Meningen

Nadat de Joodse Gilles [Nahuel Pérez Biscayart] is opgepakt tijdens een poging om naar Zwitserland te vluchten, ontsnapt hij aan executie door zich voor het vuurpeleton vroegtijdig op de knieën te storten en te roepen dat hij een Perziër is. Klaus Koch [Lars Eidinger], de commandant van concentratiekamp Buchenwald, zoekt namelijk iemand die Farsi spreekt om hem de taal te leren. Koch wil na de oorlog graag in het restaurant van zijn broer in Teheran. Gilles spreekt echter geen woord Perzisch! Het bedenken van woorden blijkt overigens niet zo’n probleem, maar hij moet een manier zien te vinden om alle woorden te onthouden. Aangezien Gilles in feite alleen bezig is zijn eigen hachje te redden, valt het niet mee om veel sympathie voor hem op te brengen of mee te voelen met de lastige situaties waarin hij keer op keer dreigt te belanden. Perelmans regie meandert ongemakkelijk tussen somber drama en luchtige komedie en laat daardoor een wat bitter nasmaak na. De epiloog, waarin we zien wat de taallessen Koch opleveren en waarom Gilles zo belangrijk bleek te zijn voor nabestaanden van Buchenwald, is veel beter dan de rest van de film.

Armando Iannucci slaagt er niet in zijn achtergrond als schrijver van satirische televisieseries te verhullen in deze rommelige, maar bij vlagen best vermakelijke film. Zijn radicale besluite om huidskleur en afkomst geen enkele rol te laten spelen bij de keuze voor de acteurs is even wennen, maar al snel merk je dat de geloofwaardigheid van een karakter afhangt van het acteerwerk. Op dat gebied scoort deze luchtige, maar onevenwichtige komedie hoge ogen. Tilda Swintons tirade tegen ezels levert een zeer vermakelijk moment op, Hugh Laurie speelt de rol van de verstrooide Mr Dick met verve en Ben Wishaw blinkt uit als de kruiperige gluiperd Uriah Heap. Er zijn voldoende vermakelijke momenten maar die onderstrepen ook meteen het probleem: deze 'Personal History' is slechts een film van momenten waarin karakters komen, gaan en later opnieuw verschijnen. Het geeft het gevoel dat je zit te kijken naar een serie, bestaande uit een stuk of zes afleveringen die kriskras door elkaar heen gemonteerd zijn.

Een kloddertje ectoplasma hier en een kloddertje ectoplasma daar... Kirsten Stewart kijkt verder veelal bedrukt, reist door Parijs naar allerhande winkels om inkopen te doen, Appt om één of andere reden met een onbekend contact. Het gaat allemaal nergens over, inclusief een masturbatiescène die - zoals te vaak in deze film - abrupt wordt afgekapt. Een stijlmiddel dat bij mij grote irritatie opriep en mij na 45 minuten al deed verlangen naar dat einde. Dit mag zich nog wel meer min of meer een psychologisch - maar vooral navelstaarderig - drama noemen, maar met horror heeft dit echt niets te maken. Horrorfanaten komen dus sowieso bedrogen uit, maar dat lot ondergaat een ieder die het volhoudt tot het belabberde, laffe, bedrieglijke en ronduit beledigende einde. Soms slaan ze in Cannes de plank volledig mis, dat is ze met het bekronen van deze slaapverwekkende film [voor beste regie] opnieuw gelukt.

Jane Austens satire over een jonge vrouw die jaren geleden haar grote liefde heeft afgewezen omdat haar familie vond dat hij niet goed genoeg voor haar was. Anne Elliot [een uitstekende Dakota Johnson] staat nu in de schaduw van haar ambitieuze oudere zus Elizabeth [Yolanda Kettle] en haar narcistische jongere zus Mary [Mia McKenna-Bruce]. Financiële problemen dwingen haar vader [Richard E. Grant] om te verhuizen. Anne krijgt opdracht om voor de ‘zieke’ Mary te zorgen. Door een speling van het lot komt ze oog in oog te staan met haar oude liefde Wentworth [Cosmo Jarvis], die zich inmiddels heeft opgewerkt tot kapitein. Is er nog iets over van de liefde die zij ooit voor elkaar voelden over? En durven ze dat tegenover elkaar en hun familie kenbaar te maken? Johnson is perfect maar Jarvis is vrij kleurloos. De overige acteurs gaan met elkaar de strijd aan voor de titel ‘meest karikaturale vertolking’. Het bronmateriaal blijft briljant, maar Cracknell had de teugels van haar cast wel wat strakker in de hand mogen houden.

Iedereen die in Florida is veroordeeld voor een zedendelict komt in een openbaar register te staan dat bedoeld is om buurtbewoners voor hun aanwezigheid te waarschuwen. Het onvermijdelijke effect van deze maatregel is dat het deze delinquenten onmogelijk wordt gemaakt om te herintegreren in de ‘gewone’ wereld. James Broderick is de voorzitter en directeur van een soort commune met de bijnaam Pervert Park. Hier wonen uitsluitend zedendelinquenten die steun en een luisterend oor vinden bij therapeut Don Sweeney, maar vooral bij elkaar. Enkele bewoners spreken met bewonderenswaardige (en soms hartverscheurende) openheid over hun daden. Het persoonlijke verhaal van Tracy Hutchinson zal je zeker niet onberoerd laten. Een bewonderenswaardige, integer documentaire over een vooral in de Vs zeer controversieel onderwerp.

Danny [Roan van Dam] is een pestkop op school en de lesbische Suus [Tara Hetharia] is zijn voornaamste doelwit. Wanneer zijn dominante vriendin Janneke [Sietske van der Bijl] hem praktisch dwingt om met haar een bezoek te brengen aan de beroemde waarzegger Caitlyn Wilson [Pamela Teves], krijgt zijn leven een nare wending. Hij krijgt toevallen waarin hij nachtmerries heeft. Daarin confronteert “judge, jury and executioner” Manon [Maaike Bakker] Danny en andere pestkoppen met de gevolgen van hun daden. Niet alleen voor hun slachtoffers, maar ook voor zichzelf. Goedbedoeld, maar slecht belicht en goedkoop ogend jeugddrama met een sterk wisselend presterende cast. Bakker heeft haar momenten als de “gekke” Manon en Thomas Acda heeft een leuke rol als Jannekes vader, maar de ontknoping is gemakzuchtig en volstrekt ongeloofwaardig.

De beste horrorfilm die ik in de bioscoop heb gezien sinds Paranormal Activity (2007) is een meesterlijke verfilming van het gelijknamige literaire meesterwerk van Stephen King. Twintig jaar na de wisselend ontvangen eerste filmversie , blaast een ijzersterke en uniform geweldig spelende cast dit verhaal over religie, de dood, rouw en diepgewortelde schuldgevoelens nieuw leven in. Er zijn geen nep-schrikeffecten, geen hyperactieve montagetechnieken en er is zelfs geen gegil! Wél is er een uitstekende bewerking waarin de karakters flink worden uitgediept, uiterst effectieve make-up en een fantastische score van horrorveteraan (en mijn favoriete nog levende filmcomponist) Christopher Young. Regisseurs Kevin Kölsch en Dennis Widmyer weten al die ingrediënten te gebruiken om te komen tot een aangename cocktail van familiedrama en suspense, waarbij de spanning vaak om te snijden is. De sequentie direct nadat vader Louis [Jason Clarke] zijn dochter [Jeté Laurence, in een perfecte dubbelrol] heeft begraven is een perfect staaltje suspense en brengt ons naar de werkelijk zenuwslopende finale. Het scenario van Jeff Buhler neemt zelfs de moeite om te spelen met de verwachtingen van diegenen die zich de eerste verfilming nog kunnen herinneren. Een perfecte horrorfilm.

Prequel op Stephen Kings bestseller ‘Pet Sematary’ vertelt hoe Jud Crandall – de oude buurman uit het boek en de oorspronkelijke film – als tiener te maken krijg met de duistere krachten die heersen op en rondom de plaatselijke dierenbegraafplaats. De opening toont hoe Bill Baterman [David Duchovny] daar een menselijk lichaam begraaft. Zijn zoon Timmy [Jack Mulhern] is net teruggekeerd uit Vietnam, maar Bill houdt zijn zoon veilig thuis. Timmy’s beste vrienden Jud [Jackson White] en Manny [Forrest Goodluck] ruiken onraad, zeker wanneer Juds vriendin Norma [Natalie Alyn Lind] door de “vreemd ruikende” hond van Bill Baterman wordt gebeten. Beer is goed in het neerzetten van een onheilspellende sfeer en de aanwezigheid van Indiaanse acteurs is een pre, maar er gebeurt veel te weinig.

Disney’s remake van de gelijknamige film uit 1977 beschikt uiteraard over betere technische effecten maar heeft een stroperige verhaal en een plot met gaten die grote zijn dan de draak uit de titel. De 11-jarige Pete [Oakes Fegley] overleefde 6 jaar geleden een auto-ongeluk en heeft weten te overleven in de bossen met behulp van een draak met kameleon-achtige kwaliteiten. Hoewel Pete en de draak graag spectaculaire vluchten maken over de bossen heeft niemand ze verder ooit gezien, ook niet de mensen die vlakbij bezig zijn een deel van het bos te kappen en ook niet boswachter Grace [Bryce Dallas Howard] die naar eigen zeggen het natuurgebied op haar duimpje kent. Pete heeft in de eerste vijf jaar van zijn leven blijkbaar nooit een ballon gezien of geleerd hoe hij een boterham moet eten. Het zal wel. Vanaf het moment dat Pete en Grace elkaar ontmoeten kun je de tijd doden met een spelletje ‘raad hoe het verder gaat’ en gemengde gevoelens overhouden aan het feit dat je steeds weer gelijk blijkt te hebben. Als je het volume niet al te hard zegt hoef je je niet te ergeren aan de sentimentele muziek en de stroperige popliedjes. Redford redt deze draak(!) van een film van de afgrond.

Voor een boek voert Linda Rosenkrantz [Rebecca Hall] gesprekken met mensen uit haar vriendencirkel van New Yorkse kunstenaars en intellectuelen. Onderwerp van gesprek: het verloop van de afgelopen dag. Op 19 december is het de beurt aan de 40-jarige fotograaf Peter Hujar [Ben Whishaw]. De audio-opnames gingen verloren, dus Sachs gebruikte Rosenkrantz’ transcriptie daarvan voor dit statisch gefilmde schoolvoorbeeld van beelden van pratende hoofden. Als toneelstuk is dit hooguit aardig voor oudere New Yorkers en/of kenners van de New Yorkse kunstwereld van die tijd. Als film is het, ondanks het talent van Whishaw en Hall, een kansloze onderneming.

Afgezien van een korte handgetekende animatiescène (veruit het beste moment) is er niets overgebleven van de charme van de geliefde boeken van Beatrix Potter waarop deze verbastering is gebaseerd. James Corden verleent zijn stem aan Peter Rabbit, een zelfingenomen konijn die dolblij is wanneer de oude Mr McGregor [Sam Neill], de eigenaar van de tuin waaruit Peter en zijn vriendin regelmatig eten stelen, tijdens een confrontatie sterft aan een hartaanval. Fijne held en zo kindvriendelijk ook, hè? Maar Peters vreugde is van korte duur want McGregors neef Thomas [Domhnall Gleeson] erft het huis en de tuin en is niet van plan Peter en zijn familie ruim baan te geven. Vol melige slapstick en uitgemolken grappen (de zingende vogels bijvoorbeeld), maar het is in ieder geval iets beter dan deel 2.

Thomas McGregor [Domnhall Gleeson] en Bea [Rose Byrne] zijn inmiddels getrouwd en daardoor is het leven voor Peter Rabbit [James Corden] en zijn familie een stuk gemakkelijker geworden. Zo gemakkelijk, dat Peter zich begint te vervelen en besluit een bezoekje te brengen aan de stad. Peter Rabbit had een mager verhaal, nu is er slechts een excuus bedacht om een paar konijnen door een stad te laten lopen zonder dat iemand daar vreemd bij opkijkt. Een hoop zinloze chaos is het resultaat, maar ik heb daar weinig van meegekregen omdat dit zo ongelofelijk saai was dat ik mijn ogen amper open kon houden. En Beatrix Potter draaide zich (opnieuw) om in haar graf.

Ozons poging om in de voetsporen te trainen van de uiterst eigenzinnige Rainer Werner Fassbinder is een geslaagd eerbetoon, aangezien op geen enkele wijze ook maar enigszins in de buurt komt van het origineel. Ozon weet blijkbaar niet of dit een komedie of een drama is en dat is vooral te merken aan Ménochets wilde, onevenwichtige spel. Een onsympathieke, narcistische regisseur [Ménochet] legt het aan met Amir Ben Salem [Khalil Ben Gharbia], die hij een hoofdrol geeft in zijn nieuwste film. Ozon maakt volop gebruik van spiegels of spiegelende oppervlakken, ook al heeft het geen enkele dramatische functie. Fassbender begreep zijn personages, Ozon duidelijk niet. Waarom hij zich meende te moeten wagen aan deze verfilming/remake van Die bitteren Tränen der Petra von Kant is mij een raadsel.

Toegegeven, de reconstructie van het bloedbad waar deze film naar vernoemd is maakt indruk. Het is een beetje jammer dat je tot die tijd zo'n 130 minuten lang alleen maar moet kijken naar mannen die praten met elkaar, speeches houden voor publiek, nog meer praten met elkaar, 'Liberty Or Death' roepen en vervolgens gewoon weglopen. Wellicht is het allemaal historisch correct, maar het is slaapverwekkend saai. Mike Leigh verdient weliswaar lof voor de realistische manier waarop hij de periode en de verhouding in de toenmalige klassenmaatschappij neer zet, maar zijn minachting voor de autoriteiten die het bloedbad aanrichtten ligt er te dik bovenop in de vorm van enkele karikaturale vertolkingen, waaronder die van Tim Mcinnerny als Prince Regent George IV, die de film weinig geloofwaardig maakt als historisch document.

Interessant, maar niet helemaal geslaagd drama over Pierre Chavanges [Swann Arlaud], een jonge boer die ontdekt dat zijn koe Topaze leidt aan een dodelijk infectie die zich o.a. uit in de vorm van bloedzweten. Hij beseft zich meteen dat een officiële melding van dit virus betekent dat zijn hele veestapel geruimd zal worden, daarom doet hij er alles aan om te voorkomen dat dat gebeurt, ook al weet zijn zus [Sara Giraudeau], de plaatselijke veearts hoe vork in de steel zit.

Arlaud loopt tussen de koeien en doet zijn werk als boer alsof hij ervoor geboren is. Regisseur Hubert Charuel, die samen met Claude Le Pape tevens het scenario schreef, slaagt er knap in de wederzijdse band tussen boer en dier zichtbaar en voelbaar te maken. Het geeft voldoende verklaring voor Pierres wanhopige daden. Het verhaal had de potentie om Pierres beschermingsdrang op een meer dramatische (en spannende) manier uit te werken, maar daarin schiet het scenario toch wat te kort. Nu is het een goed geacteerd en degelijk geregisseerd drama dat echter de emotionele impact mist die het relevante onderwerp toekomt.

De ongeloofwaardige seksuele ontwaking van de astmatische voetballer Fatima [Nadia Melliti], een moslima die is opgegroeid met de overtuiging dat homoseksualiteit onnatuurlijk is. Wanneer ze ontdekt romantische gevoelens voor meisjes te hebben, weet ze niet hoe ze daarmee om moet gaan. Een intieme relatie met Ji-Na [Park Ji-min] lijkt haar te bevrijden, dus het is moeilijk te begrijpen waarom ze eerst met Ji-Na meeloopt in een Pride-parade en zich vervolgens weer in de kast probeert op te sluiten. Ji-min maakt indruk, maar Melliti mist de nuance om de tegenstrijdige emoties van haar personage geloofwaardig uit te beelden. En Herzi ramt haar steun voor de lhbtqi-gemeenschap er met een moker in.

Sasha is geboren als jongen maar identificeert zich als meisje. Sasha’s lange haar en meisjeskleding stuiten op veel weerstand op school en de weerstand van Sasha’s schoolhoofd en het gebrek aan voorlichting aan haar leeftijdsgenoten maken haar zeer ongelukkig. Sasha’s ouders zijn echter vastbesloten om hun kind een zo normaal mogelijke jeugd te geven waarin Sasha zich niet gediscrimineerd hoeft te voelen. Bevat teveel scènes die niet authentiek overkomen en met zijn overdadige gebruik van plechtige, dramatische muziek probeert Lifshitz te nadrukkelijk sympathie voor Sasha op te wekken. Moeders openheid over hoe heeft geworsteld met de identiteit van haar kind is gemakkelijk het beste segment uit deze matige documentaire die vooral preekt voor eigen parochie.

Na de dood van haar oma [Margot Abascal] helpt Nelly [Joséphine Sanz] haar moeder [Nina Meurisse] om oma’s huis op te ruimen. Tijdens het buiten spelen ontmoet Nelly Marion [Gabrielle Sanz] die als twee druppels op haar lijkt. De twee blijken echter nog veel meer met elkaar gemeen te hebben en langzaam begint Nelly zich te beseffen hoe bijzonder haar vriendschap met Marion is. Sciamma wilde blijkbaar een tweeling voor de hoofdrollen, maar ze had beter kunnen zoeken naar twee meisjes die kunnen acteren of in ieder gevel over enig natuurlijk charisma beschikken. Daarvan is hier geen sprake en daardoor valt dit goedbedoelde, maar vrij doorzichtige psychologische drama ondanks de korte speelduur behoorlijk door de mand.

Adembenemende actiethriller met Jean-Paul Belmondo – die veel van de zenuwslopende stunts zelf deed – als het eigenzinnige, soms ronduit cynische Hoofd Zware Delicten Jean Letellier die de dood onderzoekt van Nora Elmer [Lea Massari], die in paniek uit het raam sprong na een dreigende telefoontje en een misverstand waardoor een feestganger per ongeluk bij haar aanbelde. Het plot gooit ook nog een terrorist [Adalberto Maria Merli] in de mix en een afrekening met Marcucci [Giovanni Cianfriglia], een crimineel die jaren eerder na een mislukte bankoverval wist te ontsnappen aan Letellier en daarbij diens toenmalige partner neerschoot. Duidelijk geïnspireerd door The French Connection. Als dat niet genoeg aanbeveling is: vol spectaculaire, uitstekend gefilmde stunts die aantonen dat CGI nooit en te nimmer zal kunnen tippen aan het échte werk.

Een excentrieke ondernemer ontdekte in 1994 een gat in de markt toen hij erin slaagde een lading PEZ-snoep vanuit Slovenië naar de VS te brengen. Door een vormfout van het Amerikaanse dochterbedrijf van Pez verdiende Steve Glew een fortuin met de verkoop van afgekeurde versies van de PEZ-snoephouders. Verzamelaars bleken bereid daarvoor grote bedragen neer te tellen. Wat volgt is een kat-en-muisspel tussen een sluwe ondernemer en de directeur van PEZ in de VS. Meer een amusante anekdote dan een avondvullend verhaal, tenzij je een fan bent van PEZ. De kleurrijke Glew verhoogt de amusementswaarde, maar uiteindelijk heeft dit toch weinig om het lijf.

Matthias [Albrecht Schuch] en Sophia [Julia Franz Richter] blussen een in de brand staand golfkarretje in deze subtiel opgebouwde tragikomedie voor geduldige kijkers. De gebeurtenis blijkt in scène gezet, want Matthias is een acteur die zich laat inhuren, zodat anderen zich beter kunnen voor doen dan ze in werkelijkheid zijn. Hij is nu echter op een punt geraakt dat hij zijn rollen niet meer los kan zien van zichzelf. De gevolgen van die identiteitscrisis ontvouwen zich in een bedachtzaam tempo waardoor het lange tijd niet helemaal duidelijk is in welke richting dit gaat. Het had allemaal iets compacter gekund, maar voor liefhebbers van intelligent geschreven satires over de moderne wereld (waarin sociale media het makkelijk maken om ons anders/beter voor te doen dan we zijn) is dit zonder meer een aanrader.

Zeer losjes gebaseerd op het mysterie rondom K-129, een Russische onderzeeër met drie nucleaire wapens aan boord die in 1968 zonk, waarschijnlijk als gevolg van een implosie. Met Ed Harris als de Russische kapitein en een heel behoorlijke ondersteunende cast, verwacht jee aanzienlijk meer dan deze goedkope mislukte poging om iets van de magie van genreklassiekers als Das Boot (1981) of The Hunt For Red October (1990) te doen herleven. Geen idee wat nu precies de missie was, maar dat komt mede doordat er zoveel wordt geouwehoerd dat mijn aandacht al snel begon te verslappen. William Fichtner speelt de uitvoerend commandant, David Duchovny een KGB-agent die vaag is over de redenen van zijn aanwezigheid. Een buitengewoon saaie verspilling van talent.

Zuid-Koreaanse thriller speelt zich af in jaren 30, toen Korea nog een Japanse kolonie was. In 1933 is de gouverneur-generaal geliquideerd door een lid van de terreurorganisatie ‘Shadow Corps’ die de bijnaam ‘Phantom’ krijgt. Drie jaar later weet Takahara Kaoto [Park Hae-soo] een aantal mensen bij elkaar te krijgen in de overtuiging dat een van hen de ‘Phantom’ moet zijn. Omdat zij elkaar niet lijken te kennen, daagt Takahara de aanwezigen uit om ‘Phantom’ te ontmaskeren en uit te schakelen. Visueel oogverblindende spionagethriller vol indrukwekkende actiescènes met vooral fenomenaal werk van Lee Hanee als de temperamentvolle Park Cha kyeong, maar Hoe-Young Lee weet van geen ophouden. Daardoor is het laatste halfuur nogal vermoeiend.

Wanneer Scott Henderson [Alan Curtis] na een avondje uit thuis komt, wordt hij opgevangen door inspecteur Burgess [Thomas Gomez] die hem prompt arresteert op verdenking van de moord op zijn echtgenote. Scott meent hij waterdicht alibi te hebben: hij bracht de hele avond door in het gezelschap van een andere vrouw [Fay Helm] - de 'Phantom Lady' uit de titel - maar die heeft niet eens haar naam genoemd en is dus moeilijk te traceren. Scott is die avond ook gezien door een taxichauffeur [Matt McHugh], een barkeeper [Andrew Tombes], een temperamentvolle flamencodanseres [Aurora Miranda] en een drummer [Elisha Cook Jr], maar die kunnen (of willen?) zich niet herinneren hem ooit te hebben gezien. De situatie lijkt hopeloos, maar Scotts loyale secretaresse [Ella Raines] besluit zelf op onderzoek te gaan en krijgt hulp van Scotts beste vriend Jack Marlow [Franchot Tone], die net uit het buitenland is teruggekeerd.

Intrigerend mysterie met een scenario dat alle ingrediënten bevat voor een klassieke neo-noir, inclusief de onthulling van de identiteit van de moordenaar halverwege de film, hetgeen voor extra suspense zorgt. Let ook op het sublieme werk van Regis Toomey en Joseph Creehan als de twee cynische detectives die inspecteur Burgess vergezellen. Robert Siodmak trakteert je ook nog eens op een paar briljant geregisseerde scènes, waaronder Elisha Cooks wilde jamsessie in een jazzclub (met een geweldig gespeelde drumsolo) en let op de geniale belichting van 'de handen' tegen het eind van de film.

Heerlijke feelgoodfilm over Maurice Flitcroft [Mark Rylance], een hijskraanwerker bij een scheepswerf in Barrow-in-Furness die op zijn 46e zijn baan dreigt kwijt te raken en op zoek moet naar ander werk. Wanneer hij op televisie de ontknoping ziet van de British Open Championship Golf, besluit hij zich in te schrijven voor dat toernooi in 1976. Met een combinatie van bluf, een misverstand en een beetje geluk mag hij het tijdens de kwalificatie opnemen tegen de groten der Aarde, ook al heeft hij – mede door tegenwerking van de plaatselijke golfclub – nog nooit op een officiële golfbaan gespeeld. Rylance is simpelweg superieur in de hoofdrol, Hawkins schittert als zijn liefhebbende vrouw. Craig Roberts bespeelt de hartsnaren en de lachspieren met verve en houdt dit – net als Flitcroft zelf – met beide benen op de grond. Rhys Ifans is amusant als de secretaris van de British Open. Hartverwarmend, inspirerend, maar bovenal topamusement. Als je Eddie The Eagle leuk vond ...

Vicki Krieps wordt volledig van het scherm gespeeld door een geniale Daniel Day-Lewis en een eveneens excellerende Lesley Manville in dit fascinerende, maar ook wat morbide psychologische drama over charismatisch, maar neurotische modeontwerper Reynolds Woodcock (Day-Lewis), die een eenvoudige serveerster [Krieps] onder zijn vleugels neemt als zijn muze en vast model voor zijn kledingontwerpen. Wanneer zij haar intrek neemt in het modehuis ontstaat er een koude oorlog tussen haar en Cyril [Lesley Manville, Woodcocks beschermeling en loyale assistent.

De film heeft veel weg van "Rebecca" [1940], temeer daar ook hier een overleden persoon een schaduw werpt: Woodcocks moeder, die hij (letterlijk) altijd bij zich draagt! Lewis verdwijnt volledig in zijn personage en geeft een beheerste, zeer genuanceerde vertolking. Hij weet zijn emoties probleemloos over te brengen door een oogopslag en een hoofdbeweging en zelfs op de meeste emotionele momenten blijft hij ingetogen, met dat zachtaardige stemmetje dat een vlijmscherpe tong verhult. Mark Bridges won als een BAFTA voor de prachtige kostuums en is favoriet voor een Oscar, maar de nominatie voor de prachtige score van Jonny Greenwood is eveneens dik verdiend.

"Shoot to kill", zegt de inspecteur van politie [Horace Murphy] aan het einde van een radiobericht waarin hij de luisteraars waarschuwt dat 'The Phantom' is ontsnapt. Hij verzuimt echter een signalement geeft, hetgeen zijn oproep maakt tot een vrijbrief om ieder vreemdeling overhoop te schieten. Even daarvoor hebben we gezien hoe 'The Phantom' - onder het niet al te toeziende oog van twee gewapende bewakers - een tien meter hoge muur heeft beklommen, op een voorbijrazende trein is gesprongen (altijd handig, een spoorweg langs een 'afgelegen' gevangenis) en, om het enige spektakel in deze onzin af te sluiten, per vliegtuig in veiligheid wordt gebracht. Om volstrekt wazige redenen houdt 'The Phantom' zich schuil in een opvanghuis voor geesteszieken onder leiding van Dr Weldon [William Gould]. Een hoop pseudo-spookachtig gedoe en wanhopige pogingen tot komedie later vraag je je af wie deze flauwekul verzonnen heeft! Inderdaad, het is dezelfde man die verantwoordelijk is voor de erbarmelijke regie, de tenenkrommende vertolkingen en de belachelijke ontknoping: Alan James, onze dank is groot.

Wie de trage introductie van deze film doorkomt heeft het ergste in ieder geval gehad. Een aanvankelijk intrigerende montage van werkende mieren duurt echter 10 minuten en pas dán komt er iets van een expositie terwijl we 3 minuten lang kijken naar een rijdende landrover. Hoewel er wat interessante ideeën in deze film zitten is het basisgegeven wat aan de dwaze kant, bovendien vallen de acteerprestaties van Nigel Davenport en Michael Murphy ook wat tegen. En ja, de regisseur is écht Saul Bass, de meester van de openingsequenties.

Hoewel de film draait om een pitcher die 'zijn controle' over z'n werparm is kwijtgeraakt, is er nauwelijks aandacht voor de sport. De reden daarvoor is simpel: Hopper Gibson [Johnny Simmons] kampt met een mentaal probleem, dus wendt hij zich tot mental coach Dr Mobley [Paul Giamatti] die in zeer persoonlijke gesprekken probeert de mentale blokkade te doorbreken. Al gauw blijkt dat de sleutel ligt bij Hoppers relatie met zijn vader [Ethan Hawke], een veeleisende ex-crimineel met een drankprobleem.

De psychologische benadering van het onderwerp betekent onvermijdelijk dat de film relatief veel leunt op dialoog, maar sterk acteerwerk van Giamatti en Simmons zorgt ervoor dat de therapiesessies nimmer vervelen. Ethan Hawke voorkomt dat zijn karakter vervalt in karikatuur en hoewel dit psychologische drama je geduld zo nu en dan wat op de proef stelt is het toch de moeite waard, zeker voor diegenen met een bovenmatige interesse in (sport)psychologie.

Wazig en bizar of eigenzinnig en vernieuwend? De waarheid ligt waarschijnlijk een beetje in het midden bij deze horrorfilm waarin tienermeisje Jennifer [Jennifer Connelly] tijdens haar verblijf op een Zwitserse kostschool niet alleen ontdekt dat ze een bijzondere gave heeft - iets met insecten -, maar ook geteisterd wordt door nachtmerries die mogelijk verbonden zijn met een rondwarende seriemoordenaar die al geruime tijd huishoudt in de omgeving. Horror-icoon Donald Pleasance doet zijn ding als de aan een rolstoel gekluisterde entomoloog met wie Jennifer bevriend raakt en er is een soundtrack waarop o.a. Iron Maidens geweldige 'Flash Of The Blade' te horen is, alsmede een opera-achtige score die niet naar ieders smaak zal zijn. Argento's opvallende filmstijl gaat ten koste van de horror, als is er een vrij geslaagde finale... maar mijn hemel, wat is dit vaag zeg! Wazig en bizar dus, wat mij betreft.