• 148.985 films
  • 8.195 series
  • 24.993 seizoenen
  • 547.603 acteurs
  • 323.806 gebruikers
  • 8.487.330 stemmen
Avatar
 
banner banner

A King in New York (1957)

Komedie / Drama | 110 minuten
3,06 106 stemmen

Genre: Komedie / Drama

Speelduur: 110 minuten

Alternatieve titel: Een Koning in New York

Oorsprong: Verenigd Koninkrijk

Geregisseerd door: Charles Chaplin

Met onder meer: Charles Chaplin, Maxine Audley en Jerry Desmonde

IMDb beoordeling: 7,0 (8.104)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 14 oktober 2021

Plot A King in New York

"The King of Comedians!"

Als er in zijn land een revolutie uitbreekt, vlucht koning Shahdov naar New York. Omdat hij geen geld bezit, gaat hij in tv-reclames spelen. Dan ontmoet hij een kind van communistische ouders, waardoor Shahdov zelf van communisme verdacht wordt, wat hem in de problemen brengt.

imageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

King Shahdov

Queen Irene

Prime Minister Voudel

Ambassador Jaume

Ann Kay - TV Specialist

Johnson - TV Advertiser

Mona Cromwell - Hostess

Rupert Macabee

Macabee Senior

Headmaster

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van FisherKing

FisherKing

  • 18696 berichten
  • 0 stemmen

Charles Chaplin was er vroeg bij met zijn kritiek op McCarthy. Weinig subtiel ook in deze film.

Niet zo verwonderlijk omdat hij ook op de verdachtenlijst stond. Ik geloof dat hem de toegang tot VS was ontzegd. Deze film is in UK gedraaid.

Geen perfecte film; wel aardig vermaak.


avatar van kArIzMa_TuRk

kArIzMa_TuRk

  • 3642 berichten
  • 0 stemmen

Wat jammer dat deze te weinig is gezien.. het is weer een erg vermakelijke film van Charles Chaplin zoals we gewend van hem zijn een aanrader.. 3,5*


avatar van Friac

Friac

  • 1323 berichten
  • 1056 stemmen

Het verbaast me dat er nog maar weinig reacties op deze films geplaatst zijn.

Dit is voor mij één van de minst interessante Chaplinfilms. Tot en met Limelight vind ik ongeveer elke film van hem schitterend, maar zijn later werk kan me minder bekoren.

A King in New York heeft last van een rommelig en flauw verhaaltje, dat enkel en alleen maar lijkt te dienen om (geslaagde) kritiek te kunnen spuien op de Amerikaanse samenleving van de jaren '50. De keuze om Chaplin's zoon in de rol van communistenkind Rupert te laten kruipen vond ik niet meteen geslaagd: hij acteerde wat mij betreft ondermaats, en zorgde er zo voor (in combinatie met het flauwe verhaal) dat de emotionele dimensie van deze film aan mij compleet voorbij ging.

Toch zorgt Chaplin's kritiek op enkele uitwassen van de Amerikaanse samenleving (McCarthyisme, plastische chirurgie, blinde idolatrie, manipulatieve media, populaire blockbusters,...) ervoor dat deze film toch nog de middelmaat overstijgt en geregeld de aandacht kan vasthouden. Vooral de scène in de bioscoop, waar het publiek naar een 3-tal hilarisch foute trailers kijkt, was schitterend: eigenlijk de enigste keer dat ik echt-echt moest lachen tijdens de film.

Chaplin's klassiekers bieden me een ideale mix van humor en melancholie/tristesse/romantiek. Deze laatste factor ontbreekt bij A King in New York wat mij betreft helemaal, maar de humor is wel nog aanwezig, zij het minder charmant/geslaagd dan Chaplin's oude films. De moeilijke productieomstandigheden (Chaplin kreeg niet de kans om alles perfect af te werken, zoals hij dat vroeger wel deed) en het feit dat de film vandaag nog steeds relevant is op bepaalde vlakken zijn verzachtende omstandigheden, maar hebben geen invloed op de kijkervaring zelf.

3*


avatar van FisherKing

FisherKing

  • 18696 berichten
  • 0 stemmen

Misschien zijn er zo weinig reacties omdat het zo pijnlijk duidelijk is dat Chaplin hier niet zijn volle kans gehad heeft ? En omdat de kritiek hiero niet persé "positief" is, en bij The Great Dictator en Modern Times juist wel.

Ik weet niet of 't zo werkt, maar ik heb wel bepaalde vermoedens.


avatar van Baggerman

Baggerman

  • 10470 berichten
  • 7716 stemmen

Friac schreef:
Het verbaast me dat er nog maar weinig reacties op deze films geplaatst zijn.


Mij ook! Misschien toch omdat de film in Amerika nogal is doodgezwegen? Ik had nog nooit van deze film gehoord en bij mijn weten is hij nooit op tv uitgezonden.

Friac schreef:
A King in New York heeft last van een rommelig en flauw verhaaltje, dat enkel en alleen maar lijkt te dienen om (geslaagde) kritiek te kunnen spuien op de Amerikaanse samenleving van de jaren '50.

Toch zorgt Chaplin's kritiek op enkele uitwassen van de Amerikaanse samenleving (McCarthyisme, plastische chirurgie, blinde idolatrie, manipulatieve media, populaire blockbusters,...) ervoor dat deze film toch nog de middelmaat overstijgt en geregeld de aandacht kan vasthouden. Vooral de scène in de bioscoop, waar het publiek naar een 3-tal hilarisch foute trailers kijkt, was schitterend.


Tja, Chaplin heeft wat teveel hooi op zijn vork genomen. Hij komt op mij echt over als een oude man (een Grumpy Old Man) die de veranderingen in de samenleving niet meer bij kan benen. Iets wat ons allemaal ooit zal gaan overkomen! Toch en wat dat betreft is inderdaad de scene in de bioscoop erg sterk, net als later in het restaurant met de keiharde muziek. En de kritiek op de Amerikaanse samenleving is inderdaad geslaagd en terecht!

Ook het gedoe in de lift met de brandweerslang is even ouderwets Chaplin-visuele-humor, maar het natspuiten van de Grand Jury is dan weer enorm flauw en gezocht!

Toch blijft het geheel bekijkenswaardig!


avatar van The One Ring

The One Ring

  • 29974 berichten
  • 4109 stemmen

Ik zat al een lange tijd tegen deze film aan te hikken. Ik dacht dat dit met afstand de minste film uit de Chaplin-box zou zijn. Maar wat schetst mijn verbazing? A King in New York is, ondanks duidelijke tekortkomingen, een zeer vermakelijk filmpje.

Persoonlijk heb ik me nauwelijks gestoord aan de maatschappijkritiek in deze film. Niet alle grappen waren even geslaagd (de plastische chirurgie) en andere kwamen een beetje over alsof Chaplin gewoon oud werd en niet met de trends van de tijd mee kon gaan (rock & roll, al is dit nog wel redelijk grappig gedaan), maar in tegenstelling tot The Great Dictator en Monsieur Verdoux houdt Chaplin in deze film gelukkig geen lange preek waarin hij kritiek levert op van alles en nogwat. Dat vond ik flink afbreuk doen aan die (verder superieure) films. Ik had van A King in New York een verbitterde film verwacht, zeker na Chaplins verbanning uit Amerika. Maar het valt mee en de film heeft uiteindelijk niet eens een negatieve boodschap, ook al beweren sommigen hier anders.

De films minpunten liggen meer in de structuur, die gewoon van het ene naar het andere onderwerp springt en zo soms geen eenheid vormt. Daarnaast ziet de film eruit alsof hij in de jaren '30 geschoten is. Hij lijkt ouder dan hij is. Deze minpunten worden echter gecompenseerd door genoeg leuke kanten. Zo is Chaplin weer goed in zijn charmante rol die wat doet denken aan een goedhartigere Verdoux. En sommige scènes zijn hilarisch (die trailer voor die western in briljant). Één scène is bijzonder noemenswaardig en dat is die waarin Chaplin met een brandslang de leden van het bureau van die anti-communisten helemaal natspuit. Iets wat Chaplin volgens mij in het echt graag gedaan had. Flauw? Wellicht, maar het heeft een heerlijk wraakgevoel in zich. Hoe Shahdov daarna alsnog als niet-communist is gekeurd is mij een raadsel.

3,5* Geen meesterwerk, maar toch zeer vermakelijk.


avatar van Sutherland

Sutherland

  • 675 berichten
  • 1049 stemmen

Deze Chaplin viel me ietwat tegen na het zien van 3 eerdere films waarin hij het typetje The Tramp speelde. In zulke films blijf ik hem toch het sterkst vinden. Chaplin moet het hebben van de visuele humor, en de tirade tegen Amerika is op sommige punten zeker geslaagd maar juist op andere punten weer te flauw.
Ik heb zeker moeten lachen om bepaalde stukken in de film, het hele facelift gebeuren en de scene in de lift vond ik geweldig.
Goed het bekijken waard.

3*


avatar van Mochizuki Rokuro

Mochizuki Rokuro

  • 18899 berichten
  • 13317 stemmen

Met Monsieur Verdoux (1*) nog vers in het geheugen me hier toch aan gewaagd, omdat het de enige ontbrekende lange Chaplin speelfilm is voor mij. Als je me zou hebben voorgehouden dat het een film uit de Jaren 30 was had ik het ook geloofd. Oubolligheid troef. Met name de muziek (van Chaplin zelf) is al zo vreselijk tuttig. In 1957 had een film er ook anders uit kunnen zien (en de slapstickscenes grepen ook terug op de Jaren 30) dan deze übernostalgie.

Daarnaast leidt Chaplin aan het Van Warmerdam syndroom (of beter gezegd ik leid aan dat syndroom). Ik vind het een onaangenaam acteur, omdat zijn acteertalenten te beperkt zijn voor een hoofdrol.

Hoewel de synopsis een sentimentele draak deed vermoeden (a la Verdoux) bleef dat gelukkig grotendeels uit en was het geheel iets beter verteerbaar en genietbaar.


avatar van brabusRUS

brabusRUS

  • 1558 berichten
  • 2662 stemmen

Inderdaad wel een leuke film, alleen vond ik Rupert soms onder de maat. Overigens zijn laatste film waar hij een hoofdrol speelde.


avatar van Metalfist

Metalfist

  • 12407 berichten
  • 3964 stemmen

One of the minor annoyances in modern life is a revolution

Ik heb een rare relatie met Chaplin. Hoewel ik zijn films meestal vrij goed beoordeel, heb ik vaak geen zin om me aan een nieuwe te wagen. Ik denk dat ik me vroeger toch teveel heb laten meeslepen door de status dat Chaplin krijgt, zowel hier als overal, waardoor ik hem hoger waardeer dan ik eigenlijk voor ogen had. De mens is een kuddedier maar die vlieger gaat bij A King in New York niet op.

Het was de eerste keer dat ik een Chaplin zag waarin hij niet zijn bekende "The Tramp" speelt en in het begin was ik hier blij om. Het was eens even iets anders en de film begon nogal leuk met de mededeling op het bord. Chaplin weet dit niveau even aan te houden, de trailers in de cinema zijn geslaagd, maar daarna gaat het allemaal nogal serieus bergaf. Je kunt Chaplin natuurlijk ophemelen voor de kritiek die hij levert op heel de samenleving van de jaren '50 maar dat neemt niet weg dat het allemaal ontzettend gedateerd overkomt. Er is dan ook niet echt veel memorabel aan deze Chaplin, in tegenstelling tot zijn Tramp films die allemaal wel een paar leuke scènes hadden. Het enige waar ik de film aan zal linken is het feit dat dit de eerste film was die Chaplin draaide nadat hij verbannen was uit Amerika.

Het is raar om Chaplin op deze manier te zien. Deze keer geen bolhoed, geen puntschoenen en geen pekzwarte wandelstok maar gewoon een mens in simpele kleren. Het was voor mij de eerste keer dat ik Chaplin op deze manier zag en dat was toch wel eventjes wennen. Chaplin waagt hier een verdienstelijke poging tot komisch acteren zonder een typetje maar ook dit komt nergens echt tot zijn recht. Persoonlijk snap ik dan ook niet wat zoveel mensen zo geweldig vinden aan hem want er zijn simpelweg een pak betere komieken uit deze periode. Op zich zet hij niet zo'n slechte prestatie neer maar erg grappig wordt het nergens, daarvoor is het soms wat te banaal en voorspelbaar zoals de scène in het restaurant met de muziekband. Raar, want eigenlijk ben ik vaak wel te vinden voor dit soort slapstick humor (Abbott & Costello o.a.) maar bij Chaplin werkt het niet echt. Waar ik Chaplin wel credits voor moet geven is het feit dat hij altijd wel de mooiste vrouwen weet uit te zoeken voor zijn films. Dawn Addams ziet er erg knap uit en de scènes tussen haar en Chaplin behoren dan ook tot het beste van de film. Persoonlijke favoriet is het stuk waar ze zijn aan het dineren op het feestje van Cromwell en ze hem om de 5 minuten in de war brengt door één of andere commercial voor deodorant voor te brengen. Mocht er nu meer van dit soort situatie- of dialooghumor in zitten dan had ik hem denk ik wel beter gewaardeerd. In '57 was Chaplins zoon, Michael Chaplin, 11 jaar. De knul had 5 jaar daarvoor al een rolletje in Limelight gespeeld en blijkbaar vond vaderlief dat een succes waardoor Michael deze keer voor een grotere rol mocht komen opdraven. Liefde, in dit geval vaderliefde, maakt nog altijd blind want Michael is in de rol van Rupert, het slimme jongetje, vrij irritant. Toch heeft het ergens wel zijn charme. In de eerste scène waar de koning Rupert leert kennen en Rupert in zijn tirade over wat weet ik allemaal ontsteekt, kun je duidelijk zien dat Michael de dialoog van zijn vader mee opdreunt. Normaal gezien zou ik dit vrij irritant vinden maar dit was eigenlijk nog één van de vermakelijkste stukjes uit de film. ik zei daarjuist al dat de film niet echt memorabel is en dat bewijst zich doordat ik me bij de rest van de namen op Imdb amper een gezicht kan voorstellen...

Volgens vele was Chaplin hier al over zijn hoogtepunt en ik kan het alleen maar beamen. Soms totaal niet grappig maar het heeft ergens nog een kleine vermakelijkheidsfactor door een paar goede scènes. Jammer genoeg niet goed genoeg voor een voldoende.

2*


avatar van weide1

weide1

  • 34 berichten
  • 0 stemmen

Ik heb vorig jaar rond de kerst Monsieur Verdoux en Limelight gezien, dus ik kende Chaplin al in een rol waarin hij geen zwerver speelt.

En deze A King in New York past mooi in dat rijtje. Nu nog A Countess from Hong Kong.

Maar goed. Ik vond A King in New York wel leuk amusement. Je moet 'm ook niet als comedy benaderen, vind ik. Gewoon op de bank gaan liggen en kijken. Laat je verrassen.

Je onderdompelen in de sfeer.

Ik kan me dan ook totaal niet vinden in het argument alsof deze film in de jaren 30 zou zijn geschoten. Nou en, denk ik dan!

Geniet gewoon van dat lekkere ouderwetse. Een wereld zonder internet, computers, mobiele telefoons.

Beelden van New York in de sneeuw, de drukte op Times Square. Van die kleine dingetjes die een film voor mij al interessant maken.

Het hoeft niet altijd zo hoogdravend.

Wel moet ik, en dat is even een persoonlijke noot, nog behoorlijk werken aan het schrijven van een verslagje over een film.

Ik mag mijn geheugen wel beter gaan trainen.

Want hoewel ik 'm nog geen 12 uur geleden heb gezien, weet ik al vrijwel niks meer van een 3-tal hilarisch foute trailers. Die in een eerdere post zijn genoemd.


avatar van Movsin

Movsin

  • 6344 berichten
  • 7652 stemmen

Chaplin ridiculiseeert "the american way of life" en laat natuurlijk niet na (wellicht het hoofddoel van deze film) de communisten-jacht, waarvan hij zelf het slachtoffer werd, op de korrel te nemen en dit in een film die ge bezwaarlijk "geslaagd" kunt noemen.

Er zit weinig dash in ook al zijn er een paar scènes (de lift, bijvoorbeeld) ingelast die aan de grote Charlie moeten doen denken.

Eigenlijk toch wel ontgoocheld over deze late Chaplin.


avatar van 93.9

93.9

  • 3108 berichten
  • 4155 stemmen

Bekend als matigste Chaplin film.

Inderdaad niet veel over van de magie van eerdere films.

Zeer matige grappen.


avatar van De filosoof

De filosoof

  • 1550 berichten
  • 1166 stemmen

De film bevat niet heel veel humor en veel ervan is flauw maar Chaplin heeft al eerder laten zien dat z’n (wel geslaagde) humor slechts één van z’n geniale kanten is en dat ook zijn serieuze films vaak erg goed zijn. Ook deze film is erg sterk met onder meer weer een creatief verhaal en de voor Chaplin-films typische warme menselijkheid; in de film zitten in dat verband – als de koning naar de bioscoop gaat – ook persiflages op andere wellicht meer hedendaagse films die echter een onmenselijke en belachelijke inhoud blijken te hebben. Een ervan bevat zelfs het (trans)genderthema en de hele film valt op doordat hij in z’n kritiek op de Amerikaanse samenleving en cultuur niet alleen geniaal maar ook verrassend actueel is.

De films van Chaplin zijn vaak openlijk antikapitalistisch en hij werd zelf wel beschuldigd van communistische sympathieën, welk mccarthyisme zelf een hoofdthema van deze film is en welke paranoia en surveillancemaatschappij wel doen denken aan de maatregelen in de huidige coronacrisis met in de film onder meer een betoog dat het paspoort en andere zaken de grondrechten van de burger aantasten en dat we in een schijndemocratie leven hetgeen zowat één-op-één is te passen op de kritiek van ‘wappies’ op de coronatoegangspas en het inruilen van vrijheid en democratie voor (schijn)veiligheid en controle. Maar de film is ook een scherpe kritiek op de Amerikaanse cultuur die geheel is gericht op commercie, dus reclame, en entertainment, zodat nieuws en reclame even belangrijk zijn (hetgeen Marcuse ‘repressieve tolerantie’ noemde) en schone schijn zodat het uiterlijk alles is (en bv. cosmetische chirurgie onontkoombaar is) en de grens tussen echt en fake aldoor wordt vervaagd. In feite zien we Chaplin in deze film al een proto-vlogger spelen die voor de camera de meest irrelevante en belachelijke dingen voor geld moet doen om z’n leven als (berooide) koning voort te kunnen zetten, terwijl zijn serieuze plannen om de wereld mooier te maken geen aandacht krijgen. Er zit zelfs een #metoo-moment in de film.

De film is aldus een messcherpe satire op de Amerikaanse (en inmiddels ook Europese) cultuur en maatschappij die nog niets aan actualiteit heeft ingeboet. Don't Look Up (Film, 2021) , die nu ook in de bioscopen draait, is wat dat betreft een vergelijkbare film maar Chaplin deed het gewoon al 64 jaar eerder en eigenlijk ook beter.


avatar van mrklm

mrklm

  • 4894 berichten
  • 6793 stemmen

Regie: Charles Chaplin

Wat krijg je als je Chaplin dezelfde beperkingen oplegt als de meeste van zijn collega’s in de filmwereld? Deze aardige, maar toch wat teleurstellende satire geeft antwoord op die vraag. Chaplin werkte met een beperkt budget en een strak tijdschema waardoor hij niet het geld of de tijd had om ideeën goed uit te werken. A King in New York zit vol goede ideeën waarvan je weet dat die beter uit de verf zouden zijn gekomen als Chaplin daar de mogelijkheden voor had gehad. Chaplin speelt King Shahdov die na een revolutie zijn vaderland ontvlucht en aangekomen in de VS ontdekt dat zijn Minister-President [Jerry Desmonde] er met zijn fortuin tussenuit is geglipt. En dus rest Shabdov weinig anders dan zijn tijdelijke Amerikaanse roem in te zetten om zijn financiële problemen op te lossen. Een scherpe analyse van de VS in de jaren ’50, zowel op politiek als op maatschappelijk niveau, maar het is een raadsel waarom Chaplin zijn zoon Michael koos voor de cruciale rol van het politiek onderlegde pseudo-revolutionaire kind Rupert Macabee: diens acteerwerk is ronduit beschamend! Al met al zeker niet slecht, maar verbleekt naast Chaplins voorgaande films.