Meningen

"This is a work of fiction. It's not "based on a true story." It is a drama inspired by actual persons in a trial, but it is neither an attempt to depict the actual persons, nor to comment upon the trial or its outcome."

Met deze vreemde disclaimer begint de 'fictieve' reconstructie van de aanloop naar de rechtszaak waarin de even geniale als temperamentvolle muziekproducer Phil Spector [Al Pacino], het brein achter 'The Wall Of Sound' die megahits produceerde voor o.a. The Beatles, Ike & Tina Turner en The Righteous Brothers, terecht staat op verdenking van de moord op Lana Clarkson die in februari 2003 dood werd aangetroffen in Spectors huis. Helen Mirren speelt de rol van Linda Kenney Baden, de sceptische advocate die Spector verdedigt die geleidelijk begint te geloven in zijn onschuld.

David Mamet (Wag The Dog, Glengarry Glen Ross) geeft de twee sterren ijzersterk materiaal om mee te werken en Pacino zet één van zijn beste (en meest controversiële) vertolkingen van de laatste 20 jaar neer. Dit is een acteursfilm pur sang en David Mamet laat zich dan ook niet verleiden tot allerlei visuele truukjes: het vuurwerk tussen Mirren en Pacino is genoeg om je als kijker van begin tot einde geboeid te houden.

50 jaar nadat ze haar 4-jarige zoontje als tienermoeder heeft achtergelaten bij nonnen, zoekt Philomena (Judy Dench) de hulp in van onderzoeksjournalist Martin Sixsmith (Steve Coogan) in, enerzijds om zo het verhaal van verschillende tienermoeders in de jaren '50 te delen, maar ook in de hoop dat hij haar kan helpen haar zoon terug te vinden.

Klinkt als een ware-woensdag-avond-tranentrekker en het verhaal is inderdaad weinig verrassend. Maar Judy Dench en Steve Coogan maken van hun karakters unieke, genuanceerde, boeiende personages en hebben een bijzonder chemie, waardoor deze film dat niveau ruim ontstijgt. Dench toont eens temeer aan dat ze tot de besten in haar vaak behoort en Coogan bewijst hier zijn veelzijdigheid in een rol waarmee hij afrekent met zijn Alan Partridge-imago.

Kai [Joshua Glenister] en zijn beste vrienden Sammy [Charlie Frances] en Craig [Jack Gouldbourne] zitten in hun examenjaar. Ondanks steun van docent mr. Jackson [Harry Looyd] twijfelt Kai aan zijn kansen op een carrière als schrijver, ook al omdat hij het plattelandsdorp waar hij woont niet graag achter wil laten. Sfeervol en goed geacteerd drama dat netjes alle tienerdilemma’s afvinkt en daardoor inhoudelijk jammer genoeg nauwelijks origineel is.

Anderson vindt letterlijk en figuurlijk zijn vorm weer terug in deze vermakelijke, surrealistische zwarte komedie over hosselaar, zakenman en luchtvaartpionier Zsa-zsa Korda [Benicio Del Toro] die na het overleven van zijn zesde vliegtuigongeluk zijn dochter Liesl [Mia Threapleton], die sinds haar vijfde in een klooster woont, aan te wijzen als zijn erfgenaam. Hij neemt haar mee tijdens een reis langs de financiers van een megalomaan project om de infrastructuur in het woestijnland van Fenicië aan te leggen om (min of meer) opnieuw te onderhandelen. Bij hen voegt zich de Bjorn [Michael Cera], oorspronkelijk aangesteld als privéonderwijzer van Zsa-zsa’s 9 zonen en nu fungerende als zijn persoonlijk secretaris. Een Arabische prins [Riz Ahmed], twee Amerikaanse zakenmannen [Tom Hanks, Bryan Cranston], Marseille Bob [Mathieu Amalric], het hoofd van een syndicaat [Jeffrey Wright], Zsa-Zsa’s nicht Hilda [Scarlett Johansson] en “Oom” Nubal [Benedict Cumberbatch] kunnen een bezoekje verwachten. De CIA blijft probeert met hulp van een spion de zaken te saboteren en iemand anders pleegt meerdere aanslagen waarbij Zsa-Zsa steeds oog in oog komt te staan met een soort hiernamaals waar o.a. Willem Dafoe en Bill Murray hun opwachting magen. In tegenstelling tot het gezapige en gekunstelde Asteroid City staat Andersons visuele stijl hier altijd in dienst van het verhaal en krijgen de acteurs volop ruimte om kleur te geven aan hun personages. Het scenario van Anderson en Roman Coppola zit vol droogkomische momenten en details die uitnodigen om dit meerdere keren te bekijken. Richard Ayoade is hilarisch als een meer theatrale dan effectieve revolutionair. Andersons beste film sinds The Grand Budapest Hotel.

De Joodse Nelly Lenz [Nina Hoss], een voormalige nachtclubzangeres in Londen, keert in gezelschap van Lene Winter [Nina Kunzendorf] terug naar Duitsland met de hoop dat ze van daaruit naar Palestine kan doorreizen. Nelly heeft zware plastische chirurgie ondergaan om de ernstige verminkingen in haar gezicht te verhullen. Tot haar verbijstering stuit ze op haar echtgenoot Johnny [Ronald Zehrfeld], die haar vermoedelijk heeft verraden. Tot haar verbijstering herkent Johnny haar niet. Sterke nog: hij vraagt haar om zich voor te doen als zijn vrouw! Klinkt inderdaad heel erg als Vertigo, maar dan zonder de suspense. Het is een wat gekunsteld en weinig geloofwaardig verhaal dat alleen dankzij het goede spel van de drie hoofdrolspelers overeind blijft.

Straatfotograaf Rafi [Nawazuddin Siddiqui] wordt door zijn familie en vrienden onder druk gezet om te trouwen. Een toevallige ontmoeting met Miloni [Sanya Malhotra], een jonge vrouw die hij kortgeleden fotografeerde, doet hem besluiten haar te vragen om zich voor te doen als zijn verloofde wanneer Rafi’s grootmoeder [Farrukh Jaffar] op bezoek komt. Zeker voor westerse begrippen is het plot wat vergezocht, maar Batra weet prachtig, genuanceerd spel uit de hoofdrolspelers te halen waardoor dit bij mensen met een romantische inslag zeker in goede aarde zal vallen.

Mede aangespoord door journalist Michael [LaKeith Stanfield] duikt Mae [Issa Rae] in het verleden van haar recentelijk overleden moeder [Chanté Adams], met wie ze amper nog contact had. Terwijl ze de turbulente liefdesgeschiedenis tussen Christine en Maes waarschijnlijke vader Isaac [Y’lan Noel] ontdekken, bloeit er een romance tussen Mae en Michael. Springt wat willekeurig tussen het moderne verhaal en flashbacks van Christine en Isaac in een poging parallellen te trekken tussen de twee liefdesverhalen, die daardoor geen van beiden erg goed uit de verf komen.

Italië, 1900. Wanneer de plaatselijke pastoor weigert de doodgeboren dochter van Agata [Celeste Cescutti] te dopen en een naam te geven, verlaat Agata haar eiland voor een voetreis naar het Noord-Italië waar een kerkgemeenschap zou zijn die haar kind korte tijd tot leven kan wekken zodat het alsnog gedoopt kan worden. Onderweg ontmoet ze Lynx [Ondina Quadri], die belooft haar te helpen haar doel te bereiken. Het eerste half uur zit vol langdurige, zinloze shots en verloopt verschrikkelijk traag. Daarna komt het opeens op gang (en dat is de enige reden waarom dit niet de laagst mogelijk waardering krijgt) maar helaas verzandt het al gauw weer in zich tergend traag voortslepende nietsigheid. Een filmmaker met een beetje gezond verstand had dit gemakkelijk in de helft van de tijd kunnen afdoen.

Molly Ringwald breekt hier grotendeels met haar bratpack-personage en speelt Randy Jensen, een zelfbewuste, jonge vrouw die slijmbal Jack Jericho [Robert Downey jr] de 'pick-up artist' uit de titel, een koekje van eigen deeg geeft wanneer hij haar probeer te versieren. Maar wacht, Randy's vader [Dennis Hopper] is een alcoholist die de weinig diplomatieke Alonzo [Harvey Keitel] flink wat geld schuldig is en Randy is vastbesloten zich uit de schulden te gokken. Zo kun je als kijker tenminste nog wat sympathie opbrengen voor Ringwald, want Downey jr is ronduit irritant in een rol waarin hij juist charmant zou moeten zijn. James Toback weet het magere basisverhaal met moeite te rekken tot 75 minuten en de fantastische ondersteunende cast, waartoe ook Danny Aiello en Mildred Dunnock behoren, hebben nauwelijks iets te doen. Voormalig Miss America (nog geen zangeres) Vanessa Williams heeft een cameo aan het begin van de film als een vrouw die Jacks charmes weet te weerstaan.

Waardetransporteurs Russell [Eddie Murphy] en Travis [Pete Davidson] zijn doelwit van de bende van Zoe [Keke Palmer] die niet had gerekend op zoveel weerstand. Al snel beseffen Russell en Travis dat iemand binnen hun organisatie hen heeft verraden. Daarom zijn ze vooral op zichzelf aangewezen. Het samenbrengen van twee populaire acteurs met contrasterende stijlen heeft Murphy in zijn jongere jaren geen windeieren gelegd (48 Hours, Beverly Hills Cop), maar de Murphy van nu is meer ingetogen en dat botst met Davidsons bekkentrekkerij. Murphy weet zijn draai niet te vinden in deze buddycomedy die dan ook meer geschikt is voor fans van Davidson. De rol van Russell en Travis’ leidinggevende wordt gespeeld door Andrew Dice Clay

In 1928 bond fotojournalist Tom Howard een fototoestel aan zijn enkel en maakte stiekem een foto van de ter dood veroordeelde Ruth Snyder, vlak voor haar executie op de elektrische stoel. De publicatie van die foto was een mediasensatie waarbij de fotograaf onder vuur kwam te liggen. Die gebeurtenis vormde basis voor "The Picture Snatcher" waarin James Cagney de rol speelt van Danny Kean, een ex-gedetineerde die na zijn vrijlating vastbesloten is niet terug te vallen in de criminaliteit, maar zijn vele contacten wil gebruiken om als journalist aan het werk te kunnen. Wanneer hij er op sluwe wijze in slaagt een portretfoto te bemachtigen van een brandweerman en zijn vrouw, die pas is omgekomen bij een tragisch ongeval, levert het hem weliswaar een vast contract op, maar zijn manier van werken wordt niet door iedereen gewaardeerd.

Technisch uitstekende film met een hoog tempo, levendige dialogen en een uiterst aantrekkelijke cast. Vooral Bellamy is een openbaring.

Oppervlakkige reconstructie van het levensverhaal van producer/muzikant Pharrell Williams die samen met Chad Hugo als ‘The Neptunes’ eind jaren 90 doorbraken met hun beats voor onder anderen ‘Hot In Here’ van Nelly, ‘Milkshake’ van Kelis en Snoop Doggs eerste nummer 1 hit ‘Drop It Like It’s Hot’. Pharrell kwam zelf op het idee om deze documentaire te verfilmen als digitale brickmovie en Lego zag de kans schoon om te tonen hoe divers het Lego—universum is geworden. Van diepgang is geen enkele sprake en de Lego voegt niets zinnigs toe. Commerciële gebakken lucht ter meerdere eer en glorie van Pharrell Williams en Lego die hier ongetwijfeld goed aan hebben verdiend.

Meijerink en Englebert zijn uitstekend gecast als twee ballerina’s die ondanks tegengestelde persoonlijkheden goede vriendinnen worden. Irma [Elaine Meijerink] is een stipte, gedisciplineerde ballerina en de favoriet van haar instructeur [Katelijne Damen]. Olga [Roos Englebert] heeft absoluut talent, maar mede door de druk die haar vader [Peter Paul Muller] op haar plaatst, neemt ze het dansen veel minder serieus. Irma en Olga maken elkaar beter, maar de moordende concurrentie in de balletwereld zet hun vriendschap onder druk. Maar kunnen ze wel zonder elkaar? Het scenario van Roos Ouwehand geeft weinig inzicht in de oorzaken van de neuroses van de hoofdpersonen. De aanwezigheid van onder meer Gijs Scholten van Aschat en Guido Pollemans in bijrollen leidt af van de centrale intrige en het is een tikje melodramatisch, maar Meijerink en Englebert houden de zaak uitstekend op de rails met perfect samenspel.

Er zijn veel betere films gemaakt over stellen die rouwen over het verlies van hun baby. Tijdens het eerste half uur volgen we hoe Martha [Vanessa Kirby] bevalt van een dochter, daarbij ondersteund door haar partner Sean [Shia LaBeouf] en een plaatsvervangende vroedvrouw [Mollie Parker]. Mudruczó wil ons blijkbaar laten zien hoe fysiek en lichamelijk zwaar een bevalling kan zijn, maar het is stomvervelend om naar te kijken, ook al omdat de uitkomst niet zo verrassend is. Daarna krijgen we de scènes waarin Sean en Martha van elkaar vervreemden en ze elk op hun eigen manier proberen hun verlies te verwerken. De vroedvrouw wordt aangeklaagd, familie bemoeit zich overal mee en ondertussen hobbelt Martha verdoofd in het rond. Niets nieuws onder de zon, maar het is best aardig geregisseerd en de ontknoping kan er ook mee door, ook al voelt het een tikje geforceerd aan. Goed geacteerd, met name door Kirby en Burstyn (als Martha's moeder).

Waarom Jacques Demy het nodig vond om het verhaal van de rattenvanger van Hamelen te laten afspelen in zo'n mistroostige setting, is mij een raadsel. Het mag dan wel een oprechte poging zijn om de vroege middeleeuwen tot leven te brengen, maar daardoor krijgt het sprookjesachtige verhaal een wat naargeestige toon waarin folkzanger Donovan totaal niet op zijn plaats is. Probeer bovendien je lachen maar eens in te houden wanneer Donald Pleasance (die hoed!!!) in beeld verschijnt. Demy hinkt teveel op twee gedachten en dat is jammer, want hij heeft de naam een specialist te zijn. Deze film is daar duidelijk géén bewijs van.

De genadeloze woekeraar Gang-Do [Lee Lung-Jin] blijkt over een geweten te beschikken wanneer de mysterieuze Mi-Son [Min-soo Jo] zich aan hem opdringt en hem ervan probeert te overtuigen dat zij zijn moeder is. Gang-Do grijpt elk middel aan om zijn gevoelens te onderdrukken, maar Mi-Son blijkt even volhardend in haar pogingen om hem tot inkeer te brengen. Begint sterk met enkele aangenaam zieke confrontaties met schuldenaren en Mi-Son maakt indruk, maar het gedrag van de twee hoofdpersonen is moeilijk te doorgrond en steeds moeilijker te slikken.

Na een hoop routinematig prullen laat Cage eindelijk weer eens zien dat het talent waarmee hij ooit een Oscar won niet is vergaan. Hij maakt indruk als een kluizenaar die zichzelf onderhoudt door met een speciaal getraind varken te jagen op truffels. Wanneer zijn varken spoorloos verdwijnt is hij vastbesloten het beest terug te vinden. Zijn zoektocht brengt hem voor het eerst in 15 jaar terug in de stad die hij lange tijd voorgoed hoopte te verlaten en waar hij noodgedwongen oog in oog komt te staan met het verleden dat hij definitief achter zich dacht te hebben gelaten. Hoewel het scenario een paar intrigerende ideeën bevat is het Cage die dit naar een hoger plan tilt met zijn beste werk in jaren. Het is jammer dat het verhaal uiteindelijk minder om het lijf heeft dan je lange tijd denkt... en hoopt.

In de veronderstelling dat haar echtgenoot Peter [Besir Zeciri] is omgekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog begint naaldwerker Karoline [Vic Carmen Sonne] een affaire met Jørgen [Besir Zeciri]. Dan keert Peter terug met een gezichtsverminking en blijkt Karoline zwanger te zijn. Ze zoekt hulp bij Dagmar [Trine Dyrholm] die al vele vrouwen met ongewenste zwangerschappen heeft geholpen door hun kinderen tijdelijk op te vangen en ze onder te brengen bij rijke Deense families. Karoline en Dagmar raken bevriend en Karoline ontdekt dat Dagmar er lang niet altijd in slaagt om haar belofte waar te maken. Grimmig, indringend drama vol ongemakkelijke momenten is uitstekend geacteerd en het camerawerk van Michal Dymek roept herinneringen op aan het werk van Carl Theodor Dreyer.

In de proloog van deze sensationele documentaire vertelt de Australische Joey Carbstrong over zijn criminele verleden en welke rol dieren speelden bij zijn hervorming. Hij legt de stuitende hypocrisie bloot van gerespecteerde instituten als de RSPCA (de koninklijke dierenbescherming), The Department For Environment, Food & Rural Affairs (DEFAR) en het Red Tractor Logo, die – zo bevestigen straatinterviews – in het publieke bewustzijn staan voor strenge controle op de behandeling van dieren en het tegengaan van dierenleed. De term “humane slaughter” is even belachelijk als misleidend. Om dat aan te tonen startte Joey Carbstrong met steun van zijn levenspartner Tarion Partridge en mede-activist Dan Shepard aan de infiltratie van een varkensslachterij in Manchester. Met behulp van in het geheim geplaatste camera’s wil hij vastleggen hoe “humane slaughter” er in de praktijk uitziet. Het lijkt erop dat Carbstrong de meest schokkende beelden toch heeft weggelaten en qua vorm is er niets nieuws onder de zon, maar onthullend – en schokkend – is dit zeker.

Casper van Riel [Gijs Blom] is een jonge pianist die graag componist wil worden. Maar zijn auditie voor een jeugdorkest verloopt niet volgens plan, jeugdvriendin Sofie [Lara Leijs], op wie hij heimelijk verliefd is, gebruikt hem als stroman om stiekem met Saïd [Anour Annali] uit te kunnen gaan en zijn moeder [Birgit Schuurman] blijkt kanker te hebben. Gelukkig weet Casper in een vloek en een zucht in contact te komen met zijn vader [Raymon Thiry], die hij nooit heeft gekend, en legt hij het aan met Anouk [Susan Radder], het nachtegaaltje van het orkest. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Carry Slee en duidelijk gericht op tieners die nog nooit een boek hebben gelezen – of een film hebben gezien – want het is verschrikkelijk afgezaagd, inclusief een werkelijk tenenkrommende finale. Blom is volstrekt kleurloos, alleen Schuurman en Thiry proberen er nog iets van te maken. Tevergeefs, uiteraard.

Om te voorkomen dat Normandiërs de bezittingen van Katholieke Kerk in Ierland plundert, krijgt een klein groepje geestelijken opdracht om een belangrijk religieus relikwie naar Rome te brengen. Ze worden begeleid door Raymond de Merville [Richard Armitage] en een zwijgzame, maar imposante strijder bijgenaamd The Mute [Jon Bernthal]. De expeditie komt keer op keer voor dilemma’s te staan door de wrijving tussen militair pragmatisme en religieus spiritualisme. De aandacht voor het belang van religie voor de expeditie en de gewichtige regie Muldowney maken dit nogal zwaar op de hand. Het nadrukkelijke bloedvergieten helpt niet om de neerslachtige toon te verlichten. Een vleugje humor was zeer welkom geweest.

De ouders van de verlegen, homoseksuele Colin [Harry Melling] zijn verrukt wanneer hij aankondigt een relatie te hebben met Ray [Alexander Skarsgård]. Tot ze kennis met hem maken en ontdekken dat Colin in alle opzichten een onderdanige rol inneemt in die relatie. Colin en Ray lijken daar gelukkig mee, maar hoe lang nog? De vele seksscènes maken dit afstotelijk voor sommigen, maar dit is hoe dan ook een intelligent geschreven en bij vlagen erg grappige, eigenzinnige komedie over de complexiteiten van een sadomasochistische relatie.

Jan [Johan Leysen] heeft zijn dochter Iris [Julia Akkermans], zijn zoon Ivan [Eelco Smits] en schoondochter Elisabeth [Anniek Pheifer] bij hem thuis uitgenodigd om een belangrijke mededeling te doen. Hij heeft besloten om na de viering van zijn 75e verjaardag uit het leven te stappen. De emoties lopen die avond hoog op, maar Ivan legt zich enige tijd later ogenschijnlijk neer bij het besluit van zijn vader. Iris, die geen relatie of gezin heeft, weigert zich er echter bij neer te leggen. Een gewaagd basisgegeven dat echter op een teleurstellend oppervlakkige en uiteindelijk volstrekt ongeloofwaardige wijze is uitgewerkt. Leysen is erg goed als de vader, maar Akkermans wordt in de steek gelaten door het onevenwichtige, vrij stuurloze scenario en een vaag einde.

Daniël Kooij [Daniël Boissevain] is de voorganger van een Pinkstergemeente. Wanneer hij besluit zijn werk elders voort te zetten, neemt hij alleen zijn beoogde opvolger Thomas [Jonas Smulders] in vertrouwen. Thomas kan het geheime nieuws niet verborgen houden voor zijn echtgenote [Selin Akkulak] en al snel is iedereen op de hoogte. Dat blijkt niet de enige reden waarom Daniël vervolgens besluit Marjolein Markusse [Sanne Langelaar] aan te wijzen als zijn opvolger. Thomas voelt zich gepasseerd en belandt in een geloofscrisis die hem dwingt om kritisch te kijken naar hemzelf, zijn geloof en de banden met de Pinkstergemeente, waaronder die met zijn vader [Job van Gorkum] en moeder [Bianca Krijgsman]. Smulders is goed in een drama dat er onvoldoende in slaagt om de implicaties van Thomas’ twijfels over te brengen. Daardoor lijkt het veel gedoe om niets.

Pinocchio is de naam van een houten marionet gemaakt door de vriendelijke houtsnijder Ghepetto, een specialist in het maken van klokken en speeldozen die zijn avonden slijt in het gezelschap van Figaro de kat en Cleo de goudvis. Wanneer hij een zogenaamde ‘wensster’ ziet, wenst hij dat een zoon krijgt. Die nacht bezoekt de Blauwe Fee zijn huis en brengt ze de houten Pinocchio tot leven. Ze belooft Pinocchio dat hij een echte jongen kan worden als hij bewijst dat hij zich goed weet te gedragen. Hij krijgt daarbij hulp van Jiminy Cricket, een krekel die de rol van Pinocchio’s geweten op zich neemt en wiens hulp hij ten allen tijd kan inroepen.

Het verhaal is doeltreffend eenvoudig en de karakteriseringen zijn perfect. Jiminy Cricket maakte veel ontwikkelingen door voordat de studio met het eindontwerp kwamen en de combinatie met de stem van Cliff Edwards raakt precies de juiste snaar. Zijn zachtaardige, zoetgevooisde stem is perfect voor de rol, maar ook voor de liedjes “Give A Little Whistle” en het sentimentele “When You Wish Upon A Star”, dat al jaren het onofficiële anthem van de Disney-studio’s is. Christian Rub heeft als Ghepetto enkele van de beste momenten in de film, waaronder het ontroerende “Little Wood Head”. Ook Walter Catlett als Honest John is perfect en het liedje “An Actor’s Life For Me” blijft nog uren in het hoofd zitten. In “Snow White” stond realistische animatie nog in de kinderschoenen, maar drie jaar later in “Pinocchio” is dat geperfectioneerd. Disney legde de lat bewust erg hoog, bijvoorbeeld wanneer Ghepetto ontdekt dat Pinocchio leeft en tientallen klokken tegelijkertijd luiden, maar zeker ook bij de spectaculaire scènes met Monstro de walvis.

Technisch gezien valt op dat Disney een aantal pan-shots maakt, waarbij het lijkt alsof de ‘camera’ zich van veraf richting de plaats van handeling beweegt. Zoiets is nu vanzelfsprekend, maar het was toen technisch zo complex dat het tot dan toe onmogelijk leek. Een deel van de film speelt zich in en onder water af en om dat visueel geloofwaardig – en niet zozeer fotorealistisch – te maken, werkte animator Sandy Strother een heel jaar aan de ontwikkeling van die effecten. De grootste verdienste van “Pinocchio” is dat de geniale techniek en de animatie nooit afleiden van waar het feitelijk om gaat: een hartverwarmend, hartverscheurend sprookje waar je keer op keer van blijft genieten met liedjes die je dagen later nog steeds kunt meeneuriën en de blauwdruk voor het Disney-universum dat het geloof in de innerlijke goedheid van de mens uitdraagt. Een universum dat overigens op briljante wijze werd geparodieerd door in een jubileum-uitzending van Family Guy, die de Disney-stijl op liefhebbende wijze op de hak neemt... om natuurlijk te eindigen met een onverwachte, zwart-komische wending. Die ironie ontbreekt in Pinocchio en dat is waarom de film, ook meer dan 75 jaar na zijn première, nog steeds inspireert.

Garrone (Gomorra, Dogman) gaat voor een rauw realisme met de zoveelste verfilming van de beroemde 19e-eeuwse roman van Carlo Collodi. De armoedige houtsnijder Ghepetto [Roberto Begnini] denkt succes te kunnen boeken als poppenspeler. Hij snijdt een pop uit een stuk betoverd hout en is even verbaasd als gelukkig wanneer de pop letterlijk tot leven komt. Ghepetto verkoopt zijn jas en zijn vest om Pinocchio met een schoolboek naar school te kunnen laten gaan, maar Pinocchio valt al snel ten prooi aan de verleidingen van oplichters Gatto [Rocco Papaelo] en Volpe [Massimo Ceccherini] en leert een aantal harde lessen voor hij een echte jongen kan worden. Prima productie design, prima special effects en het ontroerende, ingetogen spel van Benigni zijn grote pluspunten, maar het overige acteerwerk is wisselvallig. En uiteraard verbleekt dit naast de Disney-versie uit 1940, ook al is dit meer trouw aan het boek.

Mislukte door CGI-gedomineerde remakes van de animatieklassiekers Animal Farm, Watership Down en Dumbo hadden Disney er toch van moeten weerhouden om een onbetwist meesterwerk in een modern jasje te steken? Tom Hanks is de ideale keuze voor de rol van Gepetto en gezien zijn enorme ervaring en kunde is Zemeckis de aangewezen persoon om de schade te beperken, maar Zemeckis en co-scenarist Chris Weitz maken er een puinhoop van. Pinocchio ziet er exact zo uit als in de versie uit 1940, maar de updates van huiskat Figaro en goudvis Cleo wekken al de indruk dat alle magie uit de Disneyklassieker verloren is gegaan. Het prachtige “Little Wooden Head” is vervangen door een flutliedje met beschamende teksten als “Pinocchio–Holy Smokey-o” en met de moderne techniek is er van de persoonlijkheden van de kleurrijke schurken Honest John [Keegan-Michael Key] en Gideon niets over gebleven. Een grap over Chris Pine is volstrekt misplaatst, iedere toevoeging is nutteloos en elke verandering ten opzichte van de 1940-versie is kansloos. Zemeckis besteedt veel teveel tijd op Pleasure Island en de verschijning van Monstro is een enorme anti-climax. Zemeckis laat geen spaan over van de magie van 1940, maar dat zegt wat mij betreft vooral iets over de kwaliteit van dat onvervalste juweel uit de Disney-catalogus dan over deze trieste poging tot een cash-in.

Hilarische, bloederige zwartkomische herinterpretatie van Carlo Collodi’s geliefde verhaal. Met Pinokkio [Jude Evan Lloyd] is in het begin niets mis. Maar Gepetto [Richard Brake] is een waanzinnige wetenschapper; de “fee” [Emma Tate] is een sadistische manipulator en Cricket [Robert Englund] moedigt Pinokkio’s geweld alleen maar aan! Pinokkio’s enige vriend en hoop is Gepetto’s kleinzoon [Cameron Bell]. Extreem gewelddadig, maar vindingrijk en vaak hilarisch op zijn zwartgalligst.

De volwassen halfbroers Ali [Hamed Behadad] en Reza [Mohammed Valizadegan] worden nog altijd onder de duim gehouden door hun vader Golam [Hassan Pourshirazi], die de verbittering over het feit dat hun moeders hem verlieten uit met agressie richting zijn zonen. Rana [Laila Hatami] is een pas gescheiden vrouw die vanwege geldgebrek gebruik maakt van Golams aanbod om tegen een lage prijs een kamer te huren. Golam denkt dat hij Rana zo kan overhalen om met hem te trouwen, maar Ali voelt zich ook aangetrokken tot haar. Met een speelduur van 190 minuten is dit behoorlijk lang, maar na een ietwat stroeve start wordt dit spannend en meeslepend, vooral door Pourshirazi’s indrukwekkend spel.

Het is Spring Break wanneer sheriff Julie Forester [Elisabeth Shue] te maken krijgt met een enorme school prehistorische piranha''s die sinds een aardbeving in Lake Victoria rondzwemmen. Een simpel excuus voor een hoop tieten en billen, ronddrijvende ledematen en andere bloederigheden met redelijke special effects, maar ondanks dat de film amper 80 minuten duurt zijn er teveel momenten waarbij je je ogen amper open kunt houden. Christopher Lloyd brengt wat leven in de brouwerij als een excentrieke wetenschapper.