Meningen

25 jaar geleden had Bruce Bennett [Nick Frost] om samen met zijn zus [Olivia Colman] deel te nemen aan de nationale kampioenschappen, maar vanwege een incident liet hij die kans schieten. Nu heeft hij – mede vanwege zijn overgewicht – zijn zelfvertrouwen verloren. Dat blijkt een obstakel wanneer hij valt voor zijn nieuwe baas Julia [Rashida Jones]. Totdat blijkt dat zij ook een salsadanseres is. Bruce vraag zijn oude coach [Ian McShane] om een opfriscursus. Ondertussen zet Bruces zelfverzekerde collega Drew [Chris O‘Dowd] ook zijn zinnen op Julia. Frost is sympathiek in de hoofdrol in deze underdog-komedie met een ondersteunende cast om je vingers bij af te likken en heerlijke dansscènes. Komisch hoogtepunt is een dance-off tussen Bruce en Drew in een parkeergarage.

Chucky [Brad Dourif] is niet dood, want zijn aartsvijand Andy [Alex Vincent] houdt zijn hoofd levend om te voorkomen dat Charles Lee Ray zijn ziel weet te transformeren. Nica Pierce [Fiona Dourif], de enige overlevende van Chucky's meest recente slachtpartij, zit ondertussen vast in een inrichting omdat de autoriteiten geloven dat zij en niet Chucky verantwoordelijk is voor het bloedbad. Wanneer Dr Foley [Michael Therriault, een Ryan Gosling-lookalike] besluit Chucky-poppen te gebruiken op Nica te helpen haar trauma te verwerken is dat echter het begin van een nieuwe serie moorden.

Het is bijzonder te noemen dat de twee hoofdrolspelers uit de oorspronkelijke film bijna 30 jaar na dato terugkeren voor deze vermakelijke, maar onvermijdelijk vergezochte sequel. Fiona Dourif lijkt niet alleen enorm op haar vader, ze blijkt ook een zeer verdienstelijke imitatie te kunnen doen. Het zijn de Dourifs die de aandacht vast weten te houden in afwachting van de volgende inventieve Chucky-afrekening. Zonder hen zou deze film niet de moeite waard zijn geweest.

Merce Cunningham weigerde zijn leven lang om zichzelf anders te categoriseren dan als 'danser'. In 1942 kwam hij tot de conclusie dat hij niet gebonden wilde zijn aan een bepaalde dansstijl en daarom begon hij zijn eigen dansschool. Hij werkte daarbij niet zozeer met regels maar met ongebruikelijke uitgangspunten. Regisseur Alla Kovgan maakt volop gebruik van audio- en videoopnames van interviews met Cunningham, alsmede van verschillende dansers die in de periode van 1942 tot 1972 met hem samenwerkten. Bovendien laat ze de huidige leden van de Merce Cunningham Dance Company de besproken dansvoorstellingen uitvoeren op verrassende locaties (een tunnel, het dak van een flatgebouw, een voetgangersbrug bij een vliegveld, een stadsplein), iets wat onderstreept dat Cunningham regels wilde breken om daarmee zichzelf, zijn dansers en het publiek steeds weer opnieuw uit te dagen.

Voor wie, net als ik, weinig verstand heeft van dans is het ondanks het soms ietwat pretentieuze commentaar allemaal goed te begrijpen. Cunningham repeteerde zonder muziek en gebruikte een stopwatch om de timing van de choreografie te perfectioneren. Bij de uitvoeringen kwamen dans en de aritmische muziek (meestal van John Cage) pas samen, iets wat een extra element van spanning en verrassing toevoegde. Het resultaat is een fraai schouwspel waarbij de minimale muziek je dwingt om op te gaan in de dans en dat maakt dit tot een fascinerende documentaire. De cameravoering lijkt echter wel in strijd met Cunninghams filosofie: te vaak vertelt de camera ons waar we kijken moeten terwijl Cunningham juist het principe van een 'centrum' op het podium verwierp. Close-ups van dansers zijn sowieso overbodig en ronduit storend als we daardoor niet zien wat de betreffende dansers met het onderlichaam doet.

Gore Verbinski jat elementen uit Shutter's Island, The Shining, One Flew Over The Cuckoo's Nest en [slecht idee!] Inception. De film is dan ook visueel overweldigend en bevat vele cinematografische hoogstandjes. Het verhaal is aanvankelijk nogal intrigerend, mede door het sterke acteerwerk van Dane Dehaan, maar na een uur neemt het verhaal en bizarre wending en sleept de film zich veel te langzaam toe naar een volledig ontspoorde, eerlijk gezegd nogal dwaze finale. Een typisch geval van veel stijl, weinig inhoud en gezien het grote talent voor de camera is dat een verprutste kans. Alhoewel, de acteurs hadden het script misschien tot het einde moeten lezen, wellicht hadden ze dan eieren voor hun geld gekozen.

Ierland is in de ban van een virus dat leidt tot een gewelddadige psychose. Inmiddels is er een vaccin dat 75% van de besmette mensen geneest, maar niet de herinneringen aan hun eigen gruweldaden wist. Senan [Sam Keeley] is genezen verklaard en trekt in bij zijn schoonzus Abbie [Ellen Page]. Maar de samenleving blijkt niet erg bereid te zijn om mensen zoals Senan een tweede kans te geven. Senans eveneens genezen vriend Conor [Tom Vaughan-Lawlor] probeert zijn lotgenoten te verenigen zodat ze in opstand kunnen komen. Hij wil dat Senan zich bij hen aansluit. Zoveelste variant op het virus/zombie-gegeven heeft niets nieuws te bieden op het gebied van horror, maar ontstijgt toch het gemiddelde dankzij een aantal ontroerende momenten die vooral op het conto komen van Page.

Deze reconstructie van de concurrentie tussen Thomas Edison [Benedict Cumberbatch] en George Westinghouse [Michael Shannon] over de beste methode om stroom om te wekken besteedt teveel tijd aan discussies over de voor- en nadelen van gelijkstroom en wisselstroom en zet deze twee grootheden op vrij karikaturale wijze neer. Edison is egocentrisch, wil alle eer voor hemzelf en schuwt geen enkel middel om de concurrentie buitenspel te zetten en Westinghouse is een pragmatist die probeert hoopt op een samenwerking waarmee ze gezamenlijk de samenleving vooruit kunnen helpen. Dan is daar ook nog miljonair J.P. Morgan [Matthew Macfadyen], die als Edison belangrijkste financier grote invloed heeft op het verloop van de strijd en de jonge dromer Nikola Tesla [Nicholas Hoult], die Edison weet te overtuigen van zijn enorme waarde, maar het gebrek aan waardering en respect moeilijk kan verkroppen. Hoult komt het beste uit de verf, maar Gomez-Rejon laat zijn indrukwekkende cast volledig verzuipen in een nimmer aflatende serie even kunstzinnige als onzinnige camerabewegingen waardoor er te vaak amper een touw aan te knopen valt.

Een van oorsprong Ierse gemeenschap die zich al eeuwenlang onttrekt aan de moderniseringen van de wereld om hen heen heeft te maken met een mysterieuze plaag. Tijdens de laatste zonsverduistering is Audrey Earnshaw [Jessica Reynolds] geboren en uit angst voor bijgelovige omwonenden heeft Audreys moeder Agatha [Catharine Walker] het bestaan van haar dochter al die tijd geheim gehouden. Nu Audrey haar volwassenheid nadert worden haar bijzonder gaven sterker. Dat gaat niet onopgemerkt dat heeft niet al te fijne gevolgen. Sfeerhorror heeft inderdaad een aantal aardige gruwelmomenten, maar het verhaal is traag, vaag en weinig meeslepend.

Vanwege een nieuwe aanstelling verhuist natuurkundedocent Howard [Marlon Wayans] met zijn vrouw Emily [Kelly Rowland] en zijn dochter Sydney [Priah Ferguson] van Brooklyn naar het dorpje Bridge Hollow. Howard is niet blij dat Syd zich inlaat met klasgenoten die zich bezighouden met paranormale zaken, in het bijzonder een lokale omtrent ‘Stingy Jack’. Je waardering voor deze griezelkomedie voor de familie hangt zonder meer af van je tolerantie voor Wayans’ groteske komische stijl. Inventieve special effects en kleurrijke bijrollen voor o.a. Lauren Lapkus als de burgemeester en Nia Vardalos als een medium bieden behoorlijke compensatie.

Vervreemde zussen Jane [Mhairi Calvey] en Jennifer [Makenna Guyler] zijn samen met huismeester Naser [Waleed Elgadi] in Hobbes House uitgenodigd om te horen wat hun tante [Emma Spurgin], de laatste eigenaar van het huis, aan hen heeft nagelaten. Plannen om het huis te verkopen, zetten een vloek in werking waardoor hele generaties voormalige bewoners uit hun graven opstaan om Jane en Jennifer met hen mee te nemen naar het graf. Goedkope horrorfilm begint met een vage, vergezochte legende en heeft erg veel tijd nodig om op gang te komen. Het is doorbijten, maar de finale is (in verhouding) niet onaardig en heeft een zekere dosis zelfspot.

De halve ster is voor een redelijk geslaagde sequentie in de badkamer - waarvan een deel te zien is in de trailer - maar dit is een film zonder originele ideeën. Niet geheel verrassend aangezien producer James Wan feitelijk niet anders doet dan een paar succesvolle formules tot op het bot uit te melken. Wapperende gordijnen, hobbelende hobbelpaarden, een priester en een stukje Mexicaanse folklore: de belangrijkste spookhuis-clichés komen allemaal voorbij, ook al is dit eigenlijk geen spookhuisfilm. Als je al ergens van schrikt, dan is het vooral van een hoop herrie en niet zozeer van wat je ziet - of wat er gebeurt. Geld in het laatje voor James Wan, die nog lang niet klaar is met zichzelf te herhalen. Maar goed, zolang er volk is dat warm loopt voor dit soort nonsens kun je hem vanuit zakelijk oogpunt weinig kwalijk nemen.

In dit vervolg op Robert The Doll is de vervloekte pop beland in een museum. Nieuwe schoonmaker Emily [Tiffany Ceri] gelooft dat de pop ’s nachts aan de wandel gaat en nare dingen doet, maar zelfs na twee moorden neemt de politie haar niet serieus. Met een collega [Jason Homewood] probeert Emily een einde te maken aan het onheil. Het poppenspel is van het niveau Jan Klaassen en Katrijn in deze erbarmelijke horrorfilm, die de extra halve ster uitsluitend dankt aan het feit dat het minder slecht is dan haar voorganger. Vervolg: Robert And The Toymaker.

Alsof het nog niet erg genoeg is dat haar man [Shane Green] in coma ligt, kampt een moeder [Sarah Rose Denton] met een opstandige dochter [Lucy Clarvis] en een zoontje [Lawrence Weller] dat ten prooi valt aan een prooi, omdat hij een boom heeft aangeraakt! Heeft iets te maken met de heksenjacht ten tijde van de ‘Black Plague’. Spannende muziekjes en een snufje bloot wijzen erop dat dit het label horror dient te krijgen, maar bijna alle actie vindt plaats buiten beeld in deze goedkoop gemaakte, amateuristische Britse horrorfilm.

Slecht geregisseerde en gemonteerde horrorfilm moet het ook niet hebben van het acteerwerk. Het verhaal, over een meteoriet die het water vervuilt in een dorpje in Tennessee en een epidemie veroorzaakt waardoor dieren en mensen volledig doordraaien, heeft een paar aardige elementen, maar het is allemaal erg oppervlakkig uitgewerkt. De make-up effecten van Frank Marshall zijn effectief en dragen bij tot een paar schrikmomenten, maar die momenten zijn op één hand te tellen.

In de jaren ’80 van de 19e eeuw laat de machtige Seamus Laurent een groep Roma op meedogenloze wijze uit de weg ruimen, maar niet voordat één van de zigeuners [Pascale Becouze] een vloek over de familie heeft uitgesproken. En zowaar, al gauw daarna verdwijnen familieleden en doemen weerwolven op. Boyd Holbrook speelt een patholoog die helpt de vloek te doorbreken. Orgineel is dit allerminst, maar Ellis scoort hoge punten met betrekking tot de sfeer, die zowel de regie als het effectieve camerawerk op zich nam.

Openhartige, buitengewone documentaire over kunstenaarsechtpaar Ushio en Noriko Shinohara. Ushio vestigde zijn naam in Japan als 'actiekunstenaar' in de traditie van Jackson Pallock. Hoewel hij al 40 jaar in New York woont is hij daar echter nooit doorgebroken. Hij is getrouwd met de 18 jaar jongere Noriko, een kunstenaar die zich heeft gespecialiseerd in cartoons over 'Cutie and the Boxer', dat gebaseerd is op haar huwelijk met Ushio. Deze documentaire volgde het worstelende echtpaar en hun zoon Alex gedurende vijf jaar en bevat ook home-video's uit eerdere jaren. Gedurende documentaire blijkt hoe dicht die cartoons bij de werkelijkheid staan, maar ook dat Noriko zich daar het meest bewust van is. Ushio lijkt vooral met zichzelf bezig en na 40 jaar huwelijk blijkt Noriko nog steeds te moeten strijden voor een stukje erkenning van haarzelf als kunstenares... en als echtgenoot. Een fraai gemonteerde, unieke documentaire met een veelzeggende slotscène.

Twee jaar na het scheiden van de enige man met wie ze een relatie heeft gehad, zit laborante Blandine [Olive Côte] vast in een leven zonder uitdaging of plezier. Zoon Benjamin [Alexandre Desrousseaux] probeert Blandine uit de sleur te halen door stiekem contact te zoeken met haar vroegere hartsvriendin Magalie [Laure Calamy]. Ondanks een moeizame eerste ontmoeting gaat Magalie in Benjamins plaats meer op reis naar Griekenland, niet geheel toevallig het land waar ze als tieners van droomden naar aanleiding van de speelfilm Le Grand Bleu. Côte en Calamy zijn goed, maar het eerste uur sleept het verhaal zich voort. Pas wanneer Kristin Scott Thomas ten tonele verschijnt als kunstenaar en vriendin van Magalie op Mikonos, begint het plot zich te ontvouwen en volgt een aantal interessante momenten. Jammer dat het einde wat afgeraffeld is.

Niet zo slecht als Robot Monster, maar laat het maar aan Edward D. Wood Jr.'s groot rivaal als het gaat om de titel 'slechtste regisseur aller tijden' Bert I. Gordon over om een behoorlijk gooi te doen naar het slechtste van het slechtste. Een beetje treurig om horroricoon Lon Chaney jr [The Wolf Man] in dit prutswerkje te zien over een vrouw die met een drietal mannen op zoek gaat naar haar verloofde, die al lange tijd vermist is na een vermoedelijk vliegtuigongeluk in een gebied in Mexico waar de radio-activiteit zeer hoog is. Volstrekt logisch dat ze zich naar dat gebied begeven en het feit dat al het leven daar kolossale vormen heeft aangenomen is even geloofwaardig als de lachwekkende special effects. Bela Lugosi vocht in 'Bride of the Monster' met een rubberen octopus, hier zijn het twee rubberen speelgoed hagedisjes die het tegen elkaar opnemen. Maar wacht, het wordt natuurlijk echt spannend wanneer de 8 meter hoge Cyclops uit de titel verschijnt en onze helden met zijn bizarre gemompel de stuipen op het lijf jaagt. Het hoogtepunt komt wanneer Susan besluit zich aan de volstrekt belachelijk ogende Cyclops voor te stellen en te vragen of hij misschien weet waar ze haar verloofde kan vinden. Wrijf u meermaals in de ogen, wees blij dat dit slechts 65 minuten duurt... of beter, sla dit onding over. Werkelijk een erbarmelijk exploitatiegevalletje.

Muzikale verfilming van het bekende verhaal van Cyrano de Bergerac waarin Peter Dinklage en Haley Bennett de rollen die ze hadden in de theatermusical behouden. Cyrano [Peter Dinklage] is de romanticus die vriend en vijand verbaast met zijn woordkunstenarij, maar niet over de moed beschikt om zijn liefde te verklaren aan Roxanne [Haley Bennett], van wie hij al jaren een trouwe vriend is. Wanneer Roxanne zowel door gladjakker De Guiche [Ben Mendelsohn] als de eenvoudige, maar sympathieke Christian [Kelvin Harrison Jr.] wordt begeerd, besluit Cyrano dat Christian de beste keuze zou zijn en helpt hij hem met zijn eigen liefdevolle woorden om Roxannes hart te veroveren. Het verhaal is bekend, op het spel valt weinig aan te merken, maar de muzikale intermezzo’s voegen nauwelijks iets toe en houden het verhaal meer op dan dat ze het vooruit stuwen.

Reilly excelleert als John, een alleenstaande veertiger die het maar niet lukt om na zijn scheiding van Jamie [Catherine Keener] een nieuwe relatie op te bouwen. Dankzij Jamie ontmoet hij tijdens een feestje Molly [Marisa Tomei], met wie het wonderbaarlijk snel en goed blijkt te klikken. Maar Molly heeft een zoon, de 21-jarige Cyrus [Jonah Hill], met wie ze een zeer hechte band heeft. Cyrus ziet John als een bedreiging en probeert de relatie op subtiele wijze te saboteren. Het basisgegeven is weliswaar niet bijzonder origineel, maar de personages zijn authentiek en de chemie tussen Reilly, Tomei en Hill zorgt ervoor dat de aandacht nooit verslapt in een romantische drama met een subtiel, soms bitterzoet gevoel voor humor. De kennismaking tussen John en Cyrus is subliem geacteerd, met Cyrus' muzikale optreden als hoogtepunt.