menu

Poesía Sin Fin (2016)

Alternatieve titel: Endless Poetry

mijn stem
3,42 (66)
66 stemmen

Chili / Verenigd Koninkrijk / Frankrijk
Biografie / Fantasy
128 minuten

geregisseerd door Alejandro Jodorowsky
met Brontis Jodorowsky, Pamela Flores en Adan Jodorowsky

Zijn kindertijd in Tocopilla achter zich latend volgt de jongeling Alejandro Jodorowsky zijn ouders naar Santiago de Chile. Lijdend onder zijn gebrek aan zelfvertrouwen en de druk van de familie moet hij zijn eigen pad zien te vinden. De hoofdstad zit echter vol van talentvolle artiesten en dichters en dit zorgt voor de perfecte omgeving voor Alejandro om zich aan zijn ketens te ontrukken.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=K8ix-P5pwDY

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:

avatar van eRCee
3,0
Wat een gepassioneerd verhaal. Ik herken in z'n denkbeelden de regisseur van El Topo totaal niet terug.

avatar van Malick
0,5
Hij is onlangs bekeerd.

avatar van McSavah
4,0
Dit zegt hij al heel lang en sluit toch prima aan bij vroegere films als El Topo?

Zou hem trouwens zo'n tien tot twintig jaar jonger schatten. Ziet er nog goed uit!

avatar van eRCee
3,0
McSavah schreef:
Dit zegt hij al heel lang en sluit toch prima aan bij vroegere films als El Topo?

Dat films geen geweld moeten laten zien maar schoonheid, dromen, idealen?

avatar van McSavah
4,0
Dat zegt hij volgens mij niet...

edit: Hij zegt wel iets in die richting en lijkt daarmee inderdaad zijn vroegere films enigszins af te vallen (al staan die me qua 'boodschap' niet helemaal meer bij). Of hij ziet het als toen nodige cinema, terwijl deze tijd vraagt om een ander soort cinema, of iets in die richting. Die liftscène in Drive vond Jodorowsky nog helemaal fantastisch meen ik, toch niet vrij van geweld. Het gaat hem denk ik niet om het niet tonen van geweld (in 'La Danza' zat toch ook genoeg), maar om de inhoudsloosheid daarvan in veel (Hollywood)films.

avatar van Baggerman
McSavah schreef:
Zou hem trouwens zo'n tien tot twintig jaar jonger schatten. Ziet er nog goed uit!


Nou! Inderdaad.

Prachtige smeekbede.

avatar van Baggerman
Jodorowsky heeft trouwens Christopher Doyle weten te strikken voor deze film??? De film draait overigens in Cannes.

avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Vanaf 5 januari 2017 in de bioscoop (Periscoop Film)

4,0
Mooie, indrukwekkende film die het visueel spektakel van Fellini combineert met een evenredige woordspektakel der poëzie. Het is een deel van een autobiografie en het verhaal is dan ook recht toe recht aan. Maar de regisseur is een surrealist, dus de beelden zijn droomachtig en grotesk (bij het surrealisme laat de kunstenaar zich leiden door zijn onbewuste en een vrije fantasie) en bovenal poëtisch omdat poëzie ook fictie en werkelijkheid mengt om het wezen der dingen uit te drukken: het laat het leven van een jongen zien die wil leven voor de poëzie en de film zit dan ook tjokvol poëzie die uitstekend past bij de kleurrijke, carnavelske beelden. Een minpuntje is wel dat ik het acteren soms wat amateuristisch vond, maar de beelden en de poëzie dragen de film en zijn een lust voor oog en hersenen.

avatar van McSavah
4,0
Ging er met lage verwachtingen in, maar deze beviel mij een pak meer dan La danza de la realidad. Toch is het duidelijk een vervolg op die film en is vrijwel alles hetzelfde gebleven, behalve dat het de volgende periode in Jodorowskys leven laat zien. Wellicht dat zijn adolescente periode mij meer aanspreekt dan zijn jeugdjaren? Daarnaast denk ik dat het vooral te maken heeft met Christopher Doyle die hier fantastisch camerawerk aflevert. Ik herinner mij niet zo gek veel meer van La danza de la realidad, maar wel dat ik de cinematografie wat plat digitaal vond ogen en verder weinig bijzonders vond brengen. Dat was hier zeker niet geval, waar het beeld (ondanks dat het digitaal is geschoten) toch een fijne korrel heeft en er veel interessante cinematografische keuzes worden gemaakt. Het kan verder ook totaal aan mij liggen, daarom heb ik La danza de la realidad voor de zekerheid met een halfje opgehoogd. Sinds Raoul Ruiz (toevallig ook een Chileen) lijk ik groteske films meer te kunnen waarderen, net zoals Neruda van Larraín laatst (ook weer Chileens). Pablo Neruda wordt hier overigens ook nog even op de hak genomen.

avatar van wibro
3,5
Inmiddels weer de vierde film van Jodorowky die ik gezien heb en ook zijn meest toegankelijke. Let wel, voor Jodorowsky begrippen althans, want aan zijn films uit de jaren zeventig en tachtig was geen touw vast te knopen. Deze laatste film van deze eigenzinnige regisseur vind ik zonder meer zijn beste hoewel dat er aanvankelijk niet naar uitzag. De eerste helft vond ik hoewel soms hilarisch toch wel enigszins saai en sommige scènes ervoer ik nogal als smakeloos. In het laatste drie kwartier werd het allemaal gelukkig een stuk beter. Zeer mooi vond ik de scènes in café Iris, waar dichters elkaar gewoonlijk plegen te treffen en waarbij ik onmiddellijk aan de films van Roy Andersson moest denken. Ook de scènes van het circus- en carnavalsgebeuren waren zonder meer het aanschouwen meer dan waard. En, niet te vergeten natuurlijk de aankomst van dictator Carlos Ibáñez die hartstochtelijk werd toe gejuicht door een menigte die met vlaggetjes zwaaiden van Nazi-Duitsland. Dus al met al toch een geslaagde film van Jodorowsky waarbij ook de zeer kleurrijke fotografie opviel van Christopher Doyle. Nu ook Jodorowky’s vorige film “La Danza de la Realidad” maar eens gaan zien denk ik en ik ben natuurlijk ook zeer benieuwd naar het vervolg van dit “Poesía Sin Fin”, dat zich hoofdwaarschijnlijk wel af zal spelen in Frankrijk.

3.5* met kans op verhoging.

3,5
Nou, dat was weer 'ns wat anders. Ik moet bekennen dat ik in het eerste uur geneigd was de zaal te verlaten. Het was allemaal hysterisch overtrokken, theatraal tot het absurde en zelfs irritante aan toe. Het vermakelijke aspect daaraan deed me doen blijven. Potsierlijk als de film was, sleepte het me toch mee. En aan het einde, de laatste paar scènes raakten me. Ondanks de stijl was de levensloop me toch gaan beklijven, de (ietwat dooddoenerige) levenswijsheden me toch onder de huid gaan kruipen en doordat de film vaardig een eind werd gegeven, zat ik uiteindelijk met een voldaan gevoel in m'n stoel verbaasd naar de aftiteling te kijken. Wat bizar dat iets zo debiels me toch had vermaakt én betekenisvol in me had ingegraven!

Qua stijl gezien totaal niet mijn ding, maar de artisticiteit en uiteindelijk efficiëntie zijn niet te ontkennen. Bijzonder filmmaken is dit, en ik zou z'n andere films ook best eens willen zien maar dat moet dan op groot scherm om me niet te laten weglopen/zappen oid.

Ik was nieuwsgierig geworden naar Jodorowsky om z'n reputatie, en ik ben niet teleurgesteld maar verrast, en dat is stiekem best leuk. Maar is dit lyrisch theatrale iets van Latijnse cinema ofzo? Zag het bij die 1001Nacht-trilogie ook zo, en verder in geen cinema van ander werelddeel, of is dat gewoon mijn onwetendheid?

avatar van Maarten0402
3,5
Gisteravond in Kino Rotterdam gezien. Ook mijn eerste van Jodorowsky. Zijn vorige (The Dance of Reality) nog niet gezien.
Aparte ervaring dit, maar wel erg sfeervol en soms ook erg lachwekkend (scene met die schilder die verfblikken op het doek gooit of die pianist die met een hamer op de toetsen gaat slaan etc.)

avatar van Redlop
1,0
The Holy Mountain was voor mij een goede reden om het werk van Jodorowsky niet op te gaan zoeken. Maar de trailer van Poesía Sin Fin zag er wel ok uit, dus ik waagde het erop.
Na een kwartier begon ik naar de aftiteling te verlangen. Telkens wanneer ik dacht... hier eindigt het, ging de dichter weer verder met zijn oeverloze aaneenrijging van bizarre, soms onsmakelijke en vooral oninteressante verhalen . Af en toe kwam Jodoroswky zelf ook in beeld om te vertellen dat het leven geen zin heeft en je moet leven!
Veel piemels, tieten, clowns, maskers en hakenkruizen. Schokkend in de jaren ´70, nu alleen maar heel vermoeiend.
Waarom ik me zo erger aan Jodoroswky is lastig te verwoorden, misschien is het de irritatie aan de elitaire kunstenaar, waarbij alles wat absurd of gewoon raar is, kennelijk ook artistiek en grappig gevonden moet worden.

1*

Waar was de poëzie? Het was m'n eerste Jodorowsky, en ik had hele andere verwachtingen denk ik, helaas...ik onthoud mij voorlopig van stemmen.

avatar van Drulko Vlaschjan
2,0
Het ziet er prachtig uit en het is een grote aaneenschakeling van absurditeiten, en toch vond ik er geen klap aan. Ik ben er nog niet achter hoe dat kan. Misschien omdat een diepere laag ontbrak. De film laat niets aan de verbeelding over. Ik voelde een zekere sympathiek voor de makers. Zij beleefden er duidelijk meer plezier aan dan ik. Uiteindelijk vond ik alleen het einde leuk, omdat de film toen afgelopen was.

avatar van Black Math
3,5
Vervolg op La Danza de la Realidad, en het ligt zeker in het verlengde (zie alleen al de allerlaatste scène), maar een tikkeltje minder. Nog steeds apart, maar het voelt minder surrealistisch aan. Ook had ik het idee dat het wat minder nostalgisch was, maar dat kan ook te maken hebben dat er op de adolescentie in plaats van de jeugd van de regisseur gefocust wordt. En men kijkt nu eenmaal vaak terug met wat meer nostalgie naar de jeugd.

De scènes mogen wat minder memorabel zijn, nog steeds aardige momenten. Leukste moment is de scène waarin de poëten rechtdoor besluiten te lopen. Ook de circusscène was best aardig. Mooiste moment was het afscheid van de vader, met name de wijze waarop de regisseur ingrijpt en rechtzet hoe hij eigenlijk afscheid had willen nemen.

Verder fraai gefilmd, bij de aftiteling zie ik Doyle voorbijkomen en dat verbaast me niets. Tenslotte een mooie soundtrack waar onder andere een fragment uit de Vuurvogel van Strawinsky en Valse Triste van Sibelius opvallen.

Uiteindelijk zweeft dit een beetje tussen 3* en 3,5* in. Het laatste heb ik ook uitgedeeld aan La Danza de la Realidad, maar dit biedt zeker meer dan de gemiddelde 3*-film. Met in gedachten dat een herziening van La Danza de la Realidad waarschijnlijk een halfje extra zal opleveren kies ik dan toch voor 3,5*.

avatar van eRCee
3,0
Je zou deze film gemakkelijk het verwijt van artistiekerigheid kunnen maken, omdat er uitbundig gebruik wordt gemaakt van elementen die je ook in moderne kunst aantreft. Ik hou daar helemaal niet zo van, maar wat ik knap vind van Poesía sin fin is de cohesie die het uitstraalt, de natuurlijke overgang tussen de verschillende fases, terwijl er tegelijk geen vastomlijnd verhaal is. Dan heb je nog het vleugje absurdisme en de mooie beelden, en dat zorgt ervoor dat je de twee uur gemakkelijk doorkomt. Achteraf kwam ik er pas achter dat de zoon van Jodorowsky de hoofdrol speelt (hij speelt dus zijn vader op jonge leeftijd). Dit is echt in alle opzichten een nalatenschap in filmvorm.

avatar van Wallie82
4,5
Jodorowsky lijkt met deze film meer naar binnen te kijken, wat een mooi verhaal oplevert en ons hem beter doen leren kennen. Dat zeggende voelt het braver en minder spannend dat zijn oude werk.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:19 uur

geplaatst: vandaag om 13:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.