Alternatieve titel: As a Wife, As a Woman, afgelopen maandag om 12:54 uur
Fijne film van Naruse met twee sterke vrouwenrollen (de mannen zijn, zoals wel vaker in Japanse films, nogal slap). Met name Takamine als Miho is erg goed als gedesillusioneerde maïtresse, die geconfronteerd wordt met de harde conclusie dat ze alles dreigt te verliezen. De sympathie van de regisseur, en door diens ogen ook die van de kijker, ligt duidelijk bij haar personage. Haar tegenstrever Awashima had makkelijk een kreng van haar personage kunnen maken, maar ook haar acties zijn begrijpelijk in de context. Zo werkt de film subtiel naar een onvermijdelijk eind: Kono dreigt naast zijn maïtresse ook zijn vrouw te verliezen, en is ook zijn reputatie kwijt. En Miho kiest toch maar eieren voor haar geld. Haar eigen love interest, een kleine rol van Nakadai, blijkt een opportunist waar ze niks aan heeft.
Ook weer een klein rolletje van Nobuo Nakamura, typisch zo'n acteur die je in ontelbare films gezien hebt zonder dat hij er ooit uit springt, maar die altijd een fijne toevoeging is.
Alternatieve titel: Port of Call, afgelopen zondag om 12:09 uur
Degelijk sociaal drama van Bergman. Een aantal acteurs zouden later terugkeren in andere Bergman-films, maar dat geldt niet voor de hoofdpersoon Nine-Christine Jönsson, zij zou maar een kleine acteercarriere hebben, eigenlijk was Hamnstad haar enige film die aan de vergetelheid is ontrukt. Enigszins, want dit is wel een van de onbekendere Bergmans. Zij doet het in elk geval best aardig in deze aanklacht tegen het buitensluiten van mensen met een krasje. Niet voor het eerst dat een film de meedogenloze Zweedse maatschappij uit vroeger tijden laat zien. Als aanklacht voldoet de film, met af en toe fraai camerawerk. Maar als acteursfilm, toch het handelsmerk van Bergman, maakt het niet zo veel indruk, daarvoor zijn de rollen te vlak geschreven.
Nogal vreemde, soms wat vervelende film die vooral beklijft omdat Hepburn een dubbelzinnige rol speelt als jonge vrouw verkleed als man, en in die hoedanigheid van beide seksen romantische aandacht krijgt- behoorlijk gewaagd in die tijd. De film is een kruising tussen genres, van een Dickensiaans melodrama tot een moderne romantische komedie, en zit vol toespelingen die de Hays Code kennelijk niet begreep, want de film kwam door de strenge keuring heen. Hepburn speelt de rol van tomboy, iets wat niet ver van haar af stond, want zij kleedde zich sowieso het liefst in mannenkleding, en haar androgyne verschijning maakte destijds heel wat tongen los.
Grant is geinig als beroepszwendelaar met cockney accent, maar het script gaat alle kanten op en de verhaallijn van de vader (een wat onwennige Gwenn die zowel voor comic relief als voor drama moet zorgen) past niet echt bij de rest van de film. Het publiek pruimde Sylvia Scarlett niet en Hepburn werd mede door deze flop genoemd in de beruchte 'box office poison' advertentie van 1938, samen met o.a. Garbo, Davis en Dietrich. Ze zou haar zoete wraak al snel krijgen.
Alternatieve titel: Balkan Spy, 13 april, 10:08 uur
Zwarte komedie over een paranoïde man die door de politie wordt gevraagd informatie te geven over zijn onderhuurder. Dat leidt tot nogal flauwe, Pink Panther-achtige taferelen, maar naar het einde wordt het steeds grimmiger als de wat al te olijke toon wordt verruild voor een duisterder aanpak. De laatste scène geeft de verhoudingen dan wel aardig weer: het oude communisme dat puffend en steunend achter het kapitalisme aankruipt, dat op zijn beurt ook weer gemankeerd is.
De enige film uit Scorsese's oeuvre met een vrouw in de hoofdrol volgens mij. Burstyn is goed als Alice die na de dood van haar man haar eigen boontjes leert doppen, en de wisselwerking met haar vroegwijze -en daardoor ook vrij irritante, maar wel 'in a good way'- zoontje is aardig, verder kon ik hier niet bijster veel mee. Een aantal scenes werken wel, zoals Alice die gaat solliciteren en uiteindelijk het wapen van de hulpeloze vrouw inzet om aan een baan te komen, het watergevecht, het zoontje die een schuine mop probeert te vertellen in de auto, de transformatie van Keitel naar not-so-nice guy, maar de film als geheel viel toch tegen. Toch, nu ik er aan terugdenk komen steeds meer scenes voor de geest die ik best goed vond, misschien over een tijdje een keer een rweede kans geven.
Ik ging hier met nul voorkennis in, wist alleen dat het met een rave in de woestijn te maken had. Maar wat een trip was dit! Geweldige film met een heerlijke soundtrack en prachtige hallucinerende beelden. Sirat is een eigenzinnige film die ik moeilijk met andere films kan vergelijken. Ja, misschien een beetje Climax vanwege de muziek, Mad Max vanwege de voortrazende voertuigen in de woestijn (Sorcerer dat hier een paar keer genoemd wordt heb ik nog niet gezien) maar ik zag het vooral als een film over mensen die zich buiten de harde realiteit proberen te handhaven en vervallen in escapisme. Maar aan sommige dingen valt niet te ontkomen.
Er komt hier zoveel samen, muziek en dans, road movie, familiedrama, op de achtergrond is er ook nog een derde wereldoorlog in de maak. Een film die geen moment voorspelbaar is bovendien, met zeker twee momenten dat je vanuit het niets volledig wordt verrast- het sloeg me koud om het hart toen ik de auto het ravijn in zag storten, en dan was ik er net bijna van bijgekomen en dan kwam het tweede moment. Laatste half uur was zenuwslopend. Geen film voor iedereen, dat blijkt ook wel, maar ik vond het een heerlijke bioscoopervaring- en het wordt over veel films gezegd, maar toch: dit is wel echt een film die je in de bioscoop moet zien.
Een Amerikaans uitstapje van De Sica dat ik niet kende. Ik had er niet zo veel van verwacht, maar het blijkt toch een redelijke film te zijn met een 'Brief Encounter'-achtig verhaal. Dat niveau wordt (uiteraard) niet gehaald, maar De Sica weet het boeiend genoeg te houden, mede dankzij Clift en Jones. Wel is het in moderne ogen wat lastig te verteren dat Jones ondanks Clift's ironieloze vrouwonvriendelijkheid en geweld nog steeds blijft twijfelen. Het voornaamste probleem is dat het verhaal op een gegeven moment wel is verteld, en er niet al te geloofwaardige kunstgrepen aan te pas komen (de arrestatie) om het wat te rekken. Toch verveelt het niet en gaat deze in ieder geval niet de boeken in als De Sica's minste film.
Alternatieve titel: Lawrence van Arabië, 27 maart, 13:10 uur
Het was veel te lang geleden dat ik Lawrence of Arabia zag, werd hoog tijd. En het was weer genieten. O'Toole is geweldig in de titelrol- in de begincredits wordt hij "geintroduceerd" maar het was toch niet zijn debuut. Wel zijn eerste hoofdrol, en wat voor één. Hij speelt een zeer boeiend personage, ergens tussen briljant en gek, en O'Toole raakt precies de juiste snaar. Ook de rest van de cast mocht er zijn, met name Sharif, Guinness en Hawkins. Quinn speelt een personage zoals hij zo vaak heeft gedaan, type ruwe bolster blanke pit, en dat kan je wel aan hem overlaten, ook met neusprothese. Verder ook genoeg talent aan boord met de muziek van Jarre en ook ene Nicolas Roeg liep op de set rond.
Maar de ster van de film is de woestijn, prachtig in beeld gebracht door Freddie Young. Omdat de woestijn vooral in de eerste helft veel in beeld is -de tweede helft draait vooral om Lawrence's desillusie en gekte, en politiek gekonkel- bevalt dat deel het best. De ontmoeting met Ali die bijna door de lucht lijkt te komen aangalloperen terwijl Lawrence bij een waterput staat is echt prachtig gefilmd, maar ook de tocht door de helse Nefud is een hoogtepunt. Ook de battles met honderden figuranten te paard mochten er zijn, al waren die in mijn herinnering toch nog net iets epischer. Het enorm hoge niveau van de eerste helft houdt de film niet logischerwijs vol, maar het blijft een prachtig epos, die geen minuut verveelt.
Film die is gemaakt uit overgebleven materiaal voor Lanzmann's magnum opus, Shoah. Omdat het verhaal van de opstand in Sobibor daar niet in verwerkt zat valt die keus te verdedigen, het is een bijzondere getuigenis van een overlevende, opgenomen eind jaren 70. Lanzmann begint de film met een ellenlange geschreven introductie die door hem voorgelezen wordt. Daarmee wordt de toon gezet qua soberheid- dit is een documentaire die het alleen moet hebben van het onderwerp.
Die kale benadering zonder opsmuk (Lanzmann toont naast Lerner alleen korte, meestal statische beelden van de locaties waarover wordt verteld) past wellicht bij de horror van de Holocaust, waarbij elke vorm van mooifilmerij of afleiding ongepast zou zijn, zeker in de tijd dat Lanzmann filmde. Maar het zal sommigen afschrikken. Ook typisch Lanzmann: het gebruik van een tolk, waardoor je een dubbele vertaling hebt (in mijn geval zelfs een driedubbele omdat ik gebruik maakte van Engelse ondertitels). Omslachtig, maar het levert wel een ander soort gesprek op dan als je alleen Lerner zou zien praten en directe ondertiteling van wat hij vertelt. Maar nu leert de kijker de interpretatie van de tolk kennen, want alleen haar stem wordt vertaald.
Wat overblijft is het verslag van de opstand in Sobibor, en dat is boeiend genoeg. Lerner vertelt het -via de tolk dus- redelijk ingetogen, en de vragen die de interviewer stelt zijn meestal on point. Maar wat Shoah zo bijzonder maakte was de grootsheid van het project, door zoveel stemmen aan het wood te laten, en dat ontbreekt hier logischerwijs.
Behoorlijk cynische blik op het kapitalisme. Iedereen is ontrouw, huichelachtig en geldbelust, je moet mee in de ratrace, en wie zich daaraan onttrekt wordt meewarig aangekeken. Masumura gaat daarin wel wat ver, de jonge chemicus Tanemura lijkt bijvoorbeeld een parodie op een streber in plaats van een persoon van vlees en bloed. Masumura heb ik vrij hoog zitten maar dit vond ik een mindere film van hem.
The Loneliest Planet- een verwijzing naar de beroemde reisgids- is een film die de kijker meevoert naar een onbekende bestemming. Eigenlijk weet je de hele film lang niet waar je heengaat, laat staan hoe je terugkomt. Het landschap is ruig, de spaarzame mensen in dat landschap ruiger. Eén gebeurtenis uit het niets, en plots is alles anders. Je ziet haar denken, je voelt zijn schaamte. Heel geloofwaardig gebracht, ik ben niet altijd van de slow cinema maar dit pakte me wel.
Alternatieve titel: It Rains on Our Love, 15 maart, 11:57 uur
Vroege, nogal onbekende Bergman. Misschien komt It Rains on Our Love niet in de buurt van zijn beste films, toch vond ik dit een prima film, waarbij ik echt meeleefde met het jonge koppel, uitstekend vertolkt door Malmsten en de mij onbekende edoch charmante Kollberg. Bergman pakt de meedogenloze Zweedse samenleving maar weer eens aan, waar buitenbeentjes en pechvogels uitgestoten worden, maar houdt het gelukkig redelijk subtiel. Alleen die rare snuiter Hakansson vond ik te merkwaardig geacteerd en de uitgebreide scène in de rechtszaal doet vermoeden dat justitie in die tijd nogal om werk verlegen zat. Klein rolletje van Bergman-regular Gunnar Björnstrand als bureaucratische ambtenaar.
Eerste deel van Polanski's officieuze "Apartment Trilogy" wat m.i. tot zijn beste werk behoort. Deneuve is fantastisch in een gedurfde rol, een jaar na Les Parapluies de Cherbourg. Zij laat zien waarom ze met recht een icoon van de Europese cinema is.
De opbouw van Repulsion is uitstekend, je wordt als kijker langzaam meegtrokken in de labiele toestand van Carol. Er zijn al vanaf het begin signalen dat er iets mis is, toch komt de eerste moord als een schok- mooi ook hoe dat gefilmd is, als de deur dichtvalt en je de buurvrouw door het kijkgaatje ziet afdruipen terwijl het slachtoffer naar beneden glijdt. En daarna Carol die als een beeldschone engel des doods het karwei afmaakt. Simpel maar zo doeltreffend.
De beeldtaal vond ik sowieso knap, de surrealistische beelden van scheuren in de muur en nachtmerrieachtige fantasieën, het verval in de vorm van het rottende konijnenkarkas en de gerimpelde aardappelen met uitlopers, maar ook de oude vrouwen in de schoonheidssalon. Deneuve schuifelt door door het appartment dat door gebruik van de groothoeklens steeds groter lijkt en bizarder vormen aanneemt. Dit wordt dan afgewisseld met de zonnige straatbeelden van Swinging London, waar Carol onder jazzy tonen als verloren ronddwaalt. Einde vond ik ook erg sterk, de camera die door het appartement zweeft om te blijven hangen bij de foto, en inzoomt op Carol als jong meisje, als spiegelbeeld van de beginscene als we Carol in de ogen zien en uitzoomen.
Alternatieve titel: I, Captain, 11 maart, 08:47 uur
Film over een van de grote thema's die in elk geval de politiek aardig bezighouden de laatste jaren, de zuid-noord migratie. Io Capitano toont het verhaal van jonge Afrikanen op zoek naar een beter leven. De twee jongens zijn erg goed, met een mengeling van naïviteit en een ongekend doorzettingsvermogen, en de reis wordt mooi in beeld gebracht. Opvallend wel dat het meest heftige deel de reis door de woestijn is, en dat het stuk over zee eigenlijk heel erg meevalt, zeker omdat daar natuurlijk ook genoeg horrorverhalen over te vertellen zijn. Maar niet alle smokkelaars zullen naast geldbelust ook notoir onbetrouwbaar zijn, en wellicht wilde Garrone ook niet alleen maar ellende laten zien. Dat de film eindigt met de aankomst in Europese wateren schreeuwt eigenlijk om een deel 2, of in elk geval een epiloog.
Best goed, maar ik vond net als mjk87 La Jaula de Oro wel vele malen beter.
Leuk, deze film die vrijwel alleen uit dansscenes bestaat in een balzaal, door de jaren heen. De opening vond ik vrij geniaal, de dames die een voor een plaats nemen op een stoel, gevolgd door de heren, waarna de eerste danspasjes gewaagd worden. Onvermijdelijk zakt het af en toe wat in, maar het blijft de gehele speelduur vermakelijk, en het eindigt sterk. Soms moest ik ook best lachen om alle fratsen, het genre komedie zou niet misstaan. Soms wordt het wat serieus, maar de luchtige toon blijft altijd intact. Grappig trouwens hoe kleding en haarstijl iemands uiterlijk volledig kunnen veranderen, want bij sommige acteurs had ik moeite ze in andere tijdsepisodes te herkennen. Al met al een leuke meevaller dit, kleine 4 *.
Alternatieve titel: Angel of Vengeance, 8 maart, 11:19 uur
Na Ferrara's tegenvallende debuut viel deze veel meer in de smaak. Ms .45 is een fijne wraakfilm met perfect gecaste Zoe Lund (die me -nadat ze zich opmaakte- sterk deed denken aan de dames uit Addicted to Love). Mooi ook de setting van het ruige New York van rond 1980. Waar dergelijke wraakfilms vaak nogal verzanden in meer van hetzelfde houdt de psychische aftakeling van de protagoniste het boeiend tot het eind, de laatste, bijna Peckinpahiaanse, shoot-out was misschien wel het hoogtepunt van de film.
Alternatieve titel: Young Ahmed, 6 maart, 08:18 uur
Niet helemaal geslaagde film over een heikel thema, namelijk moslimradicalisering. Dat de Dardennes hun vingers daaraan durven te branden is op zichzelf te prijzen, maar het levert niet bepaald hun beste film op. Ik vond Idir Ben Addi trouwens best goed in een lastige rol- dat half-afwijzende, stuurse, het bijna zichtbare innerlijke conflict vond ik redelijk geloofwaardig.
Maar verhalend kon ik er wat minder mee, het was me te sturend- of is het in Wallonië gebruikelijk om je leraar na elke les een hand te geven? Ook de ontwikkelingen met het boerenmeisje vond ik te bedacht, dat ging ook te snel voor mijn gevoel. Sowieso zat het tempo er flink in, wat een bewuste keus was van de broers (ze noemen het een race and fall story). Het einde vond ik dan best goed, uiteindelijk blijkt Ahmed, in al zijn religiositeit, toch vooral een kind dat om zijn moeder roept als hij pijn heeft.
Alternatieve titel: Sick of Myself, 3 maart, 08:02 uur
Een donkere blik op onze tijd waarin iedereen de hoofdrol speelt in zijn eigen film, met bijkomende sterallures. Signe en Thomas zijn een ongelooflijk vervelend koppel- leeghoofdig, oninteressant, zonder ook maar een originele gedachte- de 'kunst' van Thomas is ook een vrij harde kritiek op de Noorse cultuursector. De innerlijke leegte gaat zoals wel vaker gepaard met een enorm ego en de drang om op te vallen en daartoe gaan mensen soms tot het uiterste. Tegelijk wordt ook de marketing van inclusiviteit een beetje op de hak genomen door Signe als model te laten aantreden.
Een interessant gegeven en beide hoofdrolspelers zijn perfect gecast, en er zitten een hoop grappige scenes in (Thomas met bezorgd gezicht, aan bed bij zijn vriendin die is opgenomen in het ziekenhuis, zijn eerste woorden: "Het is toch niet besmettelijk hè?")
Helaas leent het scenario zich meer voor een korte film want de ideeën raken snel op. Halverwege weet je wel zo'n beetje waar het naartoe gaat, en dat is jammer.
Valt toch wat tegen na herziening. De gevechten vind ik nog steeds wel goed gedaan, maar het verhaaltje was toch wel erg matig, met centraal een romance die nou niet bepaald van het scherm spettert. Day Lewis zal zich ongetwijfeld op de hem kenmerkende manier hebben voorbereid en twee jaar als native in de bossen van Canada hebben gezworven, levend van boomwortels en rauwe muizen, toch is hij opmerkelijk vlak in deze film. Niet dat hij slecht is maar dit is wel de meest anonieme acteerprestatie die ik van hem gezien heb. Stowe maakt ook weinig indruk. Ook vond ik sommige personages slecht geschreven, met name Heyward's zelfopoffering op het einde kwam volledig uit de lucht vallen. Muziek ging ook alle kanten op, Clannad past bv meer in een Middeleeuwse Keltische setting dan in de Nieuwe Wereld.
Mann zou ijzersterk terugkomen met Heat en Day Lewis met The Age of Innocence en In the Name of the Father, dus deze wat doorsnee film is ze vergeven.
Alternatieve titel: Il Rompiballe, 1 maart, 13:52 uur
Niet erg hoogstaand, maar een geinige pretentieloze komedie in de categorie "opgescheept worden met je tegenpool". Ventura was een van de beste Franstalige acteurs, en perfect gecast als stoïcijnse crimineel, maar Brel doet het ook helemaal niet slecht als larmoyant, opdringerig figuur. Zijn personage, François Pignon, zou nog in een aantal andere Franse komedies opdraven, soms onder de naam Perrin.
De plot van L'Emmerdeur is natuurlijk erg ongeloofwaardig maar het verveelt eigenlijk geen moment en het is grappig gevonden dat je meeleeft met een huurmoordenaar, dat die zich eindelijk eens aan zijn klus kan wijden. De tijd in de film kroop dan wel vooruit, dat laatste uur zou in real time waarschijnlijk een halve dag hebben gekost.
