Crisis vertelt drie afzonderlijke verhalen over opioïden (pijnstillers) die samen komen. Het eerste draait rond een drugsdealer die de opioïde Fentanyl van Canada naar de VS smokkelt en het tweede rond een architecte die herstelt van een verslaving aan de opioïde OxyContin. Ze probeert de waarheid achter de verdwijning van haar zoon te achterhalen. In het derde verhaal doet een universiteitsprofessor onverwachte ontdekkingen over het invloedrijke farmaceuticabedrijf dat zijn research financiert en een niet-verslavende pijnstiller op de markt brengt.
Drie verhalen door elkaar die aan het eind bij elkaar komen. Het oogt allemaal nogal warrig en het eindigt met nogal grote onwaarschijnlijkheden maar het is een aardige b-film geworden.
Misschien een komedie voor de volgende film voor Evangeline? Kan ze ook een keer lachen.
Aardige film met drie verschillende verhaallijnen over drugs en verslavingen. Eerste helft van de film is het best. Daarna wordt het allemaal wat te plot-gedreven waardoor de problematiek omtrent de drugs/verslaving wat oppervlakkig wordt. Het blijft echter wel een onderhoudende film met een prima cast. Net geen 3.5 sterren.
Een goed opgezet verhaal over de grootste drugsbaronnen op onze aarde, de farmaceutische industrie. En wij ons maar concentreren op de narco’s met hun handeltje, want vergeleken met het verslavingsprobleem van medicijnen is dat bijna verwaarloosbaar. Naast de wapenlobby is de farmaceutische lobby de grootste in de VS, die twee partijen hebben veel te veel macht tijdens de election day. Het gaat natuurlijk om geld, veel geld, heel veel geld. En als dat de drijfveer is, dan is moraal al lang met de sneltrein vertrokken.
Dat wil de film graag vertellen. Dat door de verschillende gezichten achter deze handel te laten zien. En eerlijk, de prima cast en regie zetten het geloofwaardig neer. De vorm is niet nieuw maar ik houd wel van zo’n opzet. Veel valt er eigenlijk niet te vertellen, het is een beroep op moraliteit voor alle partijen die betrokken zijn met het verstrekken van medicijnen en de consequenties bij gebruik en zeker misbruik. De wereld is langzaam aardig aan het slikken geraakt, om het allemaal maar te kunnen bijbenen.
Goed verhaal, dat het verandering zal brengen is iets waar ik op dit moment een hard hoofd in heb.
Crisis was voor mij een film wat ik qua plot en cast wel op voorhand van dacht dat het me zou aanspreken. Helaas was het na het zien niet anders dan dat ik het verdacht veel vond lijken op een herhaling van zetten van dat wat allemaal al eens in beeld is gebracht. Inspiratieloze film waarbij ik het niet erg vond dat ie op een gegeven moment was afgelopen. Gauw vergeten die hap.
Opioïdverslaving is in Amerika al jaren een groot probleem. Deze film speelt daarop in en dan met name op de kwalijke rol die de farmaceutische industrie daarbij speelt.
Over het geheel genomen is dit een nogal standaard misdaadfilm. Niet goed, maar ook niet slecht.
Het opiumprobleem is alom wel bekend, als je al kijkt hoe makkelijk er word gestrooid met medicatie in de VS. Dat dit in de VS gepaard gaat met vele slachtoffers is niet verrassend.
Alles wat veel geld kan genereren is dominant. Zo ook de farmaceutische industrie. Dit geldt uiteraard niet alleen voor de VS.
Daarom vond ik dat de film niet echt verrassend en niet veel spanning met zich mee bracht. Het werd wat oppervlak naar voren gebracht. De 3 verhaallijnen hadden (voor mij) geen extra meerwaarde.
Aanklacht tegen zowel de legale als de illegale handelen in opiaatachtige middelen neemt te veel hooi op de vork door te kiezen voor drie verhaallijnen die elkaar qua dramatiek duidelijk in de weg zitten. De interessantste verhaallijn betreft dr. Tyrone Brower [Gary Oldman] die bij een herhaalonderzoek ontdekt dat een pijnstiller die op het punt staat goed te worden gekeurd toch een ernstig verslavende werking blijkt te hebben. Hij waarschuwt het farmaceutische bedrijf dat het middel gaat produceren, maar de CEO [Veronica Ferres] en een grootaandeelhouder [Martin Donovan] willen hem het zwijgen opleggen, goedschiks of kwaadschiks. Armie Hammer speelt een DEA-agent die is geïnfiltreerd in de vertrouwenskring van een drugskoning [Guy Nadon] en Clare Reimann is de ex-drugsverslaafde die te horen krijgt dat haar tienerzoon [Billy Bruk] is overleden aan een overdosis en op eigen houtje onderzoekt wie er werkelijk verantwoordelijk is voor de dood van haar zoon. Goed geacteerd en goed bedoeld, maar dramatisch weinig effectief. Dit was geschikter geweest als een driedelige miniserie.