O Vară de Neuitat (1994)

Het simpele verhaal over het onvermogen van mensen en de gevolgen of consequenties van het doden van mensen, spelend in 1925 in het grensgebied van Roemenië en Bulgarije, werd recht toe recht aan verteld. De ingrediënten waren het toetsen van een relatie, plichtsbesef, gevoel van rechtvaardigheid, intolerantie, angst en haat. De vrouw van de legerkapitein (Kristin Scott Thomas) was de apolitieke ziel van de film. De productie was krachtiger overgekomen als meer personages diepgang hadden gekregen.

Vergeldingsexecuties in tijden van oorlog, het is niet nieuw en eigenlijk vormt dit en de morele strubbelingen die er mee gepaard gaan de clou van deze film. Wat eraan voorafgaat kunt ge bezwaarlijk groots noemen al is er "iets" dat er boven uitstijgt : het talent van een toen nog jongere Kristin Scott Thomas (zoals ze daar was, deed ze me denken aan Stéphane Audrane van meerdere jaren vroeger).

Het is een eenvoudig verhaal met een klassiek oorlogsfeit, karakterieel niet al te diep uitgespit, goed en verzorgd in beeld gebracht en eigenlijk, het feit dat de verteller aan het slot zegt dat ook hij het gebeuren en personen vergat, legt een menselijke trek bloot en maakt zelfs dit drama niet "inoubliable" maar achteraf bijna afgedaan als een "fait divers". Hard.

Prima drama, mooi verhaal en mooie beelden. Prima gespeeld door Kristin scott thomas.

Wat een vreemd laag gemiddelde. Prima drama over een onvergetelijke zomer- een titel die je associeert met een vakantieromance maar waar hier iets heel anders mee wordt bedoeld. Het verhaal is simpel en misschien niet heel verrassend, maar wordt doeltreffend in beeld gebracht. De godvergeten plek waar een ambitieuze officier terecht komt (nota bene omdat zijn meerdere zijn vrouw versiert) ziet er echt uit als een outpost die je ook bv in Midden-Mongolië zou kunnen aantreffen. Leeg, broeierig, bovendien vijandig, niet bepaald een plek waar je je met je gezin wilt vestigen.

Maar de officiersvrouw (een goede rol van Kristin Scott Thomas) is een positief type en laat zich niet uit het veld slaan. Uiterst wrang hoe de vrouw juist door haar positieve en moderne instelling het onheil over haar gezin afroept, terwijl ze machteloos staat tegenover de oorlogsmisdaad die wordt voltrokken. Op het eind is ze cynisch en lijkt ze voorgoed veranderd, ze zou naar de fles grijpen zo wordt ons verteld. En dan die laatste woorden van de verteller, over de mooiste zomer uit zijn kindertijd, ouch.

Verzorgd camerawerk , mooie locaties en prima geacteerd, al waren de officieren vaak randje belachelijk. Maar dat was wellicht de bedoeling. De openingsscène is trouwens wat vreemd, lijkt een ander soort film in te leiden. En nog een klein minpuntje, de (spaarzame) gevechtsscènes overtuigden niet echt.