Edvard Munch (1974)

Schijnt dit jaar nog op MOC te worden uitgebracht (hopelijk de 210 minuten versie)!

Ah, een film over de schilder van de wereldberoemde Schreeuw, waarop uiteindelijk zelfs de maskers uit Scream gebaseerd zijn.

Het wordt inderdaad de lange versie. Schijnbaar in oktober.

Vrij blind aangeschaft. Is inderdaad de lange tv versie met een boek(je) van 80 (!) pagina's erbij. Ben erg benieuwd naar de film (en ook naar de regisseur).

Prachtige film, haast als een documentaire. Uiterst boeiend en interessant.

Pure filmkunst. Behoorlijk schandalig dat hier maar zes (!) stemmen bij staan.

Eens, heb 'm een paar jaar geleden gekeken voor CKV (heb toen ook nog een klein projectje gemaakt over Munch) en toen was ik helaas één van de weinigen die gefascineerd zat te kijken. Om mij heen werd al wat geïrriteerd gevraagd om een andere film, Mission Impossible en Madagascar waren namen die mij zijn bijgebleven, maar gelukkig hebben we toen de film uitgekeken. Was werkelijk beduust. Wellicht dat ik deze na mijn vakantie nog eens ga herkijken, misschien dat ik dan nog even een lofzang neerpen.

Fictiefilm met een documentaire vorm, inclusief interviews, naturel of niet acteren, en verklarende voice-over. Maar met een unieke structuur en een vormgeving die impressionistisch aandoet.

Film valt opvallend veel in herhaling om de emoties van Munch, die van directe invloed op zijn werk zijn geweest, te benadrukken en om de onderlinge samenhang aan te tonen.

Zijn herinneringen aan ziekte, dood en verval worden in een adem getoond met zijn gevoelens van seksuele geremdheid, ontrouw, bindingsangst, verlatingsangst en jaloezie.

Maar keer op keer de zelfde beelden en het minutieuze verslag van zijn leven tussen 1884 en 1895, verspreidt over 210 minuten, is daardoor wel een lange en zware zit.

Ondanks dat blijft de film boeien tot het eind, misschien juist omdat elk detail van zijn leven uit die periode wordt belicht en je zo een zeer uitgebreide geschiedenisles krijgt over de overgang van impressionisme naar expressionisme, de verschillende kunstenaars, schrijvers en schilders uit Munch's vriendenkring in Berlijn, de tijdgeest, en tal van dialogen over liefde, huwelijk, vrouwen emancipatie enz.

Watkins maakt het heel groot, en zijn politieke en filosofische interesses, die in Punishmentpark bv. de film overheersen, hebben ook hier een belangrijke plek, maar in Edvard Munch wordt alles wat er verteld wordt, wel gekoppeld aan het onderwerp van de film: De psyche van Munch, waarom hij zo was, hoe hij dat vertaald heeft naar kunst en hoe de omgeving daar op reageerde.

Leuk detail: Sommigen van de critici die het werk van Munch neersabelen zijn mensen uit de omgeving, die gevraagd zijn hun mening over het werk te geven.

Halve punt erbij. Eigenlijk was ik na Punishment Park van plan Watkins links te laten liggen, maar deze film leek me boeiend vanwege het onderwerp. Nu ben ik ook wel benieuwd naar zijn andere films. Vooral Culloden, the Wargame en Fritankaren.

Nog een aparte vermelding voor de casting van Edvard Grieg trouwens. Dat moet een flinke klus zijn geweest. Ik heb een hoop foto's en schilderijen bekeken, en alle acteurs (modellen zijn het eigenlijk) lijken enorm veel op de personages die ze moeten voorstellen.

Pfff, dat moet dus Edvard Munch zijn.

Na het zien van de prachtige tentoonstelling Munch Van Gogh ben ik wel benieuwd naar deze film. Hoop dat ik hem ergens kan vinden...

De volle mep gezien, 3 en 1/2 uur.

Maar wel in een tijdsbestek van 8 dagen, en in parten gezien......gelukkig maar.

Behalve zijn getoonde werk én de totstandkoming ervan, vond ik het een betreurenswaardige vertoning.

Wederom een fascinerende film van Watkins, met zijn herkenbare stijl die hier iets anders wordt ingezet dan in ander werk van hem. Zo had ik hier minder het idee dat er een cameraploeg aanwezig was en dat mensen geïnterviewd werden, eigenlijk alleen in het begin een beetje, hier is het toch meer het "fly on the wall"-principe. Het deed me ook een beetje denken aan de geschiedenislessen die Rossellini maakte aan het eind van zijn carrière.

Het is in elk geval een uitstekende manier om het leven en werk van Munch te leren kennen. Ruime aandacht voor zijn ontwikkeling als kunstenaar en de kritiek van zijn tijdgenoten- die dus maar weinig zegt en de hoop voedt van elke onbegrepen kunstenaar dat iedereen het mis heeft behalve hijzelf. En interessant de tegenstelling tussen zijn godvruchtige familie en de hippie-anarchisten van Kristiania-Bohème. Met aandacht en gevoel voor detail gemaakt, en de jonge acteur die Munch speelt leek best goed. Door de herhalende editing, waarbij sommige scenes wel tot tien keer terugkomen, werd het naar het einde toe wel een beetje zwaar. Ik denk dat ik La Commune 1871 maar in meerdere sessies ga kijken.