Perpetrator (2023)

Vlak voor haar 18e verjaardag merkt Jonny Baptiste [Kiah McKirnan] dat ze voor een grote verandering staat. Haar vader [Tim Hopper] weet dat Jonny beter af is bij haar tante Hildie [Alicia Silverstone], die haar helpt om een bijzondere gave die aan alle vrouwen van de bloedlijn wordt doorgegeven, te beheersen en nuttig te gebruiken. Heeft natuurlijk ook weer z’n nadelen, waarvan akte. Reeder komt met wat aardige ideeën, maar werkt die slecht uit en komt niet verder dan een paar smerige, maar vooral veel wazige scènes in een horrorfilm die van alles oproept, maar geen spanning. Alleen al in de proloog herkende ik elementen uit Halloween, Friday The 13th, The Dentist en Manhunter!

Oef...ik denk dat schrijver-regisseur Jennifer Reeder een beetje de weg kwijt is geraakt. Haar eerste film vond ik een erg goede maar de vorige en deze...ging ze nu werkelijk...één of andere plotje over vermiste jonge vrouwen opvoeren om met veel vaagheid dit dik bovenop liggend coming-of-age-verhaal te tonen? Het begint met Jonny Baptiste, een tiener die vlak voor haar 18e verjaardag, naar haar vreemde tante Hildie wordt gestuurd en dan een metamorfose genaamd Forevering ervaart. Zucht...tienermeisjes-angst en menstruatiebloed want oh meiden hebben het moeilijk omdat hun lichaam veranderd en jongens/mannen snappen dat niet... Tja 100 minuten volslagen onzin waarbij absurditeit boven inhoud wordt geplaatst. De film faalt vooral door een gigantische mengeling van ideetjes: fantasie, bovennatuurlijke iets, girlpower, volwassen worden, familiedrama, seriemoordenaar. Maar verder dan een simplistische boodschap, kwam het niet. Men denk dat met een overvloed dit wel horror zou moeten zijn....maar meer dan iemand die door eigen vaagheid de weg kwijt is geraakt, zag ik niet in de film

Vervelende horrorfilm, met name door het intens onsympathieke hoofdpersonage van Kiah McKirnan. Mocht het iemand zijn die langzaam mentaal en fysiek met haar personage meegroeit, dan was dat enigszins te vergeven. Nu kijk je voor 101 minuten lang tegen een irritant en verwend figuur aan, waardoor de film direct nadeel kent met de binding tussen de personages. In ieder geval compenseert regisseuse Jennifer Reeder dat tot op zekere hoogte met wat aardige concepten, ook al worden de meeste nogal rommelig uitgewerkt. De horror wordt gedurende het eerste uur redelijk beperkt gehouden en kent vooral aanwezigheid via de ondertoon, maar eenmaal deze dan echt naar buiten komt kantelt de film volledig. Soms is het roer omgooien voordelig bij dergelijke horrorwerkjes, maar in dit geval sluit het nauwelijks aan bij de opbouw. Het wekt al bij al de indruk dat twee verschillende scenario's te haastig op elkaar werden aangesloten. Op visueel vlak verder redelijk experimenteel en kleurrijk (waarvoor extra krediet), maar uiteindelijk vormt Perpetrator een vermoeiende zit.