Modern Times (1936)

mijn stem
3,75
948 stemmen

Verenigde Staten
Komedie / Drama
87 minuten

geregisseerd door Charles Chaplin
met Charles Chaplin, Paulette Goddard en Henry Bergman

Beginnend als arbeider in een fabriek raakt een man verzeild in allerlei situaties die de nadelen van de modernisering illustreren. Hij belandt in een zenuwinrichting en in de gevangenis, zoekt wanhopig naar werk en probeert ondertussen ook nog een goede toekomst op te bouwen met een meisje van de straat.

TRAILER

247 BERICHTEN 44 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Film Pegasus
4,5
0
Film Pegasus (moderator)
geplaatst: 24 mei 2014, 22:50 uur [permalink]
Film Pegasus schreef:
Terwijl ik meer feeling had met de boodschap achter de film bij The Great Dictator, heb ik dat hier veel minder. Modern times is een kritische blik van Chaplin op de industrialisatie. Wat gedateerd misschien omdat die industrie ook niet zo slecht was als Chaplin het voorstelde. Wat zijn dan wel de pluspunten? Het acteerwerk is wel leuk gedaan. De humor is wisselend leuk, maar over het algemeen toch vrij aangenaam. Paulette Goddard is een mooie verschijning die sterk acteert voor het genre. Prachtige decors trouwens, de fabriek is zeer mooi om zien.

Met de scènes in het restaurant merk je wel wat Chaplin echt in z'n mars heeft, gezien de choreografie. Z'n gezang doet me wat denken aan de speech bij The Great Dictator, waarbij nog maar eens aangetoond wordt dat niet per se de boodschap belangrijk is, maar wel hoe die gebracht wordt. Chaplin was een groot talent.


Ik heb vandaag de film kunnen zien op een groot doek in het Cultuurcentrum van Deurne. Speciaal was wel, dat de muziek die bij deze stomme film hoort, live werd gespeeld. Dat in combinatie met de geluiden en zeldzame spraak die toch nog in de film te horen zijn. De muziek is grotendeels de filmmuziek van de originele film die opnieuw werd gespeeld, aangevuld met hier en daar een ander passende melodie die niet in de originele film te horen was.

Nog meer dan ooit valt in deze film het talent van Chaplin op. En dat op alle vlakken. Zowel qua decor, muziek (Chaplin schreef zelf de muziek, waaronder het wereldberoemde Smile), timing in de choreografie, de humor en de onderliggende boodschap. Voor een film die gemaakt is voor de 2e WO, is deze film zeer actueel. Met automatisme, werkdruk, sociale verdrukking, stress, werkloosheid, ... Zeer boeiend om te zien.

Tot slot nog eens vermelden wat een schoonheid die Paulette Goddard wel is. Dat zij met Chaplin veel charisma uitwisselen is geen wonder, gezien ze tussen '32 en '42 samen een koppel waren.De man had naast een groot talent ook een grote dosis charme in huis.

avatar van Dievegge
5,0
0
geplaatst: 1 oktober 2014, 10:39 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
In Modern Times speelt Charlie Chaplin voor de laatste keer de Zwerver (the Tramp), het typetje dat hij ruim twintig jaar eerder creëerde, met zijn slobberbroek en zijn te grote, versleten schoenen, met zijn pinguïnloopje en zijn sprongetje. Hij botst met het gezag, maar gedraagt zich als een gentleman ten opzichte van de sukkelaars van deze wereld. Hij is een individu dat het geluk najaagt: the pursuit of happiness. Maar hoe vind je het geluk in een geïndustrialiseerde havenstad ten tijde van de Grote Depressie? Alvast niet door communist te worden: hij wil niet betogen of staken. Zijn wens is op een eerlijke manier zijn brood te verdienen. Hij dagdroomt van een huisje waarin hij met zijn geliefde woont.

Mijn screenname is geïnspireerd door de scène waarin de Gamin (Paulette Goddard) een brood steelt, waarna de Zwerver de schuld op zich neemt. In de close-up meteen daarna is haar gezicht getekend van ellende, maar toch spreekt er nog hoop uit en de wil om te overleven.

In de neuspoederscène weet het publiek al dat het poeder in het zoutvaatje zit, waardoor dramatische ironie ontstaat.

Chaplin brengt hier humor op twee niveaus. Enerzijds zijn er de slapstickscènes: pure komedie met een perfecte timing, over de confrontatie tussen mens en machine. Anderzijds is er de invalshoek waarmee hij tegen de sociale wantoestanden aan kijkt. Dan benadert hij een ernstig onderwerp met humor, waardoor Modern Times veel meer wordt dan een opeenvolging van grappige momenten. Al lachend zegt een zot de waarheid.

Met een tomeloos optimisme ploeteren de twee hoofdpersonages voort. Wanneer ze hun intrek nemen in een bouwvallig hutje, zegt de Zwerver: "It's paradise!". De twee zijn op elkaar aangewezen, ze zitten in hetzelfde schuitje. Ze besluiten het geluk in zichzelf en bij elkaar te zoeken. Ze blijven lachen, ook al liggen ze in de goot.

De muziek is uitbeeldend: mechanistich voor het perpetuum mobile van de machines, romantisch voor de momenten van rust, dreigend voor gevaar, woelig voor de stadsdrukte. Het nonsenslied, de enige keer dat de stem van de Zwerver te horen is, was een bestaande melodie. De tekst op zijn manchetten is een soort vijfregelige limerick die totaal niet bij de melodie past. De tekst van het liedje "Smile" is vreemd genoeg pas in de jaren '50 geschreven, maar de regel What's the use of trying komt wel al op een tekstbord voor. Elke keer wanneer het Smilemotief weerklinkt, lachen de twee hun tanden bloot. Er komen nog andere leidmotieven in voor. Wanneer de vader van de Gamin sterft - de meest tragische gebeurtenis - klinkt hetzelfde motief als bij zijn introductie. Wanneer de Zwerver voor de tweede keer uit de gevangenis vrijkomt, kondigt het Gaminmotief aan dat ze hem achter de hoek op staat te wachten. David Raksin en Alfred Newman hadden wel een vermelding als medecomponist mogen krijgen.

Destijds werd deze film over twaalf ambachten en dertien ongelukken als verouderd beschouwd, wegens slechts voor een klein gedeelte gesproken (en gezongen). Vandaag zijn de ideeën over individualiteit in een kapitalistich systeem nog steeds modern.

avatar van BBarbie
4,0
0
geplaatst: 18 juni 2015, 16:32 uur [permalink]
In de loop van de jaren heb ik deze maatschappijkritische en af en toe hilarische klucht al ontelbare malen gezien. Het is in mijn ogen weliswaar niet het allerbeste werk van Charlie Chaplin, maar de film is inventief en kolderiek genoeg om telkens weer met genoegen te bekijken. De slotscène is een inmiddels al vaak gecopieerde klassieker. Ik schat in dat dit niet de laatste keer is geweest dat ik deze film heb bekeken.

5,0
0
geplaatst: 20 juli 2016, 11:15 uur [permalink]
De beginscene van 'Modern Times' is zo vaak vertoond dat je zou denken dat de hele film in een fabriek speelt, maar ook de rest van het verhaal is inventief en grappig. Check bijvoorbeeld het in een verzonnen taaltje gezongen liedje in de restaurant-scene.

avatar van Bélon
3,0
0
geplaatst: 12 februari, 17:58 uur [permalink]
De beginscene is klassiek maar de rest van de film weet dat niveau niet vast te houden. De film komt meer over als een aanschakeling van korte films dan een volwaardige langspeler. Ik vind het ook wel ironisch dat de titel Modern Times is terwijl het gedeeltelijk nog een stomme film is waar Chaplin nog gebruik maakt van tussentitels, dat had niet gehoeven in 1936 en was denk ik ook een reden van de niet al te beste box office resultaten in de USA. Chaplin en zijn maniertjes is ook niet echt mijn ding: de rode draad in de verhaaltjes in de vorm van de expressieve Paulette Goddard vind ik eigenlijk nog het leukste.

3,0* leuk om een keer gezien te hebben

avatar van mrklm
5,0
1
geplaatst: 16 maart, 16:51 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Modern Times is een satirische, maar realistische blik op de moderne wereld waarin mensen steeds meer in dienst staan van machines en waarin de aandacht voor de invididuele mens ver te zoeken is. In het openingsshot zien we eerst een kudde schapen – waaronder één zwarte – hun stal binnenlopen en vervolgens zie we een aantal fabriekswerkers al even slaafs hun fabriek binnen te lopen, waarna ze braaf inklokken en wachten tot de machines tot leven komen en ze aan hun werk kunnen beginnen. Hoewel Charles Chaplin zijn karakter hier omschrijft als ‘A Factory Worker’ herkennen we hier toch het zwervertje van weleer in, die nu onderdeel is geworden van de machinatie van de industrie. En dan volgen de briljante grappen zich op, met als persoonlijk hoogtepunt de waanzinnige demonstratie van de ‘Billows Feeding Machine’, een meesterwerk qua acteren en vooral qua timing. Maar er zit een duistere kant aan deze scène: hoewel Chaplin steeds slachtoffer is van de technische mankementen van de machine, hebben Billows en de zijnen alleen oog voor de machine en niet voor de mens die door de machine wordt geteisterd.

Chaplin toont ook dat honger en armoede gewone, vredelievende mensen kan aanzetten tot misdaad om zichzelf en het gezin maar van eten te voorzien. Het succes van Chaplins karakter is voor een aanzienlijk deel te verklaren uit het feit dat hij de wereld van armoede en honger maar al te goed kende. Zijn vader stierft toen Charlie 12 was en zijn moeder was geestelijk labiel en niet in staat om voor haar kinderen te zorgen. Chaplin beschrijft deze hartverscheurende periode treffend in zijn indrukwekkende biografie ‘Chaplin’. Hij slaagt er ook in “Modern Times” in om het publiek te laten lachen om armoede. Charlie, die door een misverstand in de gevangenis terecht komt, komt daar tot de conclusie dat hij het daar beter heeft dan op straat. Wanneer hij zich met tegenzin weer op vrije voeten moet begeven, besluit hij ervoor te zorgen dat hij opnieuw in de gevangenis terecht komt. Hoe dan? Bijvoorbeeld door doodleuk een restaurant binnen te lopen, twee gigantische dienbladen vol met eten en drinken tot zich te nemen en vervolgens – nadat hij heel opzichtig de aandacht van een politie-agent heeft getrokken – melden dat hij geen geld heeft en dat meneer de agent wel even zal betalen.

“Modern Times” is een opeenvolging van briljante komische scènes, afgewisseld met verrassend effectieve dramatiek. Hoewel er een rode draad is in deze film is er niet echt een verhaal. Ik beschouw de film dan ook als een Greatest Hits waarin Chaplin enkele totaal nieuwe ideeën combineert met herhalingen van de tientallen korte films die hij in de periode 1914 – 1918 had gemaakt. Zo is er een duidelijke knipoog naar The Rink, waarin Chaplin de meest ongelofelijke capriolen uithaalt... op rolschaatsen. Tijdens zijn vaudevilledagen onder Fred Carno, maakte hij furore met zijn dronkemansact en ook die is hier terug te vinden. Bijzonder is de sequentie waarin Charlie werk vindt als hulp van een mechanicien en wel omdat zijn tegenspeler in deze scène niemand minder dan Chester Conklin is, een komiek die ook begon bij Keystone en wiens typische ‘walrus-snor’ een inspiratie was voor Chaplins Tramp-kostuum. En natuurlijk is er niks mis met een Greatest Hits als de hits zo ontzettend goed zijn en een zogeheten ‘laugh fest’ is hier gegarandeerd.

avatar van Flavio
3,5
0
geplaatst: 10 mei, 00:02 uur [permalink]
Leuke klassieker waarbij geslaagde gags worden afgewisseld met melodrama en maatschappijkritiek. Chaplin stond natuurlijk bekend als rooie rakker, en ook hier laat hij zich zien als anti-autoritair en kritisch op het kapitalisme. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat de hele film zich in de fabriek afspeelde, maar dat besloeg maar een relatief klein deel. Niet erg, de rest van de film heeft gelukkig ook genoeg te bieden. Goddard is een charmante verschijning, en Chaplin is in vorm met zijn silly walks en quasi-onhandige charme. Zijn gestuntel, of het nou met een gebraden eend, een stel tangen of op rolschaatsen is, blijft aandoenlijk.

Overigens vond ik de geluidseffecten zoals bij de eetmachine, en ook de enkele gesproken zinnen in het begin, weinig toevoegen, maar gelukkig bleef dat binnen de perken. Modern Times werkt duidelijk beter als zwijgende film.

* denotes required fields.

*

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.