Meningen

Een hoop 'oh là là' in deze te lange kijk in de keuken van 'Crazy Horse', een nachtclub in Parijs die de reputatie heeft de beste erotische show ter wereld te hebben. Veel beelden van repetities en gekibbel over het gebrek aan tijd - de club blijft gewoon open tijdens de voorbereidingen op een nieuwe show - en dat betekent vooral (heel) veel vrouwelijk naakt. Een groot fan legt in filosofische bewoordingen uit waarom dit allemaal zo fantastisch is en vindt zelfs dat een bezoek aan 'Crazy Horse' verplicht moet worden. U raadt het al: het is een man. Je standpunt over dit soort shows, de obsessie met vrouwelijke seksualiteit en een door mannen bepaald beeld van fysieke perfectie, bepaalt mede je waardering voor deze documentaire. Een interessant kijkje in een vrij gesloten wereldje, maar veel van de gesprekken lijken in scene te zijn gezet en de danseressen komen zelf amper aan het woord.

De eerste Hollywoodproductie sinds The Joy Luck Club met een volledig Aziatisch-Amerikaanse cast was een enorm kassucces, maar is in feite een formulematige romantische komedie, inclusief enkele aanstootgevende en gedateerde stereotypes. Het simpele verhaal betreft de hoog opgeleide Rachel [Constance Wu], die verliefd wordt op Nick Young [Henry Golding]. Hij nodigt haar uit om zijn familie te ontmoeten maar heeft Rachel niet verteld dat die familie 'crazy rich' is. De sober opgegroeide Rachel voelt zich ongemakkelijk en doet haar best, maar Nicks moeder [Michelle Yeoh] denkt dat zij alleen maar uit is op het grote geld. Wu en Yeoh ontstijgen het matige script, vooral in de slotconfrontatie tijdens een potje Mahjong, en Awkafina heeft de lachers op haar hand met een aantal vlijmscherpe one-liners.

De 13-jarige Robbie [Jonah Bobo] is verliefd op zijn oppas Molly [Joey King] die verliefd is op Robbies vader Cal [Steve Carell] die houdt van zijn vrouw Emily [Julianne Moore] die wil scheiden en een affaire heeft met haar leidinggevende David [Kevin Bacon]. Terwijl hij zijn verdriet verdrinkt in een café wordt Cal benaderd door meesterversierder Jacob [Ryan Gosling] die Cal in contact brengt met Kate [Marisa Tomei] en zelf een oogje heeft op Hannah [Emma Stone] die gelooft dat haar vriend Richard [Josh Groban] op het punt staat haar ten huwelijk te vragen. Een “crazy” situatie die uitloopt op “stupid” misverstanden en op amusante wijze duidelijk maakt dat liefde geen logica kent en dat het hart daarom een betere raadgever is dan het verstand. Dan Fogelmans scenario heeft meer dan genoeg verrassingen in petto en de cast levert prima acteerwerk af.

Bepaald geen RBG en niet alleen omdat Clarence Thomas het meest omstreden lid van het Amerikaanse hooggerechtshof is, maar ook omdat deze documentaire een volstrekt eenzijdige heiligverklaring is van een man die door meerdere vrouw is beschuldigd van seksuele intimidatie. Nadat de zwarte advocate Anita Hill in 1991 voor een commissie van oude, blanke mannen – en miljoenen Amerikanen op televisie – gedwongen was om tot in detail te vertellen wat Thomas volgens haar had gedaan, verklaarde Thomas dat hij het slachtoffer was van een heksenjacht die bedoeld was om ‘’verwaande zwarte mannen’ te lynchen. Ondanks de vele protesten besloot een kleine meerderheid (52 tegen 48) hem te geloven boven Anita Hill, een besluit waardoor veel vrouwen in een soortgelijke positie nog decennialang niet durfden te spreken over seksuele intimidatie op de werkvloer. Dat Thomas hier ‘in zijn eigen woorden’ zijn levens-verhaal mag vertellen zonder ook maar enig kritisch tegengeluid maakt deze documentaire volstrekt ongeloofwaardig. Het is meer een propagandastuk voor de Republikeinen en daarmee valt ook nog eens de onpartijdigheid van deze vermeende wolf in schaapskleren in het geding gekomen.

15 jaar nadat Los Angeles verwoest door AI – aldus de officiële lezing – en vijf jaar nadat hij zijn hoogzwangere vrouw Maya [Gemma Chan] verloor tijdens een klopjacht op de God van de Cyborgs, krijgt voormalig lid van Special Forces Joshua [John David Washington] te horen dat Maya nog leeft. Colonel Howell [Allison Janney] gelooft zelfs dat hij haar kan redden door zich aan te sluiten bij een militaire operatie die tot doel heeft ‘The Creator’ te verwoesten. Daarbij stuit hij op een robotkind met bijzondere krachten. Ik wist toen al in grote lijnen hoe de vork in de steel zat en werd (helaas) niet verrast door het verhaal. Edwards (Godzilla, Star Wars: Rogue One) komt enkele uitstekende actiescènes, daarbij geholpen door voortreffelijke special effects, maar het menselijke verhaal is vrij afgezaagd en kan niet bekoren. De finale bovendien behoorlijk warrig.

Uslu en Kok (Jongens Zonder Thuis, Lifelines) volgen vier medewerkers van Credible Messengers Amsterdam. Het zijn ex-gedetineerden die hun ervaring inzetten om jongeren met een strafblad te helpen op het rechte pad te komen en te blijven. Opmerkelijk vanwege de medewerking van de begeleiders en de jongeren, waardoor dit een eerlijk en onthullend portret is van de waarde van (deze vorm van) jeugdzorg.

Adonis ‘Don’ Johnson [Michael B. Jordan] is de onwettige zoon van Apollo Creed, de voormalige bokskampioen die in Rocky IV stierf tijdens een gevecht en zijn zoon nooit gezien heeft. Adonis raakt als kind volledig ontspoord totdat Marry Anne Creed [Phylicia Rashad], de weduwe van zijn vader, aanbiedt hem in huis te nemen. 17 jaar later heeft hij een goed betaalde kantoorbaan en wacht hem een promotie, maar hij besluit zich volledig te richten op een carrière als bokser. Vanwege zijn arrogantie en gebrek aan zelfbeheersing wil niemand hem trainen en dus klopt hij aan bij de man die een bijzondere band had met zijn vader: Rocky Balboa [Sylvester Stallone]. Verrassend goede reboot van de Rocky-franchise biedt Stallone een rol waarmee hij, net als in de allereerste Rocky, de menselijke zwakheden en onzekereheden van zijn karakter toont. Op zich valt niets af te dingen aan Stallones Oscarnominatie, maar Michael B. Jordan is minstens even goed en is zeer overtuigend in de boksscenes. Dat hij niet eens een nominatie kreeg was één van de redenen waarom The Academy in de jaren hierop scherpe kritiek te verduren kreeg wegens vermeend institutioneel racisme. Jordan en Stallone keerden terug voor een prima sequel: Creed II.

De verrassend geslaagde reboot van de Rocky-franchise krijgt een minstens zo verrassende geslaagd vervolg. Alle hoofdpersonen uit "Creed" keren terug in een film die op papier een virtuele remake van Rocky IV had kunnen worden maar dat absoluut niet is. Sterker nog, de terugkeer van Dolph Lundgren (in zijn beste rol ooit, ook al wil dat niet veel zeggen) als Rocky's oude rivaal Ivan Drago (die in Rocky IV Apollo Creed dood sloeg in de ring) die met zijn zoon [Florian Munteanu, eveneens uitstekend] uit is op eerherstel na Ivans verlies tegen Rocky, ruim 30 jaar geleden, geeft de film een psychologische diepgang die Creed II een eigen identiteit geeft. Let op hoe de trainingsmethodes van Drago lijken op die van Rocky in Rocky (1976), maar ook op de effectieve wijze waarop de Drago's een spiegelbeeld van Rocky en Creed lijken te zijn. De boksscènes zijn opnieuw uitstekend in scène gezet en Stallone en Jordan acteren opnieuw op het top van hun kunnen. Het resulteert in een op zichzelf staand boksdrama met een aantal zeer ontroerende momenten en een passende finale.

Michael B. Jordan regisseert zichzelf en dat gaan ten koste van zijn acteerwerk. Adonis Creed [Michael B. Jordan] sloot in 2017 zijn carrière in de boksring af door de wereldtitel zwaargewicht te heroveren. Nu bereidt hij de huidige kampioen Felix Chavez [Joe Benavidez] voor op een titelgevecht met Viktor Drago [Florian Munteanu]. Dan verschijnt jeugdvriend Damian Anderson [Jonathan Majors], die in 2002 zijn droom als profbokser moest opgeven na een veroordeling voor een misdaad waarbij Adonis destijds betrokken was. Damian wil dat Adonis een ereschuld inlost door hem klaar te stomen voor de titelstrijd, maar Adonis heeft (met recht) zijn nodige bedenkingen. Majors is erg goed als de enigmatische straatvechter en het slotgevecht is een interessante combinatie van Rocky en Raging Bull, maar Jordans eigen spel laat te wensen over en het zijplot omtrent zijn dochter [Mila Davis-Kent] is er met de haren bijgesleept.

Na de dood van haar vader [Jonathan Nyati] trekt Anna [Riann Steele] in bij haar ziekelijke grootmoeder Lucy [Jane Lowe] om Karen [Sophie Thompson] te helpen bij de mantelzorg. Als kind had Anna hier al last van nachtmerries en dat blijkt niet te zijn veranderd. Wanneer Lucy begint te brabbelen over iets waar ze niet over mag praten, realiseert Anna zich dat een duister familiegeheim verantwoordelijk is voor de sinistere sfeer en de angstaanjagende nachtelijke geluiden. Hooper heeft goed gekeken naar Lon Chaney in The Phantom Of The Opera (1925), maar dit is een mislukte poging om horror en familiedrama te combineren. Het camerawerk van Ben Hecking is goed, maar angstaanjagend wil het maar niet worden

De 4e Cremaster is opnieuw wat langer qua speelduur, maar valt gelukkig minder in de valkuil van de overmatige herhaling die deel 4 en 5 tot de middelmaat verbanden. Barney weet met deze experimentele biografie van de in 1977 geëxecuteerde massamoordenaar Gary Gilmore, wiens leven en dood de inspiratie waren voor Norman Mailers klassieke non-fictie-roman 'The Executioner's Song' waarvoor hij een Pulitzer in de wacht sleepte. Barney linkt dit met Harry Houdini en - min of meer - met Johnny Cash, maar wie denkt een verklaring voor die link te krijgen komt bedrogen uit. Dit is wel de meest prikkelende film uit de serie tot nu toe met scènes die je zeker zullen beroeren, waaronder de trashmetal zanger bedekt onder de bijen en een knap gefilmde rodeoscène met een intrigerend slot. Het is overigens ook de enige Cremaster met (verstaanbare) dialoog.

Samenvatten is zinloos, maar dit is wel mijn favoriet uit de serie omdat het meer oproept dan fronsende wenkbrauwen over de absurditeit van zijn ideeën. Deze laatste film uit Matthew Barneys experimentele vijfluik duurt weliswaar drie uur, maar barst van de creativiteit. Het grote minpunt is het camerawerk, want de hele film lijkt zonder belichting gefilmd te zijn met een goedkope camera. Daardoor is dit meer een (overigens wel dynamische) registratie van een aantal abstracte, bewegende kunstwerken, maar dit is kunst die je raakt. Hoogtepunten zijn een knap geënsceneerde paardrenwedstrijd, een macabere behandeling in een tandartsstoel met schimmige figuren uit jaren '30 gangsterfilms als toeschouwers en de klimpartij van een in soort van kilt gehulde Schot (of iets dergelijks) en zijn confrontatie met een groep chorusgirls en twee trashmetalbands. Uiteraard niet voor iedereen weggelegd, maar wie graag cinematische kunst wil zien zal niet gauw iets beters vinden dan dit.

Na de tappende Beëlzebub die voodoo-praktijken uitoefent op een autoracers op de Isle of Man [Cremaster 4] en de maagdelijke dames in een zeppelin die zweven boven een Football-veld met de Ziegfeld-achtige 'Goodyear Girls' in Busby Berkeley-achtige choreografieën [Cremaster 1], komt Matthew Barney nu met Ursula Andress in een experimentele opera waarin zijn een Tudor-koningin speelt die rouwt over haar gestorven magiër, terwijl een Diva langs de gordijnen richting het plafond van de zaal klimt en een reus op een lange hangbrug stoïcijns voor zich uitkijkt. De muziek van Jonathan Bepler en de zang van Adrienne Csengery zijn niet op traditionele wijze op elkaar afgestemd, maar dat is natuurlijk ook niet de bedoeling. Dit 'heeft wel iets', maar komt uiteindelijk in de categorie 'niet oninteressant', omdat het een paar vage ideeën uitrekt tot net boven de 50 minuten.

Door een homofobe opmerking tijdens een TV-interview komt de carrière van topzwemmer Matthias Le Goff in gevaar. De zwembond stelt als voorwaarde voor deelname dat Matthias laat zien dat hij een sportvereniging voor homoseksuelen steunt. Concreet: hij moet waterpoloteam The Shiny Shrimps drie maanden lang trainen en ze vergezellen naar de Gay Games in Kroatië. Formulematige en (dus) volstrekt voorspelbare sportkomedie vol oubollige stereotypes. En hadden Govare en Le Gallo niet op zijn minst hun acteurs de basisbeginselen van waterpolo bij kunnen brengen? Alleen die belachelijke zwembroekjes leveren wellicht een glimlach op.

Mijn kennismaking met Tod Slaughter, de Britse cultheld die met zijn uiterlijk, acteerstijl en die zelfingenomen lach doet denken aan ultieme tekenfilmschurken als Dick Dastardly en Gargamel. Stripachtig is het juiste woord en het verhaal is vrij banaal, maar dit is nou een typische cultfilm: al die elementen die het gedateerd en een tikje stompzinnig maken, zijn eigenlijk best vermakelijk. Zeker geen grootse film, maar toch voor de korte speelduur onderhoudend genoeg. Al voel ik me niet geroepen me nu te storten in een Tod Slaughter-retrospectief... Het verhaal betreft overigens een schurk die een adellijke goudzoeker in Australië vermoord en vervolgens diens identiteit overneemt in de hoop een fortuin te vergaren. Loopt uiteraard niet geheel volgens plan.

Wetenschappelijke ontwikkelingen hebben ervoor gezorgd dat mensen nauwelijks nog pijn voelen. “Surgery is the new sex” in Cronenbergs intrigerende toekomstvisie waarin performance-artist Saul Tenser [Viggo Mortensen] met zijn partner Caprice [Léa Seydoux] en een mechanische operatiestoel zichzelf voor publiek blootstelt aan chirurgische ingrepen. Maar wat is het gevolg van deze ontwikkelingen voor een volgende generatie? Zoals altijd legt Cronenberg interessante vragen aan ons voor, maar het scenario bevat zoveel complexe verhaallijnen waardoor ik al gauw het zich op het grote geheel verloor. Dan resteert alleen de bewondering voor Cronenberg toekomstvisie en de overtuigende protheses en special effects. Gebaseerd op Cronenbergs gelijknamige film uit 1970.

Bill Pope [Ryan Reynolds] is een CIA-infiltrant die op het punt staat de beruchte hacker The Dutchman [Michael Pitt] te ontmaskeren wanneer zélf wordt ontmaskerd door de Spaanse anarchist Xavier Heimdahl [Jordi Mollà]. De reddingsactie van de Britse CIA-baas Quaker Wells [Gary Oldman] komt te laat om Bills leven te redden. Maar wacht! Dr. Franks [Tommy Lee Jones] is er recent in geslaagd om het geheugen (!) van het ene zoogdier te transplanteren in dat van een andere. Komt ooit uit, want zo kan de CIA toch nog gebruik maken van Bills geheugen om de terreurplannen van Heimdahl en The Dutchman te voorkomen. Weet je wie een ideale kandidaat zou zijn voor die transplantatie? Een gewelddadige gevangene zonder moreel besef [Kevin Costner] natuurlijk. Bespottelijk uitgangspunt voor een bizarre misdaadthriller met ondankbare, routinematige rollen voor Oscarwinnaars Jones en Oldman, maar Costner weet er wat van te maken en de scènes met Gal Gadot (als Popes weduwe) bieden aardig wat respijt waardoor dit toch nog een acceptabele popcornfilm wordt.

Aspirant-schrijver Edith Cushing [Mia Wasikowska] valt voor de Britse uitvinder en ondernemer Thomas Sharpe [Tom Hiddleston], ook al keurt haar vader [Jim Beaver], een ervaren en succesvolle ondernemer in een Victoriaans melodrama dat Hollywood in de jaren 30 en 40 aan de lopende band maakte. De sets en kostuums zijn prachtig en er is een cast om je vinger bij af te likken, maar dit niets meer dan een oubollig, opgeblazen (en uiteindelijk ronduit dwaas) melodrama met bovennatuurlijke horrorelementen – en misplaatste verwijzingen naar The Shining en Notorious. Waarom Del Toro zich verlaagde tot deze gotische pulp is het grootste raadsel.

De titel verwijst naar een in de jaren ’50 opgericht zomerkamp voor jongeren met een handicap. De insteek was simpel, maar revolutionair: door deze jongeren bij elkaar te brengen voelden ze zich eventjes geen buitenbeentjes en kregen ze de ruimte om ‘gewoon’ tieners te zijn. Bij een potje honkbal golden voor iedereen de officiële regels, ongeacht welke beperking dat was. De combinatie van beelden van die kampen en commentaar van de personen die daarop te zien zijn maken duidelijk wat het kamp voor hun betekende. Jaren later nemen verschillende deelnemers aan dat kamp de handschoen op tegen de hoogste politieke macht om te strijden voor hun recht op gelijke behandeling, waarbij hun ‘beperkingen’ in alle opzichten een tactisch voordeel blijken te zijn. Deze mede door de Obama’s geproduceerde documentaire toont niet alleen dat minder-validen uitstekend zelf voor hun rechten op kunnen komen en door een combinatie van solidariteit en doorzettingsvermogen grote veranderingen teweeg kunnen brengen.

Aanklacht tegen zowel de legale als de illegale handelen in opiaatachtige middelen neemt te veel hooi op de vork door te kiezen voor drie verhaallijnen die elkaar qua dramatiek duidelijk in de weg zitten. De interessantste verhaallijn betreft dr. Tyrone Brower [Gary Oldman] die bij een herhaalonderzoek ontdekt dat een pijnstiller die op het punt staat goed te worden gekeurd toch een ernstig verslavende werking blijkt te hebben. Hij waarschuwt het farmaceutische bedrijf dat het middel gaat produceren, maar de CEO [Veronica Ferres] en een grootaandeelhouder [Martin Donovan] willen hem het zwijgen opleggen, goedschiks of kwaadschiks. Armie Hammer speelt een DEA-agent die is geïnfiltreerd in de vertrouwenskring van een drugskoning [Guy Nadon] en Clare Reimann is de ex-drugsverslaafde die te horen krijgt dat haar tienerzoon [Billy Bruk] is overleden aan een overdosis en op eigen houtje onderzoekt wie er werkelijk verantwoordelijk is voor de dood van haar zoon. Goed geacteerd en goed bedoeld, maar dramatisch weinig effectief. Dit was geschikter geweest als een driedelige miniserie.

Holbewoners The Croods weten te overleven in een gevaarlijke wereld dankzij de spierkracht van vader Grug [Nicolas Cage] en de doctrine dat angst de garantie is voor veiligheid. Maar wanneer tienerdochter Eep [Emma Stone] haar nieuwsgierigheid niet kan bedwingen, ontdekt ze dat je niet voor alles in de buitenwereld bang hoeft te zijn. Een simpel verhaal dat zich afspeelt in een kleurrijke, origineel vormgegeven wereld. Uitstekend stemmenwerk en een goede balans tussen drama, actie en humor garanderen plezier voor de hele familie.

The Croods vinden eindelijk hun gedroomde ‘Tomorrow’, een paradijselijke omgeving dat bewoont wordt door Phil [Peter Dinklage] en Hope [Leslie Mann] Bettermen. Guy [Ryan Reynolds] was als kind goed bevriend met hun dochter Dawn [Kelly Marie Tran] en Phil en Hope proberen Guy en Dawn te koppelen. Bovendien ontdekken The Croods dat het leven in dit paradijs niet zo idyllisch is al het aanvankelijk leek. Het plot is matig en Crawfords pogingen om de gebreken van het scenario te compenseren met humor doen geforceerd aan. Dinklage is grappig als de manipulatieve Phil, maar na het charmante The Croods is dit een afknapper.

Michael Vaughn [Rich Sommer] is een zelfverklaard medium maar de tour ter promotie van een boek dat hij samen met handlanger Chelsea Mills [Joanne Froggatt] heeft geschreven, lijkt uit te lopen op een fiasco. Tot overmaat van ramp besluit één van de bezoekers van zijn show hem na afloop te ontvoeren. Nathan [Clifton Collins Jr.] denkt dat Michael een duister geheim heeft ‘gelezen’ en Michael moet al zijn trucs uit de kast halen om te voorkomen dat Nathan hem vermoordt. Al snel ziet Michael in dat hij gebruik kan maken van de situatie om de publiciteit te genereren waar hij zo naar snakt. Sommer weet ondanks de bedenkelijke motieven en gedragingen van zijn karakter knap de sympathie van de kijker te houden. Trevor White kan echter maar niet besluiten of dit een satire, een drama of een thriller is en de onevenwichtige toon gaat ten koste van het goede acteerwerk.

Gebaseerd op de memoires van Marjorie Rawling [Mary Steenburgen] die in 1928 huis, haard en echtgenoot [Jay O'Sanders] achterlaat om te gaan wonen in het afgelegen plattelandsdorpje Cross Creek in de hoop daar de rust en de inspiratie te vinden die ze nodig heeft om haar carrière als schrijfster op gang te brengen. De film hoe Marjorie zich moet aanpassen aan de omstandigheden, de cultuur en de bewoners, maar ook hoe de mensen die ze ontmoet haar inspireren tot haar beste literaire werk tot dan toe.

Rawling is bij het grote publiek vooral bekend van The Yearling uit 1938, later een Oscarwinnende film met Gregory Peck en Jane Wyman in de hoofdrollen. 'Cross Creek' schijnt bepaald niet waarheidsgetrouw te zijn, maar wat niet weet, wat niet deert natuurlijk. De plaatselijke bewoners zijn over het algemeen goed neergezet, met een charismatische Peter Coyote als love-interest en Rip Torn als een boertige buurman die de centrale figuur wordt in Rawlings eerste boek. Malcolm McDowell - destijds Steenburgens echtgenoot - heeft een aardige cameo als Rawlings uitgever. De episodische structuur van de film maakt dat de meest dramatische momenten niet helemaal uit de verf komen. De majestueuze score van Leonard Rosenman maakt veel goed, maar dit ontstijgt de middelmaat slechts een klein beetje.

Schrijver en regisseur Brett Morgen spitte een enorme hoeveelheid beeldmateriaal door om een beeld te scheppen van de roerige beginjaren van The Rolling Stones die – aldus Keith Richards – midden jaren ’60 onderling weddenschappen afsloten over hoe lang het zou duren voor hun optreden werd afgebroken. De beelden van fans die het podium opstormen en vooral Mick Jagger en Bryan Jones bespringen terwijl Charlie Watts en Bill Wyman stoïcijns proberen door te spelen, geven een scherp beeld van de hysterie rondom deze bluesrockers die zich bewust profileerden als de tegenpolen van de brave The Beatles. Geeft een fascinerend beeld van de jaren ’60 en in 2012 opgenomen commentaar van de betrokken bandleden – die niet in beeld verschijnen – plaatsen dit alles in context. De dood van Bryan Jones, het concert in Hyde Park, de ‘vlucht’ naar Frankrijk voor het album ‘Exile on Main Street’ (volgens veel kenners het beste Stones-album ooit) en het rampzalig verlopen optreden op het Altamont Festival komen allemaal uitgebreid aan bod. Een aanrader en zeker niet alleen voor de fans van The Stones.

Na haar pensionering besluit docent Lia [Mzia Arabuli] een ereschuld in te lossen door op zoek te gaan naar haar nicht. Tiener Achi [Lucas Kankava] heeft een contactadres in Istanbul. Dit ongebruikelijke Georgische duo reist samen af naar de Turkse hoofdstad en ontdekken dat het gaat om het adres van een huis voor verstoten LBHTI-jongeren. Ondanks de culturele verschillen en de taalbarrière volharden Lia in hun zoektocht. Parallel loopt het verhaal van Evrim [Deniz Dumanli], een transgender vrouw die in Istanbul werkt voor ‘Pink Life’, een belangenorganisatie voor LHTI-ers. Uiteraard komen de twee verhalen tegen het einde samen, maar veel belangrijker is de persoonlijke groei van Lia en Achi tijdens een avontuurlijke zoektocht waardoor hun wereldbeeld verandert … en hun onderlinge verstandhouding. Fijne roadmovie zonder gemoraliseer, prima geacteerd en prachtig gefilmd op locatie in Istanbul en Batumi (Georgië.) Winnaar van de juryprijs op het Berlijns Filmfestival.

Eric [Bill Skarsgård] en Shelly [FKA Twigs] komen op gruwelijke wijzen om het leven, maar Eric krijgt de kans om zich te wreken zolang zijn liefde voor Shelly puur is. Kleurloze fantasy horror gebaseerd op de stripboeken van James O‘Barr mist de onheilspellende sfeer en de rijke stilering van de versie uit 1994. Een tragisch liefdesverhaal is gereduceerd tot een standaard wraakthriller met extreem geweld. Vergeleken met Brandon Lee heeft Bill Skarsgård het charisma van een dode kraai.

The Crowd is één van de laatste grote zwijgende films en toont – samen met het melodramatische Sunrise van F.W. Murnau – dat de filmkunst eind jaren ’20 een absoluut hoogtepunt had bereikt. Let op hoe beweeglijk de camera is, onder anderen in het legendarische overheadshot van de gigantische kantoorruimte waar hoofdpersoon John Sims [James Murray], een shot dat veelvuldig is gekopieerd en nog steeds enorm indruk maakt. Het brengt het gevoel dat John niet meer is dan een piepklein radertje in een strak werkende machine op puur visuele wijze naar voren. Kortom: John is maar een ‘face in the crowd’, maar het betekent ook dat het leven van John Sims symbool staat voor die van al die andere mensen die in dat kantoor werken en heimelijk hopen dat er goud achter de horizon wacht.

Regisseur King Vidor brengt dit motief steeds opnieuw op uiterst doeltreffende wijze in beeld, ook in de briljant gefilmde scène aan het begin van de film waarin de jonge John zich door een menigte naar zijn huis begeeft en haast letterlijk opstijgt uit de mensenmassa om te horen dat zijn vader is overleden. De film vertelt het verhaal van een gewone jongen, die droomt van grootse dingen, het geluk vindt wanneer hij tijdens een doubledate bij Coney Island de vrouw van zijn dromen ontmoet [Eleanor Boardman], maar na elk moment van geluk geconfronteerd wordt met een moment van pech of tragedie. De kracht van deze film zit ‘m in de subtiele manier waarop de verhouding tussen John en Mary zich ontwikkeld. Iedereen die een langdurige relatie heeft [gehad] zal deze schommelingen herkennen en die herkenbaarheid en authenticiteit maakt deze film afwisselend hartverwarmend en hartverscheurend.

Geen enkele film weet op zo’n realistische wijze het leven van de gewone man te vertellen. Maar gezien de vele tegenslagen waar je als kijker deelgenoot van wordt is de slotscène er ééntje om stil van te worden, maar ook ééntje die zoveel zegt over wat ons tot mensen maakt en hoe we tegenslagen verwerken en vol goede moed het leven tegemoet zien. Hoofdrolspeler James Murray, een tot dan toe volstrekt onbekende acteur die uit een groep extra’s was gekozen, geeft een onvergetelijke, realistische vertolking. Hij was totaal niet voorbereid op de roem die het kritische succes van deze film met zich meebracht. Na nog een paar goede filmrollen raakt hij verslaafd aan alcohol, verloor zijn huis en bracht zijn laatste jaren door als bedelaar tot hij in 1935 dood werd gevonden in de Hudson River. Een acteur die een megaster had kunnen worden, maar ondanks zijn vroegtijdige dood een legendarische status heeft vanwege deze verbluffende film.

Volgt twee politieagenten in Los Angeles tijdens een nachtpatrouille. Ray Mandel [Thomas Jane] is de cynische veteraan die nieuweling Nick Holland [Luke Kleintank] de kneepjes van het vak bijbrengt. Duistere misdaadthriller is een aaneenschakeling van incidenten en arrestaties, totdat de volstrekt doorgeslagen collega Jack VanZandt [Josh Hopkins] en diens bijna even gestoorde collega Stroke [David Krumholtz] ten tonele verschijnen. Bepaald geen verheerlijking van het vak en (hopelijk) niet helemaal strokend met de realiteit, maar de cast maakt er een onderhoudende, intense ervaring van.

Een journalist [Sophie Cookson] van de New York Sentinel reist af naar Roemenië nadat een pater [Iván González] is gearresteerd voor de dood van een non [Ada Lupu] bij de uitdrijving van een demon waarvoor hij haar had gekruisigd. De journalist is van haar geloof gevallen na de dood van haar moeder en de demon voedt zich met zielen met een “zwak geloof”. Je krijgt meer dan genoeg tijd om te raden hoe dit af gaat lopen terwijl je in dubieuze accenten allerlei religieus en pseudowetenschappelijk geouwehoer moet aanhoren. Op een paar jumpscares na is deze routinematige demonische horrorfilm volstrekt verwaarloosbaar.