Meningen

Tati is een regisseur waar je de tijd voor moet nemen, dat geldt althans voor mij. Maar het was alweer even geleden dat ik Mon Oncle gezien had, en het was wel eens tijd. Waarom er gesproken wordt over een Engelstalige en Franstalige versie is me een raadsel want er is nauwelijks dialoog, en de dialoog die ik hoorde bestond uit een mengelmoes van Frans, Engels, Italiaans en koeterwaals.

Toerisme wordt op de hak genomen hier, van het onschuldige soort van ver vóór het massatoerisme, de zuipvakanties en de volgebouwde kusten, en er zijn zoveel visuele grapjes dat ik me niet heb verveeld, al waren lang niet alle grappen even leuk. Maar Hulot is met zijn afgemeten bewegingen en wereldvreemdheid een geinig personage.

Er zijn al veel leuke momenten genoemd door Roger Thornhill, ik zou daar nog wel wat aan willen toevoegen: de stormachtige wind als Hulot de deur opent, het ijs dat steeds dreigt te vallen, de ober die de dikte van het stuk vlees laat afhangen van de omvang van de toerist, Hulot's tennistechniek . Maar ik kan me helemaal voorstellen dat ik bij een herziening 5 andere dingen zou benoemen. Apart dat stukje info over de later gemonteerde Jaws-scène, het doet natuurlijk enorm denken aan die film uit 1975. Dat leek me uiteraard toeval of een vooruitziende blik, maar nee dus.

Typisch Franse 'praatfilm'. Nou ben ik daar meestal niet vies van, die navelstaarderige gewichtigdoenerij waarbij men relatieperikelen bespreekt, maar dat moet dan wel gepaard gaan met een zekere lichtvoetigheid, zoals bijvoorbeeld in de films van Rohmer of Rozier. En die ontbreekt hier toch grotendeels. Vacances Portugaises heeft daarnaast een wel erg grote grote cast, waarbij iedereen aan de beurt komt: hoeveel perikelen kun je brengen in een film van anderhalf uur?

Toch kom ik wel op een voldoende uit, sommige episodes werkten namelijk wel, of ik kon me er althans wel mee vermaken. Ik kon met name genieten van Jacques en Geneviève, waarbij de laatste al haar conversaties laat draaien om de prangende vraag of Jacques wel écht van haar houdt, en dat de ganse film lang. Gekmakend maar ook wel erg komisch- Jacques verdiende wel een medaille dat hij zo kalm bleef. Ook de flirt van Michel en diens secretaresse vond ik wel aardig, en het is verder nooit verkeerd een jonge Deneuve te zien, al was haar bakvissenliefde niet erg boeiend.

Overigens wel een beetje decadent om voor een dagje Portugal het vliegtuig te pakken, maar de term "vliegschaamte" moest natuurlijk nog uitgevonden worden.

Mooi geschoten drama over een familiegeheim heeft een knappe finale, maar jammer genoeg vond ik de film over de hele linie niet altijd even boeiend. De film moet het -naast de aanblik van de onaards mooie Claudia Cardinale- vooral hebben van de broeierige sfeer en dialogen waarin stukje bij beetje het duistere mysterie wordt prijs gegeven (al komt het niet bepaald als een verrassing voor wie een beetje oplet).

Poëzie, als literair genre kan ik er meestal al weinig mee, op film vind ook het vaak nog lastiger. De beelden vol symboliek, het feeërieke gezang, het is mooi en aangenaam om naar te kijken en luisteren, maar koppig blijf ik zoeken naar verbanden en een narratief, terwijl die er niet zijn of zodanig verstopt onder lokale folklore, christelijke symboliek en associaties van de maker dat je er een studie van moet maken er chocola van te kunnen maken.

Klinkt allemaal wat negatief, het is zeker aangenaam vertoeven in de droomwereld van de jonge Valerie, overigens is Schallerova perfect gecast als pubermeisje op de grens van volwassendom, maar om hier lyrisch over te kunnen zijn moet je waarschijnlijk over een wat dichterlijker inborst beschikken.

Those were the days, toen je nog een film kon maken met protagonisten die tussen het stelen van de nodige auto's door vrouwen lastigvallen, aanranden, mishandelen. En waarvan het de bedoeling is dat je sympathie voor ze krijgt.
Dat de film desondanks een vrolijke toon heeft zegt wel iets over de tijd waarin Les Valseuses gemaakt is, in de nadagen van de seksuele revolutie, toen alles mocht en kon, zelfs als de receiving end daar niet per se van gediend was. Het is dan ook makkelijk voor te stellen hoe in die context menig regisseur, acteur, zonder al te veel gedoe weg kon komen met beschuldigingen over ongepast gedrag.

Les Valseuses is daarom ook een soort geschiedenisles, en Depardieu en vooral Dewaele zijn goed op dreef als klaplopers die in hun zoektocht naar seks en geld ook de burgerij op de hak nemen, en en passant de piepjonge Isabelle Huppert ontmaagden na haar ouders beroofd te hebben. Ook nog een klein rolletje voor Oboema trouwens. Een protestfilm tegen de heersende moraal, maar in zijn doorslaan naar amorele -criminele- handelingen die daarvoor in de plaats worden gesteld, staat de film nu verder van de huidige tijd dan de kleinburgerlijkheid waar ze zich tegen verzetten. Die gulden middenweg tussen grenzeloos hedonisme en hang naar conservatisme, we zijn die ergens onderweg vast gepasseerd.

Van Feuillade had ik alleen wat korte films gezien, nu dan eindelijk de Vampires. Niet in één keer, is ook niet nodig aangezien het om een feuilleton gaat (hé, Feuillade, feuilleton, zou dat toeval zijn? Edit- ja).
Natuurlijk is het soms een beetje traag, als je iemand zonder edit tien koffers ziet uitladen of een brief ziet ontcijferen, maar het is toch behoorlijk onderhoudend. Nu leent een vroegtwintigste-eeuws misdaadsyndicaat zich natuurlijk prima voor de nodige spanning en sensatie, en er werd ook naar behoren geacteerd. Weliswaar leek het soms alsof je naar een doventolk zat te kijken, de personages hebben wel karakter. En niet alleen de oer-Catwoman Irma Vep, die naast bezitster van de coolste naam ook wel de ster van de serie is- alleen de held Philippe is een beetje kleurloos.

Soms valt Les Vampires een beetje in herhaling, wéér een narrow escape, wéér gaat iemand zich verstoppen, wéér wordt een villain lafhartig in de rug geschoten (bij de Franse politie werkten vooral Henris Sales zo lijkt het), maar het staat ook na ruim een eeuw nog fier overeind. Sommige scenes zijn nog steeds spannend, en iedereen is ook behoorlijk acrobatisch onderlegd, men liep huizen op zoals ik de trap neem. Speciale vermelding voor het dansje van de hoofdvampier in deel 10.

Dromerig en sfeervol, maar ook traag en ouderwets- de film oogt ouder dan hij is, en niet alleen door het gothic thema wat natuurlijk doet denken aan de horrorfilms uit de jaren 20. Zoals anderen ook al was opgevallen is het meer een stomme film dan een talkie, met een hoop lappen tekst tussendoor. Een aantal scenes mochten er zeker zijn- de zieke zus met haar sardonische grijns, de droom met de doodskist, het verrassende einde van de dokter. En goed om gezien te hebben- ging ik vampieren vroeger met houten staven te lijf, die moeten dus van ijzer zijn, zo blijkt.

Mooie beelden en een originele en treffende soundtrack zijn de beste punten van deze Jezusverfilming. Jezus als angry young man die in felle monologen en parabellen hypocrisie aan de kaak stelt is goed gevonden- het past meer dan de hippie-achtige Jezus die je soms ziet. Hij is soms onuitstaanbaar in zijn eigen gelijk en dwingende toon, maar goed, hij maakt het dan in elk geval wel waar. De apostelen zijn niet meer dan passieve toehoorders, de meesten hebben niet eens tekst. Maar dat zal wel zo geschreven zijn.

Mooie beelden zoals gezegd, in een behoorlijk Nieuw-Testamentisch decor (dat Zuid-Italië blijkt te zijn). Pasolini maakt gebruik van veel close-ups, af en toe met een zoekende camera, en de film kent genoeg mooie shots in prachtig zwart-wit die je zo kan inlijsten. En dat vergezeld door prachtige muziek, van Afrikaans tot Mozart tot blues, maken het toch wel een bijzondere film. Toch vond ik het af en toe wat saai, het middenstuk met name, vandaar een gemiddelde score..

Wat een vreemd laag gemiddelde. Prima drama over een onvergetelijke zomer- een titel die je associeert met een vakantieromance maar waar hier iets heel anders mee wordt bedoeld. Het verhaal is simpel en misschien niet heel verrassend, maar wordt doeltreffend in beeld gebracht. De godvergeten plek waar een ambitieuze officier terecht komt (nota bene omdat zijn meerdere zijn vrouw versiert) ziet er echt uit als een outpost die je ook bv in Midden-Mongolië zou kunnen aantreffen. Leeg, broeierig, bovendien vijandig, niet bepaald een plek waar je je met je gezin wilt vestigen.

Maar de officiersvrouw (een goede rol van Kristin Scott Thomas) is een positief type en laat zich niet uit het veld slaan. Uiterst wrang hoe de vrouw juist door haar positieve en moderne instelling het onheil over haar gezin afroept, terwijl ze machteloos staat tegenover de oorlogsmisdaad die wordt voltrokken. Op het eind is ze cynisch en lijkt ze voorgoed veranderd, ze zou naar de fles grijpen zo wordt ons verteld. En dan die laatste woorden van de verteller, over de mooiste zomer uit zijn kindertijd, ouch.

Verzorgd camerawerk , mooie locaties en prima geacteerd, al waren de officieren vaak randje belachelijk. Maar dat was wellicht de bedoeling. De openingsscène is trouwens wat vreemd, lijkt een ander soort film in te leiden. En nog een klein minpuntje, de (spaarzame) gevechtsscènes overtuigden niet echt.

Mooie film met over een klassieke driehoeksverhouding in het circus verloopt enigszins traag (het verhaal valt in twee zinnen te vertellen) maar Jannings bewijst weer eens een van de grootsten van zijn tijd te zijn, en het tegenspel van De Putti en Ward mag er ook zijn. De hoogtepunten zitten in de trapezenummers, verbluffend op beeld vastgelegd, maar ook van scenes zoals het feestje met het gedans op tafel kan ik enorm genieten.

Helaas is er over de muziek bij de uitgave van de Murnau Stiftung weinig positiefs te melden. De score van The Tiger Lillies is namelijk echt legendarisch slecht, het kan niet anders dan dat JM die score ook bedoelt. Ik denk dat als je iemand de opdracht geeft een zo slecht mogelijke soundtrack te leveren voor deze film die nog stukken beter zou zijn dan dat wanprodukt. De muziek is niet mijn smaak maar daar valt nog over te twisten. Echter, het is enorm afleidend met al die zang, die niet veel meer doet dan interpreteren wat je op het scherm ziet en heel vaak "Varieté" roepen. Een soundtrack die zoveel aandacht op zich vestigt faalt hopeloos naar mijn mening.

Ik heb de film uiteindelijk maar, na een tip, gekeken met Bohren & der Club of Gore. Ook niet de best passende soundtrack, met name tijdens de circusnummers, maar nog altijd oneindig veel beter dan de score van The Tiger Lillies. Overigens lijkt de overweldigende kritiek -ik ben geen enkele positieve recensie mbt de muziek tegen gekomen- ter harte genomen want de nieuwe blu-ray editie heeft een alternatieve audiokeuze.

Na de media op de hak te hebben genomen in Nightcrawler doet Gilroy ditmaal de kunstwereld aan met een satire die net te weinig bite heeft om geslaagd te kunnen noemen.
Het kunstwereldje wordt nog wel vermakelijk, zij het stereotype neergezet als zelfgenoegzaam en hypocriet, wat Velvet Buzzsaw de das omdoet is het spookverhaal dat totaal niet uit de verf komt (pun intended).

Het spookverhaal begon nog wel veelbelovend met die naargeestige schilderijen, maar zodra het moorden begint is het eigenlijk gedaan met de spanning. De kills zijn best creatief bedacht maar ook wel vrij tam. Daarnaast zijn ze ook maar matig in beeld gebracht, met als dieptepunt de confrontatie met Hoboman. Daar had toch veel meer in gezeten.

Was dit een debuut geweest van een jonge filmmaker was ik wat milder geweest, maar volgend op het meer dan prima Nightcrawler is het toch vooral een tegenvaller.

Mooie film, een film die nogal Italiaans (het neo-realisme) aandoet, met echo's van bv Riso Amaro, maar die ook voldoende Spaanse elementen bevat. Voorop de muziek, die vrij prominent is, dankzij het aldoor zingende personage El Tinorio en een korte flamencodans. Ik hou daar wel van. Ook het landschap, bij tijd en wijle haast woestijnachtig, wat de film ook een zekere western-feel geeft. Fraaie beelden. Acteurs doen het naar behoren, met name Raf Vallone en de charmante Carmen Sevilla. De intrige is veelbelovend, en bouwt de gehele film op naar de climax: de confrontatie tussen Juan en Luis "El Torcido".

Nu had ik op veel scenario's gerekend: Luis doodt Juan; Juan doodt Luis, Juan doodt Andrea; Andrea doodt Luis; Luis doodt Andrea; Juan doodt Andrea en Luis; maar ik had niet gerekend op de kameraden die (te paard!) als een groepje dei ex machina tussenbeide zou komen. Over een anticlimax gesproken. Nu waren de dramatische scenes toch al van de scherpste kantjes ontdaan, denk aan El Viejo die onder een rooimachine valt en zijn hoofd slechts bezeerd, dus dan vermoed ik meteen een overijverige censor- het waren de donkere tijden onder Franco,- maar daarvan vind ik zo snel geen bron. Wel een beetje zonde, dat happy end.

Portugees neorealisme? Zoiets, in elk geval bijzonder fijn en ook meteen mijn favoriete Portugese film (ik zag er nog geen tien dus dat zegt misschien niet zo veel). Het is nogal clichématig om het woord 'melancholie' te gebruiken bij het bespreken van een Portugese film maar anders kan ik het toch niet verwoorden. Dat is ook natuurlijk ook te danken aan de muziek, die van hoog niveau is. Met name het titelnummer Canção Verdes Anos is prachtig, maar ook de openingsmuziek is erg mooi. En er is ook wel iets met de taal, daar waar het verwante Spaans dwingend en zelfverzekerd klinkt is het Portugees bescheiden, berustend. En dan ook nog een verhaal over een jongen die naar de grote stad trekt, verliefd wordt, maar al snel gedesillusioneerd raakt. Ik kan wel genieten van kleine scenes zoals het zondagse dagje uit, het dansen op rock 'n roll, het slenteren door de heuvels rondom de stad. De onverwacht gewelddadige ontknoping kwam best aan, en zorgt voor een mooi maar bitter eindshot. Prachtige beelden van het vroegere Lissabon (een van de mooiste Europese steden maar hier verbeeld als modern en unheimisch, met vaak opvallende leegtes) en knap, naturel spel van de jonge hoofdrolspelers.

Degelijk, dat is het woord wat als eerste naar boven komt. Nergens heel verrassend maar dankzij de acteurs blijft dit rechtbankdrama overeind. Nou ja de dubbelrol van Rampling had ik niet zien aankomen, niet zomaar een standaard love interest maar een rol met wat meer inhoud.

Blijft verder toch wel bijzonder die juryrechtspraak. Vooral als een advocaat er op staat dat bepaalde passages niet meegenomen mogen worden in het vonnis omdat het bewijs onrechtmatig zou zijn- knap jurylid die de gewraakte passage vervolgens terzijde legt, en al helemaal als daarmee de schuld van de beklaagde onomstotelijk vast komt te staan. Het eindpleidooi is dan ook dat van een verslagen advocaat die uit onmacht dan maar een beroep op het gevoel doet- ik kan me voorstellen dat je je als jurist dan enigszins bekocht voelt. Al was elk ander einde natuurlijk onbevredigend geweest.

Goede film over het minst begeerde baantje van Spanje. De garotte is een behoorlijk gruwelijke executiemethode, waarbij de beul een ijzeren ring rond de nek van de gevangene steeds dichter draait tot de gevangene dood is. Niet dat andere executiemethodes nou zoveel humaner zijn, maar zelf zou ik- mocht ik ooit in die situatie geraken- toch "liever" voor een vuurpeleton staan. Maar dan moet je weer een man of 5 vinden die bereid zijn een kogel af te vuren.

In El Verdugo speelt Manfredi de nieuwe beul, tegen wil en dank. Als hij daadwerkelijk wordt opgeroepen voor een executie raakt hij in paniek en probeert hij er onder uit te komen, terwijl zijn vrouw en schoonvader het uitje wel zien zitten- het is immers op Mallorca. Het laatste deel in de gevangenis is vooral sterk. De satirische ondertoon blijft (Manfredi gedraagt zich alsof hij zelf ter dood wordt gebracht, en krijgt de champagne die de terdoodveroordeelde zelf zo-even afgeslagen had), maar de droge registratie van de wandeling naar de executieplaats is behoorlijk aangrijpend.

Hitchcock is nauwelijks geïnteresseerd in het 'why' en alleen in het "how". Dat vergt enige aanpassing van mij als kijker want bij een eerste kijkbeurt (en deze tweede kijkbeurt voelde als de eerste want het was denk ik wel 20 jaar geleden dat ik deze zag) let ik naast het visuele vooral op zaken als plot en hoe het scenario in elkaar steekt. Dat moet je dus niet doen bij Vertigo want als je de plot analyseert wordt het al snel licht-belachelijk.

Echte suspense is het dan ook niet, zeker als Hitch zijn kaarten op tafel legt met de bekentenis. Daarna is het inderdaad wachten tot Madeleine/ Judy zich prijsgeeft. Vist Scottie het verfrommelde briefje uit de prullenbak, of verspreekt Judy zich door te refereren aan iets wat plaatsvond toen ze nog Madeleine was? Dat het uiteindelijk het sieraad is van Carlotta dat haar verraadt vond ik eigenlijk een aparte keus. Ze was immers niet echt de achterkleindochter van Carlotta en had het sieraad dus kennelijk van Elster gekregen als bedankje voor bewezen diensten. De link met Scottie was daarmee zo in het oog springend dat het wel erg naïef van haar was dat sieraad om te doen. Maar goed, zoals gezegd, de plot is bepaald niet waterdicht.

Wat overblijft is een prachtig geschoten film, met een hoofdrol voor de kleuren, de omgeving en de chemie tussen de hoofdrolspelers. Niet eens dat ze zo verliefd lijken- dat was door het grote leeftijdsverschil zelfs een beetje ongemakkelijk, maar ze vullen hun rol perfect in. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik in tegenstelling tot anderen Stewart wel graag zie, hij belichaamt een beetje het klassieke Hollywood samen met andere acteurs van de oude stempel als Bogart, Cagney, Cooper en Cary Grant. Kim Novak heeft een heel andere uitstraling. Ze is een beetje een koele schoonheid, niet direct iemand waarvan het hart sneller gaat kloppen, maar ze heeft ook een bepaalde tragiek, ergens balancerend tussen melancholie, schuldgevoel en depressie, waardoor je je over haar wil ontfermen. Ze heeft trouwens in opmerkelijk weinig grote films gespeeld, dit is zelfs de enige film die ik van haar heb gezien.

Over het einde is al veel geschreven, het is ook vrij idioot. Niet eens zozeer dat Judy uit het raam valt, maar dat die non meteen routineus een kruis slaat en de klok gaat luiden, alsof het haar wel vaker overkwam mensen van schrik uit het raam te laten donderen.

Het is een film die je vaker moet zien, zo lijkt de teneur van degenen die dit echt fantastisch vinden. Misschien dat een derde kijkbeurt helpt om dit tot meesterwerk te bombarderen, vooralsnog vind ik het een fijne Hitchcock maar niet eens zijn beste, laat staan een van de beste films ooit gemaakt. Dat het tot de invloedrijkste films hoort wil ik overigens nog wel geloven.

Ik sluit me aan bij het bericht van Baggerman, ik vond dit ook de leukste van Menzel die ik tot nu toe zag -al zijn dat er nog maar drie- dit was de eerste keer dat ik een film van hem echt met plezier bekeek. Ik vond het wel meevallen met het ridiculiseren, wat ik wel had bij The Snowdrop Festival, maar alles wat die film tegen zich had, werkte hier juist wel. Een leuk portret van een kleine gemeenschap, waarbij de "mentaal uitgedaagde" Otik juist betrokken werd en niet alleen maar de dorpsgek was. Je zou kunnen zeggen dat het eerder een ode is aan het platteland, in lyrische verzen bezongen door de dokter, zonder er een idylle van te maken. De film is zeker geen traditionele komedie, meer een tragikomedie eigenlijk, met wat lichte maatschappijkritiek, waarbij o.a. de Praagse arrogantie tegenover het platteland wordt bekritiseerd en ook de mindere kanten van het dorpsleven worden belicht.

Prima film inderdaad met Belmondo en Cardinale als een gedoemd koppel. Ik had graag wel wat meer willen zien van Germi als de botte vader en ook wel van de monsterlijke tante en haar zoon die me prima antagonisten leken, maar de film richt zich vooral toch op de hoerentent waar Cardinale mooi mag zitten wezen. Tegen het einde zit een mooi opgebouwde en geschoten scène (het carnaval en de steekpartij) en hoewel het dan enigszins voorspelbaar dreigt af te lopen, neemt de film toch net een andere, overigens niet minder sombere, afslag als Amerigo zwaargewond toeziet hoe zijn vader wordt gekoeioneerd op La Viaccia .

Bolognini schetst een vrij zwartgallig mensbeeld waarin de armen niet per se minder hebzuchtig zijn dan de rijken, alleen kunnen ze hun hebzucht (nog) niet ten gelde maken. De plotlijn met de anarchisten was nogal vaag en leidde nergens heen.

Teleurstellende zwanenzang, zoals de meeste zwanenzangen eigenlijk. De Sica lijkt een beetje buiten zijn comfort zone, met de setting van de oude Siciliaanse landadel aan het begin van de 20e eeuw. Hij voelt zich blijkbaar beter thuis in het sociale drama, want Il Viaggio wil maar niet interessant worden en blijft ook erg oppervlakkig. Nu is het een gegeven dat Italiaanse films in die tijd Amerikaanse acteurs invlogen om ze vervolgens te dubben in het Italiaans, ik ben er aan gewend en het stoort me niet, maar Burton overtuigt helemaal niet, is onhandig in zijn mimiek en gebaren. Ook Loren is niet op haar best en het verhaal, gebaseerd op een verhaal van Pirandello, wordt weinig bijzonder uitgewerkt met vlakke dialogen en matige karakterontwikkeling en een einde dat je al van ver zag aankomen. Wellicht was dit toch meer iets voor Visconti geweest.

Mwah. McKay wist nog te verrassen met The Big Short maar met Vice haalt hij veel van dezelfde trucjes uit, fris is het al lang niet meer. Het grootste probleem is niet de verhaalstructuur maar het verhaal. Dick Cheney is namelijk een buitengewoon oninteressante man.

Verder is het best leuk om de enactment te zien van historische gebeurtenissen zoals de gevolgrijke misstap van Powell, maar dat was al goed gedocumenteerd, ik heb weinig nieuws gezien. Blijven over de acteerprestaties, die zijn goed al vond ik Bale nou ook weer niet exceptioneel. Rockwell was wel een overtuigende Bush.

Ik ging met nul voorkennis kijken en dat is aan te bevelen. Zo raakte ik, net als Victoria, steeds wat meer betrokken bij het viertal. Victoria wordt naïef genoemd en dat is ze natuurlijk ook, maar zeker in het begin vond ik het niet ongeloofwaardig: meisje alleen in de grote stad, kent niemand, komt wat lui tegen die haar op sleeptouw nemen en dan wil ze zich ook niet laten kennen als het moeilijk wordt. Alleen zag die Boxer er wel uit alsof hij in zijn vrije tijd door een of andere Oost-Duitse provincieplaats marcheert dus er had best een alarmbel mogen afgaan.

Het was me eerlijk gezegd niet eens opgevallen tijdens het kijken dat het één take was opgenomen, deels door een gebrek aan scherpzinnigheid maar ook omdat ik zo in het verhaal zat. Dus een groot compliment naar de makers. De soundtrack vond ik ook erg goed, van de fijne intro naar het vrij verrassende pianospel in de koffiebar naar de muziek in de club: waar ik een stampende beat verwachtte vanwege de adrenalinekick kiest Schipper voor een haast serene melodie die al weinig goeds voorspelt voor het verdere verloop. Goede keuze.

Wat Victoria echt goed maakt is het spel van de acteurs die Victoria en Sonne spelen. Het geflirt met de onhandigheid van Sonne, de twinkeling in de ogen van Victoria, het gegrap onderling waarbij de nodige flauwe opmerkingen worden gemaakt (die in benevelde toestand een stuk leuker lijken, net als in het echt), vermoedelijk met de nodige improvisaties, de toenemende wanhoop als het mis gaat, heel naturel geacteerd. Alleen de scène met de criminelen met dat gebitch vond ik er niet erg bij passen.

Sympathieke, "kleine" film over een man die bij een klein filmhuis werkt dat kopje onder dreigt te gaan. De film bestaat eigenlijk uit twee delen: het eerste deel is een vrij droog vertelde weergave van de beslommeringen in het filmtheater dat vooral draait, naast de liefde voor cinema, op sponsoren. Als de voornaamste geldschieter met de boodschap komt waar alle culturele instellingen nachtmerries van krijgen, namelijk dat de geldkraan wordt dichtgedraaid, wordt de film anders van toon. De camera volgt Jorge die aan een nieuw avontuur begint, op zoek naar een date met de universiteitsdocent Paola. De beelden zijn nog steeds vrij droog maar worden vergezeld van ouderwetse filmmuziek, zodat het onwillekeurig associaties oproept met romantische cinema uit de oude doos, en het levert een wonderlijk sfeertje op dat wel werkt.

Zwaarmoedige film zonder enige opsmuk: geen muziek, op wat valse fanfarenoten na, een onsympathieke hoofdpersoon die zich nauwelijks laat kennen, en een koele registrerende camera.

Jammer van het wat al te dramatische einde, dat had deze film niet nodig: het leven in een dorpje in Noord-Frankrijk leek me al dramatisch genoeg. Al zul je zulke dorpjes ongetwijfeld ook in Nederland en Belgie hebben.

Knappe film in een boeiende setting, Frankrijk in de eerste jaren na WO1. De oorlog is voor velen nog niet geëindigd, familieleden en partners zoeken, vaak tegen beter weten in, naar hun vermisten, en degenen die belast zijn met het zoeken en identificeren lijken te laveren tussen cynisme en berusting. Vond de film sterk openen, maar zodra het toch meer verhalend wordt en een plot duidelijk wordt zwakt het wel wat af. Dat de twee vrouwen naar dezelfde man zochten was voor mij een onnodige toevoeging.

Noiret is uitstekend in de hoofdrol, Azéma raakt ook de juiste snaar. De gedetailleerde sets geven een overtuigende indruk van het nog altijd verwoeste -en gevaarlijke- Frankrijk in het begin van het Interbellum.

Fijne film toch wel. Had hem al wel eens eerder gezien en kon me vooral het einde van Hoffman nog voor de geest halen, viel me nu op dat die scène wel erg nep was. Wat verder opvalt is het mooie camerawerk van De Bont, de goeie performance van Krabbé en het overdadige gebruik van al dan niet religieuze symboliek. Of het de bedoeling was weet ik niet maar ik vond het wel humor, vooral die appelschil als aureool. Ken weinig filmmakers die met dergelijke scenes wegkomen, maar Verhoeven neemt zichzelf duidelijk niet al te serieus en dat scheelt.

Toch een puntje van kritiek, de film is zo goed als spanningsloos. Zo doet Krabbé de eerste grote ontdekking (ze is al 3 keer getrouwd geweest!) als de zwarte weduwe nota bene van huis is. Beetje dronken wat filmpjes afdraaien, dat had toch beter gekund. Ook de tweede grote ontdekking (ze zijn alledrie dood!) in de graftombe was wat flauw.

Moore's zwanenzang als Bond is niet bepaald memorabel, hij legt het op zijn oude dag ruimschoots af tegen Walken, die een overtuigende psychopaat speelt. Het nazi achtergrond-verhaal had achterwege mogen blijven. Grace Jones is opvallend als sidekick, met haar rauwe en onvrouwelijke uitstraling is ze de meest atypische Bond girl uit de hele reeks. Tanya Roberts lijkt dan weer op een verdwaalde playmate, leuk om te zien maar wat een waardeloze actrice.

Het is verder een soms best vermakelijke maar over de hele linie matige aflevering, het werd hoog tijd dat het stokje werd overgedragen aan een nieuwe Bond. Ik ben dan ook benieuwd naar de interpretatie van Timothy Dalton.

Camerawerk, acteren, het is allemaal in orde, maar ik kan de stompzinnigheid van het verhaal niet loslaten. Je gaat je dus terugtrekken in een bos op de vlucht voor de moderniteit, naar het idee van Thoreau's Walden , best intrigerend. Maar waarom ga je je dan gedragen als een 19e eeuwer, inclusief archaïsch taalgebruik, mode en danspasjes? Ik zie mezelf al voorstellen met 10 gezinnen naar een plekje op de Veluwe te trekken, en dan met droge ogen opperen om voortaan net te doen alsof het 1880 is, "en dan praaten en schrijven we in den toekomst zoo, zoodat ons nageslacht werkelijk gelooft in den 19e eeuw te verblijven. En nu gaan we een rondedansje oefenen". Sorry maar dat neemt toch niemand serieus?

Los daarvan was het idee een blind meisje de boze buitenwereld in te sturen al even stupide. Er ligt iemand op sterven maar de eed! Je had een eed afgelegd! Kom op zeg. Ik hou nu maar op met deze rant anders gaat het cijfer nog verder kelderen.

Maar zoals gezegd, camerawerk en acteurs, prima hoor.

De film had beter Vincent, François, Jean...et les autres kunnen heten, want Depardieu heeft een grotere rol dan Reggiani, wiens writer's block en knappe eega helaas wat onderbelicht blijven. Sowieso een wat luie titel: gewoon de personages benoemen, en de rest.

Het is een aardige, weinig spectaculaire film waarin met name Montand schittert als op het oog zorgeloze fabriekseigenaar die met zowel flinke relatie- als geldzorgen kampt. Heel erg jaren 70 ook, met openlijke relaties buiten het huwelijk, piepjonge maitresses en een onzekere toekomst, alleen al als sfeerbeeld leuk om te zien. De bokscarrière van Jean (Depardieu) past niet helemaal in de Parijse setting om een of andere reden, en vond ik verder ook niet zo boeiend.

De moeite waard, maar Sautet heeft beter werk gemaakt.

Sluit me aan bij de positieve commentaren. Deze trip naar een noordelijk inferno is met name audiovisueel erg sterk: hallucinante beelden van een kalksteenmijn, de uitvoering van (voor mij althans) onbegrijpelijke industriële werkzaamheden, ondersteund door het geluid van machines en niet te vergeten de opvallende score van Toke Brorson Odin. De setting in een antiek ogend, afbrokkelend fabrieksterrein draagt ook bij aan de sfeer.

Er wordt niet al te veel uitgelegd en dat is ook wel eens prettig, maar dat het niet goed gaat met Emil (goede rol van Elliott Crosset Hove) is een open deur. De grens tussen fantasie en werkelijkheid is niet altijd helder, maar veel scènes lijken aan Emil's fantasie ontsproten. Zijn trucje met die doorzichtige vloeistoffen geeft het geheel een magisch-realistisch randje. Op het eind lijkt hij dan door te draaien als hij met zijn geweer het terrein binnen weet te dringen, maar zijn wraak blijkt te bestaan uit het op inventieve wijze ingooien van een ruit. Tenzij hij tegen het einde toch iets anders heeft geflikt, maar ik heb dat er niet uit kunnen halen.

De muziek van Air ken ik al decennia, maar van de film was het nooit eerder gekomen, gek genoeg. Want het ligt best in mijn straatje, en ik vond de latere films van Coppola zonder uitzondering de moeite waard. Het mysterie van mooie meisjes die collectief zelfmoord plegen is somber, maar de zachte kleuren en rustige pacing maken het een aangename, bijna medatitieve film.

Minpuntje vond ik de rol van de ouders, hoewel met name Woods wel sterk is als verstrooide, goedbedoelende vader die zijn toehoorders in slaap sust met zijn kennis. Maar de extreem-religieuze component lag er zo dik bovenop, dat het mysterie daarmee al enigszins verklaard wordt. Als ik deze film dan vergelijk met die andere mysterieuze film over gedoemde meisjes, Picnic at Hanging Rock, vind ik die duidelijk superieur. Maar voor een debuutfilm als deze hoeft Coppola zich absoluut niet te schamen.

Rare keus trouwens om Trip Fontaine, als enige, ook als volwassene op te voeren om herinneringen op te halen. Kennelijk zat dat in het boek en moest dat er in blijven, met als toevoeging dat het ook met die populaire jongen kennelijk slecht afliep (want hij zat in een soort instelling?)