Meningen

Beetje vergeten film zo lijkt het, deze debuutfilm van Tsai, overigens pas de tweede van hem die ik zag. Deze beviel me een stuk beter, daar waar I Don't Want to Sleep Alone me totaal niet pakte, raakte ik hier vanaf het begin meegesleept. Natuurlijk leunt het verhaal op nogal wat toevalligheden, waardoor de levens van de twee hoofdpersonen met elkaar verweven raken. Het naargeestige Taipei is een fijn decor voor de verwikkelingen, ondersteund door een droog elektronisch deuntje dat wat hypnotiserends had. Stijlvol, boeiend en ook best humoristisch. Smaakt naar meer.

Mooi tijdsbeeld van de opwindende jaren 60, waarin muziek, mode, stijl zo bepalend leken te zijn voor iemands wereldbeeld. Alleen heb ik niet bijster veel met The Who, en dat is dan toch wel jammer aangezien dit dus een bewerking is van een van hun platen. Ik kende eigenlijk alleen My Generation wat ik best een aardig nummer vind, maar vond de soundtrack verder niet memorabel. Ik zal het album over een tijdje nog eens luisteren, misschien dat het dan beter bevalt.

Phil Daniels is goed als angry young man vol branie, maar hij is geen Alex DeLarge. Klein rolletje van Ray Winstone, die hetzelfde jaar ook al met Daniels in Scum zat. Vreemd dat hij nadat hij door Jimmy en zijn maten in elkaar wordt geslagen helemaal uit beeld verdwijnt. Ook een kleine, geinige rol van Sting als de legendarische "modfather" Ace Face die zijn coolheid volledig verliest in zijn liftjongen-outfit.

De rivaliteit met de rockers is een beetje vergelijkbaar met het geweld tussen rivaliserende hooligans. Het was in werkelijkheid allemaal niet zo heel heftig en meer iets van de pers die jammerde over de losgeslagen jeugd. De rockers leken wat ouder dan de mods maar dat zal misschien komen omdat ik motoren associeer met volwassenen en scooters met jongeren. Die scooters zagen er trouwens wel cool uit.

Debuutfilm van Roddam die verder eigenlijk geen aansprekende films regisseerde (maar wel Master Chef creëerde).

Erg goede film over de volksopstand in Napels tijdens de Tweede Wereldoorlog. De film kent eigenlijk geen hoofdpersonen, verschillende Napolitanen van allerlei achtergronden worden gevolgd tijdens de opstand: een moeder die haar zoon zoekt, een ontsnapte juvenile delinquent, een fascist die tot zijn onbegrip gevangen gezet wordt, een Italiaanse veteraan, een jonge vrouw, een kind dat zich wil bewijzen etc.

Het is een fascinerende film over een stadsguerilla, met realistisch ogende beelden -de invloed op in docu-stijl geschoten oorlogsfilms zoals la Battaglia di Algeri is inderdaad onmiskenbaar. In de film worden de moed en onverzettelijkheid van de Napolitanen benadrukt: de vrouwen die hun mannen ontzetten, burgers die een weg blokkeren met wc-potten en meubels, en tanks te lijf gaan met geweren. Toch is het geen heldenepos geworden, er worden ook blunders gemaakt, wat te denken van een hinderlaag en dan met losse flodders schieten, of de weg van de verkeerde kant blokkeren. Ook is de chaos goed getroffen, soms moeten de strijders letterlijk zoeken naar de oorlog, want die is zoals iemand zegt, nogal beweeglijk: soms hier, dan weer daar. De dialogen zijn ook niet hoogdravend, juist heel menselijk, waarbij soms op z'n Italiaans wordt gebekvecht. De meesten sterven anoniem, met als uitzondering de kleine martelaar wiens dood in de beschrijving wordt gespoilerd.

Een echte aanrader die een groter publiek verdient.

Kan me wel vinden in de meeste berichten hier. Vond acteerwerk van Val en haar dochter erg geloofwaardig, het rijke echtpaar daarentegen iets te karikaturaal, en dan vooral de vrouw des huizes.

Maar ik heb wel genoten van alle verwikkelingen rondom de komst van de dochter, wiens gedrag balanceert tussen terechte halsstarrigheid en verwend gedrag. Omdat de perikelen nèt niet escaleren wordt het drama klein gehouden, dit is niet de film van de grote gebaren. Het levert wel een mooi spanningsveld op tussen de dochter en de familie, met Val daartussenin. Het huwelijksaanzoek behoort tot de meest gênante scenes die ik dit jaar heb gezien.

Zonde dat ook dit von Stroheim project ten onder ging. De film is te gekortwiekt om echt te beoordelen, maar het eerste Europese deel biedt al wel een aantal mooie scenes.

Het Afrika-deel voelt nogal misplaatst, zeker omdat er maar zo weinig materiaal van is geschoten. Spijtig want het zag er interessant uit, met Jan Vryheid als sinistere schurk. Dat zo’n groot deel van de plot wordt afgeraffeld als epiloog viel me nogal rauw op het dak, onbekend als ik was met de geschiedenis van deze film.

Mooi, sfeervolle verfilming van een kort verhaal van Poesjkin. De opbouw is vrij traag maar kent ook genoeg mooie stukken, waarbij ik vooral denk aan de beginscene in de zigeunerkroeg. Maar ik hou ook wel van dat soort scenes vol drank, dans en muziek. En zo'n stijve ballroom-scène met oude adel en nuffige danspasjes kan ik ook wel hebben. Walbrook is goed als gefrustreerde officier, Mitchell is charmant als Lizaveta, maar het is toch vooral Evans die indruk maakt als stokoude barones (ze was overigens pas een jaar of 60 tijdens de opnamen). Zoals ze voorovergebogen loopt, slepend met haar rokken terwijl haar stok tikt, dat was al enigszins luguber vóór ze als geest terugkeerde. De finale, waarin het opvallend eenvoudige faro-spelletje wordt gespeeld, is wel het hoogtepunt al geeft de titel al wel weg dat de schoppenvrouw roet in het eten zou gooien.

Fijne pastawestern dit. De meesten hebben het vooral over Volonté, die inderdaad een mooie rol heeft, maar ik vond Lou Castel ook sterk als koele kikker met troebele motieven. Goeie pacing ook, actie wordt gedoseerd gebracht (niets zo saai als een western waar alleen maar in wordt geschoten), verder is er voldoende tijd voor karakterontwikkeling. Het politieke randje valt behoorlijk op, met name in de confrontatie met de landeigenaar en diens vrouw, en aan het einde natuurlijk. Een van de schrijvers was tevens verantwoordelijk voor het scenario van La Bataglia di Algeri.

Ik was wat minder te spreken over de muziek, die ik alweer ben vergeten. Was wel OK meen ik, maar nergens legendarisch- een score van de maestro (die wel een adviserende rol had) had deze film nog wel naar een hoger plan getrokken. Ik heb hem gekeken met de Italiaanse dub, die beviel prima, al valt er ook wel iets te zeggen voor de Engelse.

Wonderlijke film, totaal anders dan ik had verwacht. The Quiet Man, een film die geprezen wordt door niet de minste regisseurs -Scorsese noemt de film "one of the greatest of all time" en een inspiratie voor Raging Bull nota bene- blijkt een romantisch niemendalletje over een Amerikaan die terugkeert naar het Oude Continent, en daar belandt in een van clichés aan elkaar hangend "Ierland" vol goedmoedige, eigenwijze Ieren, die de hele dag drinken, zingen en aan een kabouterpijp lurken. De twijfelachtige moraal, daar kan ik wel doorheen kijken, daar hebben wel meer klassieke films last van. Dat geldt niet voor het flinterdunne, oninteressante verhaal. Wat mij betreft met afstand de minste Ford (zelf van Ierse afkomst, wat misschien de sentimentele toon verklaart), een regisseur die ik toch al minder goed kan hebben in vergelijking met minder illustere tijdgenoten.

Overigens niet opgenomen aan de Ierse westkust maar in een pittoresk Iers dorpje dat tussen twee meren ligt.

Een zoveelste variant op de post-Apocalyps geeft een originele draai aan het genre maar dat kan de film uiteindelijk niet redden. Misschien dat er inmiddels te veel van dit soort films zijn gemaakt, maar ik vond de film zelden spannend- ik had het idee dat er meer met het gegeven dat geluid dodelijk is had kunnen worden gedaan. Af en toe was het ook te knullig- dat whiteboard waarop vader als een veredelde sales manager wat steekwoorden had opgeschreven was redelijk lachwekkend en de bijna-verdrinkingsdood in de maiskorrels vond ik te belachelijk om iets van spanning bij te voelen.

Acteurs doen hun best, al vond ik de casting van het dove meisje niet goed, ze had een nogal onsympathieke uitstraling terwijl ik als kijker geacht word heel erg op haar hand te zijn. De creatures (een soort kruising tussen alien en de landstriders uit The Dark Crystal) waren wel enigszins freaky maar te weinig memorabel. Kortom, een aardige poging een uitgekauwd genre weer van nieuwe impulsen te voorzien maar missie niet helemaal geslaagd wat mij betreft. Pluspunten naast de originele poging zijn de korte speelduur en de scène dat Emily Blunt al bevallend in een spijker stapt terwijl een monster net naar binnen stapt- enige stukje dat er sprake van enige spanning was.

Eentje die past in het rijtje Spartacus, Ben Hur en Cleopatra, maar me vooral deed denken aan het italiaanse epos Fabiola door de nadruk op de christenvervolging. Quo Vadis is onderhoudend en af en toe spectaculair, maar de hoofdrollen zijn nogal vlak. Kerr is niet slecht maar heeft betere rollen op haar naam staan en Taylor wordt overschaduwd door de veel interessantere bijrollen van Ustinov en Genn als Nero en Pretorius, die samen de beste scenes hebben en terecht genomineerd werden voor een Oscar. Grappig was de scène waarin Pretorius al suïciderend Nero belachelijk maakt met zijn laatste dictaat, als een verloren scène uit Life of Brian.

Quo Vadis moet het verder hebben van de grootse sets en massascenes, waartussen ook Elizabeth Taylor moet rondlopen- ik heb haar niet kunnen spotten. Het moet indrukwekkend zijn geweest op het grote doek, de binnenkomst van het triomferende legioen, het brandende Rome, de slachtingen in de arena. De film zakt jammer genoeg geregeld in als de hoofdpersonen centraal staan.