten uit zijn mouw schudt. Alleen kwam het plot me net iets te ongeloofwaardig of simpel over.

Aanpak van het einde, de afhandeling van het gebeuren kon ik nog wel smaken. Inhoudelijk wel wat bizar dan toch wel wanneer die kleine out of the blue de politie optrommelt. Daar was totaal geen aanleiding voor. Het bevestigt alleen maar het onsamenhangende en onevenwichtige plot...

Ik vroeg me aan het begin een beetje af of dit echt een filmwaardig verhaal was, maar de regisseur slaagt er toch best in om de accenten goed te leggen. Ook krijgt ze hulp van een prima Maggie Gyllenhaal. Helaas begon ik mij wel vrij snel aan dat mannetje te ergeren met zijn ongeloofwaardige gedichten. Vreemde keuze.

Graag gezien. Op het eerste zicht niks speciaals. Schijnbaar nergens naar toe, rustig voortkabbelend maar langzaam (voor mij toch) komt de ware toedracht van de film naar boven. Het personage van Gyllenhaal wil de wereld redden. Ze wil kunst op de voorgrond brengen. We leven immers in een wereld die kunst niet meer ondersteund, niet meer toejuicht. Haar kinderen zijn niet geïnteresseerd in haar missie. De culturele ambassadeur van de UN krijgt ze als verwijt van haar dochter maar nadien reflecteert ze over die uitspraak en glimlacht. Haar liefdevolle man is ook niet mee. Maar een jongetje van 5,5 jaar wel. Een genie. De Mozart van de poëzie wordt hij genoemd. Ze probeert het talent van het jongetje te laten groeien en bloeien. Daarin gaat ze ver. Misschien te ver. Omdat ze zelf zo was ? De film is daar in niet duidelijk maar zo interpreteer ik het. Ooit was zij ook een poëzie genie dat niet werd gestimuleerd en daardoor doodgebloed. Daarom de schets van het personage als een wat uitgebluste, geïsoleerde figuur die een alledaags monotoon leventje leidt. Daarom volgt ze poëzie lessen die niet willen lukken, daarom gebruikt ze in eerste instantie de teksten van het jongetje (een daad die door de leraar volkomen verkeerd worden begrepen) en daarom haar uitleg in de badkamer op het einde. Filmaker Sara Colangelo zet het zeer klassiek en zeer sober in beeld maar eens de inhoud én de maatschappij kritiek op de voorgrond komt, is dit een ontroerend verslag van een vrouw die als een Don Juan vecht om kunst te laten accepteren als een meerwaarde ipv hobby. Met het zeer sterk eindbeeld (I have a poem) beseffen we : ze had gelijk !