Meningen

Positieve verrassing deze film over volwassenwording, bendevorming in Mexico, migratie, interculturele relaties en niet te vergeten muziek. Prima onderkoeld spel van Usiles, die zijn stoere pose vrijwel geen moment laat varen. Leuk waren de onbeholpen gesprekjes met het meisje Lin, een totale tegenpool die met haar positieve insteek wel iets losmaakt bij Ulises om daarna toch weer vrij snel uit zijn leven te verdwijnen. Muziek speelt natuurlijk een grote rol, moet zeggen dat de vertraagde muziek ook wel wat heeft terwijl die dansjes in die oversized pandillero-outfits ook leuk waren om te zien. De stijl van de Tercos lijkt wel te zijn beïnvloed door de inheemse (Azteekse) cultuur.

Het verhaal verloopt vrij rustig, onderbroken door een plotselinge korte uitbarsting van extreem geweld, een paar seconden en het is voorbij. Het wordt allemaal onsentimenteel gebracht, het is gelukkig bepaald geen standaard coming of age waarin de protagonist door levenslessen een groei doormaakt, en ik vond die onduidelijkheid over zijn lot eigenlijk wel passend. Ook af en toe ruimte voor humor, in de gesprekjes met vrienden (al gaat wel veel lost in translation) en Lin, en ook de enige woorden Engels die Ulises in de film gebruikt tegen een behulpzame agent die hem om een vergunning vraagt. Zoals iemand al schreef: een aanrader.

Stijlvolle romantische spookhorror. Knappe zwart-wit fotografie, met name de nachtelijke scenes in het bamboebos waren mooi geschoten. Af en toe a la Cocteau's La Belle et la Bete een vertragend slow motion beeld dat de sprookjesachtige sfeer versterkt. Het verhaal is vrij eenvoudig, duidelijk geïnspireerd op een Japanse legende, en het lijkt ook wel wat op een segment uit Kaidan. Toch ook wel wat puntjes van kritiek: ondanks de vrij korte speelduur vond ik het nogal lang uitgesponnen, het verhaal had ook wel in een uurtje verteld kunnen worden. Verder vond ik het wonderlijk dat een erg zichtbare ademhaling van een zojuist verbrand lijk door de editing komt.

Die opening hakt er wel meteen in. Daarna volgt een boeiend relaas over een familie waarvan de leden niet per se heel sympathiek zijn, hun sores lenen zich ook niet bepaald voor een harmonieus gezinsleven. De aardigste van het stel pleegt om onduidelijk redenen zelfmoord, al wordt er wel gehint naar prestatiedruk. De film boort sowieso best wel wat thema's aan, maar het verloopt zo natuurlijk dat je er als kijker steeds in meegaat. Af en toe is er ruimte voor een uitstapje naar animatie of gortdroge humor (de bruiloft), humor was er eigenlijk wel gedurende de hele film, zo is de vader in zijn protest tegen alles wat hem overkomt zowel tragisch als komisch.

Chung neemt de tijd zijn verhaal te vertellen dus je moet wel je moment kiezen deze op te zetten- niet voor niets stond hij al een jaar op mijn Netflix watchlist. Maar het is het waard gebleken, en na deze A Sun met een verrassend en boeiend scenario, sterk spel van de cast en prachtige plaatjes ben ik benieuwd geworden naar ouder werk van deze regisseur.

De titel is als de film: Patriottisch en kneuterig. Ik vond het een behoorlijk lange zit waarin het levensverhaal verteld wordt van een destijds beroemde Broadway artiest en producer. Dat levensverhaal kent echter weinig bijzonderheden, en de liedjes en dansjes vond ik niet bepaald genietbaar.

Slecht is het niet: Cagney speelt een prima rol en hij is dan wel geen Gene Kelly, hij kent zn pappenheimers. Het zag er ook allemaal verzorgd uit, verder niks op aan te merken. Alleen het verhaal en de muziek dus.

Hoogst actuele film van Panahi, onder moeilijke omstandigheden gemaakt, alleen daarom al de moeite waard om te zien. Het begint intrigerend, met de nachtelijke rit over een onverlichte snelweg, en het verloop is spannend, met wat zwarte humor. Maar dan komt als een deus ex machina plotseling het telefoontje van de dochter, en dan wordt het wel een heel stuk minder. Panahi wil mogelijk laten zien dat de burgers die zich verzetten tegen het regime nog voldoende menselijkheid bezitten en niet de monsters worden die ze bestrijden, maar de spanning was ook wel meteen weg, daar kon de confrontatie en bekentenis op het eind niet veel meer aan veranderen. De laatste scène doet vermoeden dat de pion van het regime zich niet aan de afspraak houdt zijn belagers te vergeven en vergeten, dat komt niet als een verrassing.

Wellmann is een nogal ondergewaardeerd regisseur maar ik heb nog geen slechte film van hem gezien, en ik zit inmiddels op 14 stuks. Yellow Sky leek ook een topper in wording maar helaas laat het einde het afweten- je kunt er natuurlijk voor kiezen de shootout buiten het zicht te laten en soms werkt dat (denk aan Reservoir Dogs), hier is er toch sprake van een anticlimax als de drie bendeleden samen een vervallen gebouw in lopen en Wellman er vervolgens van uit gaat dat de spanning er vooral uit bestaat om door de ogen van 'Mike' te checken of Stretch het overleefd heeft. En dat de overgebleven bendeleden daarna het gestolen geld naar de bank terugbrengen, tsja.

Ontzettend zonde, wat alles daarvoor was geweldig sfeervol. De tocht door Death Valley, het spookstadje, de dreigende opstand binnen de bende, alles leek te leiden tot een grandioze finale...maar helaas. Ik kom nog wel tot 3,5 ster maar er had meer in gezeten.

Sterke film, met opvallend expliciete beelden gezien het jaartal van verschijning. De gezichtstransplantatie is zonder twijfel de meest gedenkwaardige scène in de film. Scob speelt de mismaakte Christiane met verve- knap hoe ze zowel afkeer als medelijden weet op te roepen terwijl haar gezicht vrijwel de hele film bedekt wordt door een masker. Ze deed me wat denken aan Audrey Hepburn maar dan in een verwrongen, nachtmerrieachtige versie.

Ook de rollen van de dokter en de assistente zijn sterk ingevuld, en de sfeer in en rond het grote huis is goed getroffen- het ongemak viel van het gezicht van het latere slachtoffer Edna af te lezen. Het politieonderzoek is helaas minder goed uitgewerkt- ook best lullig dat ze een winkeldief dwingen undercover te gaan en haar ook nog terloops kwijtraken.

Het deuntje waarmee de assistente steeds wordt vergezeld als ze weer eens op kidnapperspad gaat is behoorlijk aanwezig, mijn eega merkte op dat het wel erg lijkt op het intro van Curb Your Enthusiasm en inderdaad.

Mooie rustige film waarin stap voor stap wordt verteld wat de hoodrolspeler dreef om haar rivale te vermoorden. De film is daarnaast een aanklacht tegen de doodstraf en om de boodschap maar zo duidelijk mogelijk over te brengen wordt de dader sympathiek geportretteerd en het slachtoffer ontmenselijkt - zo zien we haar gezicht geen een keer en de spaarzame dialogen maken duidelijk dat het een enorme bitch was. Ten tijde van deze film was de doodstraf in GB punt van discussie en die was inmiddels afgeschaft toen de film uitkwam.

Sober, vakkundig gemaakt drama.

De gevechtsscenes zijn erg goed, maar het verhaal was wel heel mager en de karakters zijn wandelende clichés- daar konden de acteurs overigens weinig aan doen. Ook andere aspecten zoals de muziek en de voorspelbare opbouw bevielen me maar matig. Maar goed, ondanks toch nogal wat minpunten kijkt het best lekker weg, beetje verstand op nul en je vergapen aan de indrukwekkende moves. De vaak wat knullige scenes daar tussendoor moet je maar voor lief nemen.

Leuke rol van Shimura als botte hork met hart van goud en ook aardig om Mifune in een van zijn eerste rollen te zien. Het verhaal is een soort ontmaskering van de yakuza, die net als de maffia, omgeven werd door een zweem van romantiek. In dat kader vond ik het gevecht tussen Okada en Matsunaga een geweldige scène, als die twee hijgend en glijdend door gemorste verf elkaar naar het leven staan. Dreigend maar ook wel de draak stekend met de gangsters. Ook de setting, het Tokyo van na WO2, met als middelpunt een stinkende modderpoel, draagt bij aan de afkerige toon die Kurosawa hier aan slaat. Maar het is niet voor niets dat de yakuza als weinig sprankelende mannen worden neergezet. Oud en ziek, net als het land wat in puin ligt. En belichaamt de genezen jonge patient de hoopvolle toekomst van Japan.

Heftige film over Turkije van net na de -toen wel geslaagde- coup van 1980, over 5 gevangenen die een week met verlof mogen, waarvan 3 (of eigenlijk maar 2) verhalen centraal staan, namelijk dat van Seyit en Mehmet. Ze gaan niet naar Istanbul, wat een vrij westers aandoende stad is, maar naar het conservatieve binnenland en oosten van Turkije. Eerwraak, bloedwraak, onderdrukking van Koerden, de zwakke positie van vrouwen en militaire onderdrukking passeren allemaal de revue, en ook het beangstigende fenomeen van de bloeddorstige massa die "amorele" mensen meent te moeten straffen, zoals wat het echtpaar dat zich even wilde terugtrekken op het toilet overkwam.

Beelden zijn soms adembenemend mooi, met name de scenes in de sneeuw, en ook de muziek is goed getroffen, soms met traditionele muziek, dan met bezwerende synthesizer tonen. Acteerwerk is wat wisselend maar over het algemeen goed. Ik vond het jammer dat het verhaal van de Koerd wat minder uitgewerkt was, al was de scene dat hij aan de weduwe van zijn broer vrij terloops meedeelt dat hij nu haar man is mooi in zijn eenvoud.

Prima debuut van de mij tot voor kort onbekende Lonergan, die nu in de spotlights staat met zijn nieuwste film Manchester by the Sea. Het type film dat men wel acteursfilm placht te noemen, prettig low-key, met geloofwaardige en vermakelijke dialogen, natuurlijk spel van de hoofdpersonen en vaak behoorlijk grappig. En, niet onbelangrijk, geen geforceerd happy end of grand finale, waarmee ik weet niet hoeveel Amerikaanse films verpest worden. Linney was goed, maar met name Ruffalo viel in positieve zin op, meer dan in Spotlight waarmee hij een van zijn Oscar-nominaties verdiende.

Hm, vond het een beetje een tegenvaller. Ik heb de meeste Capra's op 3,5 of 4 sterren staan, met uitzondering van zijn oorlogsdocu's en een enkele vroege film. Op een of andere manier vond ik YCTIWY een stuk minder, al sluit ik niet uit dat het aan mijn bui ligt. Het is Capra op bekend terrein, op de bres voor menselijke/ Amerikaanse waarden, een tikkeltje naïef, licht-anarchistisch. Maar daar waar dat zo goed werkt in It's a Wonderful Life, Mr Smith Goes to Washington of Lady For A Day, kwam ik er bij deze film maar niet in. Erg veel personages die niet allemaal bijzonder veel bijdragen, een lage grapdichtheid en een wat slome pacing, en sentimentaliteit kan ik de ene keer beter hebben dan anders.

Daartegenover staat wel een charmante Jean Arthur, een oerdegelijke Lionel Barrymore en Jimmy Stewart, die ik ook altijd wel graag mag zien, in een vroege rol. Het is wel voorspelbaarheid troef maar dat kan Capra niet echt kwalijk genomen worden, dat ligt vooral aan de vele navolgers.

Overigens heb ik, voor wat het waard is, hiermee alle Oscarwinnende films (Best Picture) tot nu toe gezien. Deze komt in de grote middenmoot terecht.

Erg leuke vroege film van Wellman, een regisseur die steeds meer een persoonlijke favoriet begint te worden. Het verhaaltje over een klassieke driehoeksverhouding is wat eenvoudig, de uitvoering is dat allerminst. Knap camerawerk, prima spel van de drie hoofdrolspelers -met name Lowell was schitterend als gluiperige playboy (de aanranding was wel wat out of character maar soit) en een leuke circus-setting.

De circusacts waren ook leuk om te zien, dat begint al bij de introductie van het gezelschap als ze hun maskers afzetten. Brook als illusionist/ boeienkoning/ messenwerper zette ook een mooie show neer waarbij vooral de fladderende Florence Vidor (ex van King) opviel.

Misschien iets te eenvoudig om van een vroeg meesterwerk te spreken, maar een aanrader voor iedereen die van stomme films houdt.

Ook deze Bond lijdt weer onder een vreemd plot- wat zijn ze nou toch allemaal van plan? Oorlog uitlokken door Amerikaanse en Sovjet-shuttles te kapen? Erg omslachtig en onzeker of het werkt, een beetje evil mastermind zou met een beter plan op de proppen moeten kunnen komen. Matig script dus (weer), dat nog wel van de hand van de gewaardeerde schrijver Roald Dahl. Japan als locatie was wel tof, en ook een verademing eens een ander type Bond-girl te zien dan de obligate blondine (al was die in de vorm van Helga wel aanwezig).

Tanaka vond ik een goede toevoeging, maar dat leger van 100 ninjas, de training van Bond en zijn metamorfose en schijnhuwelijk- net als zijn in scene gezette dood- erg knullig en volstrekt onnodig. Die ninja-opleiding stelt trouwens ook niet veel voor als je dat in een paar dagen kan voltooien als niet topfitte Engelsman van middelbare leeftijd.

Muziek vond ik wel te doen, al is het beginliedje snel vergeten. Het deuntje dat steeds klinkt als een capsule wordt opgeslokt komt me heel bekend voor, is vaker gebruikt.

Edit- hier ken ik dat nummer (Capsule in Space) van: PropellerHeads - On Her Majesty's Secret Service - YouTube

Ontluisterende docu over de macht van geld.

Trump is een walgelijk figuur, een persiflage op een Amerikaanse tycoon, zoonlief die ook even langskomt schiet olifanten dood voor de lol, het is daarom niet bepaald moeilijk sympathie te voelen voor de lokale bewoners die worden geïntimideerd, beledigd en gepest. Ironisch genoeg valt er haast geen onvertogen woord tegen Trump, al zal wel zo gemonteerd zijn om duidelijk te maken wie de good en wie de bad guys zijn. Ik zou die Trumps tenminste de huid volschelden maar ben dan ook geen beleefde Brit.

De docu is dus wel erg eenzijdig, lokale voorstanders komen bv helemaal niet aan het woord terwijl die er toch ook zullen zijn, maar het machtsmisbruik en het nederige gelik van de lokale authoriteiten is evident. De stuitende arrogantie van Trump is haast lachwekkend als het niet zo treurig was dat dit soort figuren het voor het zeggen hebben in de wereld.

Inmiddels ligt de eerste golf course er een jaar en is volgens Trump en zijn PR machine een enorm succes. Volgens tegenstanders heeft het project nauwelijks werkgelegenheid gecreeerd in de lokale gemeenschap en worden beloftes niet nagekomen. Aangezien van Trump zeker is dat hij voortdurend liegt geloof ik de tegenstanders.

Van Mel Brooks heb ik vroeger wat films gezien, waaronder ook deze Young Frankenstein. Flauw maar vermakelijk, vond ik destijds. Maar in de herziening vond ik het toch vooral erg flauw. Ik lees her en der Python, maar ik vond de humor meer niveau Airplane. Wel extra credits voor het nabootsen van de sfeer van de originele Frankenstein, maar ik kon hier toch verder weinig mee. Wilder is met zijn hysterische toon eerder vermoeiend dan grappig, ook de geprezen rol van Marty Feldman vond ik allesbehalve memorabel, op zijn specifieke uiterlijk na dan. Een paar geslaagde momenten en veel flauwe grappen, heel veel. Een krappe 2,5 ster vanwege de deels geslaagde hommage aan het origineel, de mooie fotografie en een enkele geslaagde grap.

Tsja.
In mijn herinnering een leuke western, maar nog een keer gekeken en er blijft niet veel van over.
Het begint al meteen slecht: flauwe intro met slappe Amerikaanse jaren 80 gitaarmuziek??? De ongepaste soundtrack is de hele film door irtitant aanwezig.

Dan het acteerwerk: Estevez is nog wel te pruimen met zn waanzinnige lachje, maar Lou Diamond Philips- mijn hemel wat een slechte acteur, althans in deze film. Mexicaan of Navajo, dat werd me nooit helemaal duidelijk maar zijn "grote scene" was eerder lachwekkend dan dat het sympathie opriep. Kiefer Sutherland die op slag verliefd wordt op een Chinees meisje na 2 keer 3 minuten te hebben gepraat zonder dat er sprake leek van grote aantrekkingskracht. Delmot Mulroney wiens taak het was zoveel mogelijk pruimtabak langs zn kin te laten glijden bakte er ook weinig van.

Maar het meest lachwekkende was wel de shoot-out op het eind. Regisseur Christopher Cain (wie?) had kennelijk een legendarische shootout a la The Wild Bunch of The Long Riders voor ogen waarin de helden in slow-mo van alle kanten worden beschoten. Te zeggen dat het hier niet werkte is een understatement. Met Billy die uit een kist springt wat kennelijk zo veel indruk maakt op de 100 man die hun omsingelden, dat iedereen 5 minuten vergeet te vuren. Lelijke slow motion beelden en belachelijk vervormde stemmen.

Young Guns verveelt niet maar is toch wel een zwakke film, van een B-regisseur. Ik denk dat ik deel 2 maar niet meer ga kijken.

Directed by John Ford is de laatste tijd geen aanbeveling voor mij, blijkbaar. Dit is uiteraard geen slechte film, en de met de nodige make up en protheses onherkenbare Fonda doet het uitstekend, maar het verhaal vond ik maar matig. Ik meende dat dat lag aan de afstand tussen mij en het onderwerp, want hoewel Lincoln een bekende historische figuur is is hij buiten de VS ook weer geen halfgod zoals veel Amerikanen hem zien. Maar hier scoort de film ook vooral hoge voldoendes dus het ligt misschien eerder aan mijn bedenkingen bij dit type biopics, die in de buurt van hagiografieën komen.

Die verering zat de film dus enigszins in de weg, maar een groter probleem is de rechtszaak die als kapstok dient voor het verhaal. Die is namelijk totaal niet interessant, en hoewel de vondst van Lincoln (there was no bright moon!) historisch blijkt te zijn, is die toch ook wel erg voor de hand liggend, en eerder een blunder van de moordenaar dan een briljant staaltje van de advocaat. Wel grappig dat hij a la Columbo zijn belangrijkste vraag net stelde toen de moordenaar al bijna de ruimte had verlaten. Een aantal mooie scenes, zoals zijn onhandige dansje met zijn toekomstige vrouw, en de pragmatische manier om de lynching mob te laten afdruipen, maar ook stompzinnige, dan doel ik bv die scene waarin hij 'Dixie' tokkelt op zijn mondharmonica. Zijn metgezel vraagt wat hij aan het spelen is, terwijl niemand dat zou vragen, want het is getokkel op een mondharmonica. En dan "makes you wanna march" om het helemaal compleet te maken. Ook opvallend is dat slaven alleen genoemd worden als reden naar het noorden te migreren, het loon van de witte arbeider werd er immers door omlaag gedreven.

Mooie film over de microcosmos van een wellness spa/ hotel in de Zwitserse Alpen. De kwalificatie "gezellig" zoals in de omschrijving staat is trouwens niet het eerste wat in me opkomt.

Youth gaat ondanks de titel over ouderdom, niet meer kijken naar de toekomst die voor je ligt maar achterom kijken naar het leven wat je hebt geleid. Een interessant uitgangspunt, omdat oudjes Caine en Keitel voortdurend worden geconfronteerd met de jeugd- hun kinderen, Miss Universe, een jonge acteur, het enthousiaste team van schrijvers. Het leidt tot boeiende beslommeringen met grappige en soms ook pijnlijke dialogen, en een bevredigende apotheose.

Muziek neemt een grote plaats in, en de gekozen nummers werken over het algemeen goed, grappig ook die videoclip van Paloma Faith -die trouwens een echte popster is, ik had nog nooit van haar gehoord. De cinematografie was, net als in La Grande Bellezza prachtig, gestileerd en kleurrijk, met enkele schitterende scenes (zoals de beginscene en de slotscene, die beiden bestaan uit een muziekstuk maar het contrast in lading kan haast niet groter zijn) maar daartegenover ook wel wat scenes die ik niet vond werken- de scene met Caine die koeien dirigeert of Keitel die al zijn leading actresses voor zich ziet. Ik houd best van wat magisch realisme of droombeelden op zijn tijd maar hier vond ik het niet echt op zijn plaats. Maradona die tennisballen omhoog vuurde vond ik dan weer wel sterk.

Opmerkelijke "fout" trouwens, als Brenda Morel (Fonda) beweert dat Rita, Greta en Marilyn bang voor haar waren, daarmee suggererend dat ze al acteerde tijdens de carrieres van Monroe (die vooral in de jaren 50 acteerde), Garbo (jaren 30) en Hayworth (vooral bekend van haar films uit de jaren 40)- of ik heb niet goed opgelet.

Altijd fijn als alle ronkende berichten over een film worden waargemaakt. The Emperor's Naked Army Marches On vond ik altijd al een intrigerende titel maar ik had eigenlijk geen idee waar het over ging- ik ging er zogezegd blanco in. Ik heb me tijdens het kijken verbaasd, geërgerd, werd geraakt, lachte het weg, en zo ging het maar door, een soort rollercoaster waarbij veel te danken is aan de volledig compromisloze Kenzo Okuzaki, die nogal ver gaat in zijn verbeten zoektocht naar de waarheid. Net als kos had ik ook sterk het idee dat Okuzaki getraumatiseerd was, de amateur-psycholoog in me houdt het op survivor's guilt, maar wat een boeiend en bizar figuur. Ook grappig dat als halverwege de broer en de zus het voor gezien houden, er inmiddels ook wel achter dat Kenzo nogal in de war is, hij doodleuk zijn vrouw en een vriend op laat draven als amateur-acteurs.

Je kunt deze docu dan ook nauwelijks los zien van Okuzaki, al was het ook zeker interessant wat aan bod kwam tijdens de bekentenissen, zoals het consumeren van wit en zwart "varkensvlees".

Ook geen liefhebber van omnibusfilms, maar films als L'Oro di Napoli (1954) en Relatos Salvajes (2014) laten toch zien dat het wel kan. Dreams is toch wel een slag minder vind ik. Het is een goedbedoelde en zeer persoonlijke collage van korte verhalen, waarin jeugddromen en fantasieën worden afgewisseld met nachtmerries. Er zit overigens niet al te veel samenhang tussen de verhalen, maar ja, daar staan dromen natuurlijk ook niet direct om bekend.

Visueel is het fantasierijk, al neigt het af en toe naar kitsch en zijn sommige effecten verouderd. Daar tegenover staan ook een paar mooie scenes zoals de sneeuwstorm en de begrafenisstoet. Acteurs zijn me niet opgevallen, op de merkwaardige bijrol voor Scorsese als van Gogh na. Qua beoordeling, geen enkel deel vond ik geweldig, maar ik vond ook niks slecht, eigenlijk zit alles een beetje tussen de 2,5 en 3,5 ster in. Ik kom dus aan een gemiddelde score voor een toch best aparte film in het oeuvre van Kurosawa.