Poison (1991)

De drie verhalen in Poison zijn doorelkaar gegooid. Iets dat de film niet echt ten goede komt. Te meer omdat de drie segmenten slechts zeer zijdelings (vage verbinding is dat het gaat om negatieve aspecten van de mensheid en allen geinspireerd door teksten van Jean Genet) iets met elkaar te maken hebben.

Hero is in Amerikaanse commerciele tv documentaire stijl en best aardig om te kijken, maar niet meer dan dat. Horror is visueel het meest interessant. Duidelijk een parodie op een B-film uit de jaren '50. Echter met een nogal flauw met hoofdletters naar AIDS verwijzend verhaaltje. Homo faalt al helemaal in elke ambitie en is gewoon vervelend.

Haynes heeft veel bijgeleerd na deze film.

1.5*

Ben het met het eerste gedeelte van SB's commentaar eens.

Homo vond ik juist het beste gedeelte en deed me denken aan andere verfilmingen die ik van Jean Genet's werk heb gezien. Zoals Querelle en zijn eigen Une Chant d'amour.

Leuk om Haynes eerste film gezien te hebben.

Ik kan me niet voorstellen dat deze film de hoofdprijs van het Sundance Film Festival gewonnen heeft. Drie verschillende filmstijlen, drie doorelkaar lopende verhalen in brabbeltaal. Het zal wel kunt zijn, maar om bij in slaap te vallen.

"The whole world is dying of panicky fright"

Poison won de Grand Jury Prize op het Sundance festival en was genomineerd voor een Gouden Luipaard. Bovendien was regisseur Todd Haynes' Carol mijn twee-na-beste film van vorig jaar, dus ik verwachtte wel wat van deze film, zijn speelfilmdebuut. Helaas kon ik er niet heel verschrikkelijk veel mee. Poison bestaat uit drie verhalen, die niet echt narratief verbonden zijn en ook in stijl heel erg van elkaar verschillen: Een nieuwsberichtachtig relaas over een jongetje dat zijn vader vermoord, een zwart-witte jaren '50 stijl B-film over een wetenschapper die een soort lepra-ziekte krijgt en een homo-erotische gevangenis 'romance'.

Er wordt tussen de verschillende verhalen heen er weer geschakeld om een web van veronrustende correlaties en echoput effect te krijgen, volgen Dennis Lin in de Ney York Times. Tot op zekere hoogte werkt dat misschien, maar het is voor mij te onsamenhangend en willekeurig om er veel waardering voor op te kunnen brengen. Geen succes dus, deze eerste van Haynes. Wel grappig om John Leguizamo opeens op te zien duiken.

2,5*

De eigenzinnige Todd Haynes toonde in het fascinerende Superstar: The Karen Carpenter Story al dat hij een unieke verhalenverteller is die er niet op uit is om het de kijker gemakkelijk te maken. Zijn bronmateriaal is gebaseerd op het werk van Jean Genet, een Franse schrijver die één van de gezichten van de Avant-garde was. Haynes doet er nog een schepje bovenop door 3 verschillende werken van Genet samen te voegen en die verhalen door elkaar te laten lopen. Aanvankelijk is er nauwelijks chocola van te maken en bewonder je vooral het ogenschijnlijke gemak waarmee Haynes voor elk verhaal de bijbehorende klassieke filmstijl weet te hanteren. De faux-documentaire over een jongen die zijn vader dood schoot en spoorloos verdween is gefilmd als een typische 80s-misdaaddocumentaire, inclusief houterige voice-overs; het verhaal van een wetenschapper die slachtoffer wordt van zijn eigen sexdrive-serum is gefilmd als een film noir, inclusief stijlvolle zwartwit fotografie en vreemde camerahoeken; het relaas van een crimineel wiens homo-erotische gevoelens naar boven komen in de gevangenis heeft de stilering van een Kenneth Anger-film. Het is aan de kijker om een verband te leggen tussen de verhalen en Haynes is niet van plan het voor je uit te spellen. Uitdagende cinema, maar dat betekent ook dat niet iedereen hier even enthousiast over zal zijn.

Dit is echt wel een raar mixje van drie schijnbaar niets met elkaar te maken hebbende verhalen, het debuut van Todd Haynes. Ik heb inmiddels wat meer van hem gezien, waaronder het goddelijke 'Safe', maar ook 'Carol' is de moeite. De dvd van 'Velvet Goldmine' heb ik, ook wel es een stukje geprobeerd, niet ver gekomen...

Maar 'Poison' dus. Ik vond 't allemaal behoorlijk intrigerend, maar hoe het allemaal met elkaar te maken moet hebben, behalve de duidelijk miserabele aandoening die 'mens zijn' soms zijn? Een quote uit de film, een bepaald statement over hoe iets tegelijk een leugen en de waarheid kan zijn, leek me niet onbelangrijk in deze; de regisseur lijkt een poging te doen om iets heel persoonlijks voor het voetlicht te brengen, maar / en hoopt tegelijkertijd dat er iets wezenlijks vanuit gaat. Als u begrijpt wat ik bedoel.

De individuele verhalen, over een jongen die zijn vader vermoordt, een man in de gevangenis die een 'oude' vriend tegenkomt en een wetenschapper die heel simpel een grote fout maakt, deden me qua stijl wel es denken aan werk van Tom Kalin, John Paizs en Guy Maddin (waar ik nog erg weinig van gezien heb). Ook van die eigenzinnigerds.

Voor mij zeker geslaagd, vier sterren.