Alternatieve titel: Palermo or Wolfsburg, afgelopen maandag om 12:52 uur
Bijzondere film, dat zeker, maar ik kon er toch moeilijk inkomen. Nicola is als een onschuldig kind, naïef en soms misschien aandoenlijk, maar geen protagonist waar je verder veel mee kan. Eigenlijk een oninteressant figuur.
Ik vond dan het eerste deel op Sicilië nog het best, maar dat is toegankelijke cinema zoals we dat kennen: oude stadjes met een bevolking die wegtrekt, alcoholisme, een grappig oud mannetje die alle troep die hij gedurende zijn leven verzameld heeft trots tentoonstelt als ware het waardevolle schatten. Het levert soms een glimlach op maar het is weinig nieuws onder de zon. Het tweede deel is al interessanter, met de aarzelende start in zijn nieuwe land, de nieuwe vriendschappen en vijandigheden, waarbij de onvriendelijke, kille Duitsers lijnrecht tegenover de warmhartige, emotionele Italianen staan. Nicola is weinig meer als een speelbal die van hot naar her wordt geslingerd, eigenlijk volkomen hulpeloos. En dan de misdaad en de start van het derde deel: het meest experimentele deel en ik had daar wat meer moeite mee.
De rechtszaak begint nog vrij conventioneel, maar verloopt hoe langer en vreemder. Stemmen vervormen, mensen gaan op elkaar liggen of tot Nicola bidden, rouwende moeders gaan elkaar kussen, en temidden van dat alles blijft Nicola koppig zwijgen. De zeer aanwezige Christus-symboliek lijkt vooral van Nicola zelf te komen, want juist op het moment van de vrijspraak doorbreekt hij dat zwijgen met een bekentenis: zijn martelaarschap zal hem toch zeker niet ontnomen worden.
Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) 3,0
Alternatieve titel: Interview with the Vampire, afgelopen zaterdag om 23:45 uur
Nooit echt helemaal begrepen deze film, en een herziening maakt het er niet veel beter op. Misschien dat het bronmateriaal goed is, maar de film vond ik niet bijzonder, waarbij vooral het script me tegenvalt. Want waar het nog wel interessant begint met een nieuwbakken vampier die twijfelt over het doden van mensen om zijn honger te stillen (wat op zich ook best begrijpelijk is), verzandt het al snel in existentiële twijfel, wat is de zin van het onleven?
Vond ook veel dingen maar matig uitgewerkt. Kennelijk is het best makkelijk om een nieuwe companion te maken, maar in plaats van dat ze een van hun mooie slachtoffers tot hun kring toe te laten besluiten ze met z'n tweetjes een klein kind deelgenoot te maken? En daar blijft het dan ook bij? En vampiers zijn onsterfelijk, maar ze gaan in deze film toch vrij makkelijk dood, op Lestat na dan. Doormidden klieven met een zeis of de fik erin en ze zijn niks meer, die ondoden. Dat hele interview is trouwens onnodig, want veel meerwaarde had Slater niet. Dat hij op het eind opeens met Lestat in de auto zit leek meer op een cliché-eindscene uit een willekeurige slasher.
Is de film dan slecht, nee dat ook weer niet, Cruise is grappig als vampier-saletjonker, en Dunst heeft een bijzondere vroege rol te pakken als een ondode versie van Dennis the Menace. En de film heeft ook wel de juiste gothic uitstraling. Maar dat script hè.
Herzien en half puntje omhoog. Bijzonder entertainend, met zowel bruut over-the-top geweld als leuke dialogen. Geloofwaardig is het natuurlijk totaal niet, het is net als OUATIH een alternate history fantasie waarbij de bad guys aan flarden worden geschoten.
De acteurs zijn stuk voor stuk prima, al steekt Waltz er wel bovenuit als polyglot Landa. Alleen dat hij op het eind niet voorziet dat het niet helemaal goed voor hem zal aflopen is gezien zijn sluwheid wat vreemd. Er zijn eigenlijk vrij weinig scenes met de 'basterds', en de meesten blijven een beetje anoniem. Maar de verhaallijn met Shoshanna en Zoller was denk ik ook wel interessanter, een hele film lang een moordcommando volgen is ook weer zo wat.
De gedenkwaardige scenes zullen allemaal al wel genoemd zijn, het zijn er weer best veel, en er zitten uiteraard ook weer de nodige filmverwijzingen in. Die bergfilm van Pabst is trouwens wel een aanrader voor wie niet terugdeinst voor stokoude/stomme cinema. Ik moet de film waar deze naar is vernoemd ook maar eens gaan kijken.
Ik kende de naam al heel lang, maar had me er door de de regisseur en de titel een heel ander soort film bij voorgesteld- "dead zone" vertaalt dus gewoon naar blinde hoek. Geen jaren 80 horror dus, maar een bovennatuurlijke drama/ thriller met een interessant concept. Minder voorspelbaar dan gevreesd, want toen de politie John om hulp kwam vragen dacht ik dat dat dan wel de hoofdmoot van de film zou worden, en dat de man van Sarah dan de moordenaar blijkt te zijn of zo, maar de serial killer werd eigenlijk meteen in de kraag gevat en de film ging nog vrolijk een tijdje door. Walken is zoals eigenlijk altijd wel prima, en hij moet hier heel de film halfkreupel lopen, wat hem overigens steeds beter afgaat.
De gift van John Smith (tsja, vind die maar eens als die eenmaal verhuist) is niet bepaald standvastig want de ene keer duikt ie het verleden in, dan een paar uur in de toekomst om bij de politicus dan opeens een paar decennia verder te kijken. De opkomst van die politicus doet zoals al meerderen al opmerkten natuurlijk enorm denken aan de huidige president, al zou die laatste die foto op de voorpagina waarschijnlijk glashard afdoen als fake news en zich er weinig van aantrekken, net als zijn kiezers.
Ben de reeks opnieuw begonnen om de laatste delen later helemaal geüpdatet (zo schrijf je dat blijkbaar) te kijken. Blijkbaar niet nodig maar goed, het is ook geen straf. 28 Days Later was al een leuk weerzien, maar die had ik al wel iets vaker gezien en was dus nog best bekend. Maar 28 Weeks Later was ik toch al grotendeels vergeten. Hoewel hij niet aan deel 1 kan tippen was het toch best weer leuk, met toch best een verrassend verloop dat de hoofdrolspeler op een kwart van de film zelf verandert in een zombie. Ook andere sterren hebben geen plot armor, vooral de dood van Scarlet zag ik (weer) niet aankomen.
Natuurlijk zitten er een aantal enorm onlogische dingen in, of werden aardige ideeën maar half, of niet, uitgewerkt, zoals de aanloop naar de beruchte kus. Geen fan van kinderen in de hoofdrol die triggerhappy soldaten opeens hun bevelen doen negeren. En dat Don overal toegang had met zijn superpasje is natuurlijk ook totaal ongeloofwaardig. Maar in dit genre stoort het me dan toch wat minder. De muziek uit deel 1 werd weer veelvuldig gebuikt maar is ook gewoon een fijne soundtrack.
De 3 sterren blijven makkelijk staan.
Alternatieve titel: Children of Paradise, 12 oktober, 14:54 uur
Herzien na bijna 20 jaar. Kon me er weinig van herinneren, maar het is dus (nog steeds) een knappe film, met mooie rollen voor Arletty en Barrault (die jaren later ook allebei kort in The Longest Day zouden opdraven) en ook Brasseur niet te vergeten. De buitenscenes zijn vrijwel allemaal van een Koningsdag-drukke Boulevard du Crime, waar het volk zich verzamelt voor theater en zang- those were the days. De scenes in het Theatre des Funambules geven een leuk inkijkje in hoe theater toen beleefd werd, elke avond helemaal volgepakt.
Carné is zowel in die massa-scenes als in de dialogen trefzeker, en ondanks de flinke duur werd het geduld weinig op de proef gesteld. Misschien dat ik een nog wat dramatischer eind had voorgesteld -synchroon aan het verloop van Othello- maar het einde met Arletty verdwijnend in een feestende massa is eigenlijk perfect.
Bijzondere poster trouwens, aangezien die scène helemaal niet voorkomt in de film.
Opnieuw gekeken na 10 jaar, er zijn in de tussentijd zo te zien niet heel veel fans bijgekomen. Het is ook wel een film waar je moeite voor moet doen met die vele stills, maar nu ik een beetje wist wat ik kon verwachten viel het me best mee. Extra jammer dat de scenes met de ouders van McTeague ook sneuvelden want dat stuk zag er geweldig uit. En vond beide geknipte verhaallijnen ook best boeiend (en ik lette 10 jaar geleden kennelijk niet goed op want de vragen die ik toen stelde over Maria en Zerkow zijn vrij eenvoudig te beantwoorden: dat hele gouden servies was verzonnen en hun dood was een klassiek geval van een moord en zelfmoord).
Maar centraal staat de plot van McTeague, de goeiige, oersterke maar driftige tandarts, die zijn zinnen zet op de wat muizige Trina. Met name Zasu Pitts als Trina viel me nu op, erg goed hoe ze na de winst in de loterij transformeert in een gierigaard waarbij menig Nederlander of Schot zou verbleken. De slotscene blijft ijzersterk, alleen met die scène -soort filmisch equivalent van Murphy's Law- maakt Greed zijn klassiekerstatus al waar.
Von Stroheim was een begenadigd regisseur, enigszins megalomaan wellicht, maar vrijwel geen enkele film overleefde ongeschonden de montagekamer- en daardoor blijft er bij zijn oeuvre toch vaak de vraag hangen- wat als...?
Shearer en Barrymore schitteren als altijd, maar verder was ik niet echt onder de indruk van A Free Soul. Een aardig, wat ouderwets drama, niets meer en niets minder. Naar moderne maatstaven natuurlijk hoogst opmerkelijk dat de vrijgevochten Jan juist gestraft wordt voor haar afkeer van snobisme, en dat haar verschrikkelijke familie het kennelijk goed had gezien: die tot de lagere klasse behorende Ace was een boef en hij moest zelfs vermoord worden om Jan van de ondergang te redden.
Zouden de advocaten van OJ Simpson deze film ook hebben gezien vroeg ik me af (de niet-passende hoed).
Geestige en ook best spannende thriller, die ook ontzettend Nederlands is. Alleen de agenten al, in Amerikaanse films zouden dat stoere kerels zijn, hier zijn het echt van die typische polderhoofden met een op het oog niet erg afgetraind lichaam. Bumperkleef wordt ook met de nodige humor verteld, van de stress die het gezin voelt op weg naar opa en oma in het prachtig genaamde Stroink, het gedoe op de weg, tot ze eindelijk aankomen op de plek van bestemming.
Het is tegenwoordig best lastig om een atmosfeer te scheppen dat een gezin er alleen voor lijkt te staan tegen het Kwaad, met mobiele telefoons e.d. en dan in Nederland godbetert waar je nog geen overgroeid bospad in kan lopen zonder andere mensen te zien, maar de regisseur lost dat doorgaans prima op. Vond acteerwerk ook in orde, ook/ zelfs van de kinderen. Lekker lullig einde ook.
Een Israelische jongeman (geen makkelijke rol voor nieuwkomer Mercier) verhuist naar Parijs in een soort omgekeerde aliya omdat hij zich niet meer thuisvoelt in zijn land, in zijn taal, in zijn Israeli-zijn. Zijn identiteitscrisis wordt gespiegeld aan een paar macho's die juist trots zijn op hun Israelische identiteit en die (buiten beeld) gevechten tot de dood houden met neo-nazi's. Yoav doet zijn Israelische identiteit af (overigens laat hij zijn Joodse naam buiten schot, zijn afkeer is niet van zijn religie maar van zijn land), maar de Franse krijgt hij er niet voor in de plaats, en zo raakt hij steeds meer ontworteld.
Op zich is dat een interessante premisse, en in het licht van de laatste jaren alleen maar urgenter, maar helaas werkte het niet echt voor mij. De man in kwestie gedraagt zich bizar en is ook gewoon vervelend, met zijn gedeclameer en fanatisme. Misschien was dat ook de intentie van de maker, het is kennelijk ook deels autobiografisch, maar het maakt de vriendschap die het Franse koppel hem geeft er bijvoorbeeld niet geloofwaardiger op. Sommige scenes werken los wel (zoals "Hallelujah" en de taalklas) maar ik miste een flow, het ging mij te veel van de hak op de tak, en het werd er gaandeweg ook niet bepaald beter op met random scenes waarin Yoav zich onmogelijk gedraagt of vernederingen moet ondergaan.
Aangezien dit Lapid's hoogstgewaardeerde film is (zijn andere films hebben hier sowieso nauwelijks stemmen) zal ik geen haast maken met de rest van zijn oeuvre- al klinkt de synopsis van zijn nieuwste film Yes als "post-7 oktober"-film ook wel weer interessant.
Met een kleine Bogdanovich inhaalslag bezig, en na de teleurstellende What's Up Doc en Nickelodeon beviel deze Saint Jack me gelukkig wel, dat was ook wel even nodig om de moed erin te houden. Gazarra speelt inderdaad een vergelijkbare rol als in Killing of a Chinese Bookie en dat doet hij voortreffelijk. Elliott's inbreng is ook erg fijn als aimabele Brit die ondanks de ogenschijnlijk grote verschillen een zielsverwant herkent in Jack.
Wat Saint Jack zo prettig doet wegkijken is het relaxte tempo en de exotische, enigszins louche sfeer van de film, een wereld van hoeren, pooiers en dubieuze expats. Van Singapore's imago van veilig en smetteloos paradijs blijft niet zoveel over. De film is ook behoorlijk grappig, met sterke anekdotes en vrolijke dronkenschap, en heeft talloze mooie, kleine observaties over het expat-leven en bijbehorende cultuurverschillen.
Beetje verbaasd door de lage score. Natuurlijk is dit geen top-Hitchcock, maar ik vond het best genietbaar. Lombard vind ik sowieso een zeer prettige actrice met goede komische timing, en de mij onbekende Robert Montgomery geeft haar prima weerwerk. Zeker de eerste helft zijn er de nodige grappige scenes, zoals het herkenbare, niet-zo-onschuldige gesprekje aan de keukentafel in het begin, het etentje bij Mama Lucy, en het uitje in de Florida Club. Eigenlijk kakt de film pas in als ze in Lake Placid zijn, dat hele deel beviel me maar matig en het voorspelbare einde kwam, zelfs voor een romantische komedie, volledig uit de lucht vallen. Maar dit is wat mij betreft zeker geen slechte film, en ik heb Hitchcocks gezien die een heel stuk minder waren.
Ik dacht trouwens altijd dat de film Mr. & Mrs. Smith uit 2005 een remake was, maar dat is een totaal andere film.
Vermakelijke satire over materialisme over een man die in plaats van mee te gaan in de Japanse rat race kiest voor een bestaan in de luwte en zijn slag probeert te slaan op een Japanse versie van Marktplaats. Ik vond de eerste helft vooral intrigerend, was benieuwd waar het heen zou gaan, zeker als er wat onaangename dingen gebeuren in zijn leven. Maar dan slaat het om en de tweede helft is een stuk minder subtiel, eerder een soort zen-versie van Free Fire.
Daarbij speelt de (nota bene ontslagen) assistent van de Marktplaatsverkoper een doorslaggevende rol, op het einde wordt gesuggereerd dat hij wel eens de personificatie van de duivel zou kunnen zijn die in Ryosuke een perfect vehikel ziet voor zijn snode plannetjes, maar misschien heb ik het mis.
Het schiet de tweede helft geregeld uit de bocht (sowieso, boze klanten verenigen zich om een ontvoer-martel-moordplan uit te voeren), zeker als de vriendin ook nog over lijken wil gaan om wat credit cards te bemachtigen, maar als je het allemaal niet te serieus neemt is het een aangename rit.
Bij dergelijke blockbusters die ik op het grote scherm wil zien wacht ik altijd een paar maanden om de grote drukte te vermijden, maar het was nog steeds behoorlijk vol. Maar goed, vrijdagavond, het was ook wel te verwachten. The Odyssey komt een beetje traag op gang, maar vanaf de cycloop is het redelijk spectaculair, al is het wel vreemd dat Nolan de bekendste passage uit de Odyssee ("Niemand") gewoon overslaat. Ook de avonturen bij de Titanen en Circe waren geslaagd, en hoewel de structuur soms wat overbodig heen en weer ging in de tijd -Nolan zal ook nooit eens een verhaal chronologisch vertellen- was het allemaal prima te volgen. Ook positief: het geluid, met de muziek die maat probeert te houden met de verhoogde hartslag als er weer eens gevaar dreigt.
Over de cast is veel geschreven, maar ik vond die het over het algemeen goed doen, met Damon als een geslaagde Odysseus en Hathaway is OK als Penelope - het is natuurlijk niet de meest interessante rol maar waar ze kan pakt ze haar moment. Pattinson vond ik weer sterk spelen, die valt sowieso positief op de laatste jaren. Sommige rollen waren een beetje overbodig, zo voegde Zendaya als Athena weinig toe.
The Odyssey is opvallend kuis, terwijl een verfilming van de Odyssee zich natuurlijk best leent voor wat zwoele scenes hier en daar. Nolan kiest er zelfs voor de sirenen buiten beeld te houden, en al was dat op zich best een sterke scène, het was bepaald niet hoe ik me die had voorgesteld. De stukjes met Kalypso en Circe zijn al even gespeend van enige seksuele lading. Het zal de preutsheid zijn die door Hollywood waart.
De scène waarin Odysseus afrekent met de 'vrijers' (vreemde term eigenlijk) was wat lang en donker, en gezien Odysseus' innerlijke strijd ook niet helemaal logisch, maar het is een bevredigend sluitstuk van dit epos.
Eindoordeel, een knap gemaakt en vermakelijke film met de nodige visuele hoogtepunten, maar waar de film probeert wat dieper te gaan is dat niet helemaal geslaagd.
Alternatieve titel: Journey Into the Night, 21 september, 10:57 uur
De oudste bewaarde film van Murnau, en bij deze heb ik al zijn films gezien die nu nog gezien kunnen worden- maar hopelijk komt er ooit nog een lost film boven water.
Der Gang in die Nacht is een drama, en met de aanwezigheid van Veidt krijgt het ook direct een gothisch randje. Het is een vroege film, en eigenlijk nauwelijks vergelijkbaar met Murnau's latere werk waarin hij de kunst van het vertellen met beeld zo goed verstond. Hier wordt het drama uitvergroot door de acteurs, met name Olaf Fonss, die om onbegrijpelijk redenen de beeldschone Helene inruilt voor Lily. Zoals te verwachten valt is de opbouw traag, en zit het drama met name in de laatste akte, als zo'n beetje alle personages dan wel dood ofwel doodongelukkig zijn.
Alternatieve titel: The Funeral, 20 september, 23:32 uur
Genoten van dit debuut van Itami. Een film over de rituelen omtrent een begrafenis, maar ook over de banaliteit ervan. Hoewel de film nergens echt komisch is zit het vol grappige momenten, en ik heb best vaak met een glimlach gekeken naar de perikelen van de verschillende familieleden. Het werd nooit grotesk, het bleef grotendeels redelijk subtiel- op de episode met de maîtresse na dan, dat was een onverwachte break van alle plechtigheiden. Vraag me nog wel af of die instructievideo's echt bestonden.
Leuke acteurs met een paar bekende gezichten. Chishu Ryu had ik eerlijk gezegd niet eens herkend, zag zijn naam pas bij de aftiteling.
Alternatieve titel: No Fear, No Die, 20 september, 20:40 uur
Sterke tweede leg van Denis, over de organisatoren van clandestiene hanengevechten. Daar waar het voor de een puur om geld gaat, is het voor zijn compagnon een haast heilig ritueel, en hij krijgt gaandeweg steeds meer afkeer van het wereldje waarin hij zit. Sterk spel van beide protagonisten, vooral van vaste Denis-acteur Descas, die zich steeds meer vereenzelvigt met zijn hanen, tot zijn dood aan toe.
Net als in veel van haar andere werk raakt Denis het thema van kolonialisme en de nasleep daarvan. Het is wel duidelijk wat Ardennes vertegenwoordigt als hij verlekkerd terugdenkt aan zijn tijd in de kolonieën. Denis is prettig onsentimenteel, en ook de scheidslijn tussen goed en kwaad is diffuus, want al ligt de sympathie bij Jocelyn en Dah, met name Jocelyn is in zijn onvoorspelbaarheid en ingehouden woede moeilijk te peilen. Als Toni toenadering zoekt en hij de keel van de naar haar genoemde haan dichtknijpt zie je haar in verwarring weglopen.
Over de hele film hangt een naargeestige, louche sfeer die me wel bij hanengevechten lijkt te horen. Vond het niet altijd gemakkelijk om te kijken want de gevechten zien er overtuigend uit. Dat er geen dieren gewond zijn geraakt zoals op het eind geclaimd wordt moeten we dan maar aannemen.
Red Dust heeft van alles wat: komedie, drama, avontuur, en het leidt tot een vermakelijk geheel. Gable is op zijn plek als macho man die in de jungle een rubberplantage leidt. De komst van twee vrouwen leidt tot een complexe situatie, waar hij zich uiteindelijk prima uit weet te redden. Ten koste van een schotwond, dat wel- wat hij overigens sportief opvat. Harlow was een bijzondere actrice, een voorbeeld voor Monroe, maar die speelde toch een heel ander soort blondjes. Ze is lekker gevat en perfect als tegenpool van de keurige Mary Astor, die ik trouwens ook prima vond. Fijne speelduur maakt het ook prettig compact.
Na tien minuten had ik al de neiging de film uit te zetten en iets anders te doen wat me leuker leek, een auto-wortelkanaalbehandeling uitvoeren bijvoorbeeld, maar ik ben toch maar blijven kijken, en zowaar, de irritante voice-over houdt zijn klep en de combinatie beeld en muziek werkt veel beter. Nog steeds zat de film vol beelden die me totaal niks deden op bevreemding na (een naakte man die een rauwe bloemkool eet, dat soort dingen), en soms begon dat gebazel van de verteller weer op te spelen, maar dan kwamen er net op tijd weer stukjes die audiovisueel wel werkten, en het laatste stuk met de jonge Swinton in haar bruidsjurk was zowaar geslaagd. Maar avant-garde is niet echt aan mij besteed, zo is weer bevestigd.
Charmante film met de wat atypische Hollywood-ster Astaire en de altijd leuke Ginger Rogers. Ik dacht dat het een oubollig filmpje zou worden met knappe dansscenes, maar er zit toch best veel geslaagde humor in. Vooral Pop had leuke momenten, een wat merkwaardig figuur maar een geslaagd personage, zeker in combinatie met de no-nonsense Mabel als zijn tegenspeler.
Genoeg leuke momenten, afgewisseld met aardige liedjes en natuurlijk de knappe dans-choreografie. Het is misschien niet zo innovatief als in latere musicals als Singin' in the Rain, en ik vind het vooral knap en wordt er niet door in vervoering gebracht, maar de klasse spat er wel van af. Jammer dat het tegen het einde wat minder wordt als, om er een eind aan te breien, de "pants with no cuffs"-grap wordt herhaald en men hier iets te hard en te lang om moet lachen.
Alternatieve titel: Pictures of the Old World, 12 september, 18:54 uur
Mooi kleine docu over mensen die ruim 50 jaar geleden al tot een ander tijdperk leken te horen, en dat is nu natuurlijk helemaal het geval. Oneerbiedig gezegd deden hun levens bijna middeleeuws aan. Ik vond het wel een fascinerend kijkje in die verdwenen wereld, waar de mensen soms ontwapenend eerlijk antwoord geven op de Grote Vragen in plaats van quasi-wijsheden te prevelen: "Weet ik niet, ik ben niet zo veel naar school geweest."
Prachtig die doorleefde gezichten, op een opmerkelijk jeugdig ogende 80-jarige na- al moet je de leeftijden soms wel met een korreltje zout nemen vermoed ik.
De korte impressies doen niet altijd recht aan de mensen, maar de combi film-foto werkte verrassend goed, en ook de muziek had echt meerwaarde. Bij de man die ondanks zijn verlamming een huis had gebouwd vroeg ik me trouwens af waarom hij een trap had gebouwd naar zijn voordeur?
Jaren 70 SF naar een kort verhaal van Stanislaw Lem, de man die ook Solaris schreef. Test Pilota Pirxa deed daar soms wel een beetje aan denken, o.a. met de Engelse namen en de tegenstelling tussen de normale aardse setting en de scenes in het ruimteschip. Het is filosofische SF, waarbij de aanwezigheid van één of meer robots in de crew van een testvlucht naar Saturnus tot wantrouwen bij de missieleider leidt- de crewleden zaaien extra verwarring door (tegen het bevel in) tegen de kapitein te zeggen of ze wel of geen mens zijn, en wie ze ervan verdenken robot te zijn. Dat levert enkele best interessante gesprekjes op, maar voordat het mysterie echt uitkristalisseert maakt de robot zich al bekend.
Daar waar Solaris in een jaren 70 stijl mooi geschoten is, breken de matige special FX deze film wel een beetje op. Het ziet er wel erg low budget uit, en ik probeerde me daar wel overheen te zetten, toch haalde het me geregeld uit de film. Ook werd in het begin een plot gesuggereerd waarin wat hoge piefen graag willen dat Pirx de missie leidt, maar niet omdat ze willen dat de missie slaagt, ten minste dat dacht ik, maar dat komt later in de film niet meer terug.
Paar leuke scenes op Aarde, waaronder een futuristische disco jaren 70 style, van het type waar je Alex DeLarge en zijn droogs zou kunnen hangen aan de bar. Fijne soundtrack van Arvo Pärt, vooral zijn electronische soundscapes vond ik geslaagd.
Was niet zo kapot van deze komedie. Ondanks dat het onderwerp -de Motion Picture Patent Wars- zich prima leent voor een leuke film over de beginjaren van de cinema, is de uitvoering niet best. Het is te druk, de focus ontbreekt, de cast overtuigt niet (de debuterende Jane Hitchcock acteert erg vlak en zou het wijselijk bij deze ene rol houden). En de film is helaas ook niet grappig. Flauw dat Bogdanovich na What's Up Doc? nu wéér met een plotje over verwisselde koffers komt. Ook met Ryan O'Neal trouwens. Zwak.
Toch jammer, want er was redelijk budget zo te zien, de film ziet er best goed uit. Bogdanovich had zich ook al bewezen als kundig regisseur. Maar het hele productieproces was rommelig en uiteindelijk was niemand tevreden en flopte de film hard. Bogdanovich had het beter bij drama gehouden denk ik.
The Avenging Conscience: or 'Thou Shalt Not Kill' (1914) 2,5
Alternatieve titel: The Telltale Heart, 5 september, 11:24 uur
Niet bijster interessant deze Griffith vlak voor zijn grote doorbraak. Wel kent The Avenging Heart een paar grote sterren uit de beginjaren van de film, waarvan de merkwaardige inbreng van Mae Marsh en Robert Harron werkelijk niets toevoegt en wel uit een andere film lijkt te komen. Maar Blanche Sweet had ik nog nooit op film gezien, om te zeggen dat ze indruk maakt is overdreven maar ze doet het best aardig. Bijzondere mode wel in die tijd voor jonge vrouwen.
Zoals een hoogbejaarde film betaamt wordt de zeer eenvoudige plot veel te lang uitgesmeerd waardoor zeker de eerste helft bijzonder weinig enerverend was. Na de moord wordt het wel iets leuker, maar veel langer had het allemaal niet moeten duren.
Klein, ingetogen oorlogsdrama dat de waanzin van oorlog toont door de strijdende partijen terug te brengen tot individuen. Dat werkt verrassend goed, ook al omdat de katalysator van dit alles een tweetal koppige Estse boeren is die zich vooral druk maken om de mandarijnenoogst. Vond het ook een bijzonder stukje geschiedenis over Estse dorpjes in Abchazië, er wonen heden ten dage nog steeds een paar honderd Esten in die regio las ik.
Ik vreesde eigenlijk dat Tangerines zou eindigen met de vijanden die gebroederlijk mandarijnen plukken, maar hoewel de toenadering er uiteindelijk natuurlijk wel komt, loopt het allemaal toch iets anders. Toen Nika eindelijk ontdooide en er plannen werden gesmeed voor na de oorlog kon je wel op je vingers natellen dat er iets zou gebeuren, en zo geschiedde. Als de -enigszins verrassende- muziek schalt uit de auto van de Tsjetsjeen is dat ondanks alles ook wel weer ergens hoopvol, al heeft de geschiedenis zich weer eens herhaald.
