The Kindergarten Teacher (2018)

Van oprechte interesse naar obsessie of is het gewoon compensatiedrang?

Boeiend verhaal waar ik toch wel enigszins treurig van werd. Er is toch wel wat mis met de hoofdpersoon. Maggie deed het overigens niet onverdienstelijk. Je begrijpt in eerste instantie haar aanvankelijke beweegredenen tot op zekere hoogte totdat het dan uiteindelijk een grens overgaat. En die grens is eigenlijk al heel snel in het begin bereikt. Het jochie deed het ook prima, die was echt aandoenlijk.

Prachtige film met een mooie rol van Maggie. Ik kan begrijpen dat mensen hier niet veel aan vinden, het tempo ligt ook vrij laag, maar ik kon dat in deze film wel waarderen. Er hangt een vrij somber sfeertje, en van poëzie hou ik al helemaal niet, maar toch bleef de film me boeien. Van bewondering naar obsessie, langzaam worden steeds meer grenzen overschreden, maar ik voelde echt met de hoofdpersoon mee. Het einde was ook doeltreffend, deze film wist bij mij de juiste snaar te raken. Ik heb al lang geen 4 sterren meer gegeven maar deze prent verdient ze. Top!

"I don't understand what your motives are", verzucht Simon [Gael Garcia Bernal], de leider van een poëziecursus wanneer hij ontdekt dat lerares Lisa Spinelli [Maggie Gyllenhaal] de prachtige gedichten die ze heeft voorgedragen heeft 'gestolen' van haar vijfjarige leerling Jimmy [Parker Sevak]. Het scenario van regisseur Sara Colangelo, die zich baseerde op een scenario van Nadav Lapid, geeft geen duidelijke antwoorden. Maggie Gyllenhaals subtiele (en Oscarwaardige) vertolking toont in ieder geval dat Jimmy een innerlijke leegte vult. Eén van de grootste verdiensten van Gyllenhaal dat Lisa ondanks haar twijfelachtige daden en motieven toch de sympathie van de kijker behoudt. Minstens net zo verwonderlijk is de volstrekt spontane vertolking van Parker Sevak als het wonderkind. Het komt zelden voor dat een kind zo overtuigend een kind speelt en dat verklaart ten dele waarom Colangelo op het Sundance Festival de prijs voor beste regie won. Een bijzonder fraaie karakterstudie waar je nog uren over na kunt praten.

Deze film over een maniakale vrouw is denk ik iets beter dan ik ‘m heb ervaren want de film irriteerde mij helaas direct vanaf het begin. Het script is namelijk net zo weinig creatief als de muziek (bv. stemmige pianomuziek van Chopin) die wordt gebruikt en behoorlijk stompzinnig: kleuterjuf gelooft in kunst (die voor nieuwsgierigheid en openheid zou staan) en haat onze kunstveronachtzamende materialistische maatschappij, zit op een poëzieclub maar kan zelf niet dichten, heeft echter een kleuter in de klas die de mooiste en diepzinnigste gedichten uit z’n mouw schudt die een kleuter nooit kon bedenken (heeft ie dan ook vast uit een boek maar dat wordt niet eens onderzocht), juf is smoorverliefd op de kleuter (heeft in ieder geval een extreme obsessie voor het kind en wil aldoor bij hem zijn, wachtend op zijn volgend geniaal gedicht), juf doet alsof het haar gedichten zijn in de poëzieclub, docent wordt verliefd op de juf (want er is niets zo geil als genialiteit blijkbaar), juf valt door de mand, vader van kleuter haalt kleuter weg bij de gestoorde juf, juf ontvoert kleuter, blijkt geen goed idee. Dit script is niet eens interessant maf en het wordt zeker niet op een interessante manier uitgewerkt: de film is erg saai en afgezien van de minigedichtjes wordt er niet één intellectuele of anderszins interessante gedachte geuit in de film. Alleen tegen het einde met de ontvoering krijgt de film eindelijk wat spanning en tempo. In het begin van de film zegt de poëziedocent dat het slot verrassend en spontaan moet zijn, maar ik vond de hele film tot en met het slot nogal voorspelbaar en weinig spontaan. Maar dat er tenminste nog iets gebeurt aan het eind haalde me nog net op tijd uit een toestand van apathie en verlangen om voortijds de bioscoop te verlaten maar weet de film als geheel toch niet te redden.

De juf staat waarschijnlijk voor de regisseuse zelf die nogal een linkse tante zou zijn en vast ook een hekel aan onze materialistische maatschappij heeft maar helaas is ook zij net als de juf een dilettant: een bewonderaar van kunst en genialiteit maar zelf totaal talentloos.

Een intrigerende psychologische thriller en tevens remake van een gelijknamige film uit 2014, geregisseerd door Nadav Lapid. Kleuterjuf Lisa (Maggie Gyllenhaal) is zeer begaan met de kinderen uit haar klas, maar ontevreden of zelfs ongelukkig met zichzelf, haar huwelijk en gezin. Het is middelmatigheid wat de klok slaat en Lisa zou zoveel meer uit haar eigen leven en dat van haar kinderen willen halen. En dan is daar ineens de ruim vijfjarige Jimmy (Parker Sevak), een leerling van Lisa, die uit het niets gedichten opzegt waardoor Lisa ervan overtuigd raakt met een wonderkind te maken te hebben. Lisa heeft ineens een nieuwe (plaatsvervangende) missie: het talent van Jimmy tot wasdom laten komen.

Hoewel het script weinig diepgang kent, is de film toch interessant en onderhoudend: Maggie Gyllenhaal speelt een ongrijpbare rol, maar ook Parker Sevak weet op de een of andere manier te boeien. waar Lisa aanvankelijk nog gezonde interesse lijkt te hebben voor Jimmy, wordt al snel duidelijk dat haar bemoeienis steeds obsessiever wordt. Waar komt dat vandaan en wat zijn haar werkelijke motieven? Doet ze dit echt voor het jongetje of eigenlijk meer voor zichzelf? En zo ja, waarom? Wat moet ze compenseren? En in hoeverre is Jimmy ook écht een 'wonderkind'? Het feit dat Lisa steeds een stapje verder gaat in haar obsessie, draagt op een positieve manier bij aan de spanningsopbouw. Waar stopt het en hoe? De wijze waarop Maggie Gyllenhaal invulling geeft aan haar rol roept diverse emoties op: aanvankelijk vooral veel ergernis (wat een betuttelende, bemoeizuchtige en zelfingenomen trien), maar gaandeweg maakt dat steeds meer plaats voor ongeloof en uiteindelijk ook medelijden.

Regisseur Sara Colangelo maakt het de kijker niet makkelijk: veel van de bovenstaande vragen blijven onbeantwoord. De kijker moet zelf maar bedenken welke motieven een rol spelen en of Jimmy ook echt zo slim is als Lisa denkt. Op zich heb ik daar geen moeite mee (films waarin alles wordt voorgekauwd zijn doorgaans niet aan mij besteed), maar aan de andere kant lijkt het in dit geval ook enigszins gemakzuchtig en is het misschien wel de achilleshiel van The Kindergarten Teacher.

Onze filosoof schreef het al kernachtig op en ik zal hem parafraseren. Jammergenoeg een dilettantische film over een dilettante huisvrouw die zichzelf een schim vindt van wie ze had kunnen zijn. Dat moet de motivering zijn om na 20 jaar lesgeven aan kleine kinderen plotseling en ineens geobsedeerd te geraken door een jochie van vijfenhalf die ze wil helpen om geen schim te worden.

Als ik dit laatste zo nalees, dan denk ik 'Waauw, wat een mooi thema' en dat is het. Maar de uitwerking is zo banaal, oppervlakkig en voorspelbaar, dat ik de neiging moest onderdrukken om weg te gaan. Dat is gelukt en dus heb ik het bizarre slot niet hoeven missen waarin het jochie plotseling en ineens de politie belt en de geobsedeerde lerares plotseling en ineens hem voorzegt wat hij de politie door de telefoon moet vertellen.

Dit alles gelardeerd met muziek van Saint-Saëns, Chopin en natuurlijk van het wonderkind Mozart. Wie bedenkt zoiets?

De laatste paar seconden van de film impliceren nog het sterkst dat de regisseuse er een dubbele agenda op nahoudt. Het zijn dan niet het ideale kind-complex en het daaruit voortvloeiende moreel dubieuze gedrag van de moeder die centraal betekenisvol zijn, maar de teloorgang ('opsluiting') van kunst in een (wederom geïmpliceerde) wereld zonder enige vorm van diepgang. Lisa's kinderen zijn in dat verband dan voorbeeldig. Ben er nog niet uit hoe onpasselijk ik dat precies wil vinden. Als het steek houdt is het een dubbele laag die paradoxaal genoeg even oppervlakkig aanvoelt als het plot an sich.
Delen van de film vond ik wél geslaagd indien je jezelf dwingt een psychologische karakterstudie van Lisa te zien (en ook te blijven zien).

Grote kleine film. Een erg fraaie karakterstudie, waarbij je als kijker behoorlijk op het verkeerde been wordt gezet. Lange tijd heb je veel sympathie voor het doorzetterige personage Lisa, totdat je in de laatste minuten beseft dat dit een heel egocentrische, gevaarlijke vrouw is. Voor mij werkte dit goed. Wereldrol van Gyllenhaal, jammer dat ze niet meer in aanmerking komt voor dergelijke hoofdrollen, meer van dat wijf graag. Het jochie speelt trouwens ook erg goed. Eentje die stemt tot nadenken en laten we welwezen: deze Kindergarten Teacher is in ieder geval een klasse beter dan destijds Kindergarten Cop toch?

“Sadness never ends. Van Gough said that before he died.”

Nikserig. Het gebeurt niet vaak, maar al tijdens het kijken van The Kindergarten Teacher vroeg ik me af wat de regisseur nu wilde zeggen met haar film. Het hoofdpersoon is een onsympathieke en triestige vrouw, die via één van de kinderen die ze lesgeeft toch nog haar nooit waargemaakte dromen en ambities uit wil laten komen.

Het resultaat is een trage film zonder doel of boodschap. Of het moet zijn dat je uiteindelijk wordt opgepakt voor het ontvoeren van een kind omdat je helemaal doordraait, maar dat was iets wat je al van mijlenver aan zag komen. Hoewel de manier waarop dan nog wel verrassend is. Complimenten voor Gyllenhaal, die nog heel wat weet te maken van een ondankbare rol.

Redelijke film waarin een kleuterjuf in de ban raakt van een kleuter die mooie gedichten weet te produceren. Op zich wel een origineel en ook wel boeiend verhaal dat mede het aangename tempo wel gemakkelijk wegkijkt. Echter kwamen de twee hoofdpersonages, ondanks de twee uitstekende rollen van Maggie Gyllenhaal en de jonge Parker Sevak, nogal ongeloofwaardig op me over.

Een ongewoon verhaal.
Schooljuf Lisa is uitermate geboeid door een begaafd jongetje, en het mysterieuze dat het kind uitstraalt en de buiten de grenzen tredende passionele houding van de juf, geeft de film algauw een wat thrillerallure en in het slot kreeg ik even het gevoel dat een horrorscene niet onmogelijk was .
Gelukkig kwam het niet zo ver en had de film over de ganse lengte toch veel oog voor de groeiende ontreddering van de vrouw, complexe rol die trouwens door Maggie Gyllenhaal klasrijk wordt vertolkt.

Rare, onsympathieke film over een kleuterleidster, die geobsedeerd raakt voor een vijfjarig jongetje met een verrassend talent om gedichten te maken. Ik snapte er geen snars van en heb de film met toenemend ongenoegen en ongemak voorbij zien komen. Aan de acteerprestaties ligt dat niet, aan de inhoud van het verhaal des te meer.

Deze film viel inderdaad eerder tegen dan dat hij me beviel. Vrij lange saaie zit waarbij het oeverloze gedram over een wonderkind maar niet gezien wou worden door de naasten van het jongetje. De film mist wat subtiliteit en uitwerking.

Maggie mag het dan inschiet niet slecht doen als actrice hier, maar vond haar ook ongewoon vervelend en opdringerig. Wellicht met spijt terugdenkend aan haar eigen verloren onontwikkelde talenten neemt ze kleine Jimmy onder haar hoede wanneer die schijnbaar knappe gedichten uit zijn mouw schudt. Alleen kwam het plot me net iets te ongeloofwaardig of simpel over.

Aanpak van het einde, de afhandeling van het gebeuren kon ik nog wel smaken. Inhoudelijk wel wat bizar dan toch wel wanneer die kleine out of the blue de politie optrommelt. Daar was totaal geen aanleiding voor. Het bevestigt alleen maar het onsamenhangende en onevenwichtige plot...

Ik vroeg me aan het begin een beetje af of dit echt een filmwaardig verhaal was, maar de regisseur slaagt er toch best in om de accenten goed te leggen. Ook krijgt ze hulp van een prima Maggie Gyllenhaal. Helaas begon ik mij wel vrij snel aan dat mannetje te ergeren met zijn ongeloofwaardige gedichten. Vreemde keuze.