Meningen

Mislukte poging tot een modern sprookje is niet echt geschikt voor de jeugd (in de eerste 5 minuten plegen twee mensen zelfmoord en een journalist [Peter Dinklage] wordt afgetuigd en verliest zijn oog) en slaat de plank ook op de meeste andere fronten mis. Penelope [Christina Ricci] heeft weliswaar een wat vreemde neus, maar is absoluut niet zo afschrikwekkend dat je van schrik van één hoog uit het raam springt. Catherine O'Hara schmiert er het meest op los als Penelopes beschermende moeder en Richard E Grant verdient een veel betere rol. Alleen Dinklage scoort een dikke voldoende als de journalist die vastbesloten is een foto te verkrijgen van de mysterieuze Penelope. Het is karige compensatie, helaas.

Het sterke acteerwerk van Watts en het puike werk van dierentrainer Graham Ware Jr. (die 10 verschillende vogels gebruikte voor de rol van Penguin) houden deze sentimentele draak, inclusief veelvuldig terugkerend stemmig pianomotiefje, drijvende. Het op ware feiten gebaseerde drama betreft de familie Bloom die enorm worstelt met het feit dat de energieke, sportieve moeder Sam [Naomi Watts] tot aan haar middel permanent verlamd is geraakt na een noodlottig ongeval tijdens een vakantie in Thailand. Vader Cam [Andrew Lincoln] probeert voor iedereen de moed erin te houden, maar Sam is doodongelukkig en oudste zoon Noah [Griffin Murray-Johnston] kampt met een enorm schuldgevoel. Op een dag vindt Noah een gewonde merel die niet meer kan vliegen. Hij mag het beestje, dat de naam Penguin krijgt, thuis verzorgen totdat het weer kan vliegen. Je hoeft geen drie keer te raden om te weten hoe dit verder verloopt. Volstrekt voorspelbaar tranendal dus, maar Rachel House brengt gelukkig wat leven in de brouwerij als een doortastende kayak-instructeur.

De cynische, gedesillusioneerde Tom Mitchell [Steve Coogan] is na veel omzwervingen net door schoolhoofd Buckle [Jonathan Pryce] aangenomen op het tweetalige Argentijnse St.-George’s College wanneer de school door de militaire coup van 1976 noodgedwongen moet sluiten. Hij besluit af te reizen naar Uruguay met de twee vrienden die hij heeft gemaakt: zijn Finse collega [Björn Gustafsson] en een pinguïn die hij tijdelijk verzorgde om indruk te maken op de vrouw [Julia Fossi] die hij hoopte verleiden en die niet meer van zijn zijde wil wijken. Dankzij de pinguïn krijgt Tom spontaan aanspraak van voorbijgangers en begint hij zich open te stellen voor de wereld. En voor het leven. Coogans is een meest van het understatement, zowel als komiek als acteur en speelt hier een van de beste rollen uit zijn carrière. Cattaneo laat zich bovendien niet verleiden om de schattigheid van de pinguïn uit te melken en zorgt er zo voor dat deze potentiële sentimentele draak een buitengewoon ontroerend komisch drama wordt. Gebaseerd op de memoires van Tom Mitchell waar hij aan begon toen hij zijn eigen filmbeelden (waarmee de film eindigt) van de pinguïn terugzag.

De doortastende lerares Hildegarde Withers [Edna May Oliver] maakt voor het eerst haar opwachting in dit luchtige misdaadmysterie. Ms Withers is met haar leerlingen op excursie in het New York Aquarium wanneer ze een zakkenroller weet aan te houden. Wanneer Inspecteur Oscar Piper [James Gleason] de dief komt arresteren, valt het lichaam van effectenmakelaar Gerald Parker [Guy Usher] in het pinguïnbad. De meest logische verdachte is Philip Seymour [Donald Cook], die niet alleen verliefd is op mevrouw Parker [Mae Clarke], maar Gerald even daarvoor heeft neergeslagen. Uiteraard blijkt het wat ingewikkelder in elkaar te zitten en ziet Ms Withers zich genoodzaakt om zich te bemoeien met het onderzoek.

Goedkoop gemaakt moordmysterie moet het vooral hebben van de twee hoofdrolspelers en de chemie tussen Oliver en Gleason compenseert gelukkig voor het niet altijd even overtuigende plot. Het is weliswaar niet zo moeilijk om te raden wie de dader is, maar er valt tussen neus en lippen door voldoende te gniffelen in deze pretentieloze, onderhoudende film.

Kinderen zullen zich vergapen aan en vermaken met de lotgevallen van Steve en Adèle die elkaar ontmoeten in de paartijd en die we volgen totdat ze zich in de winter weer in zee begeven. Volwassenen zullen zich wellicht afvragen waarom DisneyNature opnieuw meent te moeten neerzetten als komische, schattige figuren die net zo denken en doen als mensen. Zoals altijd prachtig gefilmd door het geduldige team onder leiding van Fothergill en Wilson, maar laat deze dieren in hun waarde.

De pinguïns uit de voorgaande 3 Madagascar¬-films waren populair genoeg voor een langlopende televisieserie en hadden het beter bij het format van aflevering van een kleine 25 minuten kunnen houden. In deze vermoeiende film maken we kennis met Dr. Octavius Brine [John Malkovic], de ster van het waterpaviljoen in The New York Zoo tot de pinguïns zijn plaats innamen. Nu wil deze doorgeslagen octopus de wereld vernietigen en proberen Skipper [Tom McGrath], Kowalski [Chris Miller], Private [Christopher Knights] en Rico [Conrad Vernon] met hulp van geheime agenten Classified [Benedict Cumberbatch], Eva [Annet Mahendru] en Short Fuse [Ken Jeong] van ‘The North Wind’ die plannen te dwarsbomen. Meer een serie sketches dan een verhaal waardoor het het niveau van de Madagascar-films niet ontstijgt. De opening, met Werner Herzog als een documentairemaker, is het hoogtepunt van deze matige animatiefilm.

Vier jaar geleden slaagden broers Jung Seok [Gang Dong-won] en Chul-min [Kim Do-yoon] erin om per boot vanuit Busan te ontsnappen aan het in Korea ontstane virus dat mensen in levensgevaarlijke zombies veranderd. Wantrouwen jegens Koreanen maakt het ze onmogelijk om een nieuw bestaan op te bouwen. Daarom gaan ze in op een aanbod voor 2,5 miljoen Amerikaanse dollar per persoon als ze een vrachtwagen met $ 20 miljoen aan boord van het Koreaanse schiereiland (Peninsula) naar Hong Kong kunnen halen. Met hulp van twee huurlingen ondernemen ze de gevaarlijke reis. Waardig vervolg op het briljante Train To Busan (met andere personages) is een knappe mix van actiehorror, familiedrama en satire. Jammer dat Yeon in de finale vervalt in het cliché van een door CGI gedomineerde autoachtervolging en goedkoop melodrama.

Natuurlijk ziet de toen 20-jarige Liza Sips er te oud uit om een meisje van zestien te spelen. En ja, er lopen wat karikaturale personages rond. De overdaad aan matige popdeuntjes, zeker in de tweede helft van de film, doen bij volwassenen wellicht ook de tenen krommen. Maar het verhaal van de band die ontstaat tussen Lisa [Sips], wiens paard pas is gestorven, en het paard Shadow, dat getraumatiseerd is na een ongeluk waarbij zijn eigenaar om het leven is gekomen, weet op fraaie wijze zware thema's als rouwverwerking, schuld en niet te vergeten de onuitwisbare band tussen paard en berijder te verwerken in een film die paardenliefhebbers waarschijnlijk niet onberoerd zal laten. Het ontspannen spel van Tanja Jess en Rick Engelkes als de volwassenen is een plus, maar de film wordt gestolen door Rakker, de Shetlandpony. Steven de Jongs prima regie en fraai camerawerk van Richard van Oosterhout zorgen ervoor dat dit een film is die de doelgroep (vooral lezers van het tijdschrift Penny die de film produceerde en waarnaar de film is vernoemd) uitstekend bediend.

Toegegeven, ik heb geen minuut van de serie gezien. Maar dat is niet nodig om een abominabel scenario te herkennen dat afwisselend onbedoeld hilarisch en tenenkrommend melodramatisch is. De proloog zet de toon: de vrouw van een Mexicaanse kartelleider wacht tot de doodskist in de hal van hun villa staat om zich vervolgens, in het bijzijn van haar twee jonge dochters, een kogel door de kop te jagen. Vervolgens zien we dat Carmen [Monic Hendrickx] in Canada is beland en daar een anoniem leven leidt als serveerster in een wegrestaurant. Na de eerste van veel vergezochte, vaak belachelijke wendingen. wordt Carmen gedeporteerd naar Nederland om terecht te staan voor misdaden waarvoor, zo geeft de detective die haar schijnbaar al jaren op de hielen zit, ze geen direct bewijs hebben. Hopen op een bekentenis dus, maar er zijn buitenlandse criminelen die daar een stokje voor willen steken.

Mij bekroop al snel het gevoel dat ik naar een Nederlandse tegenhanger van The Naked Gun zat te kijken, want het idiote script wordt volstrekt serieus gespeeld door de behoorlijk doorgewinterde cast. Probeer je lachen maar eens in te houden wanneer Carmens advocaat een video toont die niemand anders mag zien, vooral de politie niet. Wellicht is de gevangenis niet de meest handige plaats om die boodschap over te brengen, toch? Maar het absolute hoogtepunt komt in de finale wanneer Aad Peeters een cameo maakt als Bulletje, was het haast onmogelijk om mijn lachen nog langer in te houden. Toch bleek ik over voldoende doorzettingsvermogen te beschikken om de 3 (!) zwakke eindes te 'mogen' aanschouwen. Ik mag hopen dat de serie aanzienlijk betere scenaristen had, anders is het zeer treurig gesteld met het Nederlandse TV-publiek. Een serieuze kandidaat voor slechtste film van het jaar.

Door een schietpartij na een overval op een restaurant krijgen de vier voortvluchtige daders panne. Ze kloppen betrokken bij een occult ritueel dat volgens een aantal regels moet verlopen. Het meest heikele punt: alleen een menselijk offer kan een dodelijke aanval door een demon voorkomen. Goedkoop, slecht geacteerd en saai.

Spencer Tracy is altijd het bekijken waard, maar dit behoort niet tot de hoogtepunten uit zijn imposante oeuvre. Hij speelt Jim Curtayne, een advocaat wiens carrière in het slop is gekomen door zijn verslaving aan alcohol. Hij drinkt weliswaar niet meer, maar neemt geen grote strafzaken meer aan omdat hij bang is dat hij door de druk die dat met zich meebrengt opnieuw aan de drank raakt. Wanneer John O'Hara [James Arness] voor het gerecht moet verschijnen op verdenking van moord weten zijn ouders [Arthur Shields, Louise Lorimer], die geen andere advocaat kunnen betalen, Jim - een goede kennis - toch over te halen om de zaak op zich te nemen. Tegen beter weten - en het advies van zijn zorgzame dochter [Diana Lynn] - in werpt Jim zich op de rechtszaak, maar komt daarbij voor onaangename verrassingen te staan.

Het verloop van de rechtszaak is niet geheel geloofwaardig en de ondersteunende cast is te zwak om deze film boven het gemiddelde te doen uitsteken.

Wanneer striptekenaar en literatuurdocent Will [Jermaine Clement] ontdekt dat echtgenote Charlie [Stephanie Allynne] een affaire heeft met Gary [Michael Chernus], beseft hij dat hij zijn leven om zal moeten gooien. Hij worstelt met de dagelijkse dingen en de gedeelde voogdij over zijn tweelingdochters [Aundrea en Gia Gadsby]. Dan brengt een bewonderende leerling [Jessica Williams] Will in contact met haar moeder [Regina Hall]. Het scenario van Strouse blinkt uit in het neerzetten van (in dit genre) unieke, maar authentieke personages en begrip voor alle betrokkenen. De zusjes Gadsby zijn iets te schattig om waar te zijn, maar vooral Clement en Hall halen het optimale uit hun uitstekend geschreven rollen in deze onderkoelde, maar zeer vermakelijke romantische komedie.

Poppy [Emily Bader] en Alex [Tom Blyth] gingen als tieners ieder jaar met elkaar op vakantie als vrienden. Ze verloren elkaar uit het oog, tot Poppy’s broer David [Miles Heizer] en zijn verloofde Nam [Tommy Do] uitnodigen voor hun huwelijk. We ontdekken de voorgeschiedenis van tegenpolen Poppy en Alex aan de hand van flashbacks (waarin ze geen spat veranderen) van de vakanties van de neurotische, extraverte Poppy en de terughoudende, harkerige David in deze voorspelbare, vaak overdreven geacteerde romkom. Molly Shannon spant de (negatieve) kroon als Poppy’s bemoeizuchtige moeder. Dat is Cameron uit Ferris Bueller’s Day Off als Poppy’s vader.

Jennifer Garner is Above the Law, Hard to Kill en Out for Justice in deze volstrekt humorloze, vaak ronduit wrede wraakfilm met een bijzonder dubieus slot. Jennifer Garner beschikt zonder enige twijfel over meer acteertalent dan Steven Seagal, maar het kan haar toch niet ontgaan zijn dat dit een leeghoofdige actiefilm is? Ze speelt haar rol als supermoeder, die vijf jaar na de moord op haar man en dochter opduikt om het hele drugskartel (en een paar corrupte officials) in haar ééntje om zeep te helpen, echter alsof het een melodrama betreft. Regisseur Pierre Morel lijkt het vroege werk van Seagal wél gezien te hebben, getuige de casting van Juan Pablo Raba als drugscrimineel Diego Garcia. Die lijkt namelijk als twee druppels water op Richie Madano in Out For Justice! De actie in deze film, die bij deze genomineerd is voor Slechtste Filmtitel Van Het Jaar. is ronduit teleurstellend: pas in de finale is er sprake van enige tegenstand, tot die tijd verhoogt Super Mom de bodycount door de karikaturale schurkjes in hoog tempo neer te knallen. Lafjes dus, maar vooral saaitjes...

Paolo [Edoardo Leo] ontdekt dat hij al op jonge leeftijd lijdt aan Alzheimer, maar verzuimt dit zijn zoontje Mattia [Javier Francesco Leoni] te vertellen. Geen verhaal, slechts een serie anekdotes die tonen hoe Paolo herinneringen op een andere manier probeert vast te leggen en hoe Mattia en zijn moeder [Teresa Saponangelo] er het beste van maken. Hier en daar amusant, maar erg episodisch en persoonlijke of fysieke ontwikkeling beperkt zich tot het laatste kwartier. Geïnspireerd door Mattia Piccollio, die op twaalfjarige leeftijd een hoge onderscheiding kreeg vanwege de hulp die hij zijn vader verleende.

Begint met een goedkoop en amateuristisch gefilmde schermutseling in een opvallend rustig Djakarta en eindigt met de aanslag waar hoofdpersonen Isa [Chicco Jerikho] en Hazil [Jerome Kurnia] zich in de tussenliggende 100 minuten op voorbereiden. Die voorbereiding bestaat overigens vooral uit seks met Fatimah [Ariel Tatum] en/of Mayang [Imelda Therinne], het roken van tabak of meer geestverruimende middelen, pingelen op de piano of viool en rondhangen in een opvallen leeg grand café. Een slaapverwekkend en (dus) nauwelijks uit te zitten fiasco.

Zeus [Sean Bean] beschuldigt Poseidon [Kevin McKidd] ervan dat diens zoon de bliksem heeft gestolen. Om een bloederige strijd tussen deze broers te voorkomen moet Poseidons zoon zich verantwoorden, maar die bevindt zich op Aarde en leeft als een gewone tiener, zonder te weten dat hij een halfgod is. Percy Jackson [Logan Lerman] is dan ook met stomheid geslagen wanneer hij de zoon van Poseidon blijkt te zijn en dat zijn familie- en vriendenkring bestaat uit mensen die hem bewaken. Wanneer Percy zijn onschuld betuigt, krijgt hij 14 dagen om de bliksem alsnog te vinden en een oorlog te voorkomen. Hij krijgt hulp van Luke [Jake Abel], die hem traint, en krijgt tactische hulp van Annabeth [Alexandra Daddario]. Luchtig, amusant niemendalletje met een hoop spektakel, een aangename cast (met onder anderen Steve Coogan als Hades, die verdacht veel weg heeft van Frank Zappa). Vervolg: Percy Jackson: Sea of Monsters.

Camp Half-Blood, waar Percy Jackson [Logan Lerman] en andere halfgoden wonen en trainen, werd lange tijd beschermd door een onzichtbare barrière. Nu is de grond daar om onverklaarbare redenen zo vergiftigd dat het kamp blootstaat aan allerlei gevaren. Een delegatie van het kamp doet daarom een poging om het Gulden Vlies te vinden, zodat ze de barrière kunnen herstellen. Maar ze krijgen concurrentie van Luke [Jake Abel], die met enkele andere afvallige halfgoden het Gulden Vlies in handen wil krijgen om de macht van de Goden over te nemen. De race tegen de tijd brengt ze naar de Sea of Monsters, ook bekend als de Bermuda Driehoek, waar het ene na het andere gevaar op ze wacht. Routinematig vervolg op het origineel komt het beste tot zijn recht op het grote scherm, want het moet het vooral hebben van een hoop special effects aan aanverwante herrie. Daarbij helpt het natuurlijk niet dat de kwaliteit van de CGI nogal wat te wensen overlaat en dat de pogingen tot humor volledig mislukken.

De lotgevallen van een groep hulpverleners ergens in de Balkan in 1995 waar alles en iedereen een potentiële bedreiging is. De Puerto Ricaanse Mambru [Benicio Del Toro] en de Albanese Damior [Fedja Stukan] proberen een ongeïdentificeerd lichaam uit een put te halen en krijgen hulp van de Amerikaanse B [Tim Robbins] en de Française Sophie [Mélanie Thierry]. Zwartkomische satire scoort punten wanneer het zich richt op de interactie met plaatselijke bevolking. Wanneer de aandacht meer uitgaat naar de onderling e verhoudingen en relaties is het een stuk minder interessant.

Hirayama [Kôji Yakusho] werkt als schoonmaker van openbare toiletten in Tokio. Hij doet zijn werk uitstekend en geniet ondertussen van zijn twee grote passies: het luisteren naar rockmuziek uit de jaren 60 en 70 en het bekijken en fotograferen van bomen. Tijdens zijn werk vermijdt hij contact, ook met zijn veel jongere collega Takashi [Tokio Emoto]. In het restaurant van zangeres Mama [Sayuri Ishikawa] praat hij met generatiegenoten over de goede ouwe tijd. Deze afgeschermde routine wordt verstoord door twee vrouwen. De kennismaking met Takashi’s zwijgzame vriendin Aya [Aoi Yamada], die gefascineerd is door Hirayama’s muziek (en de bijbehorende cassettebandjes), en de komst van zijn nichtje Niko [Arisa Nakano]. Meditatief, optimistisch drama leverde Yakusho een Gouden Palm op voor Beste Acteur, maar dat is vooral de verdienste van Wim Wenders, die met behulp van het schitterende camerawerk van Franz Lustig en de montage van Toni Froschhammer toont wat Hirayama denkt en voelt. De tweede helft is voortreffelijk en e slotscène is prachtig, jammer dat het eerste uur zo ontzettend langdradig is.

Zowel Jen [Natalie Clark] als Bob [Kenny Boyle] hebben net een relatie achter de rug wanneer ze door een sneeuwstorm gedwongen worden om een kamer te delen in een pub in een kleine Schots dorpje. Uiteraard bevinden zich daar de nodige excentrieke, maar sympathieke gasten en is er geen enkele twijfel over hoe dit afloopt. Jen en Bob lopen zonder jas door het besneeuwde Schotse landschap. Wat een bikkels! Hallmark maakt dit soort films aan de lopende band en het is louter aan Clarks charmante spel te danken dat dit niet een totale ramp is. Boyle is namelijk volstrekt kleurloos.

Wegens psychologische problemen heeft celliste Charlotte [Allison Williams] haar droom om tot de wereldtop te horen moeten opgeven. Via haar voormalige mentor [Steven Weber] ontmoet ze Elizabeth [Logan Browning], de nieuwe celloster aan het firmament. Er lijkt sprake van wederzijds respect, een vriendschap, en zelfs meer. Maar er zit een gruwelijk addertje onder het gras dat Shepard stapsgewijs onthult door regelmatig (letterlijk) de tijd terug te draaien. Zo zet hij eerdere gebeurtenissen in een ander daglicht in een originele, maar iets te bizarre horrorfilm die de gruwelen onvoldoende motiveert. Al hoeft dat niet voor iedereen een bezwaar te zijn, zolang er maar bloed vloeit. En dat gebeurt in ieder geval.

Je kunt je natuurlijk afvragen waarom deze mensen besluiten mee te doen aan dit spelletje als het aannemelijk is dat een geheim dat ze proberen te verbergen daardoor niet langer meer geheim zal blijven. Maar de slotscène van dit zeer goed geregisseerde komische drama (het begin als komedie maar loopt uit op drama) suggereert dat we hier te maken hebben met een 'wat als'-opzet. Zeven vrienden (drie koppels en één wiens partner ziek thuis zit) komen samen voor een etentje in een appartement van waaruit ze de aanstaande maansverduistering kunnen bewonderen. Er wordt volop gelachen totdat één van hen concludeert dat de mobiele telefoon een soort 'zwarte doos' is geworden die alle informatie over de eigenaar bewaart, inclusief diens geheimen. De vrienden dagen elkaar uit om gedurende de avond elk binnenkomend bericht of telefoontje met de groep te delen, maar dat leidt tot onbedoelde, vaak pijnlijke onthullingen die de onderlinge relaties flink onder druk zetten.

Het is weliswaar een wat vergezocht concept en de onthullingen zijn zo nu en dan wat melodramatisch, maar onder de regie van Paolo Genovese (die mede verantwoordelijk is voor het scenario) is het spel van de acteurs zo natuurlijk en de timing van de reacties zo uitgekiend, dat je je gemakkelijk laat meeslepen in de emoties van dit uiterlijke menselijke drama dat relevante vragen opwerpt over de rol van social media, en niet per sé op een negatieve manier.

"You're just going through a period of adjustment", zo verzekert Ralph Bates [Tony Franciosa] het bikkelende, kersverse echtpaar George [Jim Hutton] en Isabel Haverstick [Jane Fonda] meerdere keren. Van een verfilming van een toneelstuk van Tennessee Williams (A Streetcar Named Desire, Cat On A Hot Tin Roof) zou je een veel serieuzere toon verwachten, maar hij blijkt ook uitstekend om te kunnen gaan met komisch materiaal. Uiteraard is er erg veel dialoog en moet George Roy Hill alle registers open trekken om de film open te breken. Hij slaagt daar prima in en hoewel Fonda's vertolking op het randje van karikatuur zit, contrasteert haar spel uitstekend met die van Jim Hutton. Je snapt waarom de twee zoveel met elkaar ruziën, ook al gaan die ruzies vaak nergens over. Maar gaat dat niet zo in ieder huwelijk? Veel belangrijker nog: het is voor de kijker een bijzonder aangenaam schouwspel.

Charlie [Logan Lerman] is een introverte tiener die op school probeert zo weinig mogelijk op te vallen, mede omdat hij kampt met een negatief zelfbeeld. Dan raakt hij bevriend met Patrick [Ezra Miller] en valt hij voor diens zus Sam [Emma Watson]. Voor het eerst voelt hij zich ergens thuis, ook al blijft hij het lastig vinden om zich meer open te stellen. Geleidelijk ontdekken we waarom hij zijn emoties zo krampachtig probeert te verbergen. Een tienerfilm zonder karikaturen of de hokjesgeest die vooral tienerkomedies verpest. Dit is een diep gelaagd psychologisch drama met drie charismatische personages die elk een indringend, persoonlijk verhaal hebben. Iedere rol is nauwkeurig uitgewerkt en Chbosky (die hier zijn eigen boek verfilmd) kiest nooit voor de gemakkelijke weg. Een buitengewoon volwassen tienerdrama waarin Watson haar imago uit Harry Potter ver achter zich liet en Miller zijn talent bevestigde. Afgezien van de titelrol in Percy Jackson: Sea Of Monsters is er van Lerman weinig vernomen. Zowel door (tiener)publiek als door critici geprezen en een van de beste films over tieners van de 21 eeuw.

Claudia [Hilde Dalik] was zwanger toen ze Andre [Noel Czuczor] achterliet in Tsjechoslowakije om een leven op te bouwen in Oostenrijk. Ruim tien jaar later heeft ze onder de valse naam Petra Hoffmann een stabiele relatie met Josef [Simon Schwartz] en is haar dochter Claudia [Hilde Dalik] een getalenteerde pianist. De rust wordt doorbroken door een telefoontje van Andrej die meldt dat hij na een periode van gevangenschap is vrijgelaten en dat hij zijn dochter wil zien. Perla laat zich pas overhalen om terug te keren naar haar geboorteland wanneer Andrej haar toevertrouwt dat hij ongeneeslijk ziek is. Het is midden jaren 80 dus die terugkeer zit vol gevaren. Makarová maakt onvoldoende duidelijk waarom Perla bereid is haar eigen veiligheid en dat van haar dochter op het spel te zetten voor een man met wie ze het contact jarenlang bewust heeft vermeden. Dat manco maakt het moeilijk om mee te leven met de gevolgen van die keuze en in de ontwikkeling van de driehoeksverhouding tussen Perla, Josef en Andrej.

Hoewel er absoluut zwartkomische elementen zijn in deze biografische film over hoe de aan heroïne verslaafde scenarioschrijver Jerry Stahl zich desondanks nog jarenlang overeind wist te houden in Hollywood, laat Ben Stiller zien dat hij in ooit in staat was om dramatische rollen met overtuiging te spelen. David Veloz besteedt veel aandacht aan het drugsgebruik en de directe fysieke gevolgen daarvan en Ben Stiller is ook in deze scènes zeer overtuigend. De momenten waarop hij, zwetend en volledig van de wap, zijn vaak waanzinnige ideeën pitcht zijn ongemakkelijke momenten, ook al omdat zijn collega's zich totaal niet lijken te (willen?) realiseren dat Jerry zo high is als een Vlaamse papegaai! Het scenario gebruikt een ontmoeting met de aantrekkelijke, eveneens verslaafde Kitty [Maria Bello] als framework voor een serie flashbacks. Die episodische benadering betekent dat er weinig dramatische opbouw is waardoor het nooit zo meeslepend wordt als het had kunnen zijn.

Vlak voor haar 18e verjaardag merkt Jonny Baptiste [Kiah McKirnan] dat ze voor een grote verandering staat. Haar vader [Tim Hopper] weet dat Jonny beter af is bij haar tante Hildie [Alicia Silverstone], die haar helpt om een bijzondere gave die aan alle vrouwen van de bloedlijn wordt doorgegeven, te beheersen en nuttig te gebruiken. Heeft natuurlijk ook weer z’n nadelen, waarvan akte. Reeder komt met wat aardige ideeën, maar werkt die slecht uit en komt niet verder dan een paar smerige, maar vooral veel wazige scènes in een horrorfilm die van alles oproept, maar geen spanning. Alleen al in de proloog herkende ik elementen uit Halloween, Friday The 13th, The Dentist en Manhunter!

Omschreven als een 'real life fantasy' is dit een in vergetelheid geraakte poging van Walt Disney om een nieuw soort film te maken. Negen cameramannen waren verantwoordelijk voor de fotografie van de lotgevallen van eekhoorn Perri, vanaf haar geboorte door de verschillende seizoenen heen, tot aan 'Together Time'. Hoewel de montage niet altijd overtuigt, is editor Jack Atwood er wel in geslaagd om een verhaal te vertellen dat afwisselend dramatisch, luchtig en bijzonder spannend is - en verdacht veel weg heeft van Bambi! De sentimentele liedjes maken het behoorlijk gedateerd, maar de droomsequentie is het artistieke hoogtepunt en heeft de tand des tijds goed doorstaan. Het opgewekte commentaar van Winston Hibler staat in schril contrast met enkele tragische scènes die niet geschikt zijn voor de allerkleinsten, maar de filmmakers experimenten hier met een vorm die de standaard is in moderne natuurdocumentaires en decennia later meesterwerken als Earth en Blue Planet zou opleveren.

Dit pretentieuze (want in zwart wit gefilmde) vermeende sociale drama begint met een gesprek tussen mensen die klagen over Rita, de hond van manusje-van-alles Sebastian [Daniel Katz] die schijnbaar de hele tijd jankt. Rita komt gedurende de rest van de film veelvuldig in beeld, maar is het toonbeeld van rust. Sebastian neemt zijn hond mee naar al zijn klusjes en dat wordt hem niet altijd in dank afgenomen. Niet dat het scenario verder gaat dan een lichte vermaning, want Katz is niet van plan om al het oeverloze geouwehoer (zo nu en dan vermengt met wat milde maatschappelijke kritiek) te verpesten met iets wat ook maar lijkt op een verhaal. Duurt nog geen 75 minuten, maar ik had drie pauzes nodig om deze ondraaglijk saaie film uit te zitten.