Meningen

Elizabeth [Keira Knightley], de dochter van Gouvernerr Weatherby Swann [Jonathan Pryce], wordt ontvoerd door de bemanning van Kapitein Barbossa [Geoffrey Rush]. Hoewel de Gouverneur wil dat zijn dochter trouwt met Norrington [Jack Davenport] is de heimgelijk verliefde Will Turner [Orlando Bloom] degene die zijn leven op het spel zet om Elizabeth te bevrijden. Daarvoor roept hij de hulp in van de eigenzinnige, onberekenbare Kapitein Jack Sparrow [Johnny Depp] die met Barbossa nog een appeltje te schillen heeft. Eerste uit een lange reeks aan avonturenfilms gebaseerd op de gelijknamige Disney-attractie is gemakkelijk verteerbare nonsens vol verwijzingen naar andere (veelal betere) piratenfilms en zit voor karikaturen, maar de (acteer)duellen tussen Depp en Rush houden dit vermakelijk, ook al duurt het onnodig en veel te lang. Vervolg: Pirates of the Carribbean – Dead Men’s Chest.

Voor zijn regiedebuut besluit Gabriel [Johan Heldenberg] gebruik te maken van vier tieners zonder enige acteerervaring. Gabriel kiest bewust voor degenen met de slechtste reputatie, omdat hij denkt dat die zijn personages beter begrijpen. Akoka en Gueret slagen erin natuurlijk spel uit de jonge cast te halen en geven het gevoel dat je naar een documentaire zit te kijken over tieners voor wie het maken van een film een vorm van therapie is. Wanecque maakt indruk als een tienermeisje dat niet kan ontsnappen aan een vals imago dat ze deels zelf heeft veroorzaakt, maar het raamwerk van een film in een film is vooral verwarrend en nauwelijks overtuigend.

Een beeldcollage over de eerste twee jaar van de oorlog in Oekraïne, gefilmd op verschillende locaties met een statische, schijnbaar onopgemerkte camera. Geeft een opmerkelijk, authentiek beeld van de maatschappelijke verandering in de breedste zin van het woord. Ook zijn enkele momenten te mooi om waar te zijn.

Toen Youp van ’t Hek in een NRC-column het had over een ‘pisnicht’ besloot Nicholaas Veul een brief te schrijven aan de redactie waarin hij het opriep om stelling te nemen tegen dit soort denigrerende uitspraken. Toen Johan Derksen daar op televisie uitgebreid op in ging kwam dat Veul op een enorme stroom aan kritiek te staan. Als antwoord maakte hij, met steun van de VPRO, deze sobere, maar opvallend luchtige en inzichtgevende documentaire. Hij vraagt willekeurige mannelijke voorbijgangers op straat of ze homo zijn en gebruikt hun reacties als springplank voor opmerkelijke, maar altijd respectvolle gesprekken over het beeld dat het woord ‘homo’ oproept. Hij gaat ook in discussie met een voetbalteam dat heel open is over het gebruik van ‘homo’ als scheldwoord en is aanwezig bij een groepsdiscussie op een middelbare school. Die uitspraken an zich zijn niet zo verrassend, maar Veul spreekt ook met jonge homo’s die door het laconieke gebruik van dit scheldwoord lange tijd met een negatief zelfbeeld liepen. Veuls regie is zo nu en dan wat knullig, maar hij laat je wel twee keer nadenken voor je nog eens iemand ‘voor de grap’ uit maakt voor ‘homo’. Missie in ieder geval deels geslaagd dus.

Vlak voor zijn vertrek naar Argentinië voor een vakantie met zijn gezin, denkt de bijziende Zavatta [Anthony Paliotti] de voortvluchtige moordenaar Paul Bernardin te herkennen en hij licht de autoriteiten in. De verdachte [Gaëtan Peau] wordt bij aankomst in Denemarken onderworpen aan een kruisverhoor échte Paul Bernardin [Laurent Stocker] leidt ondertussen een ogenschijnlijk zorgeloos leventje in Argentinië. Amateurdetectives Léa [Delphine Baril] en Christine [Charlotte Laemmel], die zich al geruime tijd bezighouden met de zaak Bernardin, besluiten de zaak nog eens nader te onderzoeken. In feite een serie losjes met elkaar verbonden sketches die 100 jaar geleden al oubollig waren. Met uitzondering van Peau doet iedereen mee aan een wedstrijd overdreven acteren met als gevolg dat het al snel uitloopt in bekkentrekkerij en een hoop geschreeuw. Na een half uur heb ik mijn koptelefoon opgezet ter bescherming van mijn gehoor, maar toen had ik de erbarmelijk verknipte versie van ‘conga’ al moet aanhoren. Een nauwelijks uit te zitten blamage.

Einzelgänger Beca [Anna Kendrick] komt naar Barden University met ambities om muziekproducer te worden, maar belandt in de wereld van de acapella wanneer Chloe [Brittany Show] haar overhaalt om zich aan te sluiten bij de Barden Bellas. Groepsleider Aubrey [Anna Camp] wil zich revancheren voor haar rampzalige optreden van vorig jaar. Beca raakt intussen bevriend met Jesse [Skylar Astin] die zich heeft aangesloten bij aartsrivaal The Treblemakers die geleid wordt door de even getalenteerde als zelfingenomen Bumper [Adam Devine]. Het verhaal loopt niet over van onvoorspelbare momenten, maar de uitstekende uitvoering van de fraaie zangarrangementen (een prettige mix van muziekperiodes en –stijlen) en de prettige mix van getalenteerde outsiders waaruit de Bellas bestaat, maken dit tot een voltreffer. Coproducent Elizabeth Banks en John Michael Higgins zijn erg grappig als de vaste wedstrijdcommentatoren. Kreeg twee vervolgen.

Dit uitstekende vervolg op Pitch Perfect geeft meer ruimte aan de ondersteunende personages dan het origineel, verbreedt het repertoire en richt zich meer op saamhorigheid dan op individuele obstakels en het resultaat mag er zijn. Het optreden van de Bella’s voor president Obama in het Kennedy Center loopt uit op een fiasco waardoor de groep geschorst uitgesloten wordt van een wereldtournee. De schorsing is alleen terug te draaien als de Bellas wereldkampioen worden in Denemarken en dat lijkt een onmogelijke taak. De jury heeft iets tegen Amerikanen en de torenhoge favorieten zijn Das Sound Machine, het Duitse acapella-antwoord op Kraftwerk en de beoogde vervangers voor de Bellas. De meiden nemen draconische maatregelen om hun niveau op te krikken en vinden in Emily [Hailee Steinfeld], de dochter van een legendarische Bella [Katey Segal], een bron van inspiratie. Een hoger budget en dus meer spektakel, maar Banks verliest nooit uit het oog waar het werkelijk om gaat: de kracht van saamhorigheid. Banks en John Michael Higgins zijn opnieuw van de partij met als de hilarische televisiecommentatoren.

Een typische sequel in zoverre dat 'ie zwakker is dan z'n twee voorgangers. Een flinterdun verhaal en een wat rommelig scenario met een aantal losse, onvoldoende uitgewerkte ideeën zijn daar de belangrijkste oorzaken van. Pitch Perfect 3 moet het hebben van de muzikale inventiviteit en de chemie tussen de hoofdrolspeelsters, want hun personages weten niet meer te verrassen. Gelukkig ontstijgt Rebel Wilson deze keer het beeld van het gezellige dikkerdje, zijn de acapella-arrangementen prima (de muziek van de rivaliserende bands is we wat kleurloos) en is er een mooi indirect eerbetoon aan George Michael in een acceptabele finale. Ongelovigen zul je hier niet mee bekeren, maar fans van de serie kunnen hier waarschijnlijk wel mee leven.

Hoewel ik bij Dick Powell steeds denk dat hij "Young And Healthy" gaat zingen, heeft hij z'n best gedaan om met zijn brave imago van de jaren '30 te breken. In dit schoolvoorbeeld van een film noir speelt hij een verzekeringsagent die zijn burgerlijke bestaan (huis, vrouw, kind) beu is en daardoor een makkelijke prooi lijkt te zijn voor femme fatale Mona Stevens [Lizabeth Scott] en de schimmige detective J.B. MacDonald [Raymond Burr]. Voeg daar nog het jaloerse (criminele) vriendje [Byron Barr] aan toe en de strakke regie van Andre De Toth en je hebt een prima film noir te pakken. Jane Wyatt houdt zich knap staande als de toegewijde echtgenote.

In 1982 won Sam Brenner [Adam Sandler] bijna alles wat er te winnen viel op de World Wide Video Arcade Championship. Ruim 30 jaar later leidt hij een kleurloos bestaan als audio/video-installateur en voelt hij zich een loser. Maar zijn unieke vaardigheden van weleer komen zeer goed van pas wanneer Washington wordt aangevallen door buitenaardse wezens die voor hun invasie de vorm hebben aangenomen van Arcade Games uit de vroege jaren 80. President (en jeugdvriend) Will Cooper [Kevin James] vraagt Sam en “the wonder kid” Ludlow [Josh Gad] om de Amerikaanse troepen inzicht te geven in hoe ze de buitenaardse computerwezens kunnen verslaan. Natuurlijk, het is je reinste flauwekul, maar dit klassieke underdogverhaal werkt dankzij het sterke ensemblespel, de uitstekende visuele effecten en een heerlijke dosis nostalgie. De vulgaire humor blijft achterwege en Sandlers ingetogen spel biedt de ondersteunende cast de ruimte om scènes te stelen. Monaghan blijkt een komische openbaring als de love interest, Gads geïmproviseerde toespraak voor een groep commando’s is een komisch hoogtepunt en Peter Dinklage is hilarisch als de zelfingenomen kampioen Donkey Kong van weleer. De ontknoping met tientallen Arcadefiguren is een festival der herkenning en de cameo van Toru Iwatani, de man achter Pacman, is een opzichzelfstaand juweeltje. Dikke pret, maar wel genomineerd voor 6 Razzies en door filmcritici in Houston verkozen tot slechtste film van het jaar! Ik zou zeggen: bekijk het maar!

“Handsome” Luke [Ryan Gosling] leidt een zwervend bestaan als motorrijder in een spectaculaire kermisact. Een jaar na een affaire ontdekt Luke dat Romina [Eve Mendes] is bevallen van hun zoontje Jason. Hoewel Romina’s huidige vriend [Mahershala Ali] goed voor Jason zorgt, besluit Luke zijn verantwoordelijkheid te nemen. Hij vindt een baan bij de garage van Robin [Ben Mendelsohn], die hem weet over te halen om bankroven te plegen. Daardoor kruist de jonge agent Avery Cross [Bradley Cooper], zelf vader van een pasgeboren zoon, zijn pad. Dit fraai gefilmde misdaaddrama toont de impact van die ontmoeting op de beide mannen, maar ook op hun beide zoons [Dane DeHaan en Emory Cohen] wanneer die elkaar jaren later leren kennen. De spectaculaire motorscènes zijn de hoogtepunten van de eerste 45 minuten, waarna het verhaal een verrassende wending neemt en een stuk interessanter wordt. Een sombere, maar goed geacteerde film met sterk ondersteunend werk van Mendelsohn en van Ray Liotta als Avery’s corrupte collega.

Nélie [Lhyna Khoudri] is een jonge, eigenzinnige vrouw die het beu is om haar leven te laten bepalen door mannen. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog meldt ze zich daarom als vrijwilliger bij het Franks Rode Kruis. Ze ontmoet Rose Juillet [Maud Wyler] die ernstig gewond raakt bij een bombardement. Nélie ontdekt dat Rose een aanbevelingsbrief heeft waarmee ze werk kan krijgen bij de welgestelde Madame de Lengwil [Sabine Azéma] als voorlezers. Nélie laat Rose voor dood achter en besluit diens identiteit over te nemen. Ze wint al snel het vertrouwen en de vriendschap van Madame, maar komt door een onverwachte speling van het lot voor een zwaar moreel dilemma te staan. Khoudri maakt al indruk in het levendige Papicha, maar blijkt ook prima uit de voeten te kunnen in dit ietwat stijve melodrama dat profiteert van sterk acteerwerk en een goed gevoel voor plaats en tijd.

Deze verschrikkelijke film is een belediging voor de filmkunst. Een roodharige gast zit in eetcafé "The Place" dag in dag uit te ouwehoeren met verschillende mensen die mekkeren over hun leven, een opdracht krijgen en later terugkomen om eindeloos te zeveren over of ze het wel of niet hebben uitgevoerd. Inderdaad, deze aanfluiting dwingt je om 105 minuten lang te kijken naar mensen die aan tafel zitten! Het gaapgehalte wordt nog eens versterkt door de monotoon uitgesproken dialogen en de volstrekt emotieloze vertolking van Valerio Manstandrea als de roodharige gast die bedrukt kijkt, zo nu en dan wat krabbeltjes in een boek maakt en een enkele keer een blaadje in de fik steekt. Vleesgeworden anti-cinema. Bah!

Na het succes van zijn regiedebuut Watership Down verfilmde Martin Rosen opnieuw een boek van Richard Adams. Zijn groei als regisseur is hier zichtbaar, bijvoorbeeld in zijn keuze om het verhaal volledig vanuit het perspectief van de betrokken dieren te vertellen. De menselijke karakters zijn - op een enkele uitzondering na - volledig op enkelhoogte gefilmd. Bovendien overlapt de menselijke dialoog vaak beelden van de twee helden van dit verhaal. Rosen slaagt er daardoor in duidelijk te maken dat Snitter [John Hurt] en Rowf [Christopher Benjamin] alleen staan in een vijandige wereld.

In de confronterende opening zien we hoe wetenschappers Rowf in een watertank smijten om te zien hoe lang hij het uithoudt voor hij verdrinkt. Ze redden hem pas wanneer hij totaal uitgeput is, allemaal in het belang van de wetenschap. Snitter is gebruikt voor experimentele hersenoperaties, waardoor werkelijkheid en waanbeelden door elkaar lopen en hij ze niet meer van elkaar onderscheiden. Ze weten te ontsnappen uit het lab, maar niet voordat we gezien hebben wat andere laboratoriumdieren moeten doorstaan. De toon is gezet...

Snitter droomt van een leven met een baasje, iets wat Rowf nooit heeft gehad. Ze ontmoeten The Tod [James Bolam], die ze weliswaar helpt maar ook verantwoordelijk is voor de dood van een aantal schapen in de omgeving. Als zich ook nog het nieuws verspreidt dat Snitter en Rowf mogelijk met de pest zijn besmet, begint een ware klopjacht op de beide honden.

Het is een indrukwekkende film met een poëtisch einde, maar de opeenstapeling van deprimerende gebeurtenissen en onthullingen maken dit tot zware kost die mij niet geschikt lijkt voor kleine kinderen. Het valt sowieso niet mee om 80 minuten lang mee te gaan met een reis vol duisternis waarin er geen licht aan de horizon lijkt te zijn.

Lucas [Tom Blyth] werkt undercover om homoseksuelen in de val te lokken. Het probleem is dat hij zich aangetrokken voelt tot mannen en zelfs gevoelens ontwikkelt voor doelwit Andrew [Russell Tovey]. Maar hoe kan hij zijn professionele integriteit in stand houden met zijn gevoelens? Blyths mimiek doet je afvragen hoe het mogelijk is dat zijn collega’s niets doorhebben. Tovey levert prima werk af in dit lovenswaardige, maar weinig opzienbarende psychologische drama.

De heldhaftige blanken maken korte metten met de niet al te snuggere Indianen in spectaculaire actiescènes en van historische correctheid is al helemaal geen sprake. Cecil B DeMille maakt aan het begin overigens duidelijk dat deze western niet bedoeld is als historisch document, maar dat hij een eerbetoon wil brengen aan de heroïek van The Plainsman. Calamity Jane [Jane Arthur], Wild Bill Hickok [Gary Cooper] en Buffalo Bill Cody [James Ellison] verschijnen hier samen en hoewel ze individueel goed gecast zijn, is het bepaald niet zo dat de vonken van het scherm spatten. Het verhaal suggereert dat de moord op Abraham Lincoln het startschot (sic!) was voor corrupte politici om onderhands wapens te verkopen aan Indianen, waardoor het aan gezagsgetrouwe 'plainsmen' was om orde op zaken te stellen. Custer's Last Stand komt ook nog even aan bod en Anthony Quinn verschijnt tegen het eind van de film als de Indiaan die de vlag van Custers regiment mee draagt. In 1936 smulde het publiek van dit soort westerns, maar anno 2019 verpersoonlijkt deze film alles wat er mis was met het genre.

Pierre Deladonchamps zet een fraaie vertolking neer als Jacques Todelli, een homoseksuele schrijver in het Parijs van 1993, die 'met iedereen naar bed ging die hem aan succes kon helpen' en daarbij met HIV is besmet. Terwijl Jacques er fysiek nog goed aan toe is ziet hij anderen ten onder gaan aan de verschrikkelijke gevolgen van AIDS, maar mede met hulp van Arthur [Vincent Lacoste], een jonge student met wie hij een affaire begint en zijn eveneens homoseksuele buurman Mathieu [Denis Poladydès] probeert hij zoveel mogelijk de dag te plukken, ook al wordt hij geplaagd door schimmen uit zijn verleden.

De keuze om geen stilistisch onderscheid te maken tussen Jacques' realiteit en diens fantasie of herinneringen is nogal eens verwarrend, omdat personen soms opeens verschijnen of verdwijnen uit een scène. Bovendien duurt de film onnodig lang en is vooral het laatste halfuur, waarin al snel duidelijk wordt hoe de film gaat eindigen, een zware zit. Maar de drie hoofdrolspelers voorzien hun karakters van een warmte en authenticiteit die de film de middelmaat zeker doet ontstijgen.

In Japan is vergrijzing zo groot dat de overheid een regeling in werking stelt waarmee ze het voor mensen van boven de 75 makkelijker (en aantrekkelijker) willen maken om op een waardige wijze hun leven te beëindigen. Dit drama volgt de gevolgen van dit initiatief vanuit verschillende perspectieven. Michi [Chieko Baishô] valt binnen de doelgroep, kan het werk bij een hotel nog maar met moeite aan en omdat ze geen familieleden voelt ze zich eenzaam. Hioromu [Hayato Isomura] is een ambtenaar die Plan 75 bespreekt met potentiële ‘kandidaten’ en ontdekt dat zijn oom [Taba Takao] zich voor het programma heeft aangemeld. Maria [Stefanie Arianne] is een Filipijnse emigrant die werkt in de ouderenzorg en dus direct betrokken is bij de uitvoering van Plan 75. Het basisgegeven is interessant en het acteerwerk is foutloos, maar Hayakawa’s trage regie en constante gedraai om de hete brij ontdoen dit van veel zeggingskracht.

Het is aan te raden om eerst Tim Burtons biopic 'Ed Wood' te zien alvorens je te wagen aan deze hilarisch slechte SF-horror. Zie hoe een politieagent zijn pet recht zet met een geladen pistool, hoe een kruis op een begraafplaats plotseling opvalt en vermaak je met wat moet doorgaan voor ufo's die de Verenigde Staten onveilig maken. De opening met Bela Lugosi is tenenkrommend en eerlijk gezegd ronduit triest, aangezien Lugosi al ernstig was verzwakt en korte tijd later zou sterven. Lugosi's stand-in (Woods veel te lange chiropractor, die constant zijn mantel voor zijn gezicht houdt) verhoogt de feestvreugde. Vaak geroemd als de slechtste film aller tijden, maar wie zich waagt aan 'Bride of the Monster' of 'Glen or Glenda' zal daar nog wel een nachtje over moeten slapen. Werk aan de winkel dus!

Wanneer de gokschulden van rechercheur Ronald Plasmeyer [Ruben van der Meer] leiden tot bedreigingen aan het adres van zijn ex-vrouw [Rifka Lodeizen] en zoon beraamt hij samen met Gerrit [René van ’t Hof] een overval op een illegaal pokertoernooi waar hij zelf aan meedoet. Gerrit betrekt zijn zwager, de stoïcijnse Bram [Ton Kas] bij het plan dat in meerdere opzichten bepaald niet volgens plan verloopt. Porcelijns poging om in de voetsporen te treden van Quintin Tarantino en Guy Richie komt niet helemaal uit de verf door zijn trage regie en het gemanierde spel van Van der Meer. Van’t Hof en Kas zijn gelukkig een sterke double-act en ook Kees Hulst en Leny Breederveld zijn memorabel als respectievelijk de afscheidnemende politiechef en zijn echtgenote.

Piloot Brodie Torrance [Gerard Butler] krijgt geen toestemming om zware weersomstandigheden te omzeilen en dus moet hij via de Zuid-Chinese zee van Singapore naar Tokyo vliegen. Dat gaat natuurlijk nooit goed, maar met Butler in de hoofdrol weet je dat je kunt rekenen op een heroïsche noodlanding gevolgd door meer van dat soort ongeloofwaardige heroïek. Het eiland waar ze op landen wordt bevolkt door rebellen onder leiding van Junmar [Evan Dane Taylor] en Brodie kan de hulp van de van moord verdachte Louis Gaspare [Mike Colter] goed gebruiken. In de hoogtijdagen van VHS maakten ze dit soort onzin aan de lopende band. De aanwezigheid van Butler helpt, maar niet veel. Hij speelt een weduwnaar wiens tienerdochter niet kan wachten om hem te zien. Dat niveau dus...

Sproeivliegtuig Dusty Crophopper [Dane Cook] droomt van deelname aan de Wings Around The Globe Race. Daarom roept hij de hulp in van Skipper [Stacy Keach], een gevechtsvliegtuig met een indrukwekkende erelijst. De makers van Cars recyclen het plot van Cars met hier en daar wat aanpassingen, dus je weet wat je kunt verwachten. Goede stemvertolking en uitstekende animatie bieden enig soelaas voor het routinematig script.

Een relikwie uit de periode van de Koude Oorlog. Deze film begint dan ook met de uitspraak dat het Russische volk ongetwijfeld als eerste in werkelijkheid het leven op Venus [de planeet der stormen waarnaar de titel verwijst] zal zien en eindigt met een hymne op het vaderland. Deze SF-avonturenfilm vertelt het verhaal van 6 kosmonauten die, geholpen door robot Johnny, als eerste Venus verkennen en daar de nodige lowbudget-gevaren tegen het lijf lopen. Door de naïeve special effects is dit natuurlijk erg gedateerd, maar de film neemt zichzelf niet al te serieus. Bovendien zijn de menselijke dilemma's waarvoor de kosmonauten komen te staan geloofwaardig en heel behoorlijk uitgewerkt en gespeeld. Geen meesterwerk, maar een aardige curiositeit, niet te missen voor SF-liefhebbers, mede omdat schlockmeister Roger Corman deze film talloze keren gebruikte in zijn eigen SF-producties.

Vier paardenbloemen ontsnappen aan de verwoesting van de aarde en belanden op een andere planeet. Daar zoeken ze een veilige plek waar ze zich kunnen planten en kunnen opbloeien. Veel aandacht ging uit naar de animatie van de visuele details van flora en fauna, ten koste van een plot. Dat is een simplistische allegorie van zowel de vluchtelingen- als de klimaatcrisis. Mooie plaatjes, matig plot.

De bijna 90-jarige epidemioloog Shanna Swan doet al decennialang onderzoek naar de invloed van plastic op de gezondheid. Haar onderzoeken zijn veelvuldig gepubliceerd in wetenschappelijke tijdschriften, zonder dat er iets veranderde. Om meer aandacht te krijgen voor haar onderzoek, nodigde ze zes heteroseksuele koppels uit die er nog niet in zijn geslaagd hun kinderwens in vervulling te laten gaan. Swan helpt hen plastic uit hun dagelijks leven te weren, omdat de hoeveelheid plastic in ons lichaam een grote impact heeft op de vruchtbaarheid. Swan geeft zelf toe dat dit experiment geen doorslaggevend bewijs is en het was fijn geweest als haar onderzoek meer bijval had gekregen van collega’s, maar de gevolgen van het experiment zijn opmerkelijk en gaan veel verder dan vruchtbaarheid.

Oliver Stone begon zijn opleiding aan de filmacademie nadat hij van september 1967 tot november 1968 had gevochten in Vietnam. Hij raakte twee keer gewond en kreeg twee onderscheidingen: een Bronze Star voor “extraordinary acts of courage under fire” en een Purple Heart. In 1971 maakte hij een korte film over Vietnam en na zijn debuut met “Seizure” en zijn eerste succes met “The Hand”, was hij vastbesloten om een film te maken over zijn ervaringen in de Vietnam-oorlog. Maar ondanks zijn achtergrond bleek geen enkele Amerikaanse filmstudio zich te willen wagen aan zo’n deprimerende film. Uiteindelijk gaf het Britse Hemdale hem een budget van 6 miljoen dollar om “Platoon” te maken.

Het is belangrijk om te beseffen dat de hoofdrolspelers in 1986 vrijwel onbekend waren bij het grote publiek. Dat maakt enerzijds duidelijk hoe bijzonder het is dat deze film zo’n enorm succes werd, maar geeft ook aan hoe belangrijk deze film is geweest voor deze hoofdrolspelers. Om de cast optimaal voor te bereiden, moesten ze allemaal een loodzwaar bootcamp doorstaan waarbij ze 100% ‘in character’ moesten blijven. De cast vormde na die twee weken een hecht team. Voor Johnny Depp, die hier een bijrol heeft als Lerner, een tolk, deed deze ervaring hem verlangen naar meer. Willem Dafoe is een bekende karakteracteur die recent nog te zien was in o.a. “John Wick”, “The Grand Budapest Hotel” en “The Great Wall”. Hoewel je Charlie Sheen in 1986 ook een piepklein rolletje (tegen het einde) heeft in “Ferris Bueller’s Day Off”, was hij ook nog een onbekende. Forest Whitaker is ook nog steeds een bekend karakteracteur, die bijvoorbeeld te zien was in “The Butler”, “Southpaw” en niet te vergeten “Star Wars Rogue One”.

“Platoon” vertelt het verhaal van Chris [Charlie Sheen], een idealistische vrijwilliger gebaseerd op Olvier Stone zelf. De film toont de erbarmelijke omstandigheden waaronder de soldaten moesten leven: de hitte, de mieren en de muskieten waren een haast even grote vijand als de Vietcong. Het toont ook hoe angstaanjagend het was om op patrouille te gaan in de jungle, waar de VC op elk moment kon opduiken en waar je constant moest waken voor booby-traps. Omdat de platoon-leden blindelings op elkaar moeten kunnen vertrouwen, ontstaan er vaak heftige conflicten waarvan die tussen Sergeant Barnes [Tom Berenger] en Sergeant Elias [Willem Dafoe] het platoon in twee kampen verdeelt. Barnes is intuïtief, pragmatisch en meedogenloos, Elias is bedachtzaam, intelligent en empatisch.

Oliver Stone slaagt erin om je iets te laten ervaren van hoe het daar was, zonder ooit in exploitatie te vervallen. Stone schoot alle scènes binnen twee maanden en was eigenlijk al blij dat hij deze film, waar hij al 10 jaar mee bezig was, eindelijk had gemaakt. Niemand had verwacht dat de film zo’n enorm succes zou worden: het maakte iets los bij veteranen die hun familie meenamen na de film.

De authenticiteit van “Platoon” zorgde er niet alleen voor dat familieleden en nabestaanden eindelijk iets begrepen van de omstandigheden waaronder hun vaders, echtgenoten, broers of zonen moesten opereren in Vietnam; het veranderde de manier waarop de wereld keek naar op de rol van de soldaten in de Vietnamoorlog.

“Platoon” maakt bovendien op zeer effectieve wijze gebruik van het muziekstuk “Adagio for Strings” van de Amerikaanse componist Samuel Barber. William Orbit [2000] en Tiësto [2005] scoorden hits met hun dance-remix van dit muziekstuk, maar na het zien van “Platoon” zal dat beeld van – ik ga een spoiler vermijden – die soldaat die zijn handen ter hemel werpt wanneer hij wordt doodgeschoten (de poster van de film) elke keer boven komen drijven wanneer je “Adagio for Strings” hoort. “Platoon” won vier Oscars, waaronder die voor beste film [Arnold Kopelson] en beste regie [Oliver Stone[, maar voor Stone geldt dat hij met het maken van deze film zijn eigen Vietnam-demonen en die van vele van zijn kameraden een plaats heeft kunnen geven en dat hij een grote bijdrage heeft geleverd namens al die mannen die sneuvelden ‘in the line of duty’, voor hun vaderland. Een grotere accolade kan een regisseur zich niet wensen.

De Platoschool was een basisschool voor Speciaal Onderwijs in Amsterdam die voortkwam uit de School voor Filosofie en zijn deuren opende in 1983. Yara Hannema reisde dagelijks 22 kilometer om les te krijgen in vakken die qua inhoud westerse en oosterse waarden met elkaar combineerden. De kinderen wisten toen niet beter, zo blijkt ook wel wanneer enkelen van hen in 1996 voor de camera’s opvallend openhartig spreken over het gebruik van lijfstraffen waardoor de Platoschool in een negatief daglicht is komen te staan en enkele jaren later definitief de deuren moest sluiten. Hannema ondervraagt haar ouders over hun motieven, spreekt met leerlingen om te achterhalen wat hun tijd op de Platoschool heeft betekend voor hun pedagogische en sociale functioneren, en stelt inspirator Paul van Ooyen (die benadrukt dat hij nooit in het bestuur zat) ongemakkelijke vragen. Docente Ans Does maakt duidelijk hoe zwaar de prijs is die een klokkenluider moet betalen. Hannema probeert er een persoonlijk verhaal van te maken, maar daardoor raakt ze het zich wat kwijt op het grote geheel. Het grootste probleem is dat het uiteindelijk een beetje een storm in een glas water blijkt te zijn.

Captain Douglas [Michael Caine] is in feite geen militair, maar een ambtenaar van British Petroleum die zijn rang als Captain feitelijk cadeau heeft gekregen. Wanneer hij leiding moet geven aan groepje huurlingen tijdens hun missie om de brandstofvoorziening van het Duitse Noord-Afrikaanse leger onder Generaal Rommel te saboteren, hebben zijn ondergeschikten weinig vertrouwen in zijn leidinggevende kwaliteiten. Dat maakt de toch al levensgevaarlijke missie er niet gemakkelijker op.

Veel vergeleken met The Dirty Dozen (1967), maar de benadering is heel anders. "Play Dirty" moet het veel meer hebben van suspense dan van actie en veteraan André de Toth weet die suspense vaak met succes flink op te voeren, onder anderen in de scène waarin de manschappen drie jeeps over een ogenschijnlijk onbegaanbare heuvel moeten zien te krijgen - een scène die overigens weer doet denken aan Fitzcarraldo. De onderkoelde benadering werkt de spanning zo nu en dan wat tegen en op andere momenten ligt het tempo wat laag, maar dit is een goed geacteerde en onderhoudende oorlogsthriller.

Onverschillig spel van Mark Wahlberg als meestercrimineel Parker voorkomt dat deze vlotte, redelijk inventieve misdaadkomedie op stoom komt. Parker werkt samen met Grofield [LaKeith Santfield], Zen [Rosa Salazar] en wat er over is van zijn vaste crew om een ereschuld in te lossen. Doelwit van de volgende criminele operatie is het fortuin van Lozini [Tony Shalhoub]. Stanfield zorgt voor leven in de brouwerij en de actiescènes mogen er zijn, maar verder is het een fletse bedoening.

James doet zijn kunstje als loser die een vaderfiguur wil zijn voor zijn sullige stiefzoon [Benjamin Padak]. De problemen ontstaan tijdens een ‘playdate’ met nieuweling CJ [Banks Pierce]. Die blijkt doelwit te zijn van een terreurorganisatie en zijn vader [Alan Ritchson] moet hem beschermen. Dwaze actiekomedie vol flauwe grappen, met Ritchson als het (terecht) vergeten stiefbroertje van de gebroeders Hemsworth.