Meningen

Aardige film met veelbelovende synopsis maar toch nogal een tegenvaller. Begin was zonder meer goed, maar vanaf het moment dat Ledda het spelletje gaat spelen met de politie werd het allengs minder. Grootste minpunt vond ik dat ze zo weinig met het gegeven deden- de ziekte van Ledda speelt een marginale rol, en de momenten van geheugenverlies werd niet veel anders uitgebeeld dan met wat groen-en roodfilters. Ook de intriges vond ik wel meevallen, het was allemaal vrij duidelijk-overigens géén minpunt want een nodeloos ingewikkelde plot wordt vaak gebruikt om gebrek aan inhoud te verhullen (ahem, Inception anyone?)

Maar vooral het einde was me te veel Suske en Wiske- hoe veel aanwijzingen heb je nodig, pita met de T van Te Traag, het neon-licht, en dan eindelijk onder de douche "warempel, dat ik daar niet aan heb gedacht! Snel Suske bellen!"

De titel Hotel Pacific zet op het verkeerde been, want het speelt zich vrijwel uitsluitend af in het restaurant. Of wellicht wordt bedoeld dat de medewerkers er zelf ook overnachten. In deze Pools-Tsjechische tragikomedie wordt de jonge Romek een tijd gevolgd in zijn carrière in het restaurant, waar vernedering en fysiek geweld aan de orde van de dag zijn. Het is niet moeilijk de film te zien als sociaal commentaar op de ratrace, waarbij je alleen ten koste van anderen de top bereikt, en die ook moet verdedigen. Romek begon al wat trekjes van de gevreesde Fronalski te tonen als hij op een gegeven moment besluit niet meer mee te willen doen, en zo zichzelf terug te vinden buiten de "betoverde gebieden", zoals de letterlijke vertaling van de titel luidt. Hoeveel tijd de film bestrijkt is niet duidelijk, in elk geval genoeg tijd om een snorretje te kweken.

Waiting for Godot meets Aguirre. Of zoiets.
Een flinke lijst co-producers trouwens, met klinkende namen als Almodovar, Danny Glover en Gael Garcia Bernal, en ik zag ook nog even een Rockefeller voorbij komen. Bij de acteurs meende ik Antonio Banderas als een van de grijsbebaarde soldaten te herkennen maar hij staat niet bij de cast dus dat was kennelijk een lookalike. Hoe dan ook, het resultaat mag er uiteindelijk zijn want Zama ziet er schitterend uit. Met name in het tweede deel, als een troep soldaten op expeditie wordt gestuurd om een beruchte crimineel op te sporen- de scène met de roodgeverfde natives die de soldaten een voor een uitschakelen staat me met name bij.

De plot is zoals al vaker opgemerkt erg vaag en lastig te volgen, omdat nooit duidelijk is wat er nu precies gebeurt. Teksten worden geregeld woordelijk herhaald maar dan in een andere context, er worden vreemde tijdsprongen gemaakt waarbij de continuïteit volledig wordt losgelaten, en ook de personages bieden weinig houvast. Het geeft Zama een (koorts)droomachtige, haast nachtmerrieachtige sfeer, versterkt door de vervreemdende geluidsband (bestaande uit o.a. een steeds hoger wordende toon dan wel anachronistische gitaardeuntjes). Een film die na bezinking wellicht nog in waardering stijgt maar voor nu hou ik het op een bescheiden 3,5.

Connery wilde kennelijk heel graag van zijn Bond-imago af, anders valt zijn aanwezigheid in dit curiosum toch niet te verklaren. Zardoz is een New Age SF die laveert tussen filosofische vraagstukken en silly moments en uiteindelijk zijn het vooral de laatsten die me het meest zullen bijblijven. Het beeld van 007 in bruidsjurk komt naar boven, een still die vast geregeld van stal werd gehaald bij verjaardagen en dergelijke van Sir Sean, en de verbanning van "Friend" aan de eettafel had niet misstaan in een Monty Python film. Ik dacht trouwens meer dan eens Eric Idle of Graham Chapman te ontwaren tussen de cast. En dan zijn de redelijk uitzinnige art direction met een hoofdrol voor uit de kluiten gewassen boterhamzakjes en de bijzondere kostuums (van mevrouw Boorman) nog niet eens genoemd. Pure cult kortom, allemaal behoorlijk low-budget natuurlijk, en het is leuk dat een dergelijke film gewoon kon worden gemaakt door gerenommeerde vaklui, maar dat maakt het nog niet goed.

Ik had een tijdje terug een stuk gelezen over het drama waar de film op is gebaseerd, en nu dan de film gezien.
Het is een mooie, ontroerende film, aangrijpend zelfs- misschien word ik sentimenteel op mijn oude dag maar het kwam behoorlijk binnen. De eerste helft verloopt vrij conventioneel maar is erg goed gedaan, met prima spel van Sallie Harmsen en Reinout Scholten van Aschat. De groeiende paniek op de boot was bijna voelbaar- een ware nachtmerrie. Ik had even moeite met de omkering van rollen: de stabiele vader wordt opeens onhebbelijk, terwijl zijn vrouw juist uit het dal kruipt, maar achteraf vond ik het juist een sterke keuze- zo stabiel was Lucas niet, dat werd eerder van hem verwacht, en de reden dat Johanna al snel weer aan een kind denkt wordt ook lanzaam aan duidelijk.

De tweede akte vond ik eveneens erg mooi, misschien nog wel beter dan het eerste deel. Naturel geacteerd en de voorstelling waar naartoe gewerkt wordt was ook knap gedaan. Het ingetogen einde, op het moment dat Marije uitstapt laat de blik van Lucas zien dat alles op zijn plek valt, was perfect. 4*

De deadline voor de Top 1000 is daar, dus dan nog even een film meepikken waarvan ik verwacht dat die wel eens in mijn persoonlijke top 500 kan belanden. Zerkalo had ik nog niet gezien, zo dacht ik. Oh, toch wel, 3,5 magere sterren, dat moet dan wel uit het pre-MM tijdperk komen...wacht, in 2018 gestemd? Vreemd, ik kan me er weinig van herinneren.

Dan toch maar aangezwengeld, en de eerste -schitterende- beelden kwamen me wel bekend voor, maar na een redelijk conventioneel begin met een dialoog waar enig hout van te snijden viel, begon iemand een gedicht te declameren. Twee keer teruggespoeld om dat beter tot me te nemen, daarna om vooral op de beelden te letten, waarna een reeks beelden volgt die op zichzelf staand soms prachtig waren, begeleid door mooie muziek bovendien, maar die geen verhaal vertelden. Opnieuw een gedicht van vader Tarkovsky, dit keer liet ik het maar.

Associatieve films, daarvoor moet ik in de stemming zijn, en dat was ik niet want ik bleef maar zoeken naar verbanden, proberen te doorzien met wie we nu te maken hadden, de moeder, ex-vrouw - was het wel logisch dat de ex-vrouw sprekend op de moeder leek? Uiteraard niet, maar we hebben te maken met herinneringen en die zijn notoir onbetrouwbaar- de documentaire beelden van soldaten, Chinezen (?) die het rode boekje omhoog houden, flashbacks naar kinderen die schietles krijgen- ondanks dat ik geregeld onder de indruk was van de krachtige beelden en muziek kreeg Zerkalo me maar niet mee, daar waar dat andere Tarkovsky's wel lukte.

Ik denk dat ik deze nog maar eens moet kijken, over nog eens 5 jaar wellicht, uitgerust en beter voorbereid. Want ik wil het toch graag "zien", licht-gefrustreerd dat beeldpoëzie kennelijk zo moeilijk aanslaat bij me (net als literaire poëzie trouwens).

De zoveelste bejubelde film uit 2012 die me tegenviel.

Een vrij vlakkeen eenzijdige registratie van de speurtocht naar bin Laden. Echte spanning ontbreekt en als het echt helemaal op ware feiten is gebaseerd mag de CIA wel eens beter gaan scouten- die vrouw die erop vertrouwt dat iemand bin Laden wel even zou verraden voor 25 miljoen en daarmee haar collega´s en zichzelf laat opblazen had wel van de eerste draft lijst mogen worden geschrapt met haar tunnelvisie..

Het is allemaal degelijk, en natuurlijk was de dood van bin Laden voor veel Amerikanen een mijlpaal, maar als speelfilm van 2,5 uur schiet het tekort.

Derde Munk en derde 4 sterren. Ditmaal een leuke komedie van zijn hand die in me het begin wat deed denken aan het werk van Oldrich Lipský, en dan met name het "stomme" gedeelte als Piszczyk over zijn jeugd vertelt. Daarna gaat het een andere kant op, en Bogumil Kobiela is met zijn karakteristieke kop een schot in de roos in de hoofdrol.

Hoe hij zijn levensverhaal uit de doeken doet wordt erg geestig gebracht, en ironie is nooit ver weg. Want de film mag dan over pech gaan, het is toch vooral door zijn eigen dadendrang en leugentjes dat hij steeds weer achter het nest vist en moet rennen om een totale ontmaskering te voorkomen. Even lijkt het goed te gaan als zijn wat slijmerige persoonlijkheid prima blijkt te passen voor een carrière in een communistisch overheidsorgaan, maar dan gaat het ook daar mis als hij op een feestje dronken wordt. Dat laatste stuk was overigens wel wat minder dan alles daarvoor, hij werd wat al te cartoonesk in zijn kleingeestigheid.

Als ik wel eens in België ging stappen dan ging ik naar The Fuse in Brussel, van Zillion had ik tot voor kort nooit gehoord. De film over de roemruchte club in Antwerpen is vermakelijk, ik vind zo'n rise & fall vertelling meestal ook wel leuk, en wordt vlot verteld. En hoewel het niet helemaal 'mijn' muziek is boorde het wel nostalgie aan, want veel deuntjes zijn overbekend.

Maar de mannelijke hoofdrolspeler kon ik niet echt serieus nemen, net zomin als zijn kompaan Black Magic, en zo'n film valt of staat toch wel met degene wiens verhaal verteld wordt. Nou hoef ik niet per se sympathie voor de hoofpersoon te hebben om een film goed te vinden, maar ik vond die Verstraeten in geen enkel opzicht boeiend. Een nogal vervelend mannetje eigenlijk. Gelukkig was daar Charlotte Timmers als ex-Miss België, haar personage vond ik interessanter dan die twee kleuters bij elkaar. Vind haar een stuk mooier bovendien dan de Miss die ze moest uitbeelden, dus dat was ook meegenomen.

Bijzondere muziek, prachtig camerawerk en zeer degelijk geacteerd waarbij vooral Kulig opvalt, maar een meesterwerk zie ik er toch niet in. Cold War verhaalt over een voortdurend onderbroken passie, waarbij de passie zelf als een gegeven wordt beschouwd, maar je ziet de geliefden eigenlijk alleen maar óf hartstochtelijk kussen óf een beetje ruziemaken dan wel geërgerd kijken. Je krijgt ook het idee dat juist doordat de relatie steeds wordt onderbroken er te weinig tijd is voor de geliefden om te ontdekken dat ze elkaar wellicht helemaal niet zo geweldig vinden, want zodra dat gevoel begint te komen neemt er één de benen. Het is geen onbekend fenomeen, het verlangen wordt nou eenmaal langzaam gedoofd door de alledaagse sleur, en om het een beetje spannend te houden wil een al dan niet gedwongen migratie wel eens helpen.

Daarom was de laatste scène ook wat moeilijk behapbaar, ondanks dat het wel heel mooi was uitgevoerd en de laatst uitgesproken zin de eeuwige onrust van met name Zula verwoordt: Kom, elders is het wellicht beter. Maar als er nu één garantie was op hun eeuwigdurende verliefdheid was het wel dat Zula inmiddels was getrouwd met een ander. Overigens was vluchten naar het Westen voor de Berlijnse Muur er stond wel opvallend makkelijk. Maar ze zetten dat ding er natuurlijk niet voor niets neer.

Het was alweer even geleden dat ik een Kusturica heb gezien, zijn naam zingt ook minder rond dan vroeger. Je zou bijna denken dat hij met filmpensioen is maar ik zie dat hij nog steeds actief is. Deze toch alweer bijna 20 jaar oude Life is a Miracle staat onder de Franse titel op Netflix, en hoewel hij een tikkie te lang duurt was dit toch weer een vrolijke chaos zoals alleen Kusturica dat kan. Zo goed als Underground en Time of the Gypsies wordt het niet, maar dat is geen schande.

Waar Kusturica zo vaak in uitblinkt, het creëren van een uniek sfeertje dat zowel melancholisch als vrolijk is, is weer ruimschoots aanwezig, met een fijne aanstekelijke soundtrack en maffe scenes vol grappige details. Maar karakterontwikkeling is niet zijn sterkste kant en hier is het ook een beetje ongemakkelijk. Het mooie en liberale Moslimmeisje wordt gegijzeld en afgeblaft maar raakt stapelverliefd op de man die haar vader zou kunnen zijn. Dat hij verliefd op haar wordt is natuurlijk wel voor te stellen maar andersom? Een term als Stockholm Syndroom komt dan toch naar boven.

Kusturica toont zich ook wel enigszins kritisch, maar dan toch vooral voor degenen die niet actief meevechten: de zichzelf verrijkende politici, de internationale pers, de incompetente VN, die moeten het ontgelden. De regisseur laat behalve wat vluchtende (Servische) dorpelingen en (Bosniak) sluipschutters nauwelijks iets van de oorlog en de etnische zuiveringen zien, en wat hij laat zien is duidelijk door een Servische bril. Nu was het conflict niet zo zwart-wit als men destijds deed geloven en waren er slachtoffers en daders onder alle groepen, helemaal bevredigend is de manier waarop Kusturica laveert tussen het conflict, de romance en de komische verwikkelingen toch niet.

Vandaag de Judo Saga gezien, wat toch wel vooral bewijst dat het geen wonder is dat judo op film een curiositeit is. Het eerste en betere deel van de saga is traditioneel van opzet, en gaat vooral om de innerlijke strijd van Sugata, deel twee lijkt vooral bedoeld om de Japanse cultuur te promoten ten opzichte van de invasieve buitenlandse (Amerikaanse) invloeden. Sugata is een samenvatting van alle Japanse deugden en daardoor als personage saaier dan in deel één. De gevechten tussen de verschillende disciplines klinken op papier interessant maar zijn erg matig uitgevoerd. De setting in de sneeuw bij het eindgevecht was wel mooi, maar het gevecht met de karateka zag er niet uit, mede omdat de karateka niet echt karate leek te beheersen, of dat in elk geval knap camoufleerde.

Aardige film met een hoop maatschappelijke en pop-cultuur verwijzingen, niet allemaal even origineel zoals een wel erg gemakzuchtige Godfather-imitatie, en een redelijk verhaal dat de (Amerikaanse) samenleving een spiegel voorhoudt. En natuurlijk een Amerikaanse moraal dat je je dromen moet najagen etc (spoiler tags niet nodig lijkt me).

Toch ook wel de nodige geinige momenten, waarbij de luiaards als RDW-ambtenaren wel het hoogtepunt vormden. Dat extreem langzame dieren op de lachspieren werken weten we al sinds J-o-d-o-c-u-s maar Flash is een leuke Amerikaanse verwant.

Een meevaller uit de Disney-stal, jammer van de te dik erop liggende moraal - maar ja, Disney - en de erg matige afsluiter van Shakira.

Vroeger heeft deze film veel indruk op me gemaakt maar helaas viel het wat tegen nu. Het begin vond ik nog wel goed- je leert de verschillende personages kennen, en de dreiging van de naderende vijand is mooi voelbaar.

Als de strijd losbarst is het vrij snel gedaan met de spanning, en zat ik vooral vol ongeloof te kijken hoe de Zulu's aanvielen- als het echt zo gegaan is was die koning wel een tactisch onbenul. Aangezien hij weinig om de levens van zijn manschappen leek te geven had hij ze beter met de duizenden tegelijk kunnen sturen, had hij ook wel veel mannen verloren maar dan waren de Engelsen in een kwartiertje overlopen en uitgeschakeld. In plaats daarvan worden ze in groepjes van een paar 100 man weggestuurd, blijven ze vaak stilstaan als er geschoten wordt, en als ze eenmaal in het kamp zijn en de overwinning lonkt worden er geen versterkingen gestuurd, nee dan worden ze teruggeroepen en hebben ze weer 200 man verloren en de Engelsen 3 man of zo. Niet dat ik de heldenmoed van de strijdende Britten wil bagatelliseren maar de vijand werkte wel een beetje mee.

Ook zagen de man tot man gevechten er erg onrealistisch uit. Ik hoef echt niet de darmen uit de buik te zien puilen, maar na een speerwond rondlopen met een bloedneus en wat trekken met je been is wel het andere uiterste.

Film wordt enigszins gered door de goede acteurs, met opvallende vroege rol voor Michael Caine, en knap camerawerk.

Bijzondere film, niet altijd even makkelijk te volgen, over een Oekraïens boertje door wiens blik de geschiedenis van Oekraïne wordt getoond. De proloog vond ik behoorlijk goed, de kozakken die in slow-motion in beeld komen draven en op zoek gaan naar de mysterieuze schat en ook wat Polen uit de bomen schieten. Daarna schakelt de film over naar de 20e eeuw, waarin dus hetzelfde oude mannetje figureert. Inmiddels was wel duidelijk dat de personages wandelende symbolen zijn, waarbij de twee kleinzoons van het oude mannetje het duidelijkst zijn: zij vertegenwoordigen rood en wit.

De witte wordt vanaf het begin belachelijk gemaakt, als hij in beeld komt zit hij luchtbellen te blazen, die uit elkaar spatten zoals het Russische Rijk niet veel later zou overkomen. Dat terwijl zijn broer noeste arbeid levert. Even later is die 'rode' broer de enige die zich niks aantrekt van de duivel die in huis zou waren, en slaat als enige geen kruis, tot entsteltenis van zijn grootvader. De moderne Sovjet wijst het bijgeloof af, net als nationalisme, want hij schudt zijn medeproletariër die dan toevallig in een ander land is geboren, de hand als de Grote Oorlog even later uitbreekt. Hij beveelt zelfs zijn eigen executie maar wordt uiteraard gespaard door zijn broeders, en ondergaat dat alles met fiere blik zoals alleen de Sovjetcinema kan leveren.

Lastiger te duiden zijn de scenes omtrent de verborgen schat en de inval van de Hunnen (?) in een ver verleden. De veldslag wordt bijna droogkomisch maar bloedserieus gepresenteerd als een soort toneelstuk in slow-motion. Dat deel duurt vrij lang en hoewel aardig gevonden deed het mij het minst. Daarna weer een sprong naar de moderne tijd, de witte kleinzoon wordt gevolgd in het buitenland, waar hij trots paradeert in kozakkenkostuum en de lokale burgerij oplicht met de zelfmoord-act- een weinig vleiend portret van hoe de witten in het buitenland steun vergaarden. Op het einde neemt hij dan werkelijk afscheid van het leven, ziende dat de strijd verloren is terwijl het oud en nieuwe Oekraïne met de trein richting toekomst snellen.