Genroku Chushingura (1941)

Lijkt me een hele mooie film. Maar er zijn meerdere versies gemaakt. Wie kan me vertellen welke de beste is? Deze, of die van Inagaki? JayLunar misschien?

Er zijn inderdaad talloze versies en varianten gemaakt, maar het schijnt dat deze en Inagaki's Chuhingura de besten zijn. Als ik de keus zou hebben, zou ik liever Chushingura '62 (eerst) zien, omdat die geloof ik wat toegankelijker en beter gefilmd is en natuurlijk omdat Mifune-san er in meespeelt. Verder heb ik ergens gelezen dat in deze '41-versie nogal wat propaganda is verwerkt. Het zou me niets verbazen als dat zelfs de belangrijkste reden was om deze film te maken. In de 47 Ronin films staat immers de Japanse code van eer en loyaliteit centraal..

Ok bedankt Jay! En Mifune is zeker een groot pluspunt!

ik heb deze onlangs aangeschaft en een beetje 'geskimd' door de chapters.

deze is formeler van aard dan de '62 versie, die erg gedramatiseerd is. alhoewel deze dramatischer is.

verwacht niet te veel van mifune, ramon...

hij gold meer als publiekstrekker.

Ach, ik kijk gewoon beide versies.

Enkele jaren verder, heb je ze gezien?

Welke is de beste?

Ik ben wel nieuwsgierig, zeker nu er weer een versie uit 1958 uitgebracht gaat worden met Shintarô Katsu.

Ik heb zowel Inagaki's als Mizoguchi's versie niet gezien. Wel zag ik Fukasaku's versie. Zo kan het dus ooit lopen....

Ah, nu zie ik het.

Ja die staat onder een andere naam op de site, maar toch het verhaal van de 47 ronin.

Is je goed bevallen zie ik.

Misschien moet ik maar eens die van Inagaki gewoon op de gok kopen.

Moet eigenlijk wel goed zijn, met Mifune erbij. en ook nog eens een lange speelduur. Als dat ook nog eens het niveau van de samurai trilogie benadert, dan is het helemaal een topper.

Alhoewel, Mifune staat wel op de cover, maar op imdb staat zijn naam helemaal onderaan een lange lijst met acteurs.

Het zal toch niet zo zijn dat hij maar een kleine rol heeft, en dat hij er gewoon is om kijkers te lokken?

Edit:

Ik lees inderdaad net dat Toshiro Mifune wel de bekendste acteur in de film is, maar dit is niet zijn film. Hij zou geen hoofdrol hebben.

Wie zit te wachten op een epische film boordevol wapengekletter en vervaarlijk grommende samurai,heeft hier pech.Het is dan ook logisch dat Toshiro niet eens meespeelt,wat op zich al buitengewoon merkwaardig zou zijn geweest aangezien de prave man tijdens de opnames van deze film amper 20 was en geen enkele acteerervaring had,laat staan dat hij publiek zou trekken .

Dat dit een pure propagandafilm zou zijn is ook flauwekul,alle Japanse films uit deze periode werden deels gesponsord door het ministerie van propaganda en onderworpen aan censuur.Blij zullen ze sowieso niet zijn geweest met deze commerciele flop.

Logische flop:in deze film van 4 uur wordt continu gepraat,terwij praktische alle actie off-screen is,inclusief de alom bekende apotheose.De film is dan ook gebaseerd op een toneelbewerking en niet rechtstreeks op de epische stof.

Held van het verhaal is Oieshi,kamerheer van Asano,die jarenlang bezig is met het beramen van de wraak op Kira,die uiteraard wordt getoond als een verwijfde kwal.Het psychologische proces Oieshi wordt minitieus getoond en is Hamlet-waardig.De speelduur doet al vermoeden dat deze film extreem traag is en een Ozu degradeert tot een flitsende videoclip.Net als Ozu ijkt mizoguchi vaak voor een wat vreemd laag camerastandpunt te kiezen.De ellenlange takes zijn werkelijk geniaal geregisseerd en M. spreidt een bijna obsessieve liefde voor majestueuze tracking-shots ten toon,terwijl hij ook uitbundig gebruikt maakt van cranes.

Op het gebied van cameravoering,psychologische analyse en acteerwerk is de film bijna perfect,maar ook ik had natuurlijk liever de apotheose on-screen gezien.De raid bedoel ik,niet de collectieve seppuku(ervan uitgaande dat iedereen de intrige al kent).

Ik hoop deze ooit te zien te krijgen Zeer moeilijk te vinden, jammer genoeg

Deze film wordt in twee delen gespeeld in Brussel: op 29.09 en 30.09 in het kader van onze Mizoguchi retrospective .

Het duurde wel een paar uur voor ik er inkwam, maar tegen het eind was ik dan toch redelijk ingepakt. De commentaren op deze pagina had ik nog niet gelezen en ik zat ongeduldig te wachten op de aanval. Licht verbijsterd was ik toen deze met een briefje werd afgedaan, maar hoewel een beetje actie de film bepaald geen kwaad had gedaan kan ik er achteraf wel mee leven. Zoals een van de ronin ergens halverwege verkondigt is het succes van de aanval niet zo belangrijk, alles ging om de eer.

Als Oishi in eerste instantie een poging doet zijn clan van de ondergang te redden wordt dat als een flater beschouwd door de vazallen- straks gaat de keizer akkoord en kunnen ze fluiten naar hun eer. Gelukkig wordt de clan verder gekrenkt en mogen ze dan toch hun langverwachte wraak uitvoeren. Na het eerherstel ginnegappen de overlevenden van de aanval vrolijk in hun dodencel, dankbaar dat ze ook nog eens harakiri mogen plegen in plaats van een minder eervolle dood. Een vluchtplan wordt uiteraard niet geopperd, en als tegen het eind alle ronin het tijdelijke voor het eeuwige hebben gewisseld (ook weer buiten beeld uiteraard) eindigt het epos.

Het is allemaal erg feodaal Japans, we mogen blij zijn dat sterven voor een meester of je vaderland tegenwoordig wat minder in zwang is. Het jaar van productie in aanmerking nemend kan ik me voorstellen dat Japan wel behoefte had aan kamikazerende soldaten, dus zo gek is het niet dat dit als propaganda wordt beschouwd.

Legendarisch verhaal , schitterende personages , maar de film duurt echt te lang. De pacing van sommige scènes is terecht langzaam , maar de overgang tussen de scènes kan wat vlotter . Ook duren veel scènes gewoon veel te lang of zijn overbodig zoals het liefdesverhaaltje dat op het eind vanuit het niets wordt geïntroduceerd .

Al met al is Genroku Chûshingura (1941) van Mizoguchi een terechte klassieker die wat mij betreft minsten 100 minuten ingekort kan worden .