Meningen

Schrijfster Bee Travis [Grace Courtney] laat zich bij een spelletje ‘Truth or Dare’ overhalen om haar handen te leggen op een muur die volgens een oude legende de boze geest van een kind dat ooit achter die muur werd opgesloten zou oproepen. Onverstandig, evenals het besluit om dit horrordrama te bekijken. Weet in het begin eventjes een ietwat onheilspellende sfeer op te roepen, maar Rottgers geschmier maakt daar een einde dan. Weer zo’n zelfverklaarde horrorfilm waarin je het tot tien minuten voor het einde moet doen met vage schaduwen en irritante geluidseffecten. De ontknoping is het wachten bepaald niet waard.

Het relaas van een aantal Joodse en half-Joodse vrouwen in Auschwitz die de gaskamer weten te ontlopen door plaats te nemen in een orkest dat de moraal van de officieren (waaronder Joseph Mengele [Max Wright]) hoog moet houden. Terwijl er duizenden gevangenen worden vergast, proberen de vrouwen elkaar fysiek en geestelijk overeind te houden, wetend dat één slecht optreden kan leiden tot hun eigen dood. Maar hoe behoudt je je waardigheid en je menselijkheid in een kamp waar onmenselijkheid de orde van de dag is?

Gebaseerd op de autobiografie van Holocaust-overlevende Fania Feleon [Vanessa Redgrave] geeft deze film een indringend beeld van het leven in Auschwitz. Regisseur Daniel Mann maakt effectief gebruik van archiefbeelden, waardoor hij zich kan blijven richten op de breekbare relatie tussen de vrouwen, die elk op hun eigen manier proberen overeind te blijven en daar regelmatig over ruzieën. Shirley Knight heeft een fraaie sleutelrol als Lagerführerin Maria Mandel, die zich opwerpt als de beschermvrouwe van het orkest en daarmee één van de belangrijkste centrale thema's verpersoonlijkt. Maar het spel is uitstekend over de gehele linie, met Vanessa Redgrave (die vanwege haar pro-Palestijnse sympathieën een uiterst controversiële keuze was in de hoofdrol) een rots in de branding in een film die relevante vragen stelt over de grens tussen mens en monster, maar ook een lofzang is op de kracht van muziek.

In een ultramodern Parijs, dat Tati liet nabouwen omdat filmen op locatie teveel problemen op zou leveren, heeft Monsieur Hulot een afspraak met een Amerikaanse official. Maar door een combinatie van technologie en de zakelijke, symmetrische architectuur waardoor alles op elkaar lijkt, raakt hij de weg kwijt en/of raakt hij verstrikt in allerlei technische problemen waardoor zijn afspraak op niets uit lijkt te lopen. In de hoop zijn weg terug te kunnen vinden, sluit hij zich aan bij een groep Amerikaanse toeristen die hem echter niet dichter bij zijn doel lijken te brengen.

“Playtime” is meer dan een komische kijk op het moderne leven, zoals bijvoorbeeld blijkt uit de scène waarin Hulot per ongeluk in een lift belandt of bij de demonstratie van een aantal nieuwe gadgets met als slogans ‘Thro-out Greek Style’ en ‘Slam Your Doors in Golden Silence’. Tati toont ook hoe die technologie mensen van elkaar vervreemdt en isoleert. Onvergetelijk en herkenbaar is een shot waarin de bewoners van vier flats [twee op de 1e verdieping en twee daar recht boven op de 2e verdieping] één voor één hun televisie aanzetten om hetzelfde programma te kijken. Door middel van een combinatie van uitgekiende cameraposities en uitgekiend acteerwerk, wekt Tati de indruk dat de buren niet op het TV-scherm maar op elkaar reageren, alsof hij daarmee wil zeggen dat de TV voor een groot deel van ons leven de plaats heeft ingenomen van menselijk contact.

Er valt ook veel te genieten van details Let eens op hoe veel figuranten aan het begin van de film lange tijd op standbeelden lijken om dan opeens in beweging te komen! Het is bekend dat Tati in de loop van de productie gebruik maakte van kartonnen figuranten, maar probeer ze maar eens op te sporen! Fantastisch is het shot van de rotonde, waarin tientallen auto’s hun rondje draaien: Tati gebruikt kermismuziek op de soundtrack om de vergelijking te trekken met een draaimolen waar je alleen uit kunt komen als je uitstapt! Tati werkte elk idee tot in het kleinste detail uit, eiste perfectie – waarmee hij soms medewerkers tot wanhoop dreef – maar het resultaat is wel een unieke, grotendeels zwijgende satire die na 50 jaar nog niets van zijn zeggingskracht is verloren.

De wereldbevolking is gedecimeerd door de uitbraak van een zombievirus waar alleen volwassenen aan tenondergaan. Kinderen en tieners kunnen het virus wel krijgen en overdragen, maar vertonen geen symptomen en zijn daarom vogelvrij verklaard. Tiener Mary [Zoe Colletti] is op de vlucht en sluit zich aan bij een aantal leeftijdsgenoten. In wat lijkt op een verlaten huis stuiten ze op Clara [Michelle Dockery], die niet zo gastvrij is als ze zich in eerste instantie voordoet. Goed geacteerd SF-horror was beter geweest als Spielberg (dochter van) voor haar speelfilmdebuut niet zo nadrukkelijk Night Of The Living Dead had geplunderd.

Scherpe karakteriseringen in een (tragi)komisch drama rondom echtpaar Kate [Catherine Keener] en Alex [Oliver Platt] dat geld verdient door meubels van pas gestorven bejaarden op te kopen en - met een flinke winstmarge - op te knappen en te verhandelen. Hun appartement grenst aan dat van de ziekelijke 91-jarige Andra [Ann Morgan Guilbert], met wie ze hebben afgesproken dat ze naar haar dood het appartement over nemen zodat ze hun eigen woning kunnen uitbreiden. Kate kampt steeds meer met schuldgevoelens, een gevoel dat ze onder anderen probeert te bezweren door daklozen in de buurt geld te geven (hetgeen de titel verklaart), een gevoel dat toeneemt wanneer zij en Alex kennis maken met Andra's kleindochters Rebecca [Rebecca Hall] en Mary [Amanda Peet].

Scenarist/regisseur Nicole Holofcener levert een film af dat weliswaar een mager verhaal heeft, maar rijk is aan authentieke dialogen en herkenbare momenten in een scherp geobserveerd komisch drama waarin veel gezegd wordt zonder woorden. Met zo'n sterk scenario kun je als acteur weinig verkeerd doen en de acteurs zijn dan ook prima. Rebecca Hall sprong er voor mij het meest uit als de vriendelijke, maar verlegen kleindochter.

Rond 5:00 vannacht wordt Nederland geraakt door een zonnestorm. Tiener Bobje [Romy Gevers] viert een feestje met haar vrienden, in afwachting van een moment waarop ze een groot geheim kan onthullen. Ambulancemedewerker Alima [Adanna Unigwe] heeft nachtdienst met collega John [Jip Van Den Dool]. Deze verhaallijnen komen op voorspelbare wijze samen in de ontknoping. Weinig meeslepend psychologisch drama kampt ook met een gebrek aan budget om een realistisch beeld te schetsen van een stad in crisis.

Thyberg maakte in 2013 een korte film met dezelfde naam over een porno-actrice die zich opmaakt voor haar eerste dubbel anaalscène. Diezelfde scène keert terug in de relaas van Bella [Sofia Kappel], een nieuweling in de Amerikaanse pornowereld die zich laat verblinden door ambitie wanneer ze Spieglermodel Ava [Evelyn Claire] doet. Brutaal belt ze Mark Spiegler (die zichzelf speelt) persoonlijk op, maar die laat haar weten dat ze meer fans moet krijgen en dat ze bereid moet zijn om meer extreme scènes te doen. Kappel overtuigt geen moment als de ambitieuze actrice (Revika Anne Reustle is veel beter als een behulpzame, sympathieke collega) en de parade aan bekende gezichten uit de pornowereld die zichzelf spelen, doen je vooral afvragen waar het Thyberg nu eigenlijk om te doen is. De film opent met een extreme close-up van een vagina en er verschijnen aardig wat stijve mannelijke geslachtsdelen in beeld. Dus... En je zou bijna denken dat de naam van Chris Cock verkeerd is gespeld!

Hitchcocks officiël regiedebuut is geen misdaadverhaal, maar een melodrama dat typerend is voor de tijd. Het gaat over twee danseressen die elkaars beste vriendinnen worden. Ze worden verliefd op dezelfde man en dat leidt tot jaloezie, ruzie... en uiteindelijk een melodramatische combinatie van drank, ontrouw en doodslag. Het verhaal is dus niet zo bijzonder, maar dit is een fascinerend debuut, omdat veel van de Hitchcock-motieven hier terug komen. Zie het openingsshot, waarin Hitch filmt vanuit het perspectief van een oudere man die zijn monocle opzet om de blote benen van de danseressen te bekijken. Let ook op de nadrukkelijk aanwezigheid van een hond [ook een Hitchcockmotief] in een scène die zonder diens aanwezigheid volstrekt banaal zou zijn. En de geestverschijning van Nita Naldi ziet er daadwerkelijk spookachtig uit. Bovendien is het acteerwerk redelijk ingetogen, waardoor eigenlijk alleen het basisverhaal een zwaktepunt is van deze film. Fascinerend voor Hitchcockfans [waarvan ik er ééntje ben], wie minder bekend is met zijn werk zal deze film ongetwijfeld minder waarderen. De opmerkingen over de beeldkwaliteit hebben niets te maken met de kwaliteit van de film maar met de kwaliteit van de DVD. De DVD-versie die ik heb, is van uitstekende beeldkwaliteit.

Drie vrienden (één dik, twee met bril, wat anders?) denken dat ze alleen aanzien kunnen krijgen als zich aansluiten bij een studentenclub. Daarvoor moeten ze echter een ontgroening doorstaan en dat loopt uit de hand. Oppervlakkige personages leiden tot karikaturale vertolkingen waardoor je vrij onverschillig bent voor de niet al te geweldig verklaarde wreedheden die de jongens moeten doorstaan. Het plot is bovendien veel te mager.

Al sinds de jaren ’80 zet Sergey Zimov zich met hart en ziel in voor een natuurgebied dat bekend staat als ‘Pleistocene Park’, een verwijzing naar een periode uit de geologische geschiedenis waarin herbivoren (waaronder mammoeten) in groten getale de aarde bewoonden. Zimov gelooft dat een sterk toenemende herbivorenpopulatie voorkomt dat de permafrost bloot komt te liggen en de aarde dus kan behoeden voor een absolute klimaatcatastrofe. Hoewel de oorspronkelijke financiële steun (vanuit de toenmalige USSR) allang is stil komen te zitten en ondanks het feit dat Sergey en zijn zoon Nikita er helemaal alleen voorstaan in het zeer afgelegen gebied in het uiterst noordoosten van de voormalige USSR, blijft hij volharden. Grisworld-Tergis is één van de velen die Zimov bezochten om zijn verhaal te delen met de rest van de wereld, maar hij besluit zich bij de Zimovs aan te sluiten. Een relevant en boeiend verhaal over een eigenzinnige, maar mogelijk profetische geofysicus (een moderne Charles Darwin?), vertelt op een niet-prekerige, humoristische toon zonder ooit uit het oog te verliezen hoe relevant de inzet van mensen als Zimov is.

Een jonge man wordt op een school voor doven lid van een bende en werkt zich op tot één van de sleutelfiguren in een formulematig misdaadverhaaltje met een overdosis seks en enkele van de minst overtuigende vechtpartijen uit de recente geschiedenis. Kreeg veel aandacht omdat er geen enkele dialoog is, dat de acteurs communiceren door middel van gebarentaal en dat er geen ondertiteling is voor degenen die die taal niet verstaan. Dat leverde Slaboshpytskyi weliswaar veel lof en prijzen op, maar het lijkt meer een gimmick om het belabberde niveau van de beoogde dialogen te verhullen. Het verhaal is namelijk niet meer dan een opeenstapeling van clichés.

Anne [Anouk Aimée] en Jean-Louis [Jean-Louis Trintignant] hebben elkaar sinds hun affaire, ruim 50 jaar geleden, niet meer ontmoet. Anne staat nog volop in het leven: ze heeft een winkeltje in een pittoresk dorpje en haar dochter Françoise [Souad Amidou] woont op een steenworp afstand. Totaal onverwacht loopt Antoine [Antoine Sire], de zoon van Jean-Louis, opeens de winkel binnen. Jean-Louis woont sinds kort in een verzorgingshuis waar hij zich vastklampt aan zijn liefde voor poëzie en zijn herinneringen aan Anne, de grote liefde van zijn leven. Antoine hoopt dat Anne bereid is Jean-Louis te ontmoeten, in de hoop dat het zorgt voor een permanente opleving, zowel geestelijk als lichamelijk.

Vervolg op Un Homme et une Femme (1966) en als je die film niet gezien hebt is het lastig om de context van dit verhaal te begrijpen. Wat meteen opvalt is dat de zwierige, romantische stijl van het origineel is vervangen door een sobere, maar evenzo goed uitgedachte cameravoering. De introductie van Trintigant, tijdens een geheugenspel in het verzorgingshuis, is meesterlijk gefilmd en gespeeld en tegen het einde is er een fantastisch trackingshot - gefilmd in de jaren '70 - dat een ode is aan Parijs en de liefde in het algemeen en een genot is voor iedereen die meer van Parijs heeft gezien dan de toeristische trekpleisters.

De dialogen tussen Aimée en Trintignant zijn volledig naturel, alsof het een ter plekke gefilmde hereniging is tussen twee vrienden die elkaar decennia lang niet hebben gezien. Het relativeringsvermogen van zowel de regisseur als zijn karakters zorgt bovendien voor een aangename dosis humor en het feit dat ook Amidou en Sire (destijds kleuters) terugkeren in hun rollen, maakt dit een extra aangename studie naar het belang van de liefde, alsmede de herinnering daaraan, in wat alsnog 'de beste jaren uit een leven' zouden kunnen zijn.

Ben [Jack Quaid] heeft in korte tijd 10 huwelijksfeesten op het programma staan. Zijn vermeende “ideale vrouw” [Brianne Howey] is onbereikbaar en dus neemt hij studievriendin Alice [Maya Erskine], die net uit een langdurige relatie komt, mee als ‘plus one’. Het einde is bij voorbaat geen verrassing, maar de weg naar die ontknoping zit vol slimme observaties, originele situaties en sprankelende dialogen. Quaid en Erskine zijn een schot in de roos en voorkomen te allen tijde dat ze vervallen in karikatuur. Leuke bijrollen voor Ed Begley Jr. en Rosalind Chao als respectievelijke Bens vader en Alices moeder.

Tijdens een koude winter gaat de kinderwens van een arme houthakkersvrouw [Dominique Blanc] in vervulling nadat een baby vanuit een trein in de sneeuw is gegooid. Haar echtgenoot [Grégory Gadebois] beschouwt de baby als een ‘harteloze’ die verantwoordelijk is voor de dood van Jezus en wil er vanaf. Maar de vrouw weet haar man lang om de tuin te leiden, totdat de baby met haar pure onschuld het hart van de norse houthakker doet ontdooien. Deze verhaallijn wordt vermengd met dat van de vader [Antonin Maurel] die de baby uit de trein gooide en later met zijn vrouw en zijn andere kind aankomt in Auschwitz en toont op indringende wijze zijn strijd om te overleven. Met een minimum aan dialoog scheppen Hazanavicius en co-scenarist Jean-Claude Grumberg een buitengewoon indringend beeld van twee verbonden levens die ondanks de verschrikkelijke omstandigheden putten uit de kracht van liefde. Het gebruik van authentieke babygeluiden is een meesterzet en het resultaat is simpelweg onvergetelijk. Hartverwarmend, indringend en vooral diep ontroerend. Eén van de beste films over de Shoah en over de kracht van liefde.

Hélène [Vicky Krieps] is ernstig ziek en kan alleen nog gereden worden als zich tijdig een donor merkt. Echtgenoot Matthieu [Gaspard Ulliel] klampt zich vast aan die hoop, maar Hélène wil dat niet meer. Ze neemt heimelijk contact op met de Noorse blogger Mister [Bjørn Floberg], die zijn vrouw verloor aan dezelfde ziekte en besluit een tijd bij Mister door te brengen om tot zichzelf te komen. Een somber drama met de te verwachten emotionele uitingen, voorzien van stemmige muzikale motieven en fraaie plaatjes van de Noorse omgeving. De cast maakt er het beste van, maar het scenario is traag en voorspelbaar.

In de nabije toekomst is de technologie zo ontwikkelt dat vrouwen niet langer meer een zwangerschap hoeven te doorstaan om een kind te krijgen. Rachel [Emilia Clarke] heeft zich bij ‘The Womb Center’ ingeschreven voor een houder (Pod) waarmee ze een kind kan krijgen. Echtgenoot Alvy [Chiwetel Ejiofor], een botanist die zich beklaagt over hoe ver de mens is afgedwaald van de natuur, weet daar niets van. Dus wanneer Rachel onverwacht te horen krijgt dat er een ‘pod’ voor haar beschikbaar is, komen zij en Alvy voor het blok te staan. Barthes stelt interessante vragen over onze toenemende afhankelijkheid van technologie – ook in vele andere aspecten van het leven – en wat er nog over is van onze relatie met de natuur, maar het verhaal is wat warrig en als komedie wil het maar geen vlam vatten.

Twee collega's die pas ontslagen zijn, besluiten hun families mee te sleuren op een campingtrip op de Veluwe en slaan hun tenten op bij een poel die - onopgemerkt door de rest - het gedrag van vader Lennaert [Gijs van Scholten Asschat] en zoon Jan [Alex Hendrickx] lijkt te beïnvloeden.

De Poel duurt slechts 75 minuten, maar is het eerste uur niet veel meer dan een vervelende tease die zich met allerlei visuele truukjes en muzikale effectjes spannender tracht voor te doen dan het feitelijk is. Soms onbedoeld hilarisch [let op hoe met het kampvuur besluit op te stoken en niet te vergeten 'de vinger'] en de karakteriseringen zijn matig, maar in het laatste kwartier is er toch nog één effectieve, werkelijk schokkende scène. Gijs Scholten van Asschat levert verder een prima acteerprestatie af. Een middelmatig filmpje waar de kenners van het genre niet wakker van zullen liggen, maar voor een minder veeleisend publiek is dit wellicht redelijk vermakelijk.

Vervolg op het surrealistische, autobiografische drama La Danza de la Realidad betreft de jaren waarin Alejandro [gespeeld door Jodorowsky's zoon Adan] als jong volwassene zijn weg vervolgt door het leven en daarbij zoekt naar zijn levensdoel en zijn seksuele identiteit. Uiteraard maken veel personages uit La Danza... opnieuw hun opwachting en dompelt Jodorowsky je tegelmatig onder in gestileerde, regelmatig ronduit surrealistische verbeeldingen van zijn persoonlijke relaas en het resultaat is dan ook een lust voor het oog. In La Danza... waren die uitbundige uitspatting soms zo overdonderend dat het ten koste ging van het verhaal, maar dat is deze keer gelukkig niet het geval.

Ik weet niet wat erger is: de jolige geluidseffecten, de blije ‘Public Domain’-muziekjes of de ironische commentaarstem van Nicolette Kluijver. Deze compilatiefilm maakt mij in ieder geval zo hondsdol dat ik de soundtrack heb overstemd met “The Trololo Song”, “Puddy Puddy”, “Badger Badger Badger” “Pink Fluffy Unicorns” en niet vergeten “Yakkety Sax”. Zonder die verschrikkelijke muziekjes waren de homevideos van katten, ondergebracht in fantasieloze categorieën als “Katten en Honden”, “Katten en Eten” en “Katten en Mensen”, best uit te zitten geweest, ook al gaat het nogal eens om leedvermaak. De compilaties worden drie keer onderbroken door een interview van Milouska Meulens met Sabine van der Helm, de eigenaar van Abatutu, de “ster” uit De Wilde Stad. Veruit het beste segment betreft een aantal katten die een steentje (sic!) bijdragen aan het goede verloop van een ingenieus traject met vallende dominostenen. Verder moet je een echte liefhebber van de kat te zijn om dit te kunnen verdragen. Eduard Khil represent!

Meer aanmatigende teksten, ingesproken met een overdosis ironie door Nicolette Kluijver, om de indruk te wekken dat “de beroemdste kat van Nederland” een filmdiva is die de fragmentjes in dit ongewenste vervolg op Poeslief: Een Ode Aan De Kat van commentaar voorziet. De fragmenten zijn ingedeeld op voorspelbare categorieën waarbij kwantiteit (iedere gebruikte inzending levert immers een betalende kijker op) duidelijk gaat boven kwaliteit. “Katten en speeltjes” is het enige segment dat werkelijk amusante beelden bevat, maar ook die sequentie wordt verpest door de irritante muziekjes uit het publieke domein en infantiel visuele effecten. Kattenfilmpjes mogen populair zijn, maar van creativiteit of kwaliteit op het gebied van film is hier geen spoortje te bekennen.

Een remake maken van de gelijknamige Franse thriller uit 2010? Goed idee! Adam G. Simon een scenario laten schrijven zonder dat hij ook maar enigszins begrijpt wat het origineel zo goed maakt? Slecht idee! Het resultaat is een werkelijk abominabele herinterpretatie waarin elke verandering steevast een verslechtering is. Paul [Anthony Mackie] is een eenvoudige verpleger wiens hoogzwangere vrouw [Teyonah Parris] wordt gekidnapt om Paul te dwingen een zwaargewond geraakte crimineel die onder politiebewaking staat uit het ziekenhuis te ‘bevrijden’. Mackie speelt zijn rol met een koelheid die niet past bij zijn karakter en vindt zelfs tijd om een paar one-liners te produceren en de overbodige aandacht voor Taryn en haar naïeve, zeg maar gerust domme bewaker Mateo [Christian Cooke], levert een paar dwaze momenten op. Ondanks de beperkte speelduur en de aanwezigheid van Marcia Gay Harden als de agent die de zaak onderzoekt, is dit een nimmer overtuigende, trage thriller.

Remake van de gelijknamige film uit 1991 met Keanu Reeves en Patrick Swayze waarin de surfers zijn vervangen door extreme sporters. Johnny Utah [Luke Bracey] is de voormalige extreme sporter die van FBI-instructeur Hall [Delroy Lindo] de kans krijgt om te bewijzen dat een serie spectaculaire misdaden direct verband houden met een serie van 8 ultieme uitdagingen die door een van de goeroes van de extreme sport is bedacht. Met hulp van een contactpersoon [Ray Winstone] krijgt Utah toegang tot een groep die onder leiding staat van Bodhi [Edgar Ramírez] waar (om de puberende doelgroep tevreden te stellen) ook een bevallige jonge dame [Teresa Palmer] onderdeel van uitmaakt. Het magere verhaal is louter een excuus voor fraai gefilmde spectaculaire stunts voorzien van een pompende elektronische soundtrack en een niet geheel realistische glamoureuze verbeelding van het leven van een extreme sporter. Voer voor de liefhebbers van deze tak van sport die er goed aan zouden doen om dit in 3D te zien. Anderen zullen hier niet wakker van liggen of blijven.

De eigenzinnige Todd Haynes toonde in het fascinerende Superstar: The Karen Carpenter Story al dat hij een unieke verhalenverteller is die er niet op uit is om het de kijker gemakkelijk te maken. Zijn bronmateriaal is gebaseerd op het werk van Jean Genet, een Franse schrijver die één van de gezichten van de Avant-garde was. Haynes doet er nog een schepje bovenop door 3 verschillende werken van Genet samen te voegen en die verhalen door elkaar te laten lopen. Aanvankelijk is er nauwelijks chocola van te maken en bewonder je vooral het ogenschijnlijke gemak waarmee Haynes voor elk verhaal de bijbehorende klassieke filmstijl weet te hanteren. De faux-documentaire over een jongen die zijn vader dood schoot en spoorloos verdween is gefilmd als een typische 80s-misdaaddocumentaire, inclusief houterige voice-overs; het verhaal van een wetenschapper die slachtoffer wordt van zijn eigen sexdrive-serum is gefilmd als een film noir, inclusief stijlvolle zwartwit fotografie en vreemde camerahoeken; het relaas van een crimineel wiens homo-erotische gevoelens naar boven komen in de gevangenis heeft de stilering van een Kenneth Anger-film. Het is aan de kijker om een verband te leggen tussen de verhalen en Haynes is niet van plan het voor je uit te spellen. Uitdagende cinema, maar dat betekent ook dat niet iedereen hier even enthousiast over zal zijn.

Voormalig American Footballster Carson Phillips [John Travolta] werkt nu als privédetective die belandt in een web van leugens en bedrog wanneer zijn dochter hoofdverdachte blijkt te zijn in een moordonderzoek. Janssen speelt Carsons ex-vrouw, Freeman een oude vriend, nu een succesvolle zakenman, die bij de zaak betrokken is en een corpulente Brendan Fraser verschijnt als een moderne Dr Caligari in een psychiatrische kliniek. Een interessante cast maar het verhaal is weinig origineel en de trage regie maakt het lastig om het plot te volgen.

Een ietwat misleidende titel, omdat de regels in de VS aanzienlijk soepeler zijn dan in Europa. Advocaat voedselveiligheid Bill Marley loopt door een supermarkt en wijst de producten aan waarover hij (met succes) een aanklacht indiende, omdat cliënten ziek waren geworden door het consumeren ervan. Documentaire toont de grote hiaten in een systeem dat door de machtige lobby van voedselproducten niet of onvoldoende wordt aangepakt en nog steeds een bedreiging vormt voor Amerikaanse consumenten. Het enige onthullende is dat het in de VS duidelijk veel erger is dan in de EU.

Aangezien mijn kennis van Pokémon niet verder gaat dan Pikachu en een ventje met een petje, is mijn mening vast niet representatief voor die van fans van dit fenomeen. Maar deze Pokémon-verfilming gebruikt in ieder geval dezelfde benadering als Who Framed Roger Rabbit (1988) en The Happytime Murders (2018) aangezien het hier gaat om een moordmysterie in een fictieve stad waar mensen en animatiefiguren (in dit geval dus Pokémon) in schijnbare harmonie naast elkaar wonen. Justice Smith is volstrekt kleurloos als Tim Goodman die de dood van zijn vader bij een bizar ongeluk onderzoekt met de hulp van Pikachu [stem van Ryan Reynolds], de voormalige partner van Tims vader.

Het verhaal is dus bepaald niet origineel en vooral een excuus om een parade aan Pokémon-figuurtjes het scherm te laten vullen en Ryan Reynolds te laten strooien met one-liners. Maar de humor is wisselvallig en het zwakke spel van Smith maken het moeilijk om de interesse van de kijker vast te houden.

Een film gemaakt door jonge, grotendeels onervaren filmmakers en acteurs en het resultaat is rauw, onevenwichtig maar enerverend. Roman Polanski is te zien in een klein rolletje in deze film over de rol van een groep jongeren in de opstand tegen de Nazi's in het ghetto van Warschau. Het beperkte budget blijkt een obstakel, maar regisseur Wajda compenseert dat met een sterk ontluikend gevoel voor stijl.

Huurmoordenaar Duncan moordt er lustig op los terwijl andere huurmoordenaars (lees: een bonte verzameling leeghoofdige clichés) er op los moorden in een poging Duncan op te sporen en uit te schakelen. Het is niets meer dan een excuus voor een nimmer aflatende stroom aan martelingen en executies, afgewisseld met wat seks - waar zijn in amper verhullende lingerie geklede actrices anders voor? Geestdodend en/of slaapverwekkend, met een vreselijk schmierende Matt Lucas [Little Britain] als het meesterbrein. Åkerlund slaat de plank volledig mis, zeker met zijn dwaze pogingen tot zwarte humor. Hij denkt wellicht origineel te zijn, maar alleen de speelduur is origineel. Zelfs de meest dubieuze Z-regisseur durft zijn publiek niet langer dan 95 minuten te vervelen met dit soort ongein. Åkerlund weet helaas van geen ophouden in wat ongetwijfeld het dieptepunt is in het oeuvre van alle betrokkenen.

Boer en weduwnaar Ronald [Jochum Ten Haaf] worstelt om het hoofd financieel boven water te houden en om goed te zorgen voor zijn dochtertje [Fien Lindenhovius]. Wanneer solistische dierenactivist [Harm Duco Schut] hem tot doelwit heeft gemaakt van een radicale actie tegen de varkenshouderij, belandt Ronald diep in de put. Toont de problematiek rondom de varkenshouderij in Nederland vanuit beide perspectieven, maar dan wel zodanig dat de boer als slachtoffer uit de bus komt en de activist als een zelfingenomen terrorist. Bovendien laat de acteursregie behoorlijk te wensen over.

In de opening van dit portret van de Duitse topvoetballer Lukas Podolski maakt hij op amusante wijze duidelijk dat hij niets ziet in een conventionele documentaire. De aandacht moet meer uitgaan naar zijn familie en mensen achter de schermen die een sleutelrol speelden in zijn leven. Dat betekent dat Monika (zijn echtgenote sinds 2004) zich voor het eerste (zonder camera’s) laat interviewen. Haar bijdrage is een waardevolle toevoeging in dit verder brave, kritiekloze en weinig diepgravende eerbetoon.