Pet Sematary: Bloodlines (2023)

In de roman Pet Sematary uit 1983 van Stephen King vertelt Jud Crandall, over Timmy Baterman die tijdens de Tweede Wereldoorlog omkwam en werd begraven op de Mi'kmaq-begraafplaats, maar herrees als een soort demon. Deze prequel verplaats het naar circa 1969, de Vietnamoorlog en duikt in de geschiedenis van het stadje Ludlow, in Maine met eigenlijk geen ander doel dan het leveren van vermakelijke schokken. Bovendien komen herrezen personages meer over als een variant van Hollywood-zombies.(remake uit 2019 had hier ook last van) Nu zijn vervolgen op Stephen King-aanpassingen maar zelden echt goed, toch doet deze het goed genoeg om te voorkomen dat het een complete ramp werd. De aanwezige bekende acteurs als Henry Thomas, David Duchovny en Pam Grier leuken de boel natuurlijk ook nog een beetje op. Er zit zelfs behoorlijke praktisch bloed in, en een paar scènes die redelijk grafisch zijn voor een grote studio-release. Over het geheel genomen is dit regiedebuut van Lindsey Anderson Beer dan ook een vermakelijke ervaring en een stuk beter dan ik had verwacht maar het blijft ook niet noodzakelijkerwijs lang hangen

Een helaas teleurstellende prequel, hier had ik meer van verwacht.

Wel heel leuk grote film sterren van vroeger, zoals Henry Thomas en David Duchovny en Pam Grier voorbij te zien komen,helaas konden deze film sterren deze zwakke film niet redden,wel speelde ze verder prima.

Maar de film,komt niet uit de verf, omdat deze weinig sfeervol en met een Zombie twist, wat deze film, totaal geen goed doet

Enkele redelijke scenes,maar meer niet.

Overbodige prequel geworden, had zoveel meer in kunnen zitten, helaas een tegenvaller geworden.

Middelmatig, er zaten goeie stukjes in maar het was te weinig.

Man man toch, wat een afschuwelijke prequel, dit is een echte b-filmpje dat terecht overal niet al te beste reviews krijgt, zoals 4,7 op imbd en 20/100 bij Rotten Tomatoes. Goede horror maken blijft toch moeilijk he..

Had inderdaad meer uitgehaald kunnen worden, vond deze traag en weinig boeiend.

Mistte ook The Ramones

Vond enkel de eerste uit 1989 nog goed, met een 7/10, die uit 1992 en 2019 kregen een 5/10. Deze was echt wel slechter, zo sfeer- en spanningsloze film. Max een 3/10.

het helpt wel om de originele Pet Sematary voordien te zien om de 'zombie'wending in deze prequel te begrijpen.

Verder een onnodig deel dat alsnog vlot wegkijkt en toch wat leuke horror te bieden heeft.

2,5*

Verdomme. Ze konden de franchise toch niet laten sterven?

Dit heeft niets te maken met de hartverscheurende, griezelige en angstaanjagende roman van Stephen King. In plaats daarvan is dit een saai snoozefest geworden. De film begon goed, maar zakte voor mijn ogen in elkaar als een drol. De psychologische en ethische kant van het origineel is volledig weggegooid. In plaats daarvan is het een generieke zombiefilm met weinig tot geen spanning of gewicht. We hebben dit allemaal al zo vaak gezien en zijn die stomme cliché’s en bordkartonnen personages meer dan beu.

Die trage derde akte was een gigantische domper en kon me niet blijven boeien.

Overslaan!

Paramount maakt het zichzelf erg moeilijk door een oorsprongsverhaal aan te kondigen op een klassiek horrorboek en er vervolgens schrijvers voor in te huren die slechts beperkt succes hebben geboekt. Het eindresultaat is dan ook zoals verwacht geen hoogvlieger, maar de productie roept wel genoeg noemenswaardige momenten op om een cineastische ramp in ieder geval te voorkomen. Specifiek de rol van Jack Mulhern is zeer degelijk als antagonist, maar ook de overige castleden doen het best naar behoren. De enige die niet echt overtuigd is Jackson White zelf, het jammerlijke is dan ook dat het verhaal eigenlijk om hem moet draaien. De opvallend expliciete horror zorgt voor een relatief eigenzinnige toonzetting, maar uiteindelijk brengen de scenaristen het zich er veel te banaal vanaf om zo'n uniek horrorgebeuren tot een goed einde te brengen. Hierdoor is dit oorsprongsverhaal nodeloos voorspelbaar en ontdaan van enige verrassing, maar uiteindelijk gebeurt er genoeg om verveling tegen te gaan.

Prequel op Stephen Kings bestseller ‘Pet Sematary’ vertelt hoe Jud Crandall – de oude buurman uit het boek en de oorspronkelijke film – als tiener te maken krijg met de duistere krachten die heersen op en rondom de plaatselijke dierenbegraafplaats. De opening toont hoe Bill Baterman [David Duchovny] daar een menselijk lichaam begraaft. Zijn zoon Timmy [Jack Mulhern] is net teruggekeerd uit Vietnam, maar Bill houdt zijn zoon veilig thuis. Timmy’s beste vrienden Jud [Jackson White] en Manny [Forrest Goodluck] ruiken onraad, zeker wanneer Juds vriendin Norma [Natalie Alyn Lind] door de “vreemd ruikende” hond van Bill Baterman wordt gebeten. Beer is goed in het neerzetten van een onheilspellende sfeer en de aanwezigheid van Indiaanse acteurs is een pre, maar er gebeurt veel te weinig.

Een prul van een film om snel te vergeten.

0,5*

Is er een beter moment om naar Pet Sematary Bloodlines te kijken de dag van de triomfantelijke terugkeer van Roosje, de stadskat van Diest? Het dier daagde 60km verder op in Strombeek en was erg vermagerd; wat alleen maar kan betekenen dat ze gestorven was en nadien begraven op een lokaal Hagelands behekst dierenkerkof, mogelijks dat in Meensel-Kiezegem dat – in weerwil van het advies van de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen – opgericht werd op de vroegere begraafplaats van Oostfrontstrijders, waar onder meer de 'zwarte' suikeroom van Eddy Merckx te rusten ligt.

Ik was in mijn nopjes toen ik het bestaan van deze prequel ontdekte: natuurlijk zaten we allemaal te popelen om de origin story van Jud Crandall te leren kennen. De titel Bloodlines suggereert bovendien dat de franchise een bedenkelijk pad opgaat, 'wrong turn' territory in – deze titel schreeuwt echt 'bas de gamme' en suggereert dat de film maar een Bulgaarse belastingsontduiking was. Of nee, ik vergis mij, de producer van Pet Sematary is blijkbaar ene Lorenzo di Bonaventura; wat een naam die weelde en overdaad oproept! I make-a the nice Pet-a Sematary for you, we-a have-a four-ah more installements planned. One-a for Jud, one-a for Church, one-a for the truck, everybody get-a the origin story

Ondanks de vernietigende kritieken had ik mij voorgenomen om deze film goed te vinden, hoewel ik de remake niet eens zag. Ik kan erg koppig zijn. Uiteindelijk bleek het niet zo moeilijk om trouw te blijven aan dit nonsensicaal principe, want Pet Sematary Bloodlines is een prima genrefilm. Tot mijn verbazing probeert Bloodlines niet zozeer een franchise uit te melken als wel Stephen King na te bootsen. Dat is misschien een bescheiden ambitie, maar wel een eerbare. Een klein plaatsje, een sluimerend gevaar, een jeugdvriendschap die onder druk komt te staan, familiegeheimen, een erfzonde, een kwaad dat steeds opnieuw de kop opsteekt... De vriendschap tussen de drie lokale jongens die om te koesteren blijkt heeft zeker iets Stand By Me-achtig, want de horrorpremise minder routineus doet overkomen en het nodige cachet geeft. Van de film te situeren eind de jaren '60 was ik ook voorstander, hoewel er weinig met deze breuklijn wordt gedaan en de jongeren eerder woke millenials lijken dan hippies of Vietnam getraumatiseerden. Ook ongeloofwaardig is dat jongeren anno 1969 nog uit de bol zouden gaan op Runaround Sue; muziek die toen als oubollig en gênant zou gezien worden. Toen mocht het wel wat psychedelischer zijn. 'Nostalgie' naar pop cultuur was gelukkig nog niet ontdekt in 1969, toen leefden mensen voor pure urgentie in het hier en nu. Runaround Sue spelen zou bijna een Nixoniaanse daad van verzet zijn tegen de vooruitgang. En ja, eigenlijk zit er wel iets heerlijk reactionairs verborgen in Pet Sematary Bloodlines. Het uigangspunt lijkt te zijn dat Amerikaanse huisvaders als morele plicht hebben om bier te drinken op hun veranda. Gaan studeren of je inzetten voor filantropie, allemaal frivoliteiten. De ruggegraat van dit land bestaat uit mannen die hun schommelstoel nooit verlaten en de straat wantrouwig in het oog houden, in de stille hoop dat er nooit iets verandert.