Meningen

Een vader vertelt zijn zoon heel veel fantasievolle verhalen over zijn leven. En hij vertelt ze iedere keer weer opnieuw aan iedereen die het maar wil horen. Het zijn er echter zo veel en ze zijn zo onwaarschijnlijk dat ze onmogelijk waar kunnen zijn. Maar is dat ook zo? Daar gaat deze mooi vormgegeven film over. Het is allemaal heel fantasierijk en sprookjesachtig. Een mooie film die van het begin tot het eind boeit en met nog een mooi verhaal ook.

Vrij als een vogel. Meest bijzondere aan het eind van de film was mijn ontdekking dat dit geen grote film was, maar een kleine charmante film met een klein verhaal. Maar dat duurt dan wel ruim twee uur. Een film over een Amerikaanse zakenman in een hotel in Parijs en een kamermeisje in datzelfde hotel. Hij heeft genoeg van zijn leven als succesvol zakenman en de bijbehorende stress en ook zijn huwelijk is niet echt geweldig dus hij beluit er een punt achter te zetten en al zijn schepen achter zich te verbranden. En ook zij heeft genoeg van haar leven. De logische conclusie is zoals je zou denken dat ze elkaar wel zullen ontmoeten en er allebei vandoor gaan. Maar dat is een te simpele gedachte, en dat zou ook niet echt bevredigend zijn voor de film zoals hij opbouwt. En zo volgt er een behoorlijk verrassende plotwending die zelfs ook nog erg grappig is. En is het dus uiteindelijk een kleine charmante film waarbij observatie een belangrijke rol speelt. Geen heel speciale film maar ik heb er toch met veel plezier en een sympathiek gevoel naar gekeken. En verder valt me bij de beschrijving van deze film nog wat op. Ik zie tot mijn grote verbazing dat Mathieu Amalric in deze film meedoet. En dat is best een favoriete acteur van me, maar ik kon me helemaal niet herinneren dat ik hem hier gezien heb. Dus welke rol had hij dan? Als ik dan verder de volledige cast bekijk, blijkt dat hij de rol van verteller had. Tsja, dat kan dus ook. Is ook een vorm van acteren niet waar.

Film over een acteur die beroemd geworden is als een soort stripheld in de Birdmanfilmreeks, maar op latere leeftijd serieuzer genomen wil worden als een acteur op Broadway. Het is een zielige acteursfilm die maar aanmoddert en niet echt van de grond wil komen. Ik heb de film nog een tijdje het voordeel van de twijfel willen geven omdat hij ergens nog wel wist te boeien, maar de laatste scenes waren de echte nekslag. Het is gewoon een hele vervelende film die doet alsof het wat bijzonders is, maar daarvoor de kwaliteit niet heeft. En toch heeft Innaritu ook hele mooie films gemaakt.

Erg mooie film over twee mensen die zich niet begrepen voelen door de wereld om hen heen.

Het is lang geleden dat ik de film voor het laatst gezien had, maar hij is nog steeds erg mooi.

Documentaire over een groep Russen op een cruiseschip op de Wolga, die allemaal op zoek zijn naar een partner. Op zich is het wel een interessante documentaire die mooi inzoomt op een aantal mensen en hun achtergrond. Verder is het ook wel een leuk gegeven dat het zich allemaal afspeelt op een cruiseschip dat een tijdje onderweg is. Maar uiteindelijk is de opbouw mager. En dat geldt ook voor de inhoud van de verhalen en de achtergronden van de mensen. Een vrij treurige documentaire over mensen die vooral zichzelf zielig vinden en daardoor logischer wijze moeilijk een partner zullen vinden.

Oudere broer heeft erg veel moeite met zijn gehandicapte broer. En dat maakt het er niet makkelijker op als hij ook nog eens een vriendinnetje krijgt. Er zitten wel erg veel overeenkomsten met "What's eating Gilbert Grape" in deze film. Echter deze film behandelt maar één aspect, terwijl Gilbert Grape nog een stuk verder gaat en nog meer interessante verhaallijntjes heeft. Daarom is Gilbert Grape voor mij ook vijf sterren. Maar dit is ook zeker geen slechte film. Het vriendinnetje is wel een bijzondere verschijning in deze film. Ze heeft niet alleen een heel bijzonder gezicht, maar ook verreweg de meeste uitstraling en charisma van alle acteurs in deze film.

Film over de dichteres Ingrid Jonker. Een verbitterde vrouw in de apartheid van de jaren zestig in Zuid-Afrika. Het verhaal is waarschijnlijk niet boeiend genoeg om een hele film op te baseren. Het duurt mij in ieder geval allemaal te lang. Maar aan de acteurs ligt het in ieder geval niet. Zeker Carice speelt weer geweldig. Het is misschien ook de afstandelijkheid die het wat langdradig maakt.

Deze film heb ik heel lang geleden al eens gezien en toen vond ik hem volgens mij nog best goed. Nu zakt hij toch wel erg door het ijs. De film speelt zich af in 2019. Dat is dus nu nog maar 6 jaar te gaan.

30 jaar geleden kon je misschien nog wel geloven dat de wereld er uit zou zien als in de film, maar nu gelooft echt geen mens dat meer. En daarmee is de grote valkuil van een science-fiction in de nabije toekomst bewezen. Wel futuristische vliegende politie voertuigen en een wereld buiten de aarde met replica's, maar de tv's hebben nog steeds een ronde beeldbuis en de mobiele telefoon is ook nog niet uitgevonden. Maar afgezien daarvan is het verhaal toch eigenlijk ook best zwak en is zeker het begin erg vaag en rommelig. Alleen de laatste scene met Harrison en Rutger mag er nog steeds wezen. Die is ook nu nog steeds best spannend en Rutger is ook nu nog steeds best eng.

Op de middelbare school heb ik dit boek voor Duits moeten lezen. Ik dacht dat het ging over een jongen die niet meer wilde praten. Maar het ging dus over een jongen die niet meer wilde groeien. Dat is overigens voor een film een heel handig gegeven. Zo kun je heel wat jaren in de film laten zien zonder dat je de hoofdpersoon hoeft te vervangen. Maar verder herinnerde ik me niet veel van het boek, behalve dat ik er toen niet veel aan vond. Nu zo'n veertig jaar verder wilde ik de film wel eens zien. Eens kijken of het verhaal me nu meer kon boeien en of ik het nu meer op waarde kon schatten omdat ik immers een stuk rijper ben dan toen ik op de middelbare school zat. Maar eigenlijk vond ik er nog steeds niet veel aan. Zowel het boek niet als de film. Blijft toch een vaag en langdradig verhaal waar ik eigenlijk ook geen bijzondere symboliek uit kon halen. Dus waarom dit boek nou zo'n klassieker is? Eigenlijk weet ik het nog steeds niet. Misschien vanwege het tijdsbeeld en hoe de Duitse geschiedenis toen was. Ik weet alleen dat ik het boek nu zeker niet meer hoef te lezen. En deze film hoef ik ook niet meer te zien.

Het is alweer enige weken geleden dat ik de film heb gezien, dus ik moet een beetje in m'n geheugen graven waarom ik de film 3 sterren gaf. Hij viel me in ieder geval niet tegen. En ik heb me, in tegenstelling tot "Skin" de week ervoor, niet geergerd aan ongeloofwaardige acteerprestaties. Ik vond het verhaal wel heel intrigerend en terecht een verfilming waard. Maar het meest was ik toch wel geboeid door de persoon van Ronnie. Wat een raar jong was dat. Ook best een masochist zoals hij met z'n kop tegen de muur sloeg, zichzelf liet verhongeren en zich zonder een echt duidelijke reden (politie, vader, gestolen brommer ??? pffff...) liet verbergen op zo'n oncomfortabele plek als een zolder en overgeleverd aan de grillen van die rijkeluis jongetjes. Toch kwam hij op mij wel geloofwaardig over als "raar" jong. Nee, dit was best een leuke film om te zien.

Iets meer dan een jaar geleden heb ik deze film al eens gezien en toen schreef ik al dat ik waarschijnlijk zou vergeten waar deze film over ging. Nou dat klopt dus inderdaad. Ik zag wel dat ik hem al kende, maar ik wist niet meer hoe het verhaal zou ontwikkelen. En dat kwam ook door de diverse onlogische plotwendingen. Alleen bij het allerlaatste einde wist ik weer hoe die af zou lopen. Ik denk trouwens nu dat ik hem weer een hele tijd niet meer ga zien en dan kan ik hem dus t.z.t. weer gewoon opnieuw bekijken, want ook dan ben ik het verhaal vast weer vergeten. Maar ik ben nu wel iets positiever als de vorige keer. 3* i.p.v. 2. De film keek toch best lekker weg en er zat wel vaart in. Hij verveelde geen minuut.

Twee broertjes wonen op een spits op de Seine. Ze stelen een schilderij en de vrouw van het museum volgt ze en trekt bij ze in. Het verhaal is uitermate zwak en ongeloofwaardig. Maar de sfeer van de film is goed en verder gaf de film me vele herinneringen aan vakanties met vrienden op een vrachtscheepje in Frankrijk. Daarom was het wel een speciale film voor me en krijgt hij toch drie sterren.

Op zich wel een aardige thriller die mooi opbouwt en een boeiend verhaal heeft. Een leuk idee voor een vervolgfilm zou zijn, hoe de politie dit op gaat lossen.

De film begint nog best veelbelovend als we een mysterieuze zwerver volgen. Maar dan krijgt hij een bericht dat er iemand vrijkomt uit de gevangenis en dan blijkt het een doodgewone wraakfilm te zijn waarbij de zwerver jaagt op een aantal mannen en de mannen op de zwerver. En dat alles onder het mom van een vaag verhaal wat ook nergens echt duidelijk wordt en er zelfs nauwelijks lijkt toe te doen. En zo zakt de film halverwege van drie naar twee sterren. En met het onwaarschijnlijke plot haal ik er uiteindelijk zelfs nog een halve ster af. Al moet ik wel toegeven dat de film toch best boeiend was en gelukkig ook niet al te lang duurde.

Films over jonge meisjes die in de prostitutie beland raken zijn er zat. En beter dan deze ook. Maar als je er al een paar gezien hebt, is er weinig nieuws meer te ontdekken. De tweede helft van de film, als het onderwerp wat verschuift wordt dan ook gelijk boeiender. Maar het einde is dan weer zwak. En zo is het toch een film die ik waarschijnlijk weer snel ga vergeten.

In 1982 was André van Duin al razend populair. Dat is nu dus alweer ruim 40 jaar geleden. Ik weet nog wel dat die film gemaakt was en dat veel mensen het er over hadden. Ik weet alleen niet of de film nou echt een hit was in die tijd of dat hij toch geflopt is. Ik heb hem in ieder geval nooit gezien. En nu dus na ruim 40 jaar eindelijk de première.

Een hoge waardering krijgt hij niet en als film stelt het ook niet veel voor. Het is nu vooral nostalgie om naar te kijken met een groot aantal sterren erbij die niets met film te maken hebben, maar wel een hoop extra kijkers trekken zoals André Hazes en het sekssymbool van die tijd Vannessa. Ook grappig is dat in de tekst nog schaamteloos reclame gemaakt kon worden voor van alles en nog wat en dat seksisme dus ook nog gewoon kon. Schaamte daarvoor moest nog uitgevonden worden. Zelfs André van Duin was toen nog een vrouwenversierder. Maar goed, leuk om eens gezien te hebben. Maar als je hem niet gezien hebt, mis je ook niet veel aan deze film.

Indringende film over een jongen die mishandeld wordt door zijn vader. Het verhaal bouwt mooi op, de eerste helft weet je nog niet eens waar de film heen gaat, en er wordt sterk en overtuigend geacteerd. Goede film.

Tsjonge, zo zie je maar. Ik heb de afgelopen tijd weer heel veel films bekeken. Vaak met grote namen en grote budgetten. En hier is dan een simpele telefilm. En die blijkt me echt te raken en een ontzettend mooie film te zijn. Het is al vanaf de eerste minuten goed. Een gezin wil op vakantie gaan, maar dan gaat de telefoon en blijkt het niet zo goed te gaan met opa. Wat volgt is een fantastische en mooi opgebouwde karakterstudie van alle hoofdpersonen in de film. Een studie die je geweldig raakt omdat het allemaal zo herkenbaar is en er super wordt geacteerd. De jongste dochter wil alles weten van opa hoe het is om dood te gaan. De oudste dochter is haar opkomende sexualiteit aan het ontdekken, en alle problemen die daar bij komen kijken. De zoon, die qua leeftijd er tussen zit, worstelt met het probleem dat hij eigenlijk nog graag wil spelen, maar daar misschien al wat te oud voor is. Moeder heeft moeite met het afscheid nemen van haar vader en de "sleur" binnen het gezin. Vader is de verbindende factor in het gezin. En opa is stervende, maar wil daar niet aan toegeven. Een juweel van een film !!!

Vanaf de eerste scenes was al te zien dat we hier met een dure productie te maken hadden. Nog geen garantie voor een goede film weliswaar, maar het helpt wel. En inderdaad, de film bouwde langzaam maar mooi op. Het verhaal over een meisje dat geadopteerd werd in het Duitsland van vlak voor en tijdens de tweede wereldoorlog. Een oorlogsfilm dat wel, maar nu eens verteld vanuit het standpunt van de gewone Duitser die geen soldaat was of direct met het leger te maken had. En dat was uiteraard vele vele jaren na de oorlog een taboe. Goede Duitsers bestonden immers niet. Dus wat dat betreft is het goed dat deze kant van het verhaal ook eens belicht wordt in een mooie en goed geacteerde film. Al had de film wel iets korter mogen zijn. En had ik ook liever gezien dat de Duitsers Duits praatten.

Een film die ik al eens eerder had gezien. Het stond me vooral bij dat er nogal wat geweld in zat voor van Warmerdam begrippen. En dat bleek ook wel te kloppen. Toch is het wel nog steeds een goede film. Een absurde thriller over een man die een heel gezin overneemt. De film bouwt mooi op, heeft uiteraard weer regelmatig heerlijke dialogen en is ook best spannend. Je blijft benieuwd hoe dit af gaat lopen. En daarom is het einde eigenlijk een beetje een afknapper. Maar toch een prima film.

Ik kan me wel voorstellen dat deze film zo'n hoge waardering heeft. Het is een spannend verhaal en er zit een hoop spectaculaire actie in. Het is weliswaar totaal ongeloofwaardig van het allereerste begin tot en met de allerlaatste scene. Maar als je je hersenen in de "James Bond" stand zet, is het wel een amusant filmpje.

Het meest bijzondere aan deze film is dat ik me er niets van kon herinneren en ik gaf hem toen al 4.5 ster. OK dat is zeven jaar geleden maar het is wel heel confronterend. Het maakt me duidelijk dat ik eens wat minder nieuwe films moet bekijken en me ook eens moet concentreren op de echt goede films die ik al eens eerder in mijn leven gezien heb. Dit is een film over twaalf jaar uit het leven van moeder en vader en hun twee kinderen in de schoolperiode. Maar het is zo'n mooie en menselijke film. Het stikt gewoon van de hele mooie scenes en hoe verder de film opbouwt hoe mooier de scenes worden. Het enige wat ik kan verzinnen waarom ik me desondanks toch niets van de film kon herinneren, is dat het verhaal zo gewoon en uit het leven gegrepen is. En dat is waarschijnlijk ook de echte reden. Maar geen reden om de film niet een stuk vaker te gaan bekijken in de toekomst. Samen met nog een aantal heel goede films die ik ook al vele jaren niet meer gezien heb.

Ik ken Susan Seidelman van sympathieke en niet al te moeilijke films. En dat is ook precies weer zoals je deze film kan omschrijven. Een soort loveboat voor ouderen, alleen niet op een boot maar in een chique wijk in Florida. Alleen had de film wel wat meer diepgang en minder voorspelbaarheid mogen hebben.

Blijft een mooie klassieker uit de Nederlandse filmgeschiedenis. Vooral de opbouw en het onderwerp zijn heel knap. De lage waardering hier, snap ik helemaal niets van.

Ik heb deze film lang geleden diverse keren gezien en vond het toen een erg goede film. Nu denk ik er over zoals vele van Gilliams films. Ook deze film verzuipt in zijn grootsheid. Het ziet er allemaal weer fantastisch en ook erg duur uit. Maar de fantasiewereld van Gilliam is ook erg slaapverwekkend. Het kan mij allemaal niet meer boeien.

Overigens is mijn dvd 124 minuten. Welke van de drie versies is deze dan eigenlijk?

Ik heb deze film destijds samen met mijn vader in de bioscoop gezien. Ik moet dus iets van 14 of 15 jaar oud geweest zijn toen. Ik weet wel dat ik het toen een goede film vond. Maar ik herinner me vooral de scene waar ineens het heertje uit de kinderserie Tita tovenaar verscheen als Duitse soldaat. Iemand in de zaal kreeg toen spontaan de slappe lach. Ik weet niet meer of ik de film daarna nog wel eens gezien heb, al stonden een aantal scenes me nog wel goed bij. Het is wel een indrukwekkende film. Net als de operatie Market Garden, waar deze film op gebaseerd is, een gigantische onderneming was. Zo was het maken van deze film ook een gigantische onderneming. Maar de film is uiteindelijk toch vooral een indrukwekkende reconstructie geworden van Market Garden. En in die zin bijna meer een documentaire dan een speelfilm. Er wordt wel z'n best gedaan om de film ook wat persoonlijke tintjes en verhaallijntjes mee te geven, maar uiteindelijk sneeuwen die toch onder in het grote reconstructieverhaal. En daarmee weet de film je als kijker toch verder nergens echt te raken. Ondanks de verschrikkingen die zich afspelen. De film is met zijn bijna drie uur ook veel te lang om echt van het begin tot einde te blijven boeien. Ik denk niet dat ik hem nog een keer hoef te zien.

Het blijft mij een raadsel waarom mijn vrouw voorstelde om samen naar deze film te gaan kijken. De film werd omschreven als horror western. Zowel horror als western is niet echt mijn favoriete genre. Nou sta ik in principe nog wel open om nieuwe films te kijken, maar mijn vrouw is heel kritisch en houdt nog veel minder van horror en western. Kortom met enige vooroordelen begon ik aan de film. De film is in niet chronologische volgorde verdeeld in hoofdstukken vernoemd naar boeken uit de bijbel. En zeker in het tweede hoofdstuk was er een plotwending die heel verrassend was en veel beloofde voor het vervolg van de film. Zou het dan toch een goede film zijn? Maar helaas, in het laatste hoofdstuk werd alle mooie en verrassende opbouw alsnog om zeep geholpen en werd het een horror (western) zoals er zo vele zijn. En dan zat er ook nog een toevoeging in het hoofdstuk die al helemaal overbodig was en niets aan de film toevoegde. Tenslotte duurde de film ook nog eens best lang. Nee, deze film hoef ik niet nog eens te zien.

Dit is weer een uitstekende Woody Allen film. Een goed verhaal en af en toe erg leuke grappen.

Achteraf is de grootste verrassing aan de film dat ik hem al gezien heb en dat ik ook een commentaar geschreven heb waar ik nu helemaal niet achter sta. Ik was vooral benieuwd om nu te zien welke waardering deze film kreeg. Eigenlijk verwachtte ik een hele hoge waardering. Maar dat valt wel mee. De film ziet er mooi vormgegeven uit, loopt lekker en heeft ook amusante hoofdpersonen en een amusante verhaallijn. Het verhaal over twee broers die de kunst van het oplichten tot een vorm van perfectie hebben ontwikkeld. Één van de broers wil stoppen en de andere broer verzint nog een laatste perfecte list om het perfecte slachtoffer op te lichten. En uiteraard loopt dat anders. Deze keer was ik aanzienlijk positiever over de film als de vorige keer. Ik denk dat ik vorige keer veel hogere verwachtingen had om een hele grappige film te zien. En kennelijk ook wat meer uitdieping van de hoofdpersonen. Dat had ik deze keer niet. Nu was het vooral een leuk verhaal en een lekker lopende film. Al deed de tweede helft wel afbreuk aan de film en had het verhaal voor mij niet gerekt te hoeven worden met nog een nieuw avontuur. Maar ik geef hem nu wel 3.5 * en dat is een hele * meer als de vorige keer.

Wel weer een bijzondere film van Mijke de Jong. Een groep vriendinnen begeleidt één van hen in haar stervensproces. Aanvankelijk vond ik de vormgeving wel mooi. Ik had de indruk dat de dialogen niet van tevoren waren uitgeschreven. Er waren wat ideeën voor scenes en die werden dan gaandeweg en gedeeltelijk geïmproviseerd opgenomen. Althans zo kwam het op mij over. Ik vond het ook best realistisch als ik kijk naar de paar vriendinnengroepen om me heen die ik een beetje van afstand observeer. Wat kunnen vrouwen toch ongelooflijk zaniken om niets dingen. Maar daar ben ik dan waarschijnlijk een man voor om dat te vinden.

In ieder geval maakte het voor mij in deze film dat ik het een realistische vriendinnenclub vond. Doch gaandeweg de film werd het steeds realistischer en vroeg ik me nog wel af of ik echt naar een film zat te kijken of dat het meer een documentaire werd waarbij de hoofdrolspeelster echt doodging. En dat maakte het wel een heel bijzondere en indringende film die ik niet snel zal vergeten denk ik. Zelfs het eindliedje van de film lijkt door haar echte dochter gemaakt en ingezongen. Ook erg mooi en bijzonder.