Meningen

De gebroeders Dardenne hebben wederom een knap, rauw, sociaal drama afgeleverd met Le Gamin au Vélo. Ik zou ze wel eens een volslagen ander type film willen zien maken, maar goed, ze doen waar ze goed in zijn. Ze lijken altijd het beste uit hun acteurs te halen, en ook hier weer een glansrol voor de jonge Doret.

Verder veel typische Dardenne elementen, sober gefilmd zonder veel opsmuk, wat ongemakkelijk, een enkele keer iets te simplistisch. De scène met de honkbalknuppel vond ik niet zo sterk, alsof zo’n jochie twee mensen zo maar bewusteloos slaat (vooral de zoon die aan kwam lopen).

Matige prent die een moderne Untouchables probeert te zijn maar daarin volledig faalt. Ik las de term cartoonesk ergens, het deed me inderdaad denken aan Dick Tracy en Roger Rabbit qua stijl. De film is ook pijnlijk oppervlakkig. Niet dat daar altijd iets mis mee is maar ik had hier wel wat meer van verwacht gezien de cast. Enige pluspunt was dat hij onder de 2 uur bleef.

Heeft niet meer dezelfde impact als 25 jaar geleden, maar het blijft een stijlvolle film met een interessant uitgangspunt. Wel zet ik mijn vraagtekens bij de uitwerking daarvan. Natuurlijk is het niet zo dat iemand met goeie genen automatisch beter presteert: zaken als doorzettingsvermogen, ambitie, training zijn nog iets belangrijker dan goed erfelijk materiaal. Dat de 'perfecte' broer verloor met zwemmen is dan ook helemaal niet verrassend. Ik vond die verhaallijn met de broer ook een serieus minpunt aan de film. Omdat ook het moordmysterie nogal achteloos wordt opgevoerd en opgelost is het script wat mij betreft de zwakke schakel.

Deze vroege Argento heeft jammer genoeg een nogal belachelijke plot -veelbelovende wetenschapper ontdekt dat hij een soort deftige equivalent van een laag voorhoofd en monobrow heeft en slaat dus maar aan het moorden.

Nou is een zwak scenario bij Argento niet heel verrassend maar deze kat is ook op andere vlakken weinig bijzonder. Nipte 3 sterren voor Malden en vooruit, de oude meester Morricone.

Weelderig is het eerste woord wat in me opkomt- en dan doel ik niet (alleen) op de wonderschone Claudia Cardinale. De film ziet er zo mooi uit, vaak leek het wel een bewegend schilderij. Zowel de scenes in de paleizen maar ook de oorlogscenes zagen er zo mooi uit dat ik af en toe de film even stop moest zetten om alle details in me op te nemen.

Visueel zonder meer een meesterwerk, en ook het acteerwerk was prima. Alleen vond ik het jammer dat Lancaster gedubt werd met een niet helemaal passende stem, die bovendien leek op die van andere personages, zodat ik, als de spreker buiten beeld was, niet altijd wist wie aan het woord was. Lancaster is verder imposant in zijn rol van aristocraat. De al eerder genoemde Cardinale als Angelica is als altijd wonderschoon, sowieso de mooiste actrice uit haar tijd. Mooi hoe ze ten tonele verschijnt en Concetta meteen weet dat haar kansen met Tancredi verkeken zijn. En de tevreden blik van de vader van Angelica die weet dat zijn opzet geslaagd is.

De film gaat over de overgang naar de moderne tijd- de aristocratie is op zijn retour, belichaamd door de prins op leeftijd, en de bourgeoisie is in aantocht: de burgemeester, maar meer nog zijn dochter, Angelica. Ze dansen samen, oud en nieuw , maar zullen elkaar nooit hebben. Een rijke film, waarin zoveel nuances en details verwerkt zitten dat het onmogelijk is alles in een kijkbeurt mee te krijgen.

Een mindere Pabst dit. Op zich wel interessant om te zien dat destijds zoveel verwacht werd van de psychoanalyse, althans volgens deze film. Een droom, ja die kunnen we tegenwoordig perfect analyseren, vertel maar. Ook grappig, het moment dat de patiënt een mes pakt en op zijn denkbeeldige vrouw insteekt is het signaal dat hij is genezen. Misschien was die angst om messen aan te raken zo gek nog niet? Het einde suggereert dat niet alleen de psychische problemen werden opgelost dankzij Freud's leer, maar ook de onvervulde kinderwens.

De droomsequentie is wel knap gemaakt, verder was het toch een beetje een saaie bedoening, met gelukkig een genadige speelduur.

Op en top drama inderdaad dit. En alsof de plotontwikkeling al niet voor genoeg drama zorgt, is daar de score van Rustichelli nog om het er extra in te wrijven. Het verhaaltje kent weinig verrassingen, maar het is mooi gefilmd, er zitten een aantal prachtige shots tussen, en de acteurs doen het op zich redelijk. Wel was de 'passie' tussen de markies en de bediende een klassiek gevalletje machtsmisbruik. Ik miste ook wel een beetje meer details waarom de markies tot de moord overging, terwijl hij het huwelijk nota bene zelf had opgezet, en Rocco steeds als trouwe bediende doet wat zijn meester hem opdraagt. Wellicht worden daar wat meer details over vrijgegeven in het boek, want in de film deed Rocco behalve gluiperig kijken weinig fout, hij werd al vermoord voor hij de kans kreeg het huwelijk überhaupt te consumeren.

Eerste Buster Keaton pas, en is me aangenaam bevallen. De film heeft vaart, en ondanks slapstick-elementen, is de humor minder lach-of-ik.schiet. Het is natuurlijk nog in de pionierstijd, maar toch leek het wel een flink budget te hebben, met veel figuranten, en spectaculaire opnamen (zoals die treinramp). Ook vraag ik me af hoe vaak Keaton de scene met de dwarspaal die de rails verspert heeft moeten overdoen want dat zag er nog niet zo simpel uit.

Zoals films uit het stomme tijdperk wel vaker kenmerkt heeft ook The General iets anarchistisch- duidelijk is dat Hollywood zichzelf nog moest uitvinden. Ik vraag me wel af of de 4 pianostukjes die steeds langskomen origineel zijn, of later toegevoegd. Bij stomme films zat toch altijd een orkest, en ik neem aan dat die niet steeds in herhaling vielen.

Het duurde wel een paar uur voor ik er inkwam, maar tegen het eind was ik dan toch redelijk ingepakt. De commentaren op deze pagina had ik nog niet gelezen en ik zat ongeduldig te wachten op de aanval. Licht verbijsterd was ik toen deze met een briefje werd afgedaan, maar hoewel een beetje actie de film bepaald geen kwaad had gedaan kan ik er achteraf wel mee leven. Zoals een van de ronin ergens halverwege verkondigt is het succes van de aanval niet zo belangrijk, alles ging om de eer.

Als Oishi in eerste instantie een poging doet zijn clan van de ondergang te redden wordt dat als een flater beschouwd door de vazallen- straks gaat de keizer akkoord en kunnen ze fluiten naar hun eer. Gelukkig wordt de clan verder gekrenkt en mogen ze dan toch hun langverwachte wraak uitvoeren. Na het eerherstel ginnegappen de overlevenden van de aanval vrolijk in hun dodencel, dankbaar dat ze ook nog eens harakiri mogen plegen in plaats van een minder eervolle dood. Een vluchtplan wordt uiteraard niet geopperd, en als tegen het eind alle ronin het tijdelijke voor het eeuwige hebben gewisseld (ook weer buiten beeld uiteraard) eindigt het epos.

Het is allemaal erg feodaal Japans, we mogen blij zijn dat sterven voor een meester of je vaderland tegenwoordig wat minder in zwang is. Het jaar van productie in aanmerking nemend kan ik me voorstellen dat Japan wel behoefte had aan kamikazerende soldaten, dus zo gek is het niet dat dit als propaganda wordt beschouwd.

Goed drama met sterke acteurs dient duidelijk een groter doel, namelijk een spiegel voorhouden aan de brave Amerikaanse burgers, hen die antisemitisme en racisme toch vooral associëren met witte puntmutsen en brandende kruizen. Kazan slaagt daar wel in, door de confrontaties niet te spectaculair te maken en vooral de onderhuidse en verborgen discriminatie aan de kaak te stellen. Subtiel is de film niet echt, en het happy end waarbij Kathy nogal ongeloofwaardige wijze tot inkeer komt had van mij niet gehoeven, toch blijft de film wel overeind.

Het thema is natuurlijk nog steeds behoorlijk actueel, al zou het antisemitisme in een hedendaagse versie eerder worden gewijzigd in afkeer van moslims, en zou de rol van Green waarschijnlijk anders ingevuld worden.

Aardige komedie waarin vooral Monroe schittert als golddiggend leeghoofd. Leuk hoe ze met de nodige zelfspot het domme blondje speelt dat mannen om haar vingers windt. Russell is misschien de betere actrice maar ik vond haar niet echt passen in de rol van verleidelijke brunette, vond haar een beetje ouwelijk- ik had haar ook een stuk ouder ingeschat dan haar 32 lentes. Op voor die tijd redelijk gewaagde scenes en een flinke dosis niet al te subtiele ironie na heeft het verder niet veel om het lijf. De niet al te talrijke liedjes deden me niet zo veel, stoorden verder ook niet. Ik wist niet eens dat het bekende "Diamonds Are a Girls Best Friends" uit deze film komt. Tot de ontmaskering van Malone vond ik het wel grappig, daarna eindigt Gentlemen Prefer Blondes nogal vervelend met een subplot over de gestolen tiara en een wat al te zelfbewuste, pijnlijke Monroe-imitatie bij de rechtbank..

In de Duitse versie is het toch wel opvallend, het matige acteerwerk. Je ziet de acteurs nog net niet de zinnen van de ander meeprevelen, maar van vloeiende dialogen en naturel spel is toch geen sprake. Misschien dat het ook eerder opvalt omdat Duits dichterbij Nederlands staat. Jammer want verder is dit een sterke film, opgenomen in een desolaat Berlijn, waar op sommige stukken de natuur terrein terugclaimt op de stad, alles in puin lijkt te liggen, maar iets verder de metro alweer rijdt.

Rossellini laat zien hoe een jongen hier moet opgroeien, op zijn 13e eigenlijk al kostwinner, zich steeds meer verlagend om het hoofd overeind te houden. Sjacheren, stelen, en zelfs moord. De film kent veel sterke momenten, en wordt gedragen door een opvallende score. Germania anno zero eindigt zonder sprankje hoop en is door de regisseur opgedragen aan zijn overleden zoon, wat wellicht meespeelt.

Fraai geschoten film over een werkelijk hopeloos ongelukkige vrouw die ondanks alle tegenslagen de moed er in probeert te houden. Het hoogtepunt van de film zit overigens al vrij in het begin- een vermakelijke catfight in een enorme wasruimte. De mannen in deze film zijn van het ergste soort, je zou er een radicale feminist van worden, al kun je ook bedenken: "wat heeft mijn vrouw het toch eigenlijk getroffen met mij" wat dan wel weer een geruststellende gedachte is.

Erg vermakelijk filmpje, prima geacteerd door Kaluuya en Williams en met een leuke opbouw, waarbij het eerste uur toch wel het beste deel vormde. Grappige awkward momenten, maar langzaam maar zeker ontstaat een creepy sfeer- vooral door de vreemde bedienden. Mijn voornaamste kritiekpunt is dat hij wat te kort duurt, het einde voelt te gehaast- de onthulling van Georgina als "oma" en haar einde vinden binnen een halve minuut plaats- dat had toch wel wat sterker gekund.

En misschien wekt de Oscar bij sommigen verkeerde verwachtingen, maar ik vind Get Out bepaald niet misstaan tussen bv een Crash, The King's Speech, Ghost, Rain Man en Moonstruck, om maar een paar mede-winnaars best original script te noemen. Aanzienlijk beter eigenlijk.

Ze zeggen wel eens dat een regisseur altijd dezelfde film maakt, maar dan met andere middelen. Voor Hong Sang Soo lijkt dat in elk geval op te gaan, kan ik voorzichtig concluderen na een vijftal films te hebben gezien. Een oudere man (schrijver, filmmaker, criticus) die bewonderd wordt door een jonge vrouw, wat in combinatie met het nodige drankgebruik leidt tot wel/geen overspel. Tijdens dialogen gaat de camera traag van de een na de ander, als een tenniswedstrijd in slow motion, en als er emotie komt: inzoomen. Waar Soo ook een handje van lijkt te hebben is herhaling. Gesprekken, gebeurtenissen, ze komen binnen eenzelfde film terug en zo ook hier.

Het verloop van deze Day After verloopt nogal soapy, met buitenechtelijke relaties, confrontaties, een persoonsverwisseling, dat alles met de oudere man als stralend middelpunt. Toch zijn sommige dialogen best aardig, en het muzikale thema van deze film beviel me ook wel. Maar verder doet het me niet bijster veel.

Hong Sang Soo heeft dus een visie over film maken, maar dat levert niet direct boeiende films op. Een college over cinema lijkt me eerlijk gezegd interessanter dan een nieuw werk van zijn hand.

Niet alleen te veel tussentitels, ook te veel personages, die bovendien, althans in het begin, tot de miniemste bijrol aan toe worden geïntroduceerd. De cast blijkt in elk geval uit een zeer internationaal gezelschap te bestaan. De film voelt daarmee wel overvol aan, neemt niet weg dat ik wel geboeid bleef kijken. De scenes waarin de Russen tot een pogrom worden verleid krijgen extra lading door wat zich niet zo veel later zou afspelen in heel Europa. Toen moest men complottheorieën nog mondeling overbrengen, dat gaat tegenwoordig een stuk makkelijker via sociale media.

Enkele merkwaardige scenes die ik niet helemaal kon plaatsen, zoals de dood van de volksdanser. De wat cynische Engelse titel verwijst klaarblijkelijk naar het gebrek aan naastenliefde onder de godsvruchtige christenen in de film.

Ghost Dog heeft nog weinig van zijn glans verloren. Het begint meteen goed met een heerlijke beat van RZA, en opent daarna met de titelheld die als een spook door de straten loopt, mensen passerend die hem niet opmerken. Whitaker is nou niet meteen de eerste acteur die je op je netvlies hebt staan als je aan een ongrijpbare superassassin denkt, maar met zijn onderkoelde spel is hij de juiste keuze gebleken. Overigens dacht ik dat hij zelf zijn jongere versie speelde maar dat blijkt zijn broertje Damon te zijn.

Hoewel het visueel soms niet overhoudt -dan denk ik bv aan die wat suffe videoclip effectjes als Ghost Dog aan het trainen is- blijft Ghost Dog wel boeien tot de laatste minuut, en dat is met name te danken aan het script, de leuke niet per se functionele terzijdes, de fijne soundtrack en de humor. Vooral waar de twee werelden elkaar even raken -de postduifhoudende samoerai versus de cartoonverslindende ouwe maffiosi- levert vaak de nodige grappige momenten op. Doet ook geregeld aan het werk van de Coen broers denken, waarmee Jarmusch sowieso verwant is: stuntelende criminelen, zwarte humor, aparte personages zijn ingrediënten die je ook in veel Coen-films tegenkomt. En de hartaanval van de ouwe racist lijkt overgenomen uit The Big Lebowski die een jaar eerder uitkwam maar het zal toeval zijn.

Ambitieuze film van Stevens die, althans bij mij, toch vooral bekend staat als de laatste rol van James Dean. Een rol waarmee hij laat zien meer in zijn mars te hebben dan de gekwelde jongeling portretteren, al staat zijn personage Jett daar ook weer niet heel ver van af. Naast Dean zijn ook Taylor en Hudson goed, en leuk om een jonge Hopper te zien- hij acteerde trouwens ook al met Dean in Rebel Without a Cause. Inhoudelijk heeft Giant ook genoeg te bieden, zowel op micro- de vader die lijdzaam toeziet dat zijn kinderen hun eigen pad volgen- als op macroniveau- het diepgewortelde racisme in Texas, in deze film gericht jegens Mexicanen. De Mexicaanse Elsa Cardenas werd nog wel even wat bruiner geschminkt trouwens. Over schmink gesproken, het verouderingsproces was over het algemeen knap gedaan.

Een heel degelijk drama dat door de acteurs en de locatie naar een hoger plan worden getild. Ik las overigens dat ondanks het niet bijster positieve beeld over de Lone Star State en haar inwoners Giant in Texas zelf heel geliefd is, in tegenstelling tot het boek waarop het is gebaseerd.

Een atypische film over de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog. In plaats dat de film zich focust op de verschrikkingen, wordt een welgestelde Joodse familie geportretteerd, die zich heeft teruggetrokken op een enorm landhuis. Ik heb me niet gestoord aan de soft focus cameravoering, wel vond ik het beeld in de nachtopnames (en dat zijn er nogal wat) wel erg donker. De mooiste scene wordt voor het laatst bewaard, als de familie gescheiden van elkaar wordt opgesloten, en een tergend mooie klaagzang het einde van de film inluidt.

Het acteerwerk vond ik vrij sterk, met name van Micol en Giorgio, de film was soms wat schematisch en onduidelijk qua chronologie - af en toe een jaaraanduiding had niet misstaan. Ook duurde de film vrij kort, wat ik op zich geen enkel probleem vind, maar films van dit kaliber mogen best wat langer duren, de gebeurtenissen volgden elkaar wel erg snel op.

Een Britse politiefilm van de hand van John Ford- een nogal aparte combinatie en het levert een niet helemaal overtuigende film op. Jack Hawkins is wel goed als hoofdinspecteur van Scotland Yard die op één dag de moord op een corrupte collega, een beroving met geweld, een lustmoordenaar on the loose en een overval met dodelijk slachtoffer op z'n bord krijgt- zaken die allemaal diezelfde dag nog worden opgelost- en daarnaast niet mag vergeten een visje te kopen voor moeder de vrouw. Het is allemaal nogal simplistisch en rommelig, maar een zekere charme kan de film niet ontzegd worden.

Jaren geleden gezien maar toen vond ik er niet veel aan. Kennelijk is het een film die beter wordt met de jaren, want Una Giornata Particolare is een mooi drama over een bijzondere ontmoeting tussen twee eenzame mensen.

De film heeft een lange introductie over een bezoek van Hitler aan Rome, en op de achtergrond speelt het fascisme van Mussolini geen onbelangrijke rol, maar toch is dit vooral een tijdloze film over sleur, eenzaamheid en vervreemding, en om daaruit te geraken zoeken, en vinden, de twee hoofdrolspelers -ondanks hun verschillen- genegenheid bij elkaar.

Zowel Loren als Mastroianni zijn op top van hun kunnen en dragen de film, onder de sobere regie van Scola. Setting is minimalistisch en aangezien er ook maar twee spelers zijn (op kleine bijrolletjes voor de flatbewaakster en de familie van Loren na) doet het meer dan eens aan een toneelstuk denken, en het is niet verwonderlijk dat het ook in toneeluitvoering wordt opgevoerd.

Man op leeftijd -nou ja, hij is 53- ziet een leeftijdsgenoot sterven en raakt in een existentiële crisis. Want het leven is maar kort en het kan zo afgelopen zijn. Wat doe je in zo'n geval: je stopt met werken, je neemt je spaargeld op en probeert de essentie van het leven te ontdekken. Zo ook Cesare. Echter wat blijkt, zijn pogingen om zijn leven een beetje op te zomeren mislukken en ontgoochelen, zelfs zijn daad van barmhartigheid loopt helemaal mis. Hij wordt geconfronteerd met apathie, berusting, ijdelheid, en andere minder fraaie menselijke eigenschappen. Als hij ook niet uit het juiste hout gesneden blijkt te zijn voor verzekeringsfraude besluit hij uiteindelijk dan maar weer zijn werk op te pakken. De laatste scène doet vermoeden dat hij in de tram sterft, net als zijn leeftijdsgenoot in de eerste scène: het laatste wat je ziet tijdens zijn nachtelijke rit is een rood stoplicht.

Italianen en werk: er zijn nogal wat films over gemaakt. Bij het kijken naar I Giorni Contrati moest ik af en toe denken aan Il Posto, Olmi's puike film van een jaar eerder: de vaste baan als straf, als iets waar je inrolt en niet meer uit kan komen (terwijl werkeloosheid natuurlijk ook een gekend thema is in de Italiaanse cinema). De film lijkt thematisch enigszins verwant aan neorealistische films als bv Umberto D. maar Petri is poëtischer, verkent het individu, en hoewel er wel wat maatschappijkritiek in voorkomt in de vorm van protesten tegen de krappe huizenmarkt (hé!) lijken die vooral Cesare's groeiende onthechting te tonen, en niet zozeer bedoeld morele verontwaardiging op te roepen. Randone is uitstekend in de hoofdrol, en verder ziet de film er meer dan degelijk uit, met soms opvallend camerawerk.

Mijn favoriete Petri tot nu toe, al is het al weer een tijdje geleden dat ik zijn bekendste en meest gewaardeerde film (die met de fijne titel Indagine Su un Cittadino Al di Sopra di Ogni Sospetto) heb gezien.

Mwah. De beelden zijn mooi, Van Cleef cool en ook de muziek vond ik best aardig, en toch vind ik I Giorni dell'Ira geen voltreffer. Dat heeft vooral te maken met het scenario en de regie, die te veel steekjes laat vallen, en ik was ook niet bepaald onder de indruk van Gemma.

Het begint best aardig, maar als Scott eenmaal een pistool heeft gaat zijn metamorfose lachwekkend snel, van nederige strontschepper tot arrogante gunwielder in het tijdsbestek van een paar minuten. Van Cleef zit beter in zijn rol, al leek hij op een bepaald moment meer bezig met het overnemen van het stadje dan met het terugkrijgen van zijn geld. Ik zie wel in dat dat hand in hand kan gaan maar ik vond het niet echt passen, alles lijkt opeens vergeten en vergeven. Dan komen er uit het niets nog vier vrienden opduiken die natuurlijk alleen als schietschijf dienen. En dan heb je nog wat van die oude "respectable citizens" die uit het raam hangen om een potje te schieten, vond ik ook wat gemakzuchtig om van die lui af te komen. Het einde is echt matig, met het opnoemen van zijn lessen na het omleggen van wat bad guys.

Van Tonino Valerii heb ik ooit My Name is Nobody gezien, die was heel wat wat beter in mijn herinnering, ga ik binnenkort nog eens kijken.

Melodrama met best een verrassend verloop. Ik had me al ingesteld op een langzame, zinloze zoektocht over de Russische steppes, eindigend bij een anoniem graf, maar Antonio werd razendsnel gevonden. Als bij een echte Italiaanse is jaloezie de bepalende emotie bij het weerzien en maakt ze rechtsomkeert voordat hij de kans krijgt enige uitleg te verschaffen.

De tijdsprongetjes zijn overigens onduidelijk, de kijker moet maar een schatting maken hoe lang ze gescheiden zijn geweest.

Loren en Mastroianni zijn allebei goed, uiteraard zou ik er bijna aan toevoegen, met name Loren, die afwisselend afgepeigerd en verleidelijk is. Toch bleef hun liefde iets plichtmatigs hebben, verbeeld als niet-afnemende lust. Ze hadden zich de lange reis achteraf beter kunnen besparen, maar ja wisten zij veel. In deze tijden van social media zouden ze elkaar misschien bevrienden op Facebook en elkaar daarna een prettig leven toewensen.

De score tenslotte is passend maar niet mijn smaak.

Ook pas de eerste film die ik zag met Jayne Mansfield, haar naam is bekender dan haar carrière. Dit is volgens mij, met Will Succes Spoil Rock Hunter, haar bekendste titel. Het is best een aardige komedie, met veel rock 'n roll optredens. Het was wel wat veel van hetzelfde, aardig vond ik vooral Fats Domino, Juanita Moore en The Platters. Het vreemdste optreden was wel van die zanger met zijn harmonica van The Three Chuckles.

The Girl Can't Help It heeft een niet al te hoogdravende maar redelijk vermakelijke plot waarbij de grap is dat de would-be zangeres niet kan zingen. Jammer genoeg moest dat op het eind nog even rechtgezet worden. Ewell doet het wel OK als dronken manager, O'Brien was vrij irritant dat komt vooral door zijn personage. Mansfield was (op basis van deze film) geen geweldige actrice, al doet ze het ook weer niet zo slecht. Zij was trouwens een brunette, net als Monroe. Met haar echte haarkleur vind ik haar een stuk mooier en vooral natuurlijker ogen. Ze loopt, of liever gezegd schrijdt ook vrij apart, weet niet of dat voor komisch effect was bedoeld?

Aardig middle of the road drama. Ryder en Jolie zijn niet groots maar doen het niet verkeerd als mentaal instabiele meisjes- overigens wel even een vaag moment als Ryder’s personage een signaal voor een depressie benoemt: stelen terwijl je geld hebt...ik dacht even dat Ryder zichzelf op de korrel nam maar ze zou pas 2 jaar later worden opgepakt voor diefstal.

De film is in het begin niet-chronologisch, een stijlfiguur die vrij opeens overboord wordt gezet want er volgt een lineair verhaal over het leven in een instelling. Door de setting doet het natuurlijk denken aan One Flew Over The Cuckoo’s Nest, maar daar houdt de vergelijking wel op. Er is nauwelijks spanning tussen personeel en patiënten, het personeel en de leiding is eerder begripvol, een aanklacht tegen een onmenselijke zorginstelling is dit ook niet. Tijdsbeeld vond ik ook allerminst geslaagd, alleen aan de auto’s kon je zien dat het zich in de jaren 60 afspeelt. O ja je ziet ergens een Kennedy poster.

Tegen het einde zette ik me al schrap voor een obligate twist (Ryder en Jolie zijn dezelfde persoon of zo), zeker met die rare scène in de kelder leek het die kant op te gaan maar dat bleef me gelukkig bespaard. Wel komt die gebroken hand nog terug, wat van Susana dan toch een soort tijdreiziger maakt. Dat wordt verder genegeerd en Girl, Interrupted gaat als een nachtkaars uit. Wat overblijft is een aardig geacteerd maar weinig subtiel en inconsistent portret van het leven in een zorginstelling, met een teleurstellend einde.

Ook nog maar even meegepakt in 2019.
Een goede keus: Bong is, na het wat minder geslaagde Snowpiercer en Okja, weer helemaal terug met deze satirische prent over een gezin dat genoeg heeft van hun armzalige leventje en een buitenkans herkennen als ze die tegenkomen. Die buitenkans neemt namelijk de bevallige vorm aan van Yeo-jeong Jo als naïeve rijkeluisdame. Er volgt een vlotte film met de nodige humor, en Bong zorgt altijd wel een verrassende wending, gezapig wordt het nooit. Prima acteurs van wie naast de al genoemde Jo met name Kang-ho Song opvalt, een naam die niet direct een belletje doet rinkelen maar een bekende kop en altijd fijn als hij ergens opduikt.

Bong legt ook vaak maatschappijkritiek in zijn films en doet dat niet met een boos wapperend vingertje maar met een flinke dosis zwarte humor. Zo worden klassenverschillen vooral geroken en is het geweld zowel schokkend als op de lachspieren werkend- er werd in de (verrassend volle) zaal tenminste hard gelachen toen de arme huishoudster van de trap geschopt werd. Het einde vond ik wel wat voorspelbaar, het was toch niet moeilijk te raden dat Kim zich in de kelder zou verstoppen maar erg geloofwaardig is het niet dat die kelder niet minutieus doorzocht is door de politie.

Het niveau van Memories of Murder haalt Parasite niet maar Bong is back on track.

Ben ook wel enthousiast over deze Oshima, het is elke keer toch een beetje afwachten (met zijn geroemde Death by Hanging kon ik bijvoorbeeld niet zoveel). The Ceremony is een bijtend portret van een familie in na-oorlogs Japan. De familieleden ontmoeten elkaar bij wakes en een enkele bruiloft, waarin Oshima de ernstige eerbied voor conventies en de Japanse discretie ridiculiseert. De familieverbanden lopen door talrijke incestueuze relaties door elkaar heen zodat het maken van een familiestamboom een uitdagend karweitje wordt. Opvallende soundstrack, met muziek die niet bepaald mooi is maar wel bakken sfeer schept, en de naargeestige gebeurtenissen zo van een extra ruw randje voorziet.

Gia la Testa kent een (te) lange aanloop, maar wordt gaandeweg wel steeds beter. Na het soms wat melige eerste half uur bij die wagen is het uiteindelijk een serieuze film over grote thema's als vriendschap, verraad en wraak. Daarbij vond ik de scenes over Coburn's verleden toch wel essentieel.
Coburn en Steiger doen het goed, maar Steiger is toch duidelijk geen latino, wat iets afleidde. Geldt ook voor het vreemde Ierse (?) accent van Coburn trouwens. De Italiaan Valli was prima in een kleine maar belangrijke rol. Ik lees her en der dat Leone geen zeggenschap had over de uiteindelijke versie, wat de wat onlogische tijdsprongen en wat warrige structuur wellicht verklaart.

Het geweld is anders dan je gewend bent van Leone: geen duels of hinderlagen, je krijgt slachtpartijen voorgeschoteld. Het is daarmee ook een behoorlijk grimmige film, anders dan de olijke Engelse titel Duck you sucker! doet vermoeden.

De soundtrack van Morricone beklijft, maar kan zich toch niet meten met zijn bekendere werk voor deze regisseur.

Interessant en nog immer actueel gegeven en leuk Gassman eens in een Engelssprekende rol te zien, al is het dan als Hongaar, de film vond ik helaas nogal tegenvallen. Dat komt met name door de laatste akte, waarbij Grahame en Paris op z'n elfendertigst achter de gewonde, uitgeputte Gassman aandraven, die ze op het nippertje van een duik van het UN-building kunnen weerhouden. Los van die 'achtervolgingsscène' was het ook zo symbolisch en theatraal, terwijl de film daarvoor juist realistisch poogde te zijn, het voelde als een enorme stijlbreuk.

De beelden van New York zijn inderdaad nog het leukst, het valt goed voor te stellen hoe overweldigend de stad met de wolkenkrabbers, de neonlichten, de drukte moet zijn geweest voor een eenvoudige jaren 50 Europeaan. Wel wordt vaak gebruik gemaakt van projectie op de achtergrond, leek me eigenlijk onnodig omdat ze toch op locatie schoten?