Pisnicht: The Movie (2019)

Wat een onzin. Bij de bonobo’s doet iedereen het met iedereen. Kinderen incluis. Gaat prima met die soort. Daarbij kun je als je een man hebt gezoend (als man) nog steeds een vrouw bezwangeren.

Maar wij zijn geen bonobo's. En ja, bisexualiteit komt ook bij mensen voor maar in algemene zin kun je zeggen dat dat niet de meest effectieve manier van voortplanten is.

In algemene zin kan je ook zeggen dat het misschien niet zo erg zou zijn moesten we als soort ons wat minder voortplanten. Het is namelijk niet zo dat we momenteel op uitsterven staan.

Zo is homosexualiteit misschien wel eerder een oplossing voor een probleem dan dat het zelf een probleem zou zijn.

Klopt. Al denk ik dat de aarde het probleem dat de mens heet uiteindelijk wel oplost.

Vraagje: waarom worden vrouwen zo oud terwijl ze - net als homo's - na hun overgang rond hun 50ste geen kinderen meer kunnen krijgen? Waarom staat de natuur toe dat er onvruchtbare vrouwen rondlopen?

Het antwoord op deze vraag is waarschijnlijk dezelfde als het antwoord op de vraag waarom er homo's bestaan vanuit biologisch perspectief: de soort heeft grotere overlevingskansen als niet iedereen alsmaar bezig is met zich voort te planten maar die andere zaken kunnen opknappen die een samenleving nodig heeft zoals - in het geval van onvruchtbare oma's - het zorgen voor de kleinkinderen terwijl papa en mama voedsel bijeen scharrelen. Misschien zorgt de natuur voor homo's omdat die hun handen vrij hebben om bv. als filosoof-koning het land te besturen (een idee dat Plato zou aanspreken ).

Ik zie totaal niet hoe biseksualiteit voortplanting in de weg zou zitten. Daarbij gaat de wereld ten onder aan de hoeveelheid mensen. Dus een paar generaties homofilie is meer dan welkom.

Edit: Wat Onderhond zegt...

Oma's hebben hun taak wat dat aangaat al volbracht en dragen door zorg te verlenen en taken uit handen te nemen nog steeds hun steentje bij. Kunnen pa en ma er nog een bijnemen.

Ik heb trouwens ooit gelezen dat homo's over een genmutatie beschikken. Vrouwen met dat specifieke gen hebben een streepje voor bij mannen en krijgen gemiddeld meer kinderen, maar baren tegelijkertijd vaker homoseksuele nakomelingen.

@basto

Als pakweg de helft van al het zaad in een onvruchtbaar persoon verdwijnt dan lijkt mij dat niet erg efficiënt. Ik denk in ieder geval niet dat iemand een onderneming begint om vervolgens de helft van z'n waar in de prullenbak te mieteren.

Dat de aarde op dit moment onder de mens lijdt is moreel gezien verwerpelijk maar daar heeft onze natuur/instinct geen boodschap aan. Pas wanneer de aarde ten onder gaat (dreigt te gaan) aan een plaag en ingrijpt (is ook de natuur), volgen biologische aanpassingen. Of de soort in kwestie, in dit geval het zoogdier de mens, sterft gewoon uit.

Mijn voorzichtige schatting is dat dat ingrijpen van de aarde nog een paar honderd jaar duurt voordat eea echt gevolgen gaat hebben voor ons als soort. Eventule biologische aanpassingen mbt onze soort laten uiteraard nog veel langer op zich wachten. Eerst moet de mensheid maar eens zien de aankomende 1000 jaar te overleven.

Het credo zou niet moeten zijn 'red de aarde', want de aarde en haar klimaat redden zichzelf echt wel totdat de zon sterft en dat duurt nog wel even. Het is het zoogdier de mens die het risico loopt ten onder te gaan aan zn eigen succes en dreigt uit sterven. Wij zijn geen tumor van de aarde, wij zijn slechts wat onkruid.

afwijkend gen aangepast naar genmutatie. Want ik wil natuurlijk niet user donkerwoud in m'n nek hebben. ?

Een man kan meerdere keren per dag zaad produceren en een vrouw is daar 9 maanden zoet mee. Dus kan er rustig 99% van verspilt worden. En dan heb ik het nog niet eens over dat er van de miljoenen zaadjes per keer maar 1 doel kan treffen.

Dus je kijk op biologie en je vergelijking zit er compleet naast.

Dat verwacht ik overigens ook van je inschatting dat het nog honderden jaren duurt voordat de natuur ingrijpt. Het klimaat veranderd momenteel zo rap dat ik nog hoop mee te maken dat we er voor een groot deel aan gaan. De bosbranden in Siberië, de voorspelde water te korten in India en het vrolijk doorgaan met het kappen van bossen, de overstap naar elektriciteit (een farce, want net zo schadelijk) , het leeg vissen van de oceanen, het uitsterven van de insecten, zijn signalen die mij aangeven dat het elk moment in een versnelling kan komen, die (bijna) niemand ziet aankomen. En dan heb ik de vernieuwde wapenwetlopen nog buiten beschouwing gelaten.

En tuurlijk het zal de mens niet uitroeien, maar een grote puinhoop wordt het wel.

Typische hedendaagse docu.

Weer een docu die zijn gewilde narratief volgt. Wat vox popjes die voornamelijk het beeld bevestigen van de maker. Daarna wat homo's die het moeilijk hadden met uit de kast komen incl. de maker zelf. Met dan een nogal simpele conclusie; Niet zo macho opvoeden.

Uiteindelijk kun je je afvragen of niet alle pubers, homo of geen homo niet met zichzelf in de knoop zit rond die tijd. Moet het leven makkelijk zijn? Ten alle tijden? Tot op het perfecte af? Uiteindelijk zal de wereld nooit perfect zijn en zul je tegen een stootje moeten kunnen en belangrijker zul je zelf je leven in handen moeten nemen. Ik heb het idee dat mijn blanke generatie het zo bubble gum leuk willen maken. Dat de kinderen van deze generatie straks een docu gaan maken met de titel “Waarom ben ik niet beter voorbereid op de echte wereld”

Geen sterren, niveau matig youtube kanaal.

Touche. ? Neemt verder niet weg dat er nogal wat mensen rondlopen die biologisch gezien zo geprogrammeerd zijn dat ze twee zoenende mannnen vies vinden om te zien.

Je kunt vervolgens voor eigen parochie blijven preken en homofoob en seksist roepen totdat je een ons weegt maar je doelgroep bereik je daar niet mee. Hoe los je dat probleem dan op?

Zelf zou ik zeggen dat men mensen aan moet gaan leren dat ze zelf niet alles lekker hoeven te vinden wat een ander lekker vindt. Maar dat gebeurt nu dus niet, en dat trachtte ik aan te kaarten; als iemand zegt dat ie spruiten vies vindt dan is diegene toch geen spruitofoob? En als je iemand desondanks toch zo noemt, is het dan vreemd dat de boodschap niet overkomt?

Het zou inderdaad zomaar kunnen dat de mens zichzelf om zeep helpt met die hernieuwde wapenwedlopen. Een paar honderd jaar is op geologische schaal echter helemaal niets. Een permanente hittegolf over groenland zoals vorige week en het duurt nog steeds honderden jaren voordat die ijskap volledig is gesmolten.

Maar goed, die puinhoop die komt er inderdaad vroeg of laat.

Erg matig.

Laat zich uiteraard makkelijk vergelijken met de docus van Sunny Bergman, gelukkig voelt dit dan in ieder geval wel iets oprechter aan. Als ego-document is het niet eens zo slecht, Veul vertelt gewoon z'n verhaal, en hoewel sommige segmenten wat vervelend aanvoelen (zoals het gesprek met z'n vader, waarom zou je zoiets doen met een camera erbij?) stoort het doorgaans niet echt.

Maar wanneer Veul zijn problemen in een bredere context probeert te trekken gaat het al snel mis. Sowieso heeft hij maar weinig tijd om een punt te maken en erg genuanceerd gaat hij niet met die tijd om. Uiteindelijk is het vooral een projectie van z'n eigen problemen, waaruit niet echt blijkt waarom de rest van de wereld er nu zo'n belangrijk punt van zou moeten maken.

Storend is ook de gedachte "als ik X niet gehad zou hebben, zou ik zo'n makkelijke jeugd gehad hebben". Dat soort simplistisch gedachtengoed zou er best eens uit mogen, zo werkt pestgedrag/discriminatie nu eenmaal niet. Maar veel gechallenged wordt er ook niet in deze docu, behalve dan als het gaat om het punt dan Veul probeert te maken.

Ach ja, het duurt kort en z'n verhaal heeft wel een zekere waarde. Alleen niet veel meer dan het verhaal van één individu. En dan rest de vraag waarom zijn verhaal zoveel interessanter zou zijn dan dat van een hoop andere mensen. Anderzijds, ik heb dit soort docus wel eens erger gezien.

2.0*

Lang geleden dat ik een documentaire had gezien, en na het zien van deze docu weet ik weer waarom.

De voornaamste reden dat ik wel nieuwsgierig was naar Pisnicht: The movie, was het artikel in De volkskrant over het gebruik van homograppen binnen de comedywereld. Het artikel was (helaas) niet enorm uitgebreid, maar ik vind het altijd erg interessant om humor te analyseren binnen een bepaalde sociaal-politieke context, dus mijn interesse in de documentaire was wel gewekt. Helaas ging de docu, ondanks dat het artikel ernaar verwees, niet echt over humor (al schuift wel professor cultuur-sociologie Giselinde Kuipers aan om amper twee minuten wat te vertellen), maar is het meer een verzameling van allerlei zaken.

Aan de ene kant siert het Nicolaas dat hij geen grote conclusies trekt en nergens een belerende toon aanslaat naar de kijker: hij vertelt grotendeels gewoon zijn persoonlijke verhaal, zonder de spreekbuis te willen worden van een bepaalde groep. Dat is wel te prijzen, maar aan de andere kant blijf ik als kijker toch wel op mijn honger zitten, wat de informatie betreft. Het is nu toch meer een verzameling anekdotes, fragmenten en straatinterviews. Een heldere lijn valt er ook niet echt te bespeuren: de ene keer gaat het om humor ten koste van homo's, de andere keer over het gebruik van het woord "homo" als scheldwoord, dan gaat het weer over hoe moeilijk het voor sommigen is om uit de kast te komen, dan weer gaat het over cross-dressing... Ik snap dat het allemaal in de categorie past 'zaken waar homoseksuele personen mee te maken kunnen hebben', maar als Nicolaas had gekozen voor één duidelijke focus, dat hadden al die afzonderlijke onderwerpen veel beter uitgediept kunnen worden, en dat had allicht een beter eindresultaat opgeleverd. En dat is eigenlijk heel jammer. Misschien was een serie documentaires een beter idee geweest.

In tegenstelling tot Sunny Bergman probeert Nicolaas in deze docu geen grote conclusies of veelomvattende beweringen te doen over het onderwerp, en dat is fijn. Hij vertelt allemaal meer een persoonlijk verhaal, en af en toe gaat hij langs bij vrienden en kennissen, maar ook bij een Amsterdams voetbalteam en twee "specialisten" - die de voice-over trouwens enkel bij hun voornaam introduceert, wat niet erg handig is.

Al met al viel de documentaire mij toch wat tegen, met name door het gebrek aan een duidelijke focus en een wetenschappelijke inbedding. Maar nergens wordt de documentaire vervelend of zo. Bovendien vind ik Nicolaas wel een prettige interviewer. Het is ook duidelijk met de beste bedoelingen gemaakt.

Maar uiteindelijk lees ik toch liever een uitgebreid artikel.

Het lijkt mij eerlijk gezegd nogal een opgave om een docu, laat staan een uitgebreid artikel, te wijden aan het succes van het fenomeen poep en pies humor. Het is heel erg lekker, of juist heel erg vies, en soms schamen we ons er een beetje voor. Een beetje mimiek in de strijd en tadaaaa, hele meutes liggen krom van het lachen.

Verder blijven de pagina's aardig leeg, vrees ik. Tenzij je eea in de cultureel ethische hoek gaat zoeken, maar dan zul je moeten gaan verklaren waarom paul de leeuw enige jaren geleden met een uitgesproken vies gezicht op tv zat te vertellen over z'n seksuele ervaring met een vrouw of bijvoorbeeld waarom de gemiddelde hetero wel helemaal wild wordt wanneer twee mooie vrouwen met elkaar in de weer gaan. Dit laatste komt trouwens nog terug in de docu ook, wanneer een donkere voetballer wel erg uitgesproken eerlijk reageert op wat vragen.

Erg interessant!

Goede docu, maar snap niet wat dit op moviemeter.nl doet.

Is toch gewoon een documentaire.

Een documentaires is geen film? Bijzonder...

Docu is film, reportage is tv. Deze zou ik ook eerder bij de tv-reportages indelen.

Sympathiek onderwerp, maar als docu-film niet heel erg bijzonder. Kan er niet meer dan 2 sterren van maken.

Toen Youp van ’t Hek in een NRC-column het had over een ‘pisnicht’ besloot Nicholaas Veul een brief te schrijven aan de redactie waarin hij het opriep om stelling te nemen tegen dit soort denigrerende uitspraken. Toen Johan Derksen daar op televisie uitgebreid op in ging kwam dat Veul op een enorme stroom aan kritiek te staan. Als antwoord maakte hij, met steun van de VPRO, deze sobere, maar opvallend luchtige en inzichtgevende documentaire. Hij vraagt willekeurige mannelijke voorbijgangers op straat of ze homo zijn en gebruikt hun reacties als springplank voor opmerkelijke, maar altijd respectvolle gesprekken over het beeld dat het woord ‘homo’ oproept. Hij gaat ook in discussie met een voetbalteam dat heel open is over het gebruik van ‘homo’ als scheldwoord en is aanwezig bij een groepsdiscussie op een middelbare school. Die uitspraken an zich zijn niet zo verrassend, maar Veul spreekt ook met jonge homo’s die door het laconieke gebruik van dit scheldwoord lange tijd met een negatief zelfbeeld liepen. Veuls regie is zo nu en dan wat knullig, maar hij laat je wel twee keer nadenken voor je nog eens iemand ‘voor de grap’ uit maakt voor ‘homo’. Missie in ieder geval deels geslaagd dus.