Meningen

Woody Allen lijkt louter dwangmatig nog films te maken, anders had hij dit misbaksel niet voortgebracht. Voormalige schoolgenoten Fanny [Lou de Laâge] en Alain [Niels Schneider] lopen elkaar toevallig tegen het lijf in Parijs. Hij bekent vroeger verliefd op haar te zijn geweest, zij gaat opeens vraagtekens zetten bij haar huwelijk met Jean [Melvil Poupaud] en maakt thuis steeds meer afwezige, wispelturige indruk. Jean komt via een detective [Grégory Gadebois] achter de affaire en grijpt hard in, Fanny’s moeder [Valérie Lemercier] vermoedt kwaad spel wanneer Alain spoorloos blijkt te zijn verdwenen. Een plot dat amper genoeg is voor een half uur. Niet grappig, niet spannend, niet romantisch. Drie keer niks dus. Alleen Vittorio Storaro scoort een voldoende voor zijn camerawerk, maar ook dat is op retour. Opmerkelijk: geen dixieland jazz, maar jazz rock fusion (waaronder Cantaloop Island van Herbie Hancock).

Hazanavicius komedie over een zombiehorrorfilm bestaat uit drie delen. Het eerste deel is de Final Cut van een remake van een Aziatische horrorfilm over een filmcrew die tijdens de opnames van een zombiehorrorfilm slachtoffer worden van een échte zombievloek. Het middelste deel is een flashback waarin we kennis maken met de cast en crew van die horrorfilm en beschrijft de aanloop naar de opnames en maakt al voor een deel duidelijk hoe en waarom het resultaat (dat we net gezien hebben) niet al te best was. In het derde deel volgen we de cast en crewleden tijdens de opname van de film en verklaart een hoop zaken die je zeer waarschijnlijk al zijn opgevallen in eerste deel. Veel minder ingewikkeld dan het is. De eerste twee delen zijn vrij tam en nauwelijks interessant, zeker voor degenen die al wat satires over de filmwereld gezien hebben. Yoshiko Takahara en Yumi Narata zorgen voor enkele vermakelijke momenten als respectievelijk de co-producer (en beschermheilige) van het origineel en haar tolk, maar je moet echt tot het derde deel wachten om echt te kunnen lachen. Stelt je geduld dus enorm op de proef en het is dan nog maar de vraag of het de moeite van het wachten waard is. Ik was allang blij dat er uiteindelijk überhaupt iets te lachen viel. Een kinderhand is gauw gevuld, zullen we maar zeggen.

Felix Vereekce [Niels Willaerts] probeert datgene te doen wat zijn vader Mathieu [Koen de Graeve] nooit is gelukt: Een carrière najagen als wielerprof. Zijn verlate puberteit betekent echter dat zijn lichaam te weinig testosteron aanmaakt om dat niveau aan te kunnen. Maar onder de begeleiding van ploegdokter Domenico Piacenca [Carlo Ferrante] lijkt alles mogelijk en is elk middel geoorloofd om de prestaties te verhogen. Zo komt Felix terecht in een cultuur waarin het gebruik van doping de normaalste zaak van de wereld is, maar is dat voor hem wel de juiste weg naar een profcarrière?

Stemmig psychologisch drama geeft een zeer gedetailleerd beeld van de dopingcultuur in de wielerwereld. Regisseur Kenneth Mercken toont je als kijker hoe renners, daardoor aangezet door hun teambazen en doktoren, allerlei methodes aangereikt krijgen om de prestatie te verhogen. Het is fascinerend om te zien, maar Mercken slaat hierin door en dat gaat ten koste van karakterisering. De relatie tussen vader en zoon is oppervlakkig uitgewerkt waardoor je als kijker moeilijk sympathie op kunt brengen voor de kansloze missie van Felix (die overigens bijzonder veel lijkt op Bouke Mollema met een Coup Tom Boonen). De beelden van de trainingen de wedstrijden zijn fraai, maar onderstrepen dat Mercken meer interesse heeft in de wielersport dan in zijn hoofdpersonen.

Een koerier [Jeffrey Dean Morgan] dreigt zijn gezin te verliezen als hij niet binnen de gestelde termijn een flinke som geld afgeeft bij de beruchte huurmoordenaar Evil Sivle [Mickey Rourke]. Om die op tijd te vinden, haalt Stitch [Mark Margolis] de koerier over om de handen ineen te slaan met Anna [Josie Ho]. Traag, saai en behoorlijk stompzinnig. Zelf bij de actiescènes kun je gerust in slaap vallen.

Misdaadkoning Ezekiel Mannings [Gary Oldman] is keer op keer ontsnapt aan een veroordeling, maar deze keer heeft de openbare aanklager in New York een kroongetuige gevonden in de persoon van Nick Murch [Amit Shah] die vanuit ‘een geheime plaats in Europa’ (Londen, waar anders) via een liveverbinding zal getuigen. Mannings heeft echter overal spionnen en weet waar Nick zich bevindt. Hij laat een anonieme koerier [Olga Kurylenko] een dodelijk pakketje bezorgen. Jammer, want die gooit roet in het eten door Ezekiels spion uit te schakelen en met Nick op de vlucht te slaan. Tijd is in het voordeel van Mannings, maar de koerier staat haar mannetje en begint aan een race tegen de klok om Nick de kans te geven te getuigen voordat de aanklachten tegen Mannings komen te vervallen. Stompzinnige actiefilm met slecht gemonteerde actiescènes waarin Oldman weinig meer hoeft te doen dan ongeduldig zijn en soms dreigend te kijken van uit een appartement in Manhattan. Kurylenko verdient een beter vehikel.

Ondanks de aanwezigheid van Cumberbatch en Buckley is dit een routinematige, vrij saaie Koude Oorlog-thriller over Greville Wynne [Benedict Cumberbatch], een spion die met hulp van de Russische Pleg Penkovksy [Merab Ninidze] documenten uit Rusland weet te smokkelen over de opbouw van het Russische wapenarsenaal in Cuba die de aanleiding zou zijn voor de Cuba Crisis. Een interessant verhaal maar de Cooke slaagt er geen moment in om iets van de suspense op te bouwen die kenmerkend is voor de klassiekers in dit subgenre. De cast doet wat het kan , zonder noemenswaardig resultaat.

Danny Kaye was één van de grootste talenten van zijn generatie, maar ik betwijfel of hij in Nederland nog grote bekendheid geniet onder mensen van onder de 40. Danny Kaye was een absolute komische alleskunner: hij zong, danste, was acrobatisch, charismatisch, had een aangename stem en blonk met zijn elastieken gezicht uit in pantomime. Hij was perfect als Hans Christian Andersen in de biografie van de Deense sprookjesschrijver die in Denemarken (!) werd verboden omdat de Denen moeite hadden met het feit dat een Jood hun volksheld speelde! In zijn laatste film Skokie speelde hij een overlevende van de Holocaust die zich verzette tegen een groep neo-nazi’s. André van Duin is een groot bewonderaar van Danny Kaye en speelde zelfs Danny Kayes rol in ‘The Inspector General’ in de Nederlandse remake, ‘De Boezemvriend’. Alle komische talenten van Danny Kaye komen het best tot zijn recht in deze heerlijke muzikale komedie.

Kaye speelt Hubert Hawkins, een circusartiest die zich heeft aangesloten bij ‘The Black Fox’ om diens troepen te vermaken. De huidige koning [Cecil Parker] heeft op meedogenloze wijze alle andere rechthebbenden op de troon uit de weg geruimd met de hulp van de sluwe Sir Ravenhurst [Basil Rathbone] en is vastberaden zijn dochter Gwendolyn [Angela Lansbury] te laten zorgen voor een troonopvolger. Hij weet echter niet dat ‘The Black Fox’ de jongste erfgenaam, een baby met purperen moedervlek op zijn bil, heeft gered. Hij hoopt de koning te kunnen overrompelen door via een geheime tunnel het kasteel binnen te dringen. Daarvoor moeten ze echter de sleutel ontvreemden en dat kan alleen door middel van een insider. Hawkins en Joan [Glynis Johns], op wie hij smoorverliefd is, krijgen de opdracht de baby naar een veilige plaats te brengen. Tijdens een overnachting lopen ze toevallig Guacomo [John Carradine] tegen het lijf: “King Of Jesters, Jester Of Kings”. Hawkins weet hem te overmeesteren en doet zich voor als Guacomo, zodat hij zich in het kasteel kan begeven en de sleutel kan stelen. Wat hij niet weet is dat Guacomo een deal had gesloten met Ravenhurst. Hij had er zeker niet op gerekend dat Gwendolyn vastbesloten is om met hem te trouwen en dat diens hofdame [Mildred Netwick] haar toverkunsten op hem loslaat om haar zin te krijgen. Een knotsgekke opeenvolging van misverstanden is het gevolg.

Basil Rathbone is één van de beste schermers die Hollywood heeft gekend en speelde ook al de rol van The Sherriff of Notthingham in de klassieker The Adventures Of Robin Hood. Daarom is hij werkelijk perfect gecast als Ravenhurst en krijgt hij ook de kans om dat imago heerlijk op de hak te nemen. Natwick, Lansbury en Parker zijn ook ronduit perfect gecast en dragen allemaal hun steentje bij aan deze kleurrijke, heerlijke film. Het is dankzij hun dat deze film zo hoog staat, want Danny Kaye heeft nooit zo’n geweldige ondersteunende cast gehad. Het scenario zit vol geniale vondsten die de talenten van Kaye optimaal benutten: de hilarische scène waarin hij zich voor moet doen als een aan chronische hoest lijdende wijnverkoper is slechts een opmaat voor wat moet komen. De taalgrappen rijgen zich aanéén wanneer hij als Guacomo het kasteel bereikt. Probeert deze zinnen maar eens in razend tempo voor te lezen zonder je tong te breken:
“I like to get in, get on with it, get it over with, get out of it. Get it? [Got it!] Good!” “The Maladjusted Jester” is een tour-de-force met een subliem geschreven tekst en Kaye mag ook nog eens laten horen hoeveel verschillende talen hij spreekt. Wat te denken van de beroemde ‘The Vessel With The Pessel’-scène? Maar hij is op zijn aller- allerbest wanneer hij steeds in en uit zijn – door de hofdame aangemeten – staat van hypnose geraakt. Dit is komische pantomime in optima forma en deze grap staat ook centraal in de slotconfrontatie tussen Kaye en Rathbone die leidt tot een kleurrijke, vrolijke finale die de slagroom is op deze uiterst aangename traktatie die je dag kan opfleuren zoals slechts een handjevol films dat kan.

Guy Ritchie is op zijn zachtst gezegd bepaald niet de meest logische keuze voor een pleidooi voor de Afghaanse tolken die cruciale steun verleenden aan de Amerikaanse troepen in de veronderstelling dat ze in ruil daarvoor een verblijfsvergunning en een woning in de Verenigde Staten zouden krijgen. John Kinley [Jake Gyllenhaal] leidt in 2018 een eenheid in Lashkar Gah en is eerst sceptisch over de rol van tolk Ahmed [Dar Salim]. De ontwikkeling van de onderlinge verstandhouding weet Ritchie (voor mij verrassend) overtuigend over te brengen. Ahmed redt Kinley het leven, maar terwijl de gewonde Kinley thuis wordt onthaald moet Ahmed met zijn vrouw en kind onderduiken in eigen land. Kinley doet zijn best om de ereschuld in te lossen door een poging te doen om dat beloofde visum voor Ahmed te regelen, maar stuit op een muur van onwil en bureaucratie. Gyllenhaal ven Gah verlenen diepgang en waardigheid aan de twee hoofdpersonen in dit op ware feiten gebeurde oorlogsdrama, dat aantoont dat Ritchie meer kan dan jolige, leeghoofdige misdaadkomedies maken.

Portret van Seymour Hersh, de politieke onderzoeksjournalist die bekend werd door zijn onthullingen over The My Lai Massacre, waarbij Amerikaanse soldaten van hogerhand opdracht kregen om honderden ongewapende dorpsbewoners te executeren. Hij speelde ook een journalistieke sleutelrol bij Watergate en Abu Ghraib, maar sloeg de plank ook weleens mis. Poitras benaderde Hersh 20 jaar geleden al voor een portret, maar gezien de druk die de regering Trump II uitoefent op de journalistiek had de timing niet beter kunnen zijn. De links tussen de VS vanaf eind jaren 60 en 2025 komen haarscherp in beeld en de eigenzinnige, wantrouwige Hersh is een fascinerende persoonlijkheid en een onverbeterlijke kuitenbijter. Een must voor iedereen met journalistieke ambities.

Luma wordt geboren op een Engelse boerderij en Arnold volgde deze koe vanaf dat moment tot het abrupte, doch voor de gemiddelde kijker toch niet zo heel opzienbarende einde. Hoewel deze commentaarloze documentaire geprezen werd omdat het zou aantonen dat ook een koe een persoonlijkheid heeft, is het prettig dat Luma gemakkelijk te herkennen is aan haar vrijwel volledig witte kop. Anders zou je haar echt niet kunnen onderscheiden van de rest! Ze staat op stal, eet haar eten, loeit wat om haar heen, dartelt door de wei en loopt braaf met de anderen van hot naar her. Animal Farm is dit zeker niet, en het enige opzienbarende is dat Arnold deze film überhaupt wilde maken.

Kort nadat hij een celstraf heeft uigezeten ‘bevrijdt’ de labiele Troy [Steve Zahn] zijn dochter Joe [Sasha Knight] uit de handen van zijn ex-vrouw Sally [Jillian Bell]. In flashbacks ontdekken we wat de ware reden is voor Troys wanhoopsdaad en wat de precieze reden was voor zijn celstraf. Zahn is perfect gecast en speelt één van de beste rollen van zijn leven in dit familiedrama vermomt als een avonturenfilm en scenarist/regisseur Kerrigan benadert een actueel en nog altijd controversieel onderwerp met compassie en respect. Jammer van het gekunstelde einde.

Jake Lonergan [Daniel Craig] ontwaakt in een woest landschap, zonder geheugen, maar met een vreemd ding om zijn rechterarm. Predikant Meacham [Clancy Brown] besluit Jake te verzorgen en onderdak te geven in een nabijgelegen dorp waar rancher Woodrow Dolarhyde [Harrison Ford] in feite de scepter zwaait. Een confrontatie met Woodrows zoon Percy [Paul Dano] loopt uit de hand. En dan wordt het traditionele westernverhaal op brute wijze onderbroken door … tja, de naam zegt het al. Dat er maar liefst zes schrijvers nodig waren om het stripverhaal van Scott Mitchell Rosenberg tot een scenario te bewerken is geen goed teken, dus het is zeker een aangename verrassing dat het resultaat op consequente en vermakelijke wijze speelt met de conventies van twee genres. De Craig/Ford-combinatie pakt voortreffelijk uit en dankzij een sterke ondersteunende cast is dit simpelweg genieten.

Kip Andersen gebruikt de conclusies uit een onderzoek uit 2009 van The Worldwatch Institute, een denktank die zich wereldwijd richt op milieuwetenschap om prangende vragen te stellen over het gebrek aan informatie over hoe groot de impact van veehouderij is op klimaatverandering. Met hulp van een aantal vooraanstaande wetenschappers bevestigt Anderson op overtuigende wijze dat de veehouderij (bewust) over het hoofd wordt gezien als de belangrijkste veroorzaker van klimaatverandering, zelfs door vooraanstaande milieuorganisaties als Greenpeace. Minder overtuigend is zijn poging om zich af te schilderen als een ‘gewone Amerikaan’ die zich na het ontdekken van dit alles bekeert tot het veganisme. Hij strooit bovendien volop met statistieken zonder de bronnen te vermelden. Sommige sprekers verwijzen gelukkig wel naar wetenschappelijke artikelen, maar die moet je wel even zoeken met de zoektermen ‘animal husbandry’ ‘climate change’ en ‘scientific journal’.

Begin jaren 80 startte president Reagan een ‘war against crack’ die door zijn opvolgers Bush en Clinton werd opgevoerd. Deze documentaire toont de hypocrisie van dit beleid door te kijken naar de oorzaken van de crack epidemie en de geldstroom te volgen. Onthullende, boeiende documentaire maakt ook duidelijk hoe de Amerikaanse politie zoveel macht kreeg en dat de oorlog tegen drugs in feite een oorlog was tegen zwarte mensen in arme wijken.

Een kwart eeuw na het origineel verschijnt deze verrassend goede sequel die constant op positieve wijze verrast, clichés grotendeels vermijdt en relevante thema's op fraaie wijze in het plot weet te verwerken. Centraal staat Lily [Cailee Spaney] die moeite heeft haar draai te vinden op haar nieuwe school nadat ze met haar moeder [Michelle Monaghan] is ingetrokken bij Adam [David Duchovny], een succesvolle schrijver die lezingen verzorgt over de teloorgang van mannelijkheid. Lily is het pispaaltje van pestkop Timmy [Nicholas Galitzine] maar krijgt na een vernederend incident in de klas onverwacht hulp van klasgenotes Lourdes [Zoey Luna], Frankie [Gideon Adlon] en Tabby [Lovie Simone] met wie ze meer gemeen blijkt te hebben dan ze ooit had kunnen vermoeden: alle vier blijken ze te beschikken over magische krachten. Die besluiten ze in te zetten om Timmy's gedrag te veranderen zonder hem te kwetsen of pijn te doen en dat lijkt bijzonder goed te werken. Maar een onvoorziene, tragische gebeurtenis dwingt de meiden zich ernstig te bezinnen over het gebruik van hun krachten.

De vier hoofdrolspeelsters zijn te oud voor hun rollen, maar de onderlinge chemie maakt hun vriendschap geloofwaardig. Scenarist en regisseur Zoe Lister-Jones weet zich goed raad met de uitdagende mix van komedie, romantiek en thriller en weigert haar karakters te reduceren tot karikaturen. Eveneens verfrissend is de afwezigheid van opzichtige special effects en dat maakt de verder vrij conventionele finale toch een waardige afsluiter van een verrassend intelligente en zeer vermakelijke thriller voor tieners van alle leeftijden.

Foutje, bedaaank! De professor dit als een soort toerist langskomt op de ruimtebasis met de vrouw en kind van één van de bemanningsleden is even vergeten dat hij daarmee zijn leven op het spel heeft gezet. Twee van de manen die om Uranus draaien dreigen met elkaar in botsing te komen, maar de aardbewoners weten contact te leggen met andere aardbewoners in dwaze kostuums die door moeten gaan voor bewoners van deze manen. Het is aan de United nogwat om ervoor te zorgen dat de vete tussen de beide manen niet in de weg komt te staan van een grootschalige evacuatie. Een hopeloos sneu lofzang op de kracht van Verenigde Naties, gemaakt voor een appel en ei en gebaseerd op een scenario dat door een kleuter lijkt te zijn geschreven. Maar dit is bovenal verschrikkelijk saai, want er gebeurt lange tijd he-le-maal niks! Alleen het gebruik van Uranus zorgt voor enkele gniffelmomenten.

Het is 2257 en omdat de ouders van Caleb [Isaiah Russell-Bailey] zijn overleden krijgt hij de kans om zich te vestigen in het paradijselijke Omega, waar een pleeggezin voor hem zal zorgen. Dat betekent wel een ruimtereis van 75 jaar in cryonische slaap. Voor hij vertrekt wil Caleb een krater zien die belangrijk voor zijn ouders was. Daarvoor roept hij de hulp in van zijn vrienden Dylan [Billy Barratt], Marcus [Thomas Boyce] en Borney [Orson Hong]. Maar deze clandestiene missie kan alleen slagen als de ogenschijnlijk afstandelijke Addison [McKenna Grace] zich bij hen aansluit. Redelijk jeugdavontuur met een cast die iets te nadrukkelijk doet denken aan The Goonies, met een geforceerde komische noot en brave boodschappen over de waarde van vriendschap en zo meer. Niet onaardig, maar behoorlijk afgezaagd en sentimenteel.

"Is er een orkaan in de buurt? Nou, als iedereen toch wordt geëvacueerd lijkt het mij een goed idee om eens wat reparatiewerkzaamheden te verrichten in de kruipruimte van mijn huisje waar toch niemand is die me kan helpen." Een weinig logische redenering, maar wel ééntje die je als kijker wordt geacht te slikken in deze vrij idiote horrorfilm waarin begaafd zwemster Haley Keller na een verontrustend gesprek met haar zus [Morfydd Clark] besluit alle waarschuwingen te negeren om haar vader [Barry Pepper] te redden. En ja, die bevindt zich dus in een kruipruimte waar hij gezelschap heeft gekregen van een paar alligators die zich daar om eveneens vrij vage redenen bevinden. Goed, we hebben onderweg naar huize Keller een bordje met "Alligator Farm" gezien en daar moeten we het blijkbaar mee doen. Let ook eens op het effect dat de orkaan heeft op Haleys haar - verwaarloosbaar - en verwonder je over het antwoord op de vraag hoe snel je nog kunt zwemmen als een alligator je in je been, je arm én je schouder heeft gebeten. Ik weet wat The Black Knight in zo'n situatie zou zeggen, maar diens uitspraken moet je óók met een flinke korrel zout nemen.

Bela Lugosi moest in Bride of the Atom vechten met een rubberen octopus. Het resultaat was ongeveer net zo huiveringwekkend als in deze film, waarin een aantal mensen het opnemen tegen een op hol geslagen arm, het enige 'levende' restant van astronauten die neerstortten met hun ruimtecapsule. Zou Oliver Stone deze film gezien hebben voor hij begon aan The Hand? Die film is in ieder geval in alle opzichten aanzienlijk beter, al is dat an sich geen grote prestatie in deze dwaze SF-horrorfilm.

Wanneer een verwarde man [Mike Hickman] met een geweer een honkbalwedstrijd verstoort, schiet sheriff David [Timothy Olyphant] de man dood. Autopsie levert geen logische verklaring op voor het zonderlinge gedrag van de man, maar een aantal tragische sterfgevallen later wordt het district afgezet door mensen met gasmaskers. Dat doet David vermoeden dat er sprake is van een vergiftiging. Samen met zijn zwanger echtgenote (en plaatselijke huisarts) Judy, hulpsheriff Russ [Joe Anderson] en dorpsbewoner Becca [Danielle Panabaker] onderzoekt David of de mensen die hen nu beweren te beschermen mogelijk verantwoordelijk zijn voor de verspreiding van het dodelijk virus. Remake van de gelijknamige cultklassieker van George A. Romero uit 1973 profiteert van een hoger budget en score hoog op de horrormeter, maar het mist het satirische venijn van het origineel.

Regie: Sanne Rovers

Aan het begin van de tweede golf van de COVID-pandemie komt een jonge, internationale cast bijeen bij Ducht National Opera in Amsterdam op Le Nozze di Figaro (Figaro’s Bruiloft) te repeteren. Vanwege de beperkingen moeten ze het stuk inkorten tot een speelduur van twee uur en tot op het laatst is er onzekerheid over de vraag of ze dit beroemde, geliefde werk van Wolfgang Amadeus Mozart überhaupt mogen uitvoeren. Sanne Rovers volgende de hoofdrolspelers en de belangrijkste mensen achter The Dutch National Opera en The Netherlands Chamber Orchestra tijdens die voorbereidingen en gebruikt de beperkingen in haar voordeel. Castleden spreken zowel over de invloed van de omstandigheden als over hun liefde voor opera en voor Le Nozze di Figaro. Voor wie die opera goed kent is dat wellicht gesneden koek, maar wie minder bekend is met dit genre is het een fascinerend kijkje achter de schermen van een operagezelschap en het ondersteunende orkest. Aangename bonus: de verfilming van cruciale scènes uit de opera, waarin de acteurs zich van hun allerbeste kant zien.

Een hoop 'oh là là' in deze te lange kijk in de keuken van 'Crazy Horse', een nachtclub in Parijs die de reputatie heeft de beste erotische show ter wereld te hebben. Veel beelden van repetities en gekibbel over het gebrek aan tijd - de club blijft gewoon open tijdens de voorbereidingen op een nieuwe show - en dat betekent vooral (heel) veel vrouwelijk naakt. Een groot fan legt in filosofische bewoordingen uit waarom dit allemaal zo fantastisch is en vindt zelfs dat een bezoek aan 'Crazy Horse' verplicht moet worden. U raadt het al: het is een man. Je standpunt over dit soort shows, de obsessie met vrouwelijke seksualiteit en een door mannen bepaald beeld van fysieke perfectie, bepaalt mede je waardering voor deze documentaire. Een interessant kijkje in een vrij gesloten wereldje, maar veel van de gesprekken lijken in scene te zijn gezet en de danseressen komen zelf amper aan het woord.

De eerste Hollywoodproductie sinds The Joy Luck Club met een volledig Aziatisch-Amerikaanse cast was een enorm kassucces, maar is in feite een formulematige romantische komedie, inclusief enkele aanstootgevende en gedateerde stereotypes. Het simpele verhaal betreft de hoog opgeleide Rachel [Constance Wu], die verliefd wordt op Nick Young [Henry Golding]. Hij nodigt haar uit om zijn familie te ontmoeten maar heeft Rachel niet verteld dat die familie 'crazy rich' is. De sober opgegroeide Rachel voelt zich ongemakkelijk en doet haar best, maar Nicks moeder [Michelle Yeoh] denkt dat zij alleen maar uit is op het grote geld. Wu en Yeoh ontstijgen het matige script, vooral in de slotconfrontatie tijdens een potje Mahjong, en Awkafina heeft de lachers op haar hand met een aantal vlijmscherpe one-liners.

De 13-jarige Robbie [Jonah Bobo] is verliefd op zijn oppas Molly [Joey King] die verliefd is op Robbies vader Cal [Steve Carell] die houdt van zijn vrouw Emily [Julianne Moore] die wil scheiden en een affaire heeft met haar leidinggevende David [Kevin Bacon]. Terwijl hij zijn verdriet verdrinkt in een café wordt Cal benaderd door meesterversierder Jacob [Ryan Gosling] die Cal in contact brengt met Kate [Marisa Tomei] en zelf een oogje heeft op Hannah [Emma Stone] die gelooft dat haar vriend Richard [Josh Groban] op het punt staat haar ten huwelijk te vragen. Een “crazy” situatie die uitloopt op “stupid” misverstanden en op amusante wijze duidelijk maakt dat liefde geen logica kent en dat het hart daarom een betere raadgever is dan het verstand. Dan Fogelmans scenario heeft meer dan genoeg verrassingen in petto en de cast levert prima acteerwerk af.

Bepaald geen RBG en niet alleen omdat Clarence Thomas het meest omstreden lid van het Amerikaanse hooggerechtshof is, maar ook omdat deze documentaire een volstrekt eenzijdige heiligverklaring is van een man die door meerdere vrouw is beschuldigd van seksuele intimidatie. Nadat de zwarte advocate Anita Hill in 1991 voor een commissie van oude, blanke mannen – en miljoenen Amerikanen op televisie – gedwongen was om tot in detail te vertellen wat Thomas volgens haar had gedaan, verklaarde Thomas dat hij het slachtoffer was van een heksenjacht die bedoeld was om ‘’verwaande zwarte mannen’ te lynchen. Ondanks de vele protesten besloot een kleine meerderheid (52 tegen 48) hem te geloven boven Anita Hill, een besluit waardoor veel vrouwen in een soortgelijke positie nog decennialang niet durfden te spreken over seksuele intimidatie op de werkvloer. Dat Thomas hier ‘in zijn eigen woorden’ zijn levens-verhaal mag vertellen zonder ook maar enig kritisch tegengeluid maakt deze documentaire volstrekt ongeloofwaardig. Het is meer een propagandastuk voor de Republikeinen en daarmee valt ook nog eens de onpartijdigheid van deze vermeende wolf in schaapskleren in het geding gekomen.

15 jaar nadat Los Angeles verwoest door AI – aldus de officiële lezing – en vijf jaar nadat hij zijn hoogzwangere vrouw Maya [Gemma Chan] verloor tijdens een klopjacht op de God van de Cyborgs, krijgt voormalig lid van Special Forces Joshua [John David Washington] te horen dat Maya nog leeft. Colonel Howell [Allison Janney] gelooft zelfs dat hij haar kan redden door zich aan te sluiten bij een militaire operatie die tot doel heeft ‘The Creator’ te verwoesten. Daarbij stuit hij op een robotkind met bijzondere krachten. Ik wist toen al in grote lijnen hoe de vork in de steel zat en werd (helaas) niet verrast door het verhaal. Edwards (Godzilla, Star Wars: Rogue One) komt enkele uitstekende actiescènes, daarbij geholpen door voortreffelijke special effects, maar het menselijke verhaal is vrij afgezaagd en kan niet bekoren. De finale bovendien behoorlijk warrig.

Uslu en Kok (Jongens Zonder Thuis, Lifelines) volgen vier medewerkers van Credible Messengers Amsterdam. Het zijn ex-gedetineerden die hun ervaring inzetten om jongeren met een strafblad te helpen op het rechte pad te komen en te blijven. Opmerkelijk vanwege de medewerking van de begeleiders en de jongeren, waardoor dit een eerlijk en onthullend portret is van de waarde van (deze vorm van) jeugdzorg.

Adonis ‘Don’ Johnson [Michael B. Jordan] is de onwettige zoon van Apollo Creed, de voormalige bokskampioen die in Rocky IV stierf tijdens een gevecht en zijn zoon nooit gezien heeft. Adonis raakt als kind volledig ontspoord totdat Marry Anne Creed [Phylicia Rashad], de weduwe van zijn vader, aanbiedt hem in huis te nemen. 17 jaar later heeft hij een goed betaalde kantoorbaan en wacht hem een promotie, maar hij besluit zich volledig te richten op een carrière als bokser. Vanwege zijn arrogantie en gebrek aan zelfbeheersing wil niemand hem trainen en dus klopt hij aan bij de man die een bijzondere band had met zijn vader: Rocky Balboa [Sylvester Stallone]. Verrassend goede reboot van de Rocky-franchise biedt Stallone een rol waarmee hij, net als in de allereerste Rocky, de menselijke zwakheden en onzekereheden van zijn karakter toont. Op zich valt niets af te dingen aan Stallones Oscarnominatie, maar Michael B. Jordan is minstens even goed en is zeer overtuigend in de boksscenes. Dat hij niet eens een nominatie kreeg was één van de redenen waarom The Academy in de jaren hierop scherpe kritiek te verduren kreeg wegens vermeend institutioneel racisme. Jordan en Stallone keerden terug voor een prima sequel: Creed II.

De verrassend geslaagde reboot van de Rocky-franchise krijgt een minstens zo verrassende geslaagd vervolg. Alle hoofdpersonen uit "Creed" keren terug in een film die op papier een virtuele remake van Rocky IV had kunnen worden maar dat absoluut niet is. Sterker nog, de terugkeer van Dolph Lundgren (in zijn beste rol ooit, ook al wil dat niet veel zeggen) als Rocky's oude rivaal Ivan Drago (die in Rocky IV Apollo Creed dood sloeg in de ring) die met zijn zoon [Florian Munteanu, eveneens uitstekend] uit is op eerherstel na Ivans verlies tegen Rocky, ruim 30 jaar geleden, geeft de film een psychologische diepgang die Creed II een eigen identiteit geeft. Let op hoe de trainingsmethodes van Drago lijken op die van Rocky in Rocky (1976), maar ook op de effectieve wijze waarop de Drago's een spiegelbeeld van Rocky en Creed lijken te zijn. De boksscènes zijn opnieuw uitstekend in scène gezet en Stallone en Jordan acteren opnieuw op het top van hun kunnen. Het resulteert in een op zichzelf staand boksdrama met een aantal zeer ontroerende momenten en een passende finale.

Michael B. Jordan regisseert zichzelf en dat gaan ten koste van zijn acteerwerk. Adonis Creed [Michael B. Jordan] sloot in 2017 zijn carrière in de boksring af door de wereldtitel zwaargewicht te heroveren. Nu bereidt hij de huidige kampioen Felix Chavez [Joe Benavidez] voor op een titelgevecht met Viktor Drago [Florian Munteanu]. Dan verschijnt jeugdvriend Damian Anderson [Jonathan Majors], die in 2002 zijn droom als profbokser moest opgeven na een veroordeling voor een misdaad waarbij Adonis destijds betrokken was. Damian wil dat Adonis een ereschuld inlost door hem klaar te stomen voor de titelstrijd, maar Adonis heeft (met recht) zijn nodige bedenkingen. Majors is erg goed als de enigmatische straatvechter en het slotgevecht is een interessante combinatie van Rocky en Raging Bull, maar Jordans eigen spel laat te wensen over en het zijplot omtrent zijn dochter [Mila Davis-Kent] is er met de haren bijgesleept.