Kinder des Kalifats (2017)

Aardige docu. Derki toont zonder zijn eigen mening op te dringen zijn door oorlog verscheurde land vanuit het perspectief van een familie van een jihadist. Heel naar en ongemakkelijk om te zien hoe die kinderen worden gehersenspoeld, en wat daar de gevolgen van zijn.

Er worden ook wel een paar liefhebbende familiemomentjes getoond, maar de kinderen gedragen zich soms als ware tirannen, en je ziet toch vooral een hoop akelige momenten. Zo vertelt een klein kind trots dat hij een vogeltje heeft afgeslacht. De kop eraf gehakt, net als papa bij een man deed. Een andere man vertelt dat hij zijn geld liever aan wapens voor de jihad besteedt dan aan voedsel voor zijn kinderen. Kinderen maken bommen en spelen ermee. Een verwoeste tank is een plaats om te spelen.

Dat trainingskamp voor kinderen is ook erg griezelig met die kleine camouflagepakjes, en een instructeur die als onderdeel van de training kogels vlak langs ze schiet. Hier zien we het meest duidelijk het verschil tussen Osama en Aydan, twee van de broers waarop Derki zich iets meer focust, omdat ze niet allebei uit hetzelfde hout zijn geschreven. Misschien waren er ook zusjes, maar vrouwen blijven de hele documentaire buiten beeld, en worden als oud vuil behandeld. 3.5*.

Talal Derki verschafte zich een uniek kijkje in de opvoeding van de zoons van een Syrische strijder voor Al-Qaeeda en we zien deze kinderen opgroeien en veranderen van ondeugende kinderen tot tieners die zich klaarmaken om de wapens op te nemen. Derki weerhoudt zich van oordeel over de ideologie die de vader overbrengt. Hij is duidelijk meer geïnteresseerd in de invloed die de constante aanwezigheid en zorg van een vader heeft op de vorming van zijn zoons. Vooral de scene waarin de jongens een bom maken en die testen doet je haren ter berge rijzen en krijgt een ironisch vervolg. Gewaagd, controversieel, fascinerend en zeker de moeite waard.