Meningen

Binnenkort opent een nieuw waterpark dat gratis entree belooft aan iedereen met cup DD. Een puberale tiener stopt zijn geslachtsdeel in de waterafvoer en David Hasselhoff mag zichzelf weer eens voor schut zetten in dit sneue, inferieure vervolg vol bordkartonnen karakters gespeeld door een talentloze cast. Extreem veel blote tieten en aanverwante artikelen in dit puberale, seksistische, technisch treurige vervolg op Piranha 3D. Net als voor de piranha’s geldt: ten allen tijde vermijden.

De piratenfamilie Donderbus heeft zich na de strijd tegen Knokige Krelis [Tygo Gernandt] definitief gevestigd in Zandwijk. Buurkinderen Michiel [Matti Stooker], Elizabeth [Celeste Holsheimer] en Billy [Samuel Beau Reurekas] zijn elkaars beste vrienden geworden. Maar de rust wordt doorbroken door de komst van nieuwe overburen: Ninja Mia Katana [Jung Sun den Hollander] en haar dochter Yuka [Kyana Pacis], die op de vlucht zijn voor de Shinobi’s sinds ze het Zwaard Der Elementen in handen kregen. Een eeuwenoude bloedvete tussen Piraten en Ninja’s laait op, maar wanneer Piraat Billy en Ninja Yuka bevriend raken, besluiten de kinderen de handen ineen te slaan om de vete op een vreedzame wijze te beëindigen. Houterig acteerwerk, zwakke grappen, overdreven acteerwerk van Egbert Jan Weeber (als vader Hector Donderbus) en knullig gefilmde en gemonteerde actiescènes getuigen van een onzorgvuldige productie. Gernandt zorgt nog wat leven in de brouwerij, maar dit is een afgezaagd vervolg dat (ook) kinderen minder zal bekoren dan De Piraten Van Hiernaast.

Michiel [Matti Stooker] verveelt zich enorm in het saaie Zandwijk sinds zijn beste vriend Michiel is verhuisd. Michiel is aangenaam verrast wanneer piraat Hector Donderbus [Egbert Jan Weeber] en zijn vrouw Betsie [Sarah Janneh] (zo’n beetje letterlijk) aanmeren in de straat en kennismaakt met diens avontuurlijke zoon Billy [Samuel Beau Reurekas]. Buurmeisje Elizabeth [Celeste Holsheimer] wil zich graag aansluiten bij het tweetal, maar moet eerst maar bewijzen dat ze überhaupt beschikt over de juiste vaardigheden. Ondertussen beginnen buurtgenoten zich te verzetten tegen de komst van deze vreemdelingen. In een veel te vergezochte – en totaal niet serieus te nemen – wending van het lot ontdekt aartsrivaal Knokige Krelis [Tygo Gernandt] de schuilplaats van de Donderbussen. Goedkoop gemaakt, vrolijk avontuur met matige special effects maar enthousiast spel van de gehele cast. Verteerbaar, maar bepaald niet memorabel. Dylan Haegens verzorgt de stem van de papegaai. Dat spreekt boekdelen. Gebaseerd op boeken van Reggie Naus.

Het uitzonderlijke verhaal van Jay Bahadur [Evan Peters], een amateur-journalist met schrijversaspiraties, die zich door de eigenzinnige journalistieke veteraan Seymour Tolbin [Al Pacino] laat overhalen om te gaan waar nog geen enkele internationale journalist is gegaan. Enthousiast kiest Bahadur voor Somalië, waar hij met behulp van tolk en fixer Abdi [Barkhad Abdi] hoop het ware verhaal achter de vermeende ‘piraten van Somalië’ te kunnen achterhalen. Peters is fantastisch als de enthousiaste amateur die zich amper beseft hoe gevaarlijk en baanbrekend zijn werk is en Abdi versterkt de aangenaam luchtige toon in het verhaal van een journalist die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt. Nooit zwaar op de hand, bij vlagen spannend maar boven alles zeer onderhoudend.

Cutler Beckett [roept de noodtoestand uitin de Caraïben om de strijd aan te gaan tegen iedereen die ook maar enigszins te maken heeft met de piraterij die The East India Trading Company bedreigt. Daarom kunnen de meest beruchte piratenkapiteinen niet anders dan de handen ineen slaan en afreizen naar ‘Farthest Gate’ waar Jack Sparrow [Johnny Depp] is opgesloten. Want alleen als alle Pirate Lords besluiten samen te werken maken ze en kans tegen Cutler Beckett en Davy Jones. Verbinski vindt eindelijk de juiste mix tussen actie en humor en wordt daarbij geholpen door een scenario dat vooral Knightley en Bloom een meer prominente en uitdagende rol geeft, wars is van stereotypes en opnieuw sterk inspeelt op de rivaliteit tussen Sparrow en Barbossa [Geoffrey Rush. Er is bovendien één zeer ontroerende scène met Jonathan Pryce als Elizabeths vader. Vervolg: Pirates of the Carribbean – On Stranger Tides.

Lord Cutler Beckett [Tom Hollander] komt orde op zaken stellen en arresteert Will Turner [Orlando Bloom] voor zijn aandeel in het bevrijden van Jack Sparrow [Johnny Depp] aan het eind van Pirates of the Carribbean: The Black Pearl. Beckett is bereid Turner te laten gaat als hij helpt Jack Sparrow, die nu kapitein is van ‘The Black Pearl’, in de val te lokken. Bovendien blijkt Davy Jones [Bill Nighy] onderweg te zijn om met Jack Sparrow af te rekenen. Het schip met levende doden is visueel indrukwekend, maar maakt dit ook wat te eng voor de jongere kijkers. Opvallend zijn ook de racistische stereotypes in een film die zich teveel richt op slapstick en te weinig op een fatsoenlijke verhaal. Depp is weliswaar de feitelijke ster, maar hij kan dit niet in zijn eentje dragen. Vooral Geoffrey Rush wordt node gemist, maar die keerde gelukkig terug voor het vervolg Pirates of the Carribbean – At World’s End.

Prima special effects en goed spel in een ongelofelijk stompzinnige film, waarin elke twist volstrekt belachelijk is en de pogingen tot humor meer tot ergernis dan tot een glimlach leiden. Het scenario is blijkbaar gebaseerd op een plot geschreven door een 6-jarige. Alleen als je je verstand volledig op nul zet kun je wellicht je spreekwoordelijke ogen sluiten voor de talloze ongeloofwaardigheden en toevalligheden die je door je strot door krijgt gedouwd. Tot zover de eerste 75 minuten, een aanslag op het zitvlees dus.

Maar wanneer kapiteins Barbossa [Geoffrey Rush] en Salazar [Javier Bardem] de handen ineenslaan om Jack Sparrow te vinden, ontstaat er opeens een heel andere film. Het verhaal neemt een aantal ijzersterke wendingen, waardoor de laatste 45 minuten opeens een genot zijn om naar te kijken. Er is minder humor, maar de resterende grappen zijn zowaar grappig en omdat er een duidelijke motivatie is voor waarom de verschillende partijen doen wat ze doen (en dat gaat eindelijk eens verder dan "Kill Jack Sparrow) is de finale bijzonder spannend en werkt het toe naar een uiterst bevredigend einde dat een waardige afsluiting is (of moet ik toch zeggen 'zou zijn'?) van deze filmserie en die mij zelfs een brok in de keel bezorgde. Vooral Geoffrey Rush laat een onuitwisbare indruk achter in dit extreem schizofrene avontuur. En zo zijn de laatste 45 minuten van "Salazar's Revenge" even goed als de eerste 75 minuten van "Curse of the Black Pearl". De serie is een enorm kassucces gebleven, maar voor mij als filmliefhebbers hadden ze alle ongein die er tussenin zat best achterwege mogen laten.

Knightley en Bloom keren niet terug in deze vierde Pirates of the Carribbean. Sam Clafin en Astrid Beregès-Frisbey zorgen deze keer voor een romantisch subplot, maar dat is onvoldoende uitgewerkt. Richard Griffiths is vermakelijk in zijn rolletje als de zichzelf ietwat overschattende King George die Jack Sparrow [Johnny Depp] in de kraag weet te vatten, maar van gedachten verandert wanneer Jack beweert de enige te zijn die weet waar ‘The Fountain of Youth’ (gaap!) zich bevindt. De Koning dwingt Jack deel te nemen aan een expeditie naar deze locatie. Het eerste addertje onder het gras? De leider van deze expeditie is Jacks oude aartsvijand Barbossa [Geoffrey Rush]. Bovendien duikt Jacks oude liefde Angelia [Penélope Cruz] op en zijn waarschuwt Jack dat Blackbeard [Ian McShane] eveneens op zoek is naar dezelfde bron omdat een profetie zegt dat hij over twee weken door een man op één been zal worden vermoord. Zou dat Barbossa zijn? En wie weet The Fountain of Youth te als eerste te bereiken? Een vaag, clichématig excuus voor een kleurloze, routinematige, ietwat cynische cash-in die de doodsteek voor deze franchise had moeten zijn. Helaas kwam er nog een vervolg: Pirates of the Carribbean – Dead Men Tell No Tales.

Elizabeth [Keira Knightley], de dochter van Gouvernerr Weatherby Swann [Jonathan Pryce], wordt ontvoerd door de bemanning van Kapitein Barbossa [Geoffrey Rush]. Hoewel de Gouverneur wil dat zijn dochter trouwt met Norrington [Jack Davenport] is de heimgelijk verliefde Will Turner [Orlando Bloom] degene die zijn leven op het spel zet om Elizabeth te bevrijden. Daarvoor roept hij de hulp in van de eigenzinnige, onberekenbare Kapitein Jack Sparrow [Johnny Depp] die met Barbossa nog een appeltje te schillen heeft. Eerste uit een lange reeks aan avonturenfilms gebaseerd op de gelijknamige Disney-attractie is gemakkelijk verteerbare nonsens vol verwijzingen naar andere (veelal betere) piratenfilms en zit voor karikaturen, maar de (acteer)duellen tussen Depp en Rush houden dit vermakelijk, ook al duurt het onnodig en veel te lang. Vervolg: Pirates of the Carribbean – Dead Men’s Chest.

Voor zijn regiedebuut besluit Gabriel [Johan Heldenberg] gebruik te maken van vier tieners zonder enige acteerervaring. Gabriel kiest bewust voor degenen met de slechtste reputatie, omdat hij denkt dat die zijn personages beter begrijpen. Akoka en Gueret slagen erin natuurlijk spel uit de jonge cast te halen en geven het gevoel dat je naar een documentaire zit te kijken over tieners voor wie het maken van een film een vorm van therapie is. Wanecque maakt indruk als een tienermeisje dat niet kan ontsnappen aan een vals imago dat ze deels zelf heeft veroorzaakt, maar het raamwerk van een film in een film is vooral verwarrend en nauwelijks overtuigend.

Een beeldcollage over de eerste twee jaar van de oorlog in Oekraïne, gefilmd op verschillende locaties met een statische, schijnbaar onopgemerkte camera. Geeft een opmerkelijk, authentiek beeld van de maatschappelijke verandering in de breedste zin van het woord. Ook zijn enkele momenten te mooi om waar te zijn.

Toen Youp van ’t Hek in een NRC-column het had over een ‘pisnicht’ besloot Nicholaas Veul een brief te schrijven aan de redactie waarin hij het opriep om stelling te nemen tegen dit soort denigrerende uitspraken. Toen Johan Derksen daar op televisie uitgebreid op in ging kwam dat Veul op een enorme stroom aan kritiek te staan. Als antwoord maakte hij, met steun van de VPRO, deze sobere, maar opvallend luchtige en inzichtgevende documentaire. Hij vraagt willekeurige mannelijke voorbijgangers op straat of ze homo zijn en gebruikt hun reacties als springplank voor opmerkelijke, maar altijd respectvolle gesprekken over het beeld dat het woord ‘homo’ oproept. Hij gaat ook in discussie met een voetbalteam dat heel open is over het gebruik van ‘homo’ als scheldwoord en is aanwezig bij een groepsdiscussie op een middelbare school. Die uitspraken an zich zijn niet zo verrassend, maar Veul spreekt ook met jonge homo’s die door het laconieke gebruik van dit scheldwoord lange tijd met een negatief zelfbeeld liepen. Veuls regie is zo nu en dan wat knullig, maar hij laat je wel twee keer nadenken voor je nog eens iemand ‘voor de grap’ uit maakt voor ‘homo’. Missie in ieder geval deels geslaagd dus.

Vlak voor zijn vertrek naar Argentinië voor een vakantie met zijn gezin, denkt de bijziende Zavatta [Anthony Paliotti] de voortvluchtige moordenaar Paul Bernardin te herkennen en hij licht de autoriteiten in. De verdachte [Gaëtan Peau] wordt bij aankomst in Denemarken onderworpen aan een kruisverhoor échte Paul Bernardin [Laurent Stocker] leidt ondertussen een ogenschijnlijk zorgeloos leventje in Argentinië. Amateurdetectives Léa [Delphine Baril] en Christine [Charlotte Laemmel], die zich al geruime tijd bezighouden met de zaak Bernardin, besluiten de zaak nog eens nader te onderzoeken. In feite een serie losjes met elkaar verbonden sketches die 100 jaar geleden al oubollig waren. Met uitzondering van Peau doet iedereen mee aan een wedstrijd overdreven acteren met als gevolg dat het al snel uitloopt in bekkentrekkerij en een hoop geschreeuw. Na een half uur heb ik mijn koptelefoon opgezet ter bescherming van mijn gehoor, maar toen had ik de erbarmelijk verknipte versie van ‘conga’ al moet aanhoren. Een nauwelijks uit te zitten blamage.

Einzelgänger Beca [Anna Kendrick] komt naar Barden University met ambities om muziekproducer te worden, maar belandt in de wereld van de acapella wanneer Chloe [Brittany Show] haar overhaalt om zich aan te sluiten bij de Barden Bellas. Groepsleider Aubrey [Anna Camp] wil zich revancheren voor haar rampzalige optreden van vorig jaar. Beca raakt intussen bevriend met Jesse [Skylar Astin] die zich heeft aangesloten bij aartsrivaal The Treblemakers die geleid wordt door de even getalenteerde als zelfingenomen Bumper [Adam Devine]. Het verhaal loopt niet over van onvoorspelbare momenten, maar de uitstekende uitvoering van de fraaie zangarrangementen (een prettige mix van muziekperiodes en –stijlen) en de prettige mix van getalenteerde outsiders waaruit de Bellas bestaat, maken dit tot een voltreffer. Coproducent Elizabeth Banks en John Michael Higgins zijn erg grappig als de vaste wedstrijdcommentatoren. Kreeg twee vervolgen.

Dit uitstekende vervolg op Pitch Perfect geeft meer ruimte aan de ondersteunende personages dan het origineel, verbreedt het repertoire en richt zich meer op saamhorigheid dan op individuele obstakels en het resultaat mag er zijn. Het optreden van de Bella’s voor president Obama in het Kennedy Center loopt uit op een fiasco waardoor de groep geschorst uitgesloten wordt van een wereldtournee. De schorsing is alleen terug te draaien als de Bellas wereldkampioen worden in Denemarken en dat lijkt een onmogelijke taak. De jury heeft iets tegen Amerikanen en de torenhoge favorieten zijn Das Sound Machine, het Duitse acapella-antwoord op Kraftwerk en de beoogde vervangers voor de Bellas. De meiden nemen draconische maatregelen om hun niveau op te krikken en vinden in Emily [Hailee Steinfeld], de dochter van een legendarische Bella [Katey Segal], een bron van inspiratie. Een hoger budget en dus meer spektakel, maar Banks verliest nooit uit het oog waar het werkelijk om gaat: de kracht van saamhorigheid. Banks en John Michael Higgins zijn opnieuw van de partij met als de hilarische televisiecommentatoren.

Een typische sequel in zoverre dat 'ie zwakker is dan z'n twee voorgangers. Een flinterdun verhaal en een wat rommelig scenario met een aantal losse, onvoldoende uitgewerkte ideeën zijn daar de belangrijkste oorzaken van. Pitch Perfect 3 moet het hebben van de muzikale inventiviteit en de chemie tussen de hoofdrolspeelsters, want hun personages weten niet meer te verrassen. Gelukkig ontstijgt Rebel Wilson deze keer het beeld van het gezellige dikkerdje, zijn de acapella-arrangementen prima (de muziek van de rivaliserende bands is we wat kleurloos) en is er een mooi indirect eerbetoon aan George Michael in een acceptabele finale. Ongelovigen zul je hier niet mee bekeren, maar fans van de serie kunnen hier waarschijnlijk wel mee leven.

Hoewel ik bij Dick Powell steeds denk dat hij "Young And Healthy" gaat zingen, heeft hij z'n best gedaan om met zijn brave imago van de jaren '30 te breken. In dit schoolvoorbeeld van een film noir speelt hij een verzekeringsagent die zijn burgerlijke bestaan (huis, vrouw, kind) beu is en daardoor een makkelijke prooi lijkt te zijn voor femme fatale Mona Stevens [Lizabeth Scott] en de schimmige detective J.B. MacDonald [Raymond Burr]. Voeg daar nog het jaloerse (criminele) vriendje [Byron Barr] aan toe en de strakke regie van Andre De Toth en je hebt een prima film noir te pakken. Jane Wyatt houdt zich knap staande als de toegewijde echtgenote.

In 1982 won Sam Brenner [Adam Sandler] bijna alles wat er te winnen viel op de World Wide Video Arcade Championship. Ruim 30 jaar later leidt hij een kleurloos bestaan als audio/video-installateur en voelt hij zich een loser. Maar zijn unieke vaardigheden van weleer komen zeer goed van pas wanneer Washington wordt aangevallen door buitenaardse wezens die voor hun invasie de vorm hebben aangenomen van Arcade Games uit de vroege jaren 80. President (en jeugdvriend) Will Cooper [Kevin James] vraagt Sam en “the wonder kid” Ludlow [Josh Gad] om de Amerikaanse troepen inzicht te geven in hoe ze de buitenaardse computerwezens kunnen verslaan. Natuurlijk, het is je reinste flauwekul, maar dit klassieke underdogverhaal werkt dankzij het sterke ensemblespel, de uitstekende visuele effecten en een heerlijke dosis nostalgie. De vulgaire humor blijft achterwege en Sandlers ingetogen spel biedt de ondersteunende cast de ruimte om scènes te stelen. Monaghan blijkt een komische openbaring als de love interest, Gads geïmproviseerde toespraak voor een groep commando’s is een komisch hoogtepunt en Peter Dinklage is hilarisch als de zelfingenomen kampioen Donkey Kong van weleer. De ontknoping met tientallen Arcadefiguren is een festival der herkenning en de cameo van Toru Iwatani, de man achter Pacman, is een opzichzelfstaand juweeltje. Dikke pret, maar wel genomineerd voor 6 Razzies en door filmcritici in Houston verkozen tot slechtste film van het jaar! Ik zou zeggen: bekijk het maar!

Een samenraapsel van lollige ideetjes over wat er zou kunnen gebeuren onder invloed van hallucinogenen zonder plot. Op advies van een online drugsgoeroe [Sarah Sherman] consumeren tieners Jack [Gaten Matarazzo] en Montgomery [Sean Giambrone] een onbekende drug. Ze vergaten echter de video af te kijken en ontdekken welke genânte fases ze moeten doorlopen voor de druk is uitgewerkt. Het enige tegengif is pizza. Maar omdat de Snackatron 3000 [Bobby Moynihan] niet kan traplopen, moeten ze de pizza beneden ophalen terwijl de drug begint te werken. Het scenario is een puinhoop en de humor vaak infantiel. De Snackatron 3000 is veruit het leukst.

“Handsome” Luke [Ryan Gosling] leidt een zwervend bestaan als motorrijder in een spectaculaire kermisact. Een jaar na een affaire ontdekt Luke dat Romina [Eve Mendes] is bevallen van hun zoontje Jason. Hoewel Romina’s huidige vriend [Mahershala Ali] goed voor Jason zorgt, besluit Luke zijn verantwoordelijkheid te nemen. Hij vindt een baan bij de garage van Robin [Ben Mendelsohn], die hem weet over te halen om bankroven te plegen. Daardoor kruist de jonge agent Avery Cross [Bradley Cooper], zelf vader van een pasgeboren zoon, zijn pad. Dit fraai gefilmde misdaaddrama toont de impact van die ontmoeting op de beide mannen, maar ook op hun beide zoons [Dane DeHaan en Emory Cohen] wanneer die elkaar jaren later leren kennen. De spectaculaire motorscènes zijn de hoogtepunten van de eerste 45 minuten, waarna het verhaal een verrassende wending neemt en een stuk interessanter wordt. Een sombere, maar goed geacteerde film met sterk ondersteunend werk van Mendelsohn en van Ray Liotta als Avery’s corrupte collega.

Nélie [Lhyna Khoudri] is een jonge, eigenzinnige vrouw die het beu is om haar leven te laten bepalen door mannen. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog meldt ze zich daarom als vrijwilliger bij het Franks Rode Kruis. Ze ontmoet Rose Juillet [Maud Wyler] die ernstig gewond raakt bij een bombardement. Nélie ontdekt dat Rose een aanbevelingsbrief heeft waarmee ze werk kan krijgen bij de welgestelde Madame de Lengwil [Sabine Azéma] als voorlezers. Nélie laat Rose voor dood achter en besluit diens identiteit over te nemen. Ze wint al snel het vertrouwen en de vriendschap van Madame, maar komt door een onverwachte speling van het lot voor een zwaar moreel dilemma te staan. Khoudri maakt al indruk in het levendige Papicha, maar blijkt ook prima uit de voeten te kunnen in dit ietwat stijve melodrama dat profiteert van sterk acteerwerk en een goed gevoel voor plaats en tijd.

Deze verschrikkelijke film is een belediging voor de filmkunst. Een roodharige gast zit in eetcafé "The Place" dag in dag uit te ouwehoeren met verschillende mensen die mekkeren over hun leven, een opdracht krijgen en later terugkomen om eindeloos te zeveren over of ze het wel of niet hebben uitgevoerd. Inderdaad, deze aanfluiting dwingt je om 105 minuten lang te kijken naar mensen die aan tafel zitten! Het gaapgehalte wordt nog eens versterkt door de monotoon uitgesproken dialogen en de volstrekt emotieloze vertolking van Valerio Manstandrea als de roodharige gast die bedrukt kijkt, zo nu en dan wat krabbeltjes in een boek maakt en een enkele keer een blaadje in de fik steekt. Vleesgeworden anti-cinema. Bah!

Na het succes van zijn regiedebuut Watership Down verfilmde Martin Rosen opnieuw een boek van Richard Adams. Zijn groei als regisseur is hier zichtbaar, bijvoorbeeld in zijn keuze om het verhaal volledig vanuit het perspectief van de betrokken dieren te vertellen. De menselijke karakters zijn - op een enkele uitzondering na - volledig op enkelhoogte gefilmd. Bovendien overlapt de menselijke dialoog vaak beelden van de twee helden van dit verhaal. Rosen slaagt er daardoor in duidelijk te maken dat Snitter [John Hurt] en Rowf [Christopher Benjamin] alleen staan in een vijandige wereld.

In de confronterende opening zien we hoe wetenschappers Rowf in een watertank smijten om te zien hoe lang hij het uithoudt voor hij verdrinkt. Ze redden hem pas wanneer hij totaal uitgeput is, allemaal in het belang van de wetenschap. Snitter is gebruikt voor experimentele hersenoperaties, waardoor werkelijkheid en waanbeelden door elkaar lopen en hij ze niet meer van elkaar onderscheiden. Ze weten te ontsnappen uit het lab, maar niet voordat we gezien hebben wat andere laboratoriumdieren moeten doorstaan. De toon is gezet...

Snitter droomt van een leven met een baasje, iets wat Rowf nooit heeft gehad. Ze ontmoeten The Tod [James Bolam], die ze weliswaar helpt maar ook verantwoordelijk is voor de dood van een aantal schapen in de omgeving. Als zich ook nog het nieuws verspreidt dat Snitter en Rowf mogelijk met de pest zijn besmet, begint een ware klopjacht op de beide honden.

Het is een indrukwekkende film met een poëtisch einde, maar de opeenstapeling van deprimerende gebeurtenissen en onthullingen maken dit tot zware kost die mij niet geschikt lijkt voor kleine kinderen. Het valt sowieso niet mee om 80 minuten lang mee te gaan met een reis vol duisternis waarin er geen licht aan de horizon lijkt te zijn.

Tijdens een trainingskamp voor 12- en 13-jarige waterpoloërs probeert Ben [Everett Blunch] aansluiten te krijgen bij de groepen rondom Jake [Kayo Martin], die als een van de weinigen al eens eerder op kamp is geweest. Die groep neemt letterlijk en figuurlijk afstand van Eli [Kenny Rasmussen], die buiten de norm valt vanwege zijn gedrag, maar vooral vanwege een huidaandoening die de jongens schertsend aanduiden als ‘The Plague’. Volwassenwordingsdrama met scherpe karakteriseringen, voortreffelijk spel van de drie hoofdrolspelers en een onheilspellende sfeer. Het grote probleem is dat de langverwachte climax er uiteindelijk niet komt: Polinger kwam niet verder dan een afgezaagde boodschap over jezelf zijn.

Lucas [Tom Blyth] werkt undercover om homoseksuelen in de val te lokken. Het probleem is dat hij zich aangetrokken voelt tot mannen en zelfs gevoelens ontwikkelt voor doelwit Andrew [Russell Tovey]. Maar hoe kan hij zijn professionele integriteit in stand houden met zijn gevoelens? Blyths mimiek doet je afvragen hoe het mogelijk is dat zijn collega’s niets doorhebben. Tovey levert prima werk af in dit lovenswaardige, maar weinig opzienbarende psychologische drama.

De heldhaftige blanken maken korte metten met de niet al te snuggere Indianen in spectaculaire actiescènes en van historische correctheid is al helemaal geen sprake. Cecil B DeMille maakt aan het begin overigens duidelijk dat deze western niet bedoeld is als historisch document, maar dat hij een eerbetoon wil brengen aan de heroïek van The Plainsman. Calamity Jane [Jane Arthur], Wild Bill Hickok [Gary Cooper] en Buffalo Bill Cody [James Ellison] verschijnen hier samen en hoewel ze individueel goed gecast zijn, is het bepaald niet zo dat de vonken van het scherm spatten. Het verhaal suggereert dat de moord op Abraham Lincoln het startschot (sic!) was voor corrupte politici om onderhands wapens te verkopen aan Indianen, waardoor het aan gezagsgetrouwe 'plainsmen' was om orde op zaken te stellen. Custer's Last Stand komt ook nog even aan bod en Anthony Quinn verschijnt tegen het eind van de film als de Indiaan die de vlag van Custers regiment mee draagt. In 1936 smulde het publiek van dit soort westerns, maar anno 2019 verpersoonlijkt deze film alles wat er mis was met het genre.

Pierre Deladonchamps zet een fraaie vertolking neer als Jacques Todelli, een homoseksuele schrijver in het Parijs van 1993, die 'met iedereen naar bed ging die hem aan succes kon helpen' en daarbij met HIV is besmet. Terwijl Jacques er fysiek nog goed aan toe is ziet hij anderen ten onder gaan aan de verschrikkelijke gevolgen van AIDS, maar mede met hulp van Arthur [Vincent Lacoste], een jonge student met wie hij een affaire begint en zijn eveneens homoseksuele buurman Mathieu [Denis Poladydès] probeert hij zoveel mogelijk de dag te plukken, ook al wordt hij geplaagd door schimmen uit zijn verleden.

De keuze om geen stilistisch onderscheid te maken tussen Jacques' realiteit en diens fantasie of herinneringen is nogal eens verwarrend, omdat personen soms opeens verschijnen of verdwijnen uit een scène. Bovendien duurt de film onnodig lang en is vooral het laatste halfuur, waarin al snel duidelijk wordt hoe de film gaat eindigen, een zware zit. Maar de drie hoofdrolspelers voorzien hun karakters van een warmte en authenticiteit die de film de middelmaat zeker doet ontstijgen.

In Japan is vergrijzing zo groot dat de overheid een regeling in werking stelt waarmee ze het voor mensen van boven de 75 makkelijker (en aantrekkelijker) willen maken om op een waardige wijze hun leven te beëindigen. Dit drama volgt de gevolgen van dit initiatief vanuit verschillende perspectieven. Michi [Chieko Baishô] valt binnen de doelgroep, kan het werk bij een hotel nog maar met moeite aan en omdat ze geen familieleden voelt ze zich eenzaam. Hioromu [Hayato Isomura] is een ambtenaar die Plan 75 bespreekt met potentiële ‘kandidaten’ en ontdekt dat zijn oom [Taba Takao] zich voor het programma heeft aangemeld. Maria [Stefanie Arianne] is een Filipijnse emigrant die werkt in de ouderenzorg en dus direct betrokken is bij de uitvoering van Plan 75. Het basisgegeven is interessant en het acteerwerk is foutloos, maar Hayakawa’s trage regie en constante gedraai om de hete brij ontdoen dit van veel zeggingskracht.

Het is aan te raden om eerst Tim Burtons biopic 'Ed Wood' te zien alvorens je te wagen aan deze hilarisch slechte SF-horror. Zie hoe een politieagent zijn pet recht zet met een geladen pistool, hoe een kruis op een begraafplaats plotseling opvalt en vermaak je met wat moet doorgaan voor ufo's die de Verenigde Staten onveilig maken. De opening met Bela Lugosi is tenenkrommend en eerlijk gezegd ronduit triest, aangezien Lugosi al ernstig was verzwakt en korte tijd later zou sterven. Lugosi's stand-in (Woods veel te lange chiropractor, die constant zijn mantel voor zijn gezicht houdt) verhoogt de feestvreugde. Vaak geroemd als de slechtste film aller tijden, maar wie zich waagt aan 'Bride of the Monster' of 'Glen or Glenda' zal daar nog wel een nachtje over moeten slapen. Werk aan de winkel dus!

Wanneer de gokschulden van rechercheur Ronald Plasmeyer [Ruben van der Meer] leiden tot bedreigingen aan het adres van zijn ex-vrouw [Rifka Lodeizen] en zoon beraamt hij samen met Gerrit [René van ’t Hof] een overval op een illegaal pokertoernooi waar hij zelf aan meedoet. Gerrit betrekt zijn zwager, de stoïcijnse Bram [Ton Kas] bij het plan dat in meerdere opzichten bepaald niet volgens plan verloopt. Porcelijns poging om in de voetsporen te treden van Quintin Tarantino en Guy Richie komt niet helemaal uit de verf door zijn trage regie en het gemanierde spel van Van der Meer. Van’t Hof en Kas zijn gelukkig een sterke double-act en ook Kees Hulst en Leny Breederveld zijn memorabel als respectievelijk de afscheidnemende politiechef en zijn echtgenote.