Piccolo Corpo (2021)

Visuele roadmovie waarin een moeder haar doodgeboren baby brengt naar een kerkje in de bergen om de baby terug tot leven te wekken om gedoopt te kunnen worden.

Zulke toevluchtsoorden hebben werkelijk bestaan: respite sanctuaries. Q&A met regisseuse Laura Samani: ze werd geinspireerd door een schilderij The Bad Mother ( divisionist painting, schilder Giovanni Segatini ), alhoewel de tocht 4 dagen duurt heb je zowel winter als zomerscenes, dat is te verklaren door de corona lockdown, de filmopnames begonnen in januari 2020, werden dan door de lockdown 8 maanden stilgelegd en werden uiteindelijk afgerond op valentijnsdag 2021 ( 14 februari ). Er was geen budget voor regenmachines, dus het weer dat je ziet is echt. Dialecten waren verboden in Italie in de grensstreken tijdens de fascisme periode.

De film deed mij wat denken aan Dead Man (1995) en Indivisibili (2016) ( ook een Italiaanse film met een soort processie achtige scene ) en Los Que Vuelven (2019) ( Argentijnse horrorfilm ). De shaky cam scenes waren eerder storend maar de film was spannend tot het einde en de Q&A voegde wel iets toe aan de filmbeleving.

Italië, 1900. Wanneer de plaatselijke pastoor weigert de doodgeboren dochter van Agata [Celeste Cescutti] te dopen en een naam te geven, verlaat Agata haar eiland voor een voetreis naar het Noord-Italië waar een kerkgemeenschap zou zijn die haar kind korte tijd tot leven kan wekken zodat het alsnog gedoopt kan worden. Onderweg ontmoet ze Lynx [Ondina Quadri], die belooft haar te helpen haar doel te bereiken. Het eerste half uur zit vol langdurige, zinloze shots en verloopt verschrikkelijk traag. Daarna komt het opeens op gang (en dat is de enige reden waarom dit niet de laagst mogelijk waardering krijgt) maar helaas verzandt het al gauw weer in zich tergend traag voortslepende nietsigheid. Een filmmaker met een beetje gezond verstand had dit gemakkelijk in de helft van de tijd kunnen afdoen.

Vond ik niks langdradig aan hoor.

Interessant wat onderwerp betreft over een doodgeboorte in het ultraconservatieve en religieuze Italië rond 1900. Het waren toen nog Middeleeuwse dogma’s om doodgeborenen die niet gedoopt konden worden weg te schrijven naar het voorgeborchte (niet te verwarren met het vagevuur). De toestand van deze kinderen, en alle personen met een vergelijkbare status, verblijvend in de voorhel, werd gedacht als een staat van natuurlijk geluk, niet verstoord door enige droefenis om het verlies van hemelse glorie.

De uitwerking zelf vond ik maar matig. De locatie is erg troosteloos en armtierig. Hoewel de vegetatie wat wijzigt door de trektocht wordt dit doorgetrokken naar de gehele film. Het zet ook de toon van de film: deprimerend en weinig hoopgevend. Niet de associatie die je met Italië zou leggen dus.

Het tempo is laag met lange shots met weinig dialogen. Repetitief ook. Toch blijft de film onderhoudend en met zijn beperkte speelduur nog net prima om niet af te glijden. Interessant was de tussenpassage rond de idee van de minnen, want ja, Agata produceert uiteraard melk.

Er mocht misschien net wat meer schwung in de film gezeten hebben. Cinematografie wel OK, zeker wat de mooie shots op het einde in het meer. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Veel meer dan het op zich trieste verhaal maakt dit regiedebuut van Laura Samani vooral indruk door het fraaie camerawerk in de spectaculaire omgeving van het grensgebied tussen Italië en Slovenië. Het einde had van mij niet gehoeven.

Geen hoogstaande cinema maar meer een samenraapsel van amateur toneelstukjes die als los zand een verhaal uitdragen. De enige beklijvende delen waren de bergmeer-scenes, zowel onder als boven water. Kortom, een film die met horten en stoten naar een einde hinkt.

O ja, ik vergeet bijna die naaktscène, die heel naturel op het scherm verscheen !