Meningen

Na de dood van haar vader [Jonathan Nyati] trekt Anna [Riann Steele] in bij haar ziekelijke grootmoeder Lucy [Jane Lowe] om Karen [Sophie Thompson] te helpen bij de mantelzorg. Als kind had Anna hier al last van nachtmerries en dat blijkt niet te zijn veranderd. Wanneer Lucy begint te brabbelen over iets waar ze niet over mag praten, realiseert Anna zich dat een duister familiegeheim verantwoordelijk is voor de sinistere sfeer en de angstaanjagende nachtelijke geluiden. Hooper heeft goed gekeken naar Lon Chaney in The Phantom Of The Opera (1925), maar dit is een mislukte poging om horror en familiedrama te combineren. Het camerawerk van Ben Hecking is goed, maar angstaanjagend wil het maar niet worden

De 4e Cremaster is opnieuw wat langer qua speelduur, maar valt gelukkig minder in de valkuil van de overmatige herhaling die deel 4 en 5 tot de middelmaat verbanden. Barney weet met deze experimentele biografie van de in 1977 geëxecuteerde massamoordenaar Gary Gilmore, wiens leven en dood de inspiratie waren voor Norman Mailers klassieke non-fictie-roman 'The Executioner's Song' waarvoor hij een Pulitzer in de wacht sleepte. Barney linkt dit met Harry Houdini en - min of meer - met Johnny Cash, maar wie denkt een verklaring voor die link te krijgen komt bedrogen uit. Dit is wel de meest prikkelende film uit de serie tot nu toe met scènes die je zeker zullen beroeren, waaronder de trashmetal zanger bedekt onder de bijen en een knap gefilmde rodeoscène met een intrigerend slot. Het is overigens ook de enige Cremaster met (verstaanbare) dialoog.

Samenvatten is zinloos, maar dit is wel mijn favoriet uit de serie omdat het meer oproept dan fronsende wenkbrauwen over de absurditeit van zijn ideeën. Deze laatste film uit Matthew Barneys experimentele vijfluik duurt weliswaar drie uur, maar barst van de creativiteit. Het grote minpunt is het camerawerk, want de hele film lijkt zonder belichting gefilmd te zijn met een goedkope camera. Daardoor is dit meer een (overigens wel dynamische) registratie van een aantal abstracte, bewegende kunstwerken, maar dit is kunst die je raakt. Hoogtepunten zijn een knap geënsceneerde paardrenwedstrijd, een macabere behandeling in een tandartsstoel met schimmige figuren uit jaren '30 gangsterfilms als toeschouwers en de klimpartij van een in soort van kilt gehulde Schot (of iets dergelijks) en zijn confrontatie met een groep chorusgirls en twee trashmetalbands. Uiteraard niet voor iedereen weggelegd, maar wie graag cinematische kunst wil zien zal niet gauw iets beters vinden dan dit.

Na de tappende Beëlzebub die voodoo-praktijken uitoefent op een autoracers op de Isle of Man [Cremaster 4] en de maagdelijke dames in een zeppelin die zweven boven een Football-veld met de Ziegfeld-achtige 'Goodyear Girls' in Busby Berkeley-achtige choreografieën [Cremaster 1], komt Matthew Barney nu met Ursula Andress in een experimentele opera waarin zijn een Tudor-koningin speelt die rouwt over haar gestorven magiër, terwijl een Diva langs de gordijnen richting het plafond van de zaal klimt en een reus op een lange hangbrug stoïcijns voor zich uitkijkt. De muziek van Jonathan Bepler en de zang van Adrienne Csengery zijn niet op traditionele wijze op elkaar afgestemd, maar dat is natuurlijk ook niet de bedoeling. Dit 'heeft wel iets', maar komt uiteindelijk in de categorie 'niet oninteressant', omdat het een paar vage ideeën uitrekt tot net boven de 50 minuten.

Door een homofobe opmerking tijdens een TV-interview komt de carrière van topzwemmer Matthias Le Goff in gevaar. De zwembond stelt als voorwaarde voor deelname dat Matthias laat zien dat hij een sportvereniging voor homoseksuelen steunt. Concreet: hij moet waterpoloteam The Shiny Shrimps drie maanden lang trainen en ze vergezellen naar de Gay Games in Kroatië. Formulematige en (dus) volstrekt voorspelbare sportkomedie vol oubollige stereotypes. En hadden Govare en Le Gallo niet op zijn minst hun acteurs de basisbeginselen van waterpolo bij kunnen brengen? Alleen die belachelijke zwembroekjes leveren wellicht een glimlach op.

Mijn kennismaking met Tod Slaughter, de Britse cultheld die met zijn uiterlijk, acteerstijl en die zelfingenomen lach doet denken aan ultieme tekenfilmschurken als Dick Dastardly en Gargamel. Stripachtig is het juiste woord en het verhaal is vrij banaal, maar dit is nou een typische cultfilm: al die elementen die het gedateerd en een tikje stompzinnig maken, zijn eigenlijk best vermakelijk. Zeker geen grootse film, maar toch voor de korte speelduur onderhoudend genoeg. Al voel ik me niet geroepen me nu te storten in een Tod Slaughter-retrospectief... Het verhaal betreft overigens een schurk die een adellijke goudzoeker in Australië vermoord en vervolgens diens identiteit overneemt in de hoop een fortuin te vergaren. Loopt uiteraard niet geheel volgens plan.

Wetenschappelijke ontwikkelingen hebben ervoor gezorgd dat mensen nauwelijks nog pijn voelen. “Surgery is the new sex” in Cronenbergs intrigerende toekomstvisie waarin performance-artist Saul Tenser [Viggo Mortensen] met zijn partner Caprice [Léa Seydoux] en een mechanische operatiestoel zichzelf voor publiek blootstelt aan chirurgische ingrepen. Maar wat is het gevolg van deze ontwikkelingen voor een volgende generatie? Zoals altijd legt Cronenberg interessante vragen aan ons voor, maar het scenario bevat zoveel complexe verhaallijnen waardoor ik al gauw het zich op het grote geheel verloor. Dan resteert alleen de bewondering voor Cronenberg toekomstvisie en de overtuigende protheses en special effects. Gebaseerd op Cronenbergs gelijknamige film uit 1970.

Bill Pope [Ryan Reynolds] is een CIA-infiltrant die op het punt staat de beruchte hacker The Dutchman [Michael Pitt] te ontmaskeren wanneer zélf wordt ontmaskerd door de Spaanse anarchist Xavier Heimdahl [Jordi Mollà]. De reddingsactie van de Britse CIA-baas Quaker Wells [Gary Oldman] komt te laat om Bills leven te redden. Maar wacht! Dr. Franks [Tommy Lee Jones] is er recent in geslaagd om het geheugen (!) van het ene zoogdier te transplanteren in dat van een andere. Komt ooit uit, want zo kan de CIA toch nog gebruik maken van Bills geheugen om de terreurplannen van Heimdahl en The Dutchman te voorkomen. Weet je wie een ideale kandidaat zou zijn voor die transplantatie? Een gewelddadige gevangene zonder moreel besef [Kevin Costner] natuurlijk. Bespottelijk uitgangspunt voor een bizarre misdaadthriller met ondankbare, routinematige rollen voor Oscarwinnaars Jones en Oldman, maar Costner weet er wat van te maken en de scènes met Gal Gadot (als Popes weduwe) bieden aardig wat respijt waardoor dit toch nog een acceptabele popcornfilm wordt.

Aspirant-schrijver Edith Cushing [Mia Wasikowska] valt voor de Britse uitvinder en ondernemer Thomas Sharpe [Tom Hiddleston], ook al keurt haar vader [Jim Beaver], een ervaren en succesvolle ondernemer in een Victoriaans melodrama dat Hollywood in de jaren 30 en 40 aan de lopende band maakte. De sets en kostuums zijn prachtig en er is een cast om je vinger bij af te likken, maar dit niets meer dan een oubollig, opgeblazen (en uiteindelijk ronduit dwaas) melodrama met bovennatuurlijke horrorelementen – en misplaatste verwijzingen naar The Shining en Notorious. Waarom Del Toro zich verlaagde tot deze gotische pulp is het grootste raadsel.

De titel verwijst naar een in de jaren ’50 opgericht zomerkamp voor jongeren met een handicap. De insteek was simpel, maar revolutionair: door deze jongeren bij elkaar te brengen voelden ze zich eventjes geen buitenbeentjes en kregen ze de ruimte om ‘gewoon’ tieners te zijn. Bij een potje honkbal golden voor iedereen de officiële regels, ongeacht welke beperking dat was. De combinatie van beelden van die kampen en commentaar van de personen die daarop te zien zijn maken duidelijk wat het kamp voor hun betekende. Jaren later nemen verschillende deelnemers aan dat kamp de handschoen op tegen de hoogste politieke macht om te strijden voor hun recht op gelijke behandeling, waarbij hun ‘beperkingen’ in alle opzichten een tactisch voordeel blijken te zijn. Deze mede door de Obama’s geproduceerde documentaire toont niet alleen dat minder-validen uitstekend zelf voor hun rechten op kunnen komen en door een combinatie van solidariteit en doorzettingsvermogen grote veranderingen teweeg kunnen brengen.

Aanklacht tegen zowel de legale als de illegale handelen in opiaatachtige middelen neemt te veel hooi op de vork door te kiezen voor drie verhaallijnen die elkaar qua dramatiek duidelijk in de weg zitten. De interessantste verhaallijn betreft dr. Tyrone Brower [Gary Oldman] die bij een herhaalonderzoek ontdekt dat een pijnstiller die op het punt staat goed te worden gekeurd toch een ernstig verslavende werking blijkt te hebben. Hij waarschuwt het farmaceutische bedrijf dat het middel gaat produceren, maar de CEO [Veronica Ferres] en een grootaandeelhouder [Martin Donovan] willen hem het zwijgen opleggen, goedschiks of kwaadschiks. Armie Hammer speelt een DEA-agent die is geïnfiltreerd in de vertrouwenskring van een drugskoning [Guy Nadon] en Clare Reimann is de ex-drugsverslaafde die te horen krijgt dat haar tienerzoon [Billy Bruk] is overleden aan een overdosis en op eigen houtje onderzoekt wie er werkelijk verantwoordelijk is voor de dood van haar zoon. Goed geacteerd en goed bedoeld, maar dramatisch weinig effectief. Dit was geschikter geweest als een driedelige miniserie.

Holbewoners The Croods weten te overleven in een gevaarlijke wereld dankzij de spierkracht van vader Grug [Nicolas Cage] en de doctrine dat angst de garantie is voor veiligheid. Maar wanneer tienerdochter Eep [Emma Stone] haar nieuwsgierigheid niet kan bedwingen, ontdekt ze dat je niet voor alles in de buitenwereld bang hoeft te zijn. Een simpel verhaal dat zich afspeelt in een kleurrijke, origineel vormgegeven wereld. Uitstekend stemmenwerk en een goede balans tussen drama, actie en humor garanderen plezier voor de hele familie.

The Croods vinden eindelijk hun gedroomde ‘Tomorrow’, een paradijselijke omgeving dat bewoont wordt door Phil [Peter Dinklage] en Hope [Leslie Mann] Bettermen. Guy [Ryan Reynolds] was als kind goed bevriend met hun dochter Dawn [Kelly Marie Tran] en Phil en Hope proberen Guy en Dawn te koppelen. Bovendien ontdekken The Croods dat het leven in dit paradijs niet zo idyllisch is al het aanvankelijk leek. Het plot is matig en Crawfords pogingen om de gebreken van het scenario te compenseren met humor doen geforceerd aan. Dinklage is grappig als de manipulatieve Phil, maar na het charmante The Croods is dit een afknapper.

Michael Vaughn [Rich Sommer] is een zelfverklaard medium maar de tour ter promotie van een boek dat hij samen met handlanger Chelsea Mills [Joanne Froggatt] heeft geschreven, lijkt uit te lopen op een fiasco. Tot overmaat van ramp besluit één van de bezoekers van zijn show hem na afloop te ontvoeren. Nathan [Clifton Collins Jr.] denkt dat Michael een duister geheim heeft ‘gelezen’ en Michael moet al zijn trucs uit de kast halen om te voorkomen dat Nathan hem vermoordt. Al snel ziet Michael in dat hij gebruik kan maken van de situatie om de publiciteit te genereren waar hij zo naar snakt. Sommer weet ondanks de bedenkelijke motieven en gedragingen van zijn karakter knap de sympathie van de kijker te houden. Trevor White kan echter maar niet besluiten of dit een satire, een drama of een thriller is en de onevenwichtige toon gaat ten koste van het goede acteerwerk.

Gebaseerd op de memoires van Marjorie Rawling [Mary Steenburgen] die in 1928 huis, haard en echtgenoot [Jay O'Sanders] achterlaat om te gaan wonen in het afgelegen plattelandsdorpje Cross Creek in de hoop daar de rust en de inspiratie te vinden die ze nodig heeft om haar carrière als schrijfster op gang te brengen. De film hoe Marjorie zich moet aanpassen aan de omstandigheden, de cultuur en de bewoners, maar ook hoe de mensen die ze ontmoet haar inspireren tot haar beste literaire werk tot dan toe.

Rawling is bij het grote publiek vooral bekend van The Yearling uit 1938, later een Oscarwinnende film met Gregory Peck en Jane Wyman in de hoofdrollen. 'Cross Creek' schijnt bepaald niet waarheidsgetrouw te zijn, maar wat niet weet, wat niet deert natuurlijk. De plaatselijke bewoners zijn over het algemeen goed neergezet, met een charismatische Peter Coyote als love-interest en Rip Torn als een boertige buurman die de centrale figuur wordt in Rawlings eerste boek. Malcolm McDowell - destijds Steenburgens echtgenoot - heeft een aardige cameo als Rawlings uitgever. De episodische structuur van de film maakt dat de meest dramatische momenten niet helemaal uit de verf komen. De majestueuze score van Leonard Rosenman maakt veel goed, maar dit ontstijgt de middelmaat slechts een klein beetje.

Schrijver en regisseur Brett Morgen spitte een enorme hoeveelheid beeldmateriaal door om een beeld te scheppen van de roerige beginjaren van The Rolling Stones die – aldus Keith Richards – midden jaren ’60 onderling weddenschappen afsloten over hoe lang het zou duren voor hun optreden werd afgebroken. De beelden van fans die het podium opstormen en vooral Mick Jagger en Bryan Jones bespringen terwijl Charlie Watts en Bill Wyman stoïcijns proberen door te spelen, geven een scherp beeld van de hysterie rondom deze bluesrockers die zich bewust profileerden als de tegenpolen van de brave The Beatles. Geeft een fascinerend beeld van de jaren ’60 en in 2012 opgenomen commentaar van de betrokken bandleden – die niet in beeld verschijnen – plaatsen dit alles in context. De dood van Bryan Jones, het concert in Hyde Park, de ‘vlucht’ naar Frankrijk voor het album ‘Exile on Main Street’ (volgens veel kenners het beste Stones-album ooit) en het rampzalig verlopen optreden op het Altamont Festival komen allemaal uitgebreid aan bod. Een aanrader en zeker niet alleen voor de fans van The Stones.

Na haar pensionering besluit docent Lia [Mzia Arabuli] een ereschuld in te lossen door op zoek te gaan naar haar nicht. Tiener Achi [Lucas Kankava] heeft een contactadres in Istanbul. Dit ongebruikelijke Georgische duo reist samen af naar de Turkse hoofdstad en ontdekken dat het gaat om het adres van een huis voor verstoten LBHTI-jongeren. Ondanks de culturele verschillen en de taalbarrière volharden Lia in hun zoektocht. Parallel loopt het verhaal van Evrim [Deniz Dumanli], een transgender vrouw die in Istanbul werkt voor ‘Pink Life’, een belangenorganisatie voor LHTI-ers. Uiteraard komen de twee verhalen tegen het einde samen, maar veel belangrijker is de persoonlijke groei van Lia en Achi tijdens een avontuurlijke zoektocht waardoor hun wereldbeeld verandert … en hun onderlinge verstandhouding. Fijne roadmovie zonder gemoraliseer, prima geacteerd en prachtig gefilmd op locatie in Istanbul en Batumi (Georgië.) Winnaar van de juryprijs op het Berlijns Filmfestival.

Eric [Bill Skarsgård] en Shelly [FKA Twigs] komen op gruwelijke wijzen om het leven, maar Eric krijgt de kans om zich te wreken zolang zijn liefde voor Shelly puur is. Kleurloze fantasy horror gebaseerd op de stripboeken van James O‘Barr mist de onheilspellende sfeer en de rijke stilering van de versie uit 1994. Een tragisch liefdesverhaal is gereduceerd tot een standaard wraakthriller met extreem geweld. Vergeleken met Brandon Lee heeft Bill Skarsgård het charisma van een dode kraai.

The Crowd is één van de laatste grote zwijgende films en toont – samen met het melodramatische Sunrise van F.W. Murnau – dat de filmkunst eind jaren ’20 een absoluut hoogtepunt had bereikt. Let op hoe beweeglijk de camera is, onder anderen in het legendarische overheadshot van de gigantische kantoorruimte waar hoofdpersoon John Sims [James Murray], een shot dat veelvuldig is gekopieerd en nog steeds enorm indruk maakt. Het brengt het gevoel dat John niet meer is dan een piepklein radertje in een strak werkende machine op puur visuele wijze naar voren. Kortom: John is maar een ‘face in the crowd’, maar het betekent ook dat het leven van John Sims symbool staat voor die van al die andere mensen die in dat kantoor werken en heimelijk hopen dat er goud achter de horizon wacht.

Regisseur King Vidor brengt dit motief steeds opnieuw op uiterst doeltreffende wijze in beeld, ook in de briljant gefilmde scène aan het begin van de film waarin de jonge John zich door een menigte naar zijn huis begeeft en haast letterlijk opstijgt uit de mensenmassa om te horen dat zijn vader is overleden. De film vertelt het verhaal van een gewone jongen, die droomt van grootse dingen, het geluk vindt wanneer hij tijdens een doubledate bij Coney Island de vrouw van zijn dromen ontmoet [Eleanor Boardman], maar na elk moment van geluk geconfronteerd wordt met een moment van pech of tragedie. De kracht van deze film zit ‘m in de subtiele manier waarop de verhouding tussen John en Mary zich ontwikkeld. Iedereen die een langdurige relatie heeft [gehad] zal deze schommelingen herkennen en die herkenbaarheid en authenticiteit maakt deze film afwisselend hartverwarmend en hartverscheurend.

Geen enkele film weet op zo’n realistische wijze het leven van de gewone man te vertellen. Maar gezien de vele tegenslagen waar je als kijker deelgenoot van wordt is de slotscène er ééntje om stil van te worden, maar ook ééntje die zoveel zegt over wat ons tot mensen maakt en hoe we tegenslagen verwerken en vol goede moed het leven tegemoet zien. Hoofdrolspeler James Murray, een tot dan toe volstrekt onbekende acteur die uit een groep extra’s was gekozen, geeft een onvergetelijke, realistische vertolking. Hij was totaal niet voorbereid op de roem die het kritische succes van deze film met zich meebracht. Na nog een paar goede filmrollen raakt hij verslaafd aan alcohol, verloor zijn huis en bracht zijn laatste jaren door als bedelaar tot hij in 1935 dood werd gevonden in de Hudson River. Een acteur die een megaster had kunnen worden, maar ondanks zijn vroegtijdige dood een legendarische status heeft vanwege deze verbluffende film.

Volgt twee politieagenten in Los Angeles tijdens een nachtpatrouille. Ray Mandel [Thomas Jane] is de cynische veteraan die nieuweling Nick Holland [Luke Kleintank] de kneepjes van het vak bijbrengt. Duistere misdaadthriller is een aaneenschakeling van incidenten en arrestaties, totdat de volstrekt doorgeslagen collega Jack VanZandt [Josh Hopkins] en diens bijna even gestoorde collega Stroke [David Krumholtz] ten tonele verschijnen. Bepaald geen verheerlijking van het vak en (hopelijk) niet helemaal strokend met de realiteit, maar de cast maakt er een onderhoudende, intense ervaring van.

Een journalist [Sophie Cookson] van de New York Sentinel reist af naar Roemenië nadat een pater [Iván González] is gearresteerd voor de dood van een non [Ada Lupu] bij de uitdrijving van een demon waarvoor hij haar had gekruisigd. De journalist is van haar geloof gevallen na de dood van haar moeder en de demon voedt zich met zielen met een “zwak geloof”. Je krijgt meer dan genoeg tijd om te raden hoe dit af gaat lopen terwijl je in dubieuze accenten allerlei religieus en pseudowetenschappelijk geouwehoer moet aanhoren. Op een paar jumpscares na is deze routinematige demonische horrorfilm volstrekt verwaarloosbaar.

Eén van de beste films uit de periode van de Britse WOII-oorlogsdrama's, met typische documentaire-achtige, ietwat onderkoelde benadering die op prettige wijze contrasteert met de meer op actie leunende Amerikaanse evenknieën. 'The Cruel Sea' volgt het verhaal van kapitein Ericson [Jack Hawkings], die gedurende WOII verschillende keren op missie ging in enkele van de gevaarlijkste gebieden, waaronder de Gibraltar-route en de route langs noordwest-Rusland. Hoewel de aanwezigheid van de vijand uiteraard cruciaal is, gaat de film niet zozeer over de strijd tegen de Nazi's, maar meer over de psychologische gevolgen op de bemanning wanneer een schip dat ze zouden moeten beschermen tot zinken is gebracht en er geen overlevenden blijken te zijn. In de handen van regisseur Charles Frend is dit een uiterst boeiend drama geworden, met uitstekend vakwerk over de hele linie en Jack Hawkins perfect in de hoofdrol. Dramatisch zeer geslaagd, zonder sentiment en met meer authenticiteit dan menig andere oorlogsfilm uit die tijd.

Wanneer Julia [Natalie Martin] Nicholas [Danny Miller] op de hoogte brengt van het gerucht dat zijn vriendin seks zou hebben gehad me de autistische Danny [Richard Pawulski], besluit hij wraak te nemen. Samen met stoner Calvin [Reece Douglas] gaan ze op zoek in de bossen, waar Danny een nacht kampeert om een padvindersbadge te behalen.

Het scenario van regisseurs Philip Escott en Craig Newman is gebaseerd op ware feiten en maakt in het begin al duidelijk dat er een gewelddadige finale aan te past gaat komen. De karakteriseringen zijn sterk, waardoor de drie samenzweerders nooit overkomen als karikaturale psychopaten, al is het wel duidelijk dat Nicholas (op zijn zachtst gezegd) wat anger-management-issues heeft. De jonge cast is zeer effectief in deze kleine, maar intrigerende horrorthriller.

Cruella de Vil, de meedogenloze modeontwerpster met een aversie tegen Dalmatiërs, krijgt haar eigen film in deze zwarte komedie met een heerlijke soundtrack, prachtige kostuums en een vermakelijk eerste uur. Tipper Seifert-Cleveland maakt indruk als de elfjarige Estella wiens moeder sterft als gevolg van een aanval door een drietal Dalmatiërs. Ze sluit zich aan bij zakkenrollers Jasper [Joel Fry] en Horace [Paul Walter Hauser]. Tien jaar later is Estella [Emma Stone] een verdienstelijke kledingontwerpster en Jasper en Horace regelen dat ze een baan kan krijgen bij de succesvolle, veeleisende modekoningin The Baroness [Emma Thompson]. Stone en Thompson zijn perfect voor hun rollen, maar na een uur stort het als een kaartenhuis in elkaar en valt er niets interessants meer te beleven. Het is dan net of je naar outtakes van dezelfde scene zit te kijken. Zeer vreemd...

U mag zich even in de ogen wrijven bij het zien van deze film: ja, het is inderdaad Dick Powell​, die in 42nd Street​ nog lieftallige deuntjes als " You're gettin' to be a habit with me" en "Young and Healthy" zong, die hier een geharde ex-gevangene speelt die erop uit is wraak te nemen op degenen die verantwoordelijk waren voor zijn onterechte veroordeling. En potjandorie, hij levert een prima acteerprestatie af, daarbij immens geholpen door het vlotte scenario van William Bowers dat hem een stortvloed aan cynische oneliners tot beschikking stelt. Rhonda Fleming​ is effectief als de love-interest, William Conrad​ (voor velen vooral bekend uit Jake and the Fatman​) prima als één van de sleutelfiguren in deze goed door debutant Robert Parrish​ geregisseerde, degelijke en onderhoudende misdaadfilm.

Eastwood kon blijkbaar niet wachten om nog eens een film te maken. Een andere rechtvaardiging kan ik niet bedenken voor zijn medewerking (voor en achter de camera) aan deze opeenstapeling van clichés en ongeloofwaardigheden rondom de stokoude voormalige rodeo-ster Mike Milo [Eastwood]. Mike brak ooit zijn rug bij een rodeo en na de tragische dood van zijn vrouw en zoon zocht hij zijn heil in de drank. Nu vraagt zijn vriend Howard [Dwight Yoakam] hem om naar Mexico te reizen om Howards tienerzoon Rafo [Eduardo Minett] te bevrijden uit de klauwen van diens moeder [Fernanda Urrejola]. Qua geloofwaardigheid gaat het van kwaad voor erger, maar de grootste vraag is waarom Eastwood zich liet omringen door acteurs die op geen enkele manier in zijn schaduw mogen staan. Een zeldzame miskleun voor Eastwood, maar wel een behoorlijke.

James Mason en Rod Steiger zijn ideaal gecast en zeer aan elkaar gewaagd in deze amusante, maar wel wat vergezochte thriller. Steiger is Paul Hoplin, de leider van een groep criminelen die een gezin, bestaande uit Jim Moler [James Mason], diens vrouw Joan [Inger Stevens] en hun jonge dochter Patty [Terry Ann Ross] gijzelt en ze als pion inzet in een kat- en muisspel met de politie waarin Paul geld eist in ruil voor de locatie van een bom. Het scenario is niet helemaal logisch en Stevens' spel is wat aan de melodramatische kant, maar de karakters van Mason en Steiger zijn goed uitgewerkt en Neville Brand verhoogt de spanning als een gijzelnemer met losse handjes en een opvliegend temperament.

Amir [Shahine El-Hamus] wil zich bewijzen tegeover zijn kritische vader [Sabri Saad El-Hamus] door de financiële problemen van zijn Mexicaanse restaurant op te lossen. Bij toeval belandt Amir bij de lezing van een gladde crypto-ondernemer [Minne Koole], die hij zelfs weet over te halen om hem een baan te geven. Snel geld lonkt, maar Amir is blind voor de valkuilen die dat met zich meebrengt. De eerste helft van het scenario is niet waterdicht en El-Hamus zet het contrast tussen de hardwerkende vader en de gladde ‘Crypto Boys’ overdreven neer. Maar Shaine El-Hamus is charismatisch, de bijrollen zijn goed bezet en er is een fijne dosis verlichtende humor. El-Hamus houdt het tempo bovendien hoog.

Een misleidende titel, want deze bijna 4 uur durende documentaire omvat alleen de eerste zes films en de serie. Bijna ieder lid van de cast (Kevin Bacon en Crispin Glover zijn de grote afwezigen) en de belangrijkste crewleden komen aan het woord in deze door Corey Feldman vertelde terugblik op de serie die in de jaren 80 een financiële melkkoe was voor Paramount, ondanks de doorgaans uitsluitend negatieve recensies. Vooral het verhaal achter de eerste film in interessant, ook al omdat de rest van de serie vooral meer van hetzelfde was. Fans van de franchise zullen hier desondanks vast van genieten.

Een dichter en literatuurprofessor van middelbare leeftijd [Alonso Echánove] heeft een buitenechtelijke affaire met een mannelijke prostituee [Alejandre Belmonte]; Andrés [Alejandro de la Madrid] zet zijn 10-jarige relatie met Hugo [Antonio Velázquez] op het spel vanwege Hugo’s nichterige gedrag en vindt een minnaar [Hugo Catalán]; student Fito [César Ramos] voelt aantrekkingskracht van zijn jeugdvriend Leo [Gustavo Egelhaaf] die hij jaren niet gezien heeft en nog steeds uit de kast moet komen; en jonge puber Mauricio [Gabriel Santoyo] betaalt de prijs voor zijn eerste seksuele ervaring met zijn klasgenoot Oliver [Sebastián Rivera]. Goed geacteerd romantisch vierluik waarvan alleen de verhaallijn met de universiteitsprofessor goed uit de verf komt, omdat de andere verhalen relatief conventioneel en voorspelbaar zijn.