Mercuriales (2014)

Gezien de stemverhouding hier is iedereen wild enthousiast, maar niemand vertelt waarom. Merkwaardig. Vond het een prachtige film. Soort onnadrukkelijke impressie van mensen die in de banlieu's rondom Parijs leven, in dit geval rond twee wolkenkrabbers, de Mercuriales Noord en Zuid in Bagnolet, een voorstad van Parijs. We zien hoe een jonge zwarte nachtwaker wordt ingewerkt, een donkergekleurde moeder met haar jonge dochterje, die inwoont bij een jonge blanke vrouw, die bevriend raakt met een meisje dat uit Moldavië afkomstig is.

Er is niet echt een verhaal. Dat heeft de film ook niet nodig om tot het eind te blijven boeien. De beelden zijn in feite neutraal. Als kijker krijg je niet het eeuwige etiket van hoe vreselijk dit leven daar is. Want dat weten we wel. Hoewel, de mensen leven hun leven zoals overal. Met blije en droevige momenten, met zorgen en een paar momenten van vreugde. En daarmee is het in feite een heel optimistische film. Geen klaagzang. En met twee mooie meiden. Ook leuk om naar te kijken.

Toffe film!

Oeps! Wat een hoge score hier voor een plotloze film, die zo’n beetje het midden probeert te houden tussen een documentaire over een voorstad van Parijs en een speelfilm over een handjevol inwoonsters. Ik vond het nogal saai en langdradig, omdat er naast het ontbreken van een verhaal ook op visueel vlak weinig te genieten valt. Let wel, met uitzondering van de beide protagonisten. Die zien er goed uit, Ana Neborac in het bijzonder. Wat dat betreft kan ik de slotopmerking van Fransman alleen maar onderschrijven.

Onderhoudend, maar naar mijn smaak ook te documentaire-achtig.

The owls are not what they seem.