Meningen

Leuk.

Blomkamp weet er een gevat en origineel gebeuren van te maken. Niet dat alles lukt - de documentary stijl vooral in het begin werkt niet echt vind ik. Maar de actiescenes zijn prima en worden gaandeweg ook nog eens beter, Wikus gaat van irritante kwal naar held en weer terug, en de bad guys - en dat zijn er nogal wat - zijn lekker eendimensionaal. Ongemakkelijke links naar de apartheid en de omgang met vluchtelingen te over, en de publiek-private samenwerking komt er ook als vanouds fraai uit.

Dat Blomkamp voor de styling hier en daar wat afkijkt bij Verhoeven doet niets af aan de originaliteit overigens, hij weet dat goed in toom te houden. Knap dat hij hierna de stijgende lijn mooi heeft vastgehouden, al is Elysium misschien net iets te veel Hollywood.

Leuk filmpje.

Het is wel allemaal heel erg voorspelbaar, maar het wordt grappig genoeg gebracht dat dat niet echt irriteert. En David Morse zet een leuk overgeacteerde griezel neer, haast een karikatuur. Alleen daarom al de moeite waard om het filmpje eens op te zoeken - dan krijg je daarnaast LaBeouf en Roemer cadeau. Roemer is een erg leuk buurmeisje overigens

C'est un Nagra. C'est Suisse, et très très précis.

Het begin van de film is gewoon echt geniaal. De setting, de decors, de opkomst van de diva met alle maniertjes die daar bij horen - van haar jurk tot haar buiging, haar lonkende ogen. En dan begint ze te zingen. Heel, heel even dacht ik dat de soundtrack een dub van Maria Callas was, maar nee, deze diva zingt zelf. Wilhelmenia Fernandez heet ze, en wat een ontdekking is haar muziek, haar stem, maar net zo makkelijk haar acteertalent. En ons ondertussen alweer ontvallen, begin vorig jaar.

Jammer dat de film niet precies op het niveau van de opening blijft, maar allerlei zijlijntjes in gaat die het tot een soort misdaadkomedie maken. Wellicht onvermijdelijk, want het gegeven van de diva en de postbode op zich is wel wat dun om een film mee te vullen. En ook op zich wel weer erg fijn, want hoe kom je anders op de combinatie van iemand als Fernandez en iemand als Bohringer in een en dezelfde film. En hoe jammer is het dat Andréi maar in zo weinig films gespeeld heeft, als je ziet hoe natuurlijk het hem hier afgaat.

In de vertelling, in de setting, de decors - in alles is de film een soort uitvergroting van alles wat de Franse films van die periode tot iets bijzonders maakt. Er is zo onwerkelijk veel te zien overal, de beelden zijn zo fris, morsig, kleurig en grauw allemaal tegelijk. De soundtrack is buiten de stem van Fernandez zo lelijk en bruut. De karakters van de bijrollen zijn zo plat en eendimensionaal - maar ook zo legendarisch dat ik daar een echo in herken van een van mijn Franse makkers, die bij elke gelegenheid roept 'J'aime pas les' en wellicht zelf niet eens doorheeft dat hij deze film citeert.

En hoe plat het verhaal ook is, Beneix slaagt er wonderwel in om het met alle omwegen op het enig denkbare spoor tot het einde te krijgen. Knap werk, en ook daarvan vraag je je af waarom hij eigenlijk maar zo weinig films gemaakt heeft. En waarom deze zo vergeten lijkt te zijn - net als Betty Blue tegenwoordig, terwijl de poster daarvan toch een jaar of twaalf op mijn deur gehangen heeft, totdat ik moest verhuizen en bleek dat ik 'm niet zonder deur kon meenemen. En hoe lang die film niet gedraaid heeft in de Alfa indertijd. Dat had deze film ook zonder enige twijfel verdiend, want het is echt zo'n film die je talloze keren kan zien, en dat je dan nog steeds elke keer iets nieuws ziet.

Het eerste kwartiertje of zo overheerst de ergernis. Weer hetzelfde concept, een op 'young adults' gerichte serie boeken die verfilmd worden in een deel of vier. Weer een soort nazistische samenleving gebouwd op een raar en wreed concept dat de eigen wil onderdrukken wil - en natuurlijk lukt dat niet bij de heldin van het verhaal.

Maar als de film een keer behoorlijk op gang komt komt het toch wat tot leven. Dat is dan vooral aan de gelikte productie en de aanwezigheid van Shailene Woodley te danken, ze speelt precies het soort heldin waar het verhaal om vraagt. Knap, maar toch had ik haar eigenlijk liever in een paar leuke independent movies gezien in plaats van in dit soort genrewerk. Maar ik ben dan ook wellicht een jaartje of dertig te oud voor de doelgroep.

Beklemmend en naargeestig postapocalyptisch gedoe in een kelder. De sfeer in de net ietsje claustrofobische kelder heeft eigenlijk de hoofdrol en drukt de rest van wat er aan verhaal of karakterschetsen zou hebben kunnen zijn weg. Dat eendimensionale hoort wel wat bij het genre, maar is meteen ook het zwakke punt. Want, de afdaling van de verheven mensheid naar de gruwel is al een behoorlijk aantal keren verfilmd, en het genre leent zich niet heel makkelijk om daar een ruimere kijk op te geven.

Niettemin is dit best een goede film geworden, met voldoende vondsten in het script om genoeg spanning te houden over de toch wel lange speelduur.

Fijne mooie film met erg fijne muziek.

Het verhaal is voor zover ik dat zie wel vrij stevig geromantiseerd. Misschien dat dat een goede keuze is, misschien ook niet - en er zijn geloof ik ook wel wat veel zaken in het leven van Reinhardt niet zo heel uitputtend bekend. Ietsje mysterie moet er ook wel om de man heen blijven hangen.

Reta Kateb zet een mooie Reinhardt neer, eigenzinnig en ongezeglijk. En hij komt behoorlijk goed weg met de gitaar, hoewel hij natuurlijk niet zelf speelt. Dat doet het Rosenberg Trio, en daar is dan geen speld meer tussen te krijgen. Fijn dat ook zo'n jazz-onbenul als ik dan vrijwel alles blijkt te herkennen.

Geheel toevallig overigens was ik ooit eens bij het Django Reinhardt festival, jaarlijks op een eilandje in de Seine. En nu kwam ik bij de feestelijke vertoning van deze film terecht, voor de gelegenheid van het zoveel-jarige bestaan van de bioscoop in het dorpje waar mijn lief woont - inclusief vragenuurtje met de assistent-regisseur. Met na afloop nog eten en drinken, omlijst met live-muziek - en ook die gitaristen kwamen een heel eind in het repertoire van Reinhardt. Dat geeft de film toch nog wat extra.

Tarantino zet de neergaande lijn door.

Ik had deze film best lang laten liggen. Ergens iets van een gevoel dat het een teleurstelling zou worden. Maar nergens ook maar iets van een voorbereiding van de tegenvaller die dit blijkt te zijn.

Een eindeloos lange film waarin vrijwel niets gebeurd. Een plot dat met de macht van de wanhoop aan elkaar geplakt lijkt te zijn - maar niet op een leuke manier, zoals in Dusk till Dawn ooit. Plotholes. Historische fouten - misschien niet zo heel ernstig als je oppervlakkig naar de film kijkt, maar als je oplet zijn er best veel dingen die gewoon echt niet kloppen. De tijdsperiode waarin de film speelt is best relevant - de slavernij is obviously nog niet afgeschaft, maar er wordt nogal met spullen gespeeld die pas ver daarna kwamen. Sigaretten bijvoorbeeld. In die tijd had je alleen sigaren. Zoals elke westernfanaat wel zo'n beetje weet.

Dan, grotendeels vreselijk saaie dialogen van vreselijk saaie personages. Nergens worden de karakters interessant, zoals bijvoorbeeld ooit Jules in Pulp Fiction iets te melden had en je zijn teksten aan het eind van de film in je hoofd voelde branden. Hier wordt alleen geleuterd, en moeten we het hebben van de kennelijk shockerende werking van het honderdduizend keer herhalen van woorden als 'boy' en 'nigger'. Sorry, daar ga ik geen dialogen voor uit m'n hoofd leren.

Nergens wordt er indrukwekkend geacteerd. Leonardo di Caprio staat volledig over the top te schmieren, maar zijn karakter is zo slecht vormgegeven en zo slecht ingevuld dat het nergens aankomt. Foxx doet het op zich daarbij vergeleken best aardig, maar heeft niet veel meer te doen dan reageren en wat slecht geregisseerde en slordige actiescenes - sorry, als het bloed al spat voordat het schot afgaat is er echt iets mis. Waltz irriteert alleen maar - en het is dat hij nogal eens hetzelfde type speelt, zodat dat nog doet vermoeden dat hij alleen dit spelen kan en de rol voor hem in het plot gewrongen is. Dat is dan een heel grote fout, want zijn personage irriteert mateloos en is vrijwel overbodig in de film - Django had vijf minuten na het begin van de film best zonder hem gekund.

En ohja, western - dat is dan het genre van deze film. Ik hoor zelfs 'ode'. Maar, met een western heeft deze film echt helemaal niets te maken. Een paar mensen hebben een hoed op of sporen aan hun laarzen, daar houdt het wel mee op - maar daar gaat een western helemaal niet over. Als er iemand met een klomp aan gelopen had, hadden we het dan een ode aan Nederland genoemd? Als het al een of ander genre moet zijn, dan zou 'wraakfilm' bij me opkomen. Maar ook de gedachte dat Tarantino toch eens een paar Koreaanse wraakfilms moet kijken.

Dan het geweld nog even, of de actiescenes, hoe je het maar noemen wilt. Het fysiek shockerende effect, wellicht. Erg weinig inspirerends of vernieuwends. Wat flauwe schietpartijen, daar blijft het bij - maar die maken bepaald minder indruk dan de laatste aflevering van Breaking Bad. Dat van de man die ooit met Reservoir Dogs kwam. Moeilijk te geloven, dat hij ooit op dat niveau zat. En nog veel moeilijker te geloven is dat er kennelijk honderd miljoen, ja, $100.000.000 aan verstookt is om deze film te maken.

Maar de grootste fout is nog wel dat Tarantino zichzelf ook nog laat opdraven. Volstrekt overbodig, ontoepasselijk als cameo. Wel een van de weinige scenes die een beetje werkt - maar zeker niet door het spelen van man zelf.

Maf verhaal.

Zodra de twee vrienden hun idiote idee krijgen neemt de film een wending, en wordt hun gedrag nogal onbegrijpelijk. Niet precies ongeloofwaardig misschien, maar wel met zoiets van verbazing zit je te kijken naar iets waarvan je al weet dat het nooit goed af kan lopen - en de verwondering dat ze dat zelf dan niet inzien.

Leuk gefilmd en goed gespeeld. Maar er ontbreekt iets dat het tot meer dan suf kijkvoer maakt. Nou vraag ik me terwijl ik dat schrijf wel even af wat dat dan zou moeten zijn - misschien is dit ongeveer wel het maximum dat er uit dit gegeven te halen valt.

Toch de eerste film met Eric Roberts erin die ik zonder kromme tenen heb kunnen uitkijken. Niet dat hij nou echt een glansrol heeft, hij blijft irritant slecht spelen.

Maar dit is ondanks zijn aanwezigheid echt een leuk filmpje. Mooie beelden, mooi gefilmde snelle actie. Het vechten klopt natuurlijk van geen kant, maar ergens geeft dat niet - het is gewoon leuk pretentieloos in beeld gebracht, en daar komt de film prima mee weg. En er zijn ook een paar echt grappige scenes bij, en zo spectaculair gefilmd dat het niet uitmaakt dat het in het echt niet kan.

Devon Aoki vind ik meestal miscast, ze heeft een heel opvallend smoeltje waarmee ze niet elke rol geloofwaardig spelen kan tenslotte. Maar ze komt hier prima over als de vechtende sprookjesprinses. Ook Jaime Pressly en Holly Valance zijn leuk bezig als mooie dames die zwierig door het beeld vliegen onderweg naar de volgende kick. Niks mis mee.

Jammer van de echt slechte effecten aan het einde.

Zinloos geweld.

Als er nou nog een beetje meer knipoog, een beetje humor in het verhaal gezeten had was het misschien nog wel wat geweest. Maar ik zie het er niet in. Gewoon Cassel en Bellucci met z'n tweetjes op herhaling als ontspoort stelletje psychopaten, die voor de lol er op los knallen. En vanzelf daar het antwoord op vinden van een even psychopathische politieman. Vooral onsmakelijk, en zonder dat het ook maar het kleinste lachje oproept. Terwijl dat toch wel de bedoeling geweest zal zijn.

Mislukt.

Alweer twintig jaar oud, deze film. Voor mij heeft het nogal wat te maken met jeugdsentiment ondertussen, en als ik het geheel nu bekijk valt het verhaal als een warme deken over me heen. Dat is ook het sterke punt van de film, echt een mooie zoete feelgoodmovie.

Julie Warner draagt daar nogal wat aan bij, ze zal wel geselecteerd zijn omdat ze even klein is als Michael J, maar ze past wel heel goed in deze rol. En dat doet het hele dorp met z'n hillbillies en yokels ook. Mooi in contrast met de ledigheid van de grote stad, en de nepperigheid van de plastische chirurgie.

En toch ook wel wat echt aardige grappen die af en toe heel verrassend tussendoor komen. Zoals de vraag "is that a star", waarop Woody Harrelson zegt "no, it's Ted Danson".

Een wat flauwe klucht die wellicht nog enigszins werkte in de (nouja in naam) losse jaren-70, maar voor nu gewoon te ongeloofwaardig is. Erger, driekwart van de cast staat er ook bij alsof ze er niets van geloven. Zelfs de erg fraaie cast krijgt er geen beweging in.

Snel vergeten maar. Ohja, mijn reden om deze film te willen zien, mijn project om alle films waar Gene Hackman aan meegewerkt heeft af te kunnen vinken. Ja, daar ben ik weer een vinkje verder mee. Maar ik heb niet echt het gevoel alsof het de moeite was, zijn rol is nogal betekenisloos. Net als alle andere, eigenlijk.

Langdradig.

Tenminste, zo voelde de film voor mij aan, terwijl hij toch maar een uurtje of anderhalf duurt. En sowieso een ietwat raar geval - onevenwichtig en rommelig. Ik ergerde me daarnaast wat aan Cage, en dat ging weer wat ten koste van de amusementswaarde van Dafoe die leuk over the top aan het doen is. En dan Cook nog, die er een beetje als het derde wiel bijhangt.

Wel een paar leuk grappig lompe scenes, en een paar stukjes aardige tekst daarbij. Jammer dat de hele film niet op dat niveau zit.

Een soort van mijlpaal. Deze film is de laatste waarin Ben Affleck nog net onder de irritatiegrens blijft.

Best een leuke film eigenlijk. Een beetje campy, het draagt erg de sfeer van een vriendenclubje dat in het weekend even een filmpje gemaakt heeft. De humor ligt me wel, en de karakters zijn grotendeels best leuk - hoewel sommige er net iets te veel met de haren bijgesleept worden. Salma Hayek, schiet me daarbij dan te binnen. Jay & Silent Bob zijn wel erg leuk. En Linda Fiorentino is een mooi middelpunt, fijn droog in haar teksten en met een perfect daarbij passende delivery.

De grap aan het einde is wel net ietsje oud als je de film niet voor het eerst ziet. Maar toch blijft Alanis wel een erg goede keus voor die rol.

Ooit het boek van gelezen, en dat dat verfilmd was was me even ontgaan. En wellicht eigenlijk maar beter, want het is wel een beetje een rariteitenkabinet geworden. Niet de beste prestatie ooit van de nog jonge Walken, met een haast onherkenbare kop - alleen zijn wat raar staande ogen komen bekend over. En Berenger ook. En Ed O'Neill, die ik pas herkende bij de aftiteling. Het einde maakt dan wel weer wat goed - heb niet meer scherp of die twist ook in het boek zat.

Eigenlijk alleen interessant om de jonge en later bekende acteurs aan het werk te zien, de film zelf heeft maar weinig te bieden.

Een heel voorspelbaar streamingfilmpje met de te verwachten production values, acteurs van de B- en C-lijst, en een verhaal wat op een bierviltje past - en ook overkomt alsof het op een geschreven is. Wat me desondanks deed besluiten om de film uit te zitten was de naam van Violante Placido - een van de allermooiste namen in de hele filmindustrie vind ik dat. Waar kende ik haar ook alweer van? Nou van haar rol in Anton Corbijn's The American (2010), en al is het wel duidelijk dat er een aantal jaren tussen die rol en deze zitten, je zou toch niet direct denken dat het er alweer 15 zijn.

Verder is de film wellicht alleen interessant door het 1-euro concept - wat voor mij nieuw was. De eerste paar minuten zat ik echt met open mond te kijken, met af en toe zo'n kreet als 'take my money' er tussen door. Ja, dat bestaat dus echt, al is het concept wel een beetje opgeleukt voor de film wellicht.

2.5* - voor de villa en Violante.

Dag van de Oekraïense Cinema, #4



Ter ere van 13 September, de dag van de Oekraïense Cinema kwam de Kiev Independent vorige week met een lijstje films. Met deze op nummer 4.

En wat zal ik er van zeggen. Deze film is voor mij geen vrijblijvende kijkbelevenis.

Oppervlakkig gezien is het gewoon een soort coming of age filmpje, maar dan met meer aandacht voor de latende partij, de moeder, en de moeite die zij heeft om haar zoon zijn eigen leven te gunnen, zijn eigen weg te laten zoeken. En wellicht is dat ook precies wat er uit komt als je alle denkbare diepere lagen doorwrocht, begrijpt en tot in je botten voelt. Niet precies een onbeladen onderwerp met dat mijn eigen dementerende moeder precies op dat punt elke keer elk contact op scherp drijft. Maar wat voor mij vooral enorm meespeelt is dat de moeder in het verhaal Yevgenia heet - Jenya als familiaire variant. Misschien niet een heel bijzondere naam, maar wel precies de naam van een Oekraïens meisje-nu-vrouw-en-moeder die ik heel graag mag. Zo iemand waarmee het onuitgesproken is dat als ze wat dan ook maar nodig heeft, je daar hemel en aarde voor beweegt zonder dat ze dat maar hoeft te vragen. En eenzelfde soort iets dan ook nog eens met Oleg Vladimirsky die de zoon Sasha speelt. Daar is het dan niet de naam maar de fysieke gelijkenis met een Oekraïense gozer die ik erg graag mag, en zijn moeder die ik bewonder al is het dan uit de verte - op zo'n manier waarvan je weet dat dat wederzijds is.

Wat ik maar zeggen wil - het is dus geen vrijblijvende kijkbelevenis, maar een met haken en ogen. Om maar een open deur in te trappen, de soundtrack is - zoals wel meer films uit Oekraïne tijdens de Sovjet-onderdrukking - op zijn best en in alle redelijkheid gewoon verschrikkelijk; de Russische dub lijkt nergens op qua timing en soundscape. Men was toen niets beters gewend is het makkelijkste antwoord, maar zelfs dan is het nog een absurd irritante kakofonie van ontoepasselijke stemgeluiden en achtergrondgepruts. Echt ver beneden de maat. Voor de normen van toen al, en voor nu helemaal gewoon echt absurd slecht.

Hetzelfde heb ik eigenlijk ook wel met het beeld. Was het een keuze om in zwart-wit te werken, of was dat een gevolg van de beperkingen van het Soviet regime? Ik kom er zo direct niet achter, maar ook daarmee - net als met het geluid - mis ik het genie dat de beperkingen omzeilt en eerder tot iets bijzonders maakt. Terwijl dat met de scenografie dan weer wel lijkt te werken, want daar is af en toe echt geen speld tussen te krijgen.

De vertelling mist voor mijn gevoel wat teveel de scherpte, maar met daarbij de afstand van een jaar of vijftig en de luxe van vrije meningsuiting. Hoeveel van de boodschap precies verborgen blijft in de vertaling en de onderstroom is daarbij een openstaande vraag - lost in translation is echt een ding wat speelt bij dit soort films, en het is echt erg lastig om dat naar waarde te schatten.

Waar ik al mee begon, het is niet een makkelijke of vrijblijvende film voor me. Maar dat betekent niet precies dat het ook een goede film is. Ik hou me met mijn stem maar even op de vlakte.

Nou ben ik nooit een grote fan van Aldomovar geweest, in de laatste jaren was het helemaal droef vond ik. Maar dan deze film die daar weer positief tegen af steekt - al is dat relatief, ik ga echt niet zeggen dat dit voor mij de film van het jaar is. Daarvoor is het verhaal toch wat te trekkerig en te moeizaam. Maar aan de andere kant toch ook wel erg mooi - af en toe. Sowieso is de grotwoning wel perfect als locatie.

Qua acteurs in de hoofdrollen ook haast perfect - Cruz die welhaast de eeuwige jeugd lijkt te bezitten, tegen Banderas waarbij ik me afvraag hoe lang geleden Desperado dan ondertussen dan alweer is - wat een oud manneke is dat geworden. Erg vertederend overigens, de manier waarop hij uit z’n ogen kijkt en beweegt, het is precies wijlen m’n opa - al houdt daar verder ongeveer elke gelijkenis mee op.

Wat dan wel echt wat jammer is is dat de andere leeftijden zo slecht lijken. Dat verstoort het verhaal nogal, en dan vraag ik me ook af of Aldomovar dat niet wat netter voor elkaar had kunnen krijgen. Er moet toch wel ergens iemand te vinden zijn die door kan gaan voor een wat oudere Cruz, of een jongere Banderas. Het is een beetje hetzelfde probleem als dat ik met de hele film al heb - te gemakzuchtig, te weinig nieuws, teveel halfslachtig op veilig gespeeld.

Over Domino Harvey was wel een interessanter verhaal te vertellen geweest, is mijn eerste gedachte. Iets diepgaands, emotioneels wellicht. Maar dat raakt volledig verloren in de krampachtige manier waarop er spektakel op spektakel gestapeld wordt. Ongeloofwaardig is het boven alles - en dat was nergens voor nodig, lijkt me.

Daarna komt de irritatie over de montage, de kleuren en de te overdreven hippe stijl. Waardoor het al verprutste verhaal nog eens een extra trap na krijgt. Triest - er staat toch een behoorlijke crew en cast klaar om er iets moois van te maken, maar dat komt er op geen enkele manier uit.

Niet best.

Mooi gefilmd. Dat wel.

Voor de rest kan ik het echt niet worden met dit ding. Het verhaal is echt veel te ambitieus, er komt niks terecht van de mozaiekjes. Had dan een paar verhaallijnen minder gedaan, maar die dan goed. Had dan iets minder voor de hand liggende stereotiepjes gedaan met de bankier en de ex-gedetineerde - dat ligt er echt veel te dik op.

Jammer en teleurstellend - de eerdere films van Van der Oest lagen me wel, en Theo en Jelka mag ik graag zien. Maar dit is het echt niet.

Leuk.

Duidelijk een vertelling volgens het principe less is more, de filosofie dat niet alles voor de kijker uitgekauwd hoeft te worden. En wat werkt dat goed in deze film, het blijft tot het laatste moment spannend en je wordt er zelf al net zo paranoia van als de inleiding in zwart-wit je al voorlegt.

Mooie cast ook, met Hackman voorop vanzelf maar ook Mickey Rooney, Eli Wallach, Richard Widmark en Candice Bergen hebben allemaal fijne gelaagde rollen. Leuk duaal allemaal, niemand heeft een plat karakter of doet gewoon wat je verwachten zou.

Wat het nog fijn afmaakt zijn de mooie zonnige locaties, terwijl het hier regent. Enige wat me af en toe even dwars zat is de net ietsje te James-Bond achtige filmmuziek. Gelukkig is de song bij de titelrol ook helemaal in die stijl, maar toch anders.

Joseph Gordon-Levitt op zoek naar de liefde.

Lekker bot is dit verhaal, zeker in het begin als de uberpuber Jon uitlegt hoe hij in het leven staat, hoe hij tegen de dingen aankijkt, en wat hij van zijn vriendinnen vindt. Zo'n stemmetje hebben we allemaal wel eens in ons achterhoofd denk ik, maar hij leeft er ook naar. De dames krijgen daarin vanzelfsprekend nogal een vlakke rol - veel meer dan objecten zijn ze niet voor hem. Jammer dat we daardoor Scarlett Johansson niet echt uit de verf zien komen, haar bitcherige karakter blijft een beetje in de zijlijn staan. Wel is het contrast met Julianne Moore erg gaaf gedaan. Een beetje belerend misschien, maar wel mooi.

Tony Danza heeft een mooi bijrolletje als de pa van Jon. Maar ik moet daar wel bij zeggen dat Brie Larson - zoals rep_robert al heel scherp opmerkt, de enige die een beetje snapt wat er aan de hand is - en natuurlijk Julianne Moore zijn eigenlijk de enige twee die iets sympathieks te spelen hebben.

Klassieker.

Enorm sterke sfeer die meteen al een spanning en een griezeligheid neerzet en dat eigenlijk over de hele film weet vast te houden - misschien wat zwakker in het midden, maar toch eigenlijk ook best consistent. Mooi spel van Sutherland en Christie, en de oude dames zijn perfect in hun onaantrekkelijke sinisterheid.

Toch valt het in de herziening hier en daar een klein tikje tegen. Misschien ook wel omdat het sterke verhaal nog goed in mijn hoofd zat, en daarmee de verrassing er een klein beetje af was. Visueel in de herziening wat teleurstellend, de beelden van het vervallende Venetie waren in mijn herinnering minder morsig, en de vrijpartij van Sutherland en Christie epischer. Waarbij ik dan wel bedoel dat het minder was dan in mijn herinnering, maar nog steeds wel ernstig goed.

Wilde heeft de regie redelijk onder controle - en ook haar eigen optreden klopt wel in de context, en dat is beslist een verdienste. Maar de keuze voor dit narratief kan ik toch echt alleen maar een enorme miskleun vinden, en daar komt nog bovenop, de speelduur is veel te lang, en het einde trekt ook nog eens op niets. Jammer, de utopische wereld met mooie blauwe hemels en perfecte huizen waar ik me door had laten verleiden spelen maar een heel klein rolletje op de achtergrond - net genoeg om een onwerkelijke achtergrond te scheppen bij een onwerkelijk plot. Laat ik het daar verder maar bij laten.

Veel te lang.

De eerste helft of zo van de film is wel interessant, als het verhaal nog ietwat uit de doeken gedaan wordt. Maar eens de zaken boven tafel zijn gaat het daarna nog een uur verder, en niet op de meest interessante manier vond ik. Of ik moet ergens iets gemist hebben terwijl ik bijna (denk ik) aan het indutten was. Ook wat betreft komische situaties, die zijn er in de eerste helft zeker wel, maar in de tweede helft heb ik ze ook wellicht gemist.

Phoenix speelt sterk, en daar drijft de film wel erg nadrukkelijk op. Verder is er niet zoveel positiefs te melden ben ik bang, en Phoenix krijgt ook zoveel aandacht dat de bijrollen nauwelijks uit de verf komen. Goed vind ik wel dat het verhaal van Callahan niet sterk opgeleukt lijkt te zijn.

Zo ziet dat er uit.

Het is geen fijn leven in de Donbas - niet als je bij het gewone volk hoort wat geslachtofferd wordt voor de belangen van de oligarchie. En ook niet als je bij de 'happy few' hoort die daar de twijfelachtige eer krijgt om het vuile werk te mogen opknappen. Wel een erg aanschouwelijke les van hoe dat dan werkt - na een oorlog die de samenleving kapotslaat, argwaan en vijandigheden tussen groepen aanwakkert, infrastructuur vernielt en in puin laat liggen. En het ergst van alles wellicht, het corrupte wanbestuur dat het onmogelijk maakt om een toekomst te zien, geen licht aan het einde, en niets om aan te werken om het uitzichtloze bestaan een beetje beter te maken.

Loznitsa vertelt met een serie ogenschijnlijk loshangende scenes geen lineair verhaal, toch vormt het wel een geheel. Wel een erg cynisch en deprimerend geheel. Toch wel erg triest om te bedenken dat we als zogenaamd 'beschaafde' wereld niet in staat zijn om hier iets aan te doen, en erger nog, niet in staat lijken om te voorkomen dat de rest van Oekraine hetzelfde lot tegemoet gaat.

Troep.

Mijn voorganger heeft het al gezegd, de uniformen komen uit de kringloop en de brave burgers zijn een weekendje cowboytje en indiaantje aan het spelen. Dat het plot hier en daar niet heel goed klopt vinden ze kennelijk evenmin een probleem als wij dat vroeger bij het buitenspelen vonden.

Iets te brengen heeft de film eigenlijk niet, er is weinig meer aan de hand dan een standaard suf romantisch plotje. Duizenden films voorhanden die dat op een stuk betere manier weten te vertellen, dit geval komt nog niet op het niveau van een aflevering van zoiets als Gunsmoke of How the West was Won. Er zit een aardig gitaardeuntje in de soundtrack, maar ook dat gaat na een kwartiertje of wat wel vervelen.

Teen slasher, volgens het aloude concept waarbij de studenten als witjes gaan, en het bij voorbaat duidelijk is wie er over gaat blijven. Maar toch ook wel met een aardige rauwe twist erin die ik nog niet eerder gezien had.

Misschien geen hoogdravend acteren of spannend plot, maar toch wel een aardig filmpje voor tussendoor. Leuk voor s'avonds na de wintersport als je een wat afgelegen chaletje hebt gehuurd, in de zomer thuis is het misschien wat lastiger om je in te leven.

Land of the free, home of the brave.

Een inktzwart beeld van de Amerikaanse samenleving - hoe realistisch het nu al is laat ik maar in het midden, maar overduidelijk dat van rechts af hard wordt gestuurd om het zover te laten komen, of erger. Waarom proberen het drugsprobleem op te lossen, dat kost maar belastinggeld. Waarom een veteraan die zijn leven in de waagschaal gesteld heeft in je leger opvangen, dat kost maar belastinggeld. Laat het volk het zelf maar uitvechten, da's gratis. Last man standing, maar wel een beetje efficient dus zo veel mogelijk tegelijk, dan zijn we meteen ook van de vergrijzing af. Maar hoe het dan met die westerse beschaving zit die de rest van de wereld met geweld door de strot geduwd krijgt?

Sutton maakt er een erg triest beeld van, waar alleen plaats lijkt voor Morlocks - de Eloi krijgen we niet te zien, als ze er al zijn. Erg deprimerend, vooral omdat het wel misschien een soort karikatuur is van de werkelijkheid, maar ook niet ver weg is. De individualisering van de samenleving lijkt nog steeds door te gaan, en de verrechtsing die daar bij lijkt te horen. Onbegrijpelijk, als lemmingen kiest het volk.

Verder is de film te depressief dat ik het kan opbrengen een oordeel te vormen over de matige acteurs, de ongeinspireerde cinematografie, de bruut lelijke color grading die wellicht ten dienst staat aan de sfeer, en de over the top loodzware soundtrack. Het dient het doel wellicht.

Erg sterk.

Geniaal goed gespeeld door Theo Maassen. Geen speld tussen te krijgen. Het veelbesproken gebruik van zwartwit past wat mij betreft prima om de sfeer te zetten - tijdens de film viel het me eigenlijk nauwelijks op dat het zwartwit was, het kwam vanzelfsprekend over en past bij het verhaal waaruit - hoe cliche ook - alle kleur verdwenen is.

Wel is het verhaal misschien wat te subtiel qua boodschap. Nee, volgens mij gaat het niet over de vraag of Max een held is - onzin. Een ambulancebroeder die een omstander doodslaat een held? Hoe denk je dat hij zich daar zelf bij voelt? Veel meer dan een noodlottig ongeval kan je het echt niet noemen, vind ik.

Wat voor mij de echte boodschap is is dat de media met hun berichtgeving absoluut niet vrijuit gaat. Wat er nog eens heel weinig subtiel ingewreven wordt ook - ze doen tenslotte alleen maar hun trucje, zodat de mensen lachen. De boodschap die het begin van de eindscene ook zin geeft - als ouderwetse wraak. Zo ver komt het, zover vallen we terug in de beschaving doordat Max met zijn problemen in de steek gelaten wordt door de samenleving om hem heen. Want daar zijn de echte hufters - wij, de brave burgers, en de politiek - die als uberhufters dit soort situaties gebruikt om zelf beter van te worden. Niet die jochies. Niet de getergde hulpverlener die het even verliest, en die we daarna met z'n allen als een aap in een kooi tentoonstellen voor het vermaak van het publiek. Zonder oog te hebben voor de persoon. Die we hadden moeten helpen. Maar daar zijn we te beroerd voor.