Alternatieve titel: Young Ahmed, afgelopen vrijdag om 08:18 uur
Niet helemaal geslaagde film over een heikel thema, namelijk moslimradicalisering. Dat de Dardennes hun vingers daaraan durven te branden is op zichzelf te prijzen, maar het levert niet bepaald hun beste film op. Ik vond Idir Ben Addi trouwens best goed in een lastige rol- dat half-afwijzende, stuurse, het bijna zichtbare innerlijke conflict vond ik redelijk geloofwaardig.
Maar verhalend kon ik er wat minder mee, het was me te sturend- of is het in Wallonië gebruikelijk om je leraar na elke les een hand te geven? Ook de ontwikkelingen met het boerenmeisje vond ik te bedacht, dat ging ook te snel voor mijn gevoel. Sowieso zat het tempo er flink in, wat een bewuste keus was van de broers (ze noemen het een race and fall story). Het einde vond ik dan best goed, uiteindelijk blijkt Ahmed, in al zijn religiositeit, toch vooral een kind dat om zijn moeder roept als hij pijn heeft.
Alternatieve titel: Sick of Myself, afgelopen dinsdag om 08:02 uur
Een donkere blik op onze tijd waarin iedereen de hoofdrol speelt in zijn eigen film, met bijkomende sterallures. Signe en Thomas zijn een ongelooflijk vervelend koppel- leeghoofdig, oninteressant, zonder ook maar een originele gedachte- de 'kunst' van Thomas is ook een vrij harde kritiek op de Noorse cultuursector. De innerlijke leegte gaat zoals wel vaker gepaard met een enorm ego en de drang om op te vallen en daartoe gaan mensen soms tot het uiterste. Tegelijk wordt ook de marketing van inclusiviteit een beetje op de hak genomen door Signe als model te laten aantreden.
Een interessant gegeven en beide hoofdrolspelers zijn perfect gecast, en er zitten een hoop grappige scenes in (Thomas met bezorgd gezicht, aan bed bij zijn vriendin die is opgenomen in het ziekenhuis, zijn eerste woorden: "Het is toch niet besmettelijk hè?")
Helaas leent het scenario zich meer voor een korte film want de ideeën raken snel op. Halverwege weet je wel zo'n beetje waar het naartoe gaat, en dat is jammer.
Valt toch wat tegen na herziening. De gevechten vind ik nog steeds wel goed gedaan, maar het verhaaltje was toch wel erg matig, met centraal een romance die nou niet bepaald van het scherm spettert. Day Lewis zal zich ongetwijfeld op de hem kenmerkende manier hebben voorbereid en twee jaar als native in de bossen van Canada hebben gezworven, levend van boomwortels en rauwe muizen, toch is hij opmerkelijk vlak in deze film. Niet dat hij slecht is maar dit is wel de meest anonieme acteerprestatie die ik van hem gezien heb. Stowe maakt ook weinig indruk. Ook vond ik sommige personages slecht geschreven, met name Heyward's zelfopoffering op het einde kwam volledig uit de lucht vallen. Muziek ging ook alle kanten op, Clannad past bv meer in een Middeleeuwse Keltische setting dan in de Nieuwe Wereld.
Mann zou ijzersterk terugkomen met Heat en Day Lewis met The Age of Innocence en In the Name of the Father, dus deze wat doorsnee film is ze vergeven.
Alternatieve titel: Il Rompiballe, 1 maart, 13:52 uur
Niet erg hoogstaand, maar een geinige pretentieloze komedie in de categorie "opgescheept worden met je tegenpool". Ventura was een van de beste Franstalige acteurs, en perfect gecast als stoïcijnse crimineel, maar Brel doet het ook helemaal niet slecht als larmoyant, opdringerig figuur. Zijn personage, François Pignon, zou nog in een aantal andere Franse komedies opdraven, soms onder de naam Perrin.
De plot van L'Emmerdeur is natuurlijk erg ongeloofwaardig maar het verveelt eigenlijk geen moment en het is grappig gevonden dat je meeleeft met een huurmoordenaar, dat die zich eindelijk eens aan zijn klus kan wijden. De tijd in de film kroop dan wel vooruit, dat laatste uur zou in real time waarschijnlijk een halve dag hebben gekost.
Hm, lastig dit. Het lijkt erop dat Beresford als buitenstaander zó bang was om een al te stereotiep beeld van de Texanen neer te zetten dat hij een beetje doorsloeg de andere kant op. De Texanen in deze film zijn allemaal zo voorkomend, vriendelijk en rustig- het zou me niet gebben verbaasd als de brave bandleden in de film een oud vrouwtje zouden helpen oversteken of de Dierenambulance zouden bellen voor een aangereden straathond. En als Robert Duvall dan een korte scène een beetje loopt te vloeken en tieren en boos rondrijdt, en zelfs de unaniem geadoreerde country-muziek bekritiseert, lijken de Texanen geraakt en vragen ze zich ontredderd af waarom iemand zo onaangepast doet. Toch een soort alternatief universum. En nee, natuurlijk hoeft niet elke film over countrymuziek en Texas te ontaarden in een film vol gezuip, geknok, racisme, guns en wat al niet, maar dit was wel het andere uiterste. Maar ik heb ook helemaal niks met die muziek, dat helpt ook niet.
Duvall is wel erg goed en ook Harper vond ik prima, en de ex was helemaal geloofwaardig als zo’n griezelige country-ster met ontploft kapsel en carnavalskleding. Zelfs het kind was helemaal niet irritant en speelde zeldzaam naturel. Maar de terughoudendheid in combinatie met het thema maken toch dat ik er niet warm of koud van werd. Als op het einde toch het drama zijn intrede doet gebeurt dat geheel in stijl, en dat is op zich best verfrissend. Maar ook wat rimpelloos.
Een zesje dan maar voor dit best sympathieke kleinschalige filmpje dat Duvall zijn verdiende Oscar opleverde.
Katie Jarvis is fenomenaal als het pubermeisje Mia, die eindelijk een vaderfiguur vindt in de nieuwe vriend van haar moeder, maar ook een crush ontwikkelt. Tegenstrijdige gevoelens, hormonen en een uitgestoken middelvinger naar de wereld die haar niet moet, Jarvis weet het perfect neer te zetten. Ze is streetwise met een grote mond, maar dan is ze heel kwetsbaar om een scene later het bloed onder je nagels te halen, en vervolgens weer de houding van de stuurse puber aan te nemen. Je zou zeggen dat ze ofwel een zeer begenadigd natuurtalent is, of een rol speelt die dicht bij haarzelf ligt. Ook Fassbender speelt trouwens goed, net als Wareing die de moeder speelt die zelf nog volwassen moet worden.
Fish Tank zit vol mooie kleine scenes, soms subtiel, soms in-your-face, en heeft een aangenaam tempo, en ondanks de sombere materie is het geen grijs deprimerend drama- ik heb zelden de zon zo vaak zien schijnen in een Britse film. Het is wel enige tijd geleden dat ik die zag, maar het deed me denken aan The Florida Project qua sfeer en beeld. Prima soundtrack ook, maar dat had ik, American Honey in gedachten, niet anders verwacht.
Film over nostalgie naar de oude bioscoopjes van weleer, die de concurrentie van de TV niet meer konden dragen en uiteindelijk verdwenen. Dat doet natuurlijk sterk denken aan die andere beroemde Italiaanse film, die ik nog wel een slag beter vind. Er spreekt veel liefde voor film uit, met name voor de Italiaanse klassiekers natuurlijk, en Mastroianni en Troisi zijn een leuk duo. Die laatste heb ik nu in meerdere pre-Postino films gezien en hij heeft toch een onnavolgbare acteerstijl en humor die me wel aanspreekt. Vlady vond ik wat minder.
Leukste scène vond ik die tegen het einde, als Jordan zijn nemesis een zeer duurbetaalde klap verkoopt. Terwijl hij en zijn vrienden weglopen, ervan overtuigd dat de vermedering compleet is, wordt de ontvanger van de klap als een held vereerd- de tegenstelling tussen het hart en het hoofd perfect verbeeld.
Het einde is aan de ene kant prima, filmisch en magisch-realistisch. Maar aan de andere kant denk je: waar waren al die mensen nou in de jaren dat de bioscoop ze nodig had?
Alternatieve titel: The Year 01, 15 februari, 11:03 uur
Een film die de geest van de late jaren 60 ademt. Op ironische wijze wordt het kapitalisme gefileerd, en daarvoor in de plaats komt een speels anarchisme dat door iedereen wordt omarmd. Een anarchistische variant van de hemel op aarde, met lammetjes en leeuwen die vrolijk met elkaar spelen, hier verbeeldt als burgers die hun sleutels weggooien en geld dat alleen nog nostalische waarde heeft.
L'An 01 is grappig, een beetje doelloos, de uitvoering is uiteraard volledig onpraktisch, maar het zet je toch ook wel aan het denken.
Alternatieve titel: The Adventures of Goopy and Bagha, 9 februari, 10:50 uur
Een atypische Ray, die eens een keer een kinderfilm wilde maken, en er ook nog eens zijn muzikale ei in kwijt kon. Het is aardig maar ik zie toch veel liever de serieuze Ray dan een dergelijke fantasie-musical, die dichterbij de Indiase cinema lijkt te staan dan zijn eerdere werk, en wellicht daarom zo populair was in eigen land. Het begint nog best oké, en Goopy en Bagha zijn ook best een grappig koppel, maar het hele gebeuren rondom de dreigende oorlog en de magische krachten boeide me maar matig. En hoewel de speelduur vergeleken met andere Indiase musicals nog best genadig was, was het toch best een lange zit.
Een aardig uitgangspunt, op een subtiele, kleinschalige manier gebracht. Wel heel kleinschalig, maar dat kan soms best aangenaam zijn. Maar dan moet alles wel meezitten. Helaas kwam het acteren van de kleine tweeling niet erg goed over, ze spraken hun teksten onnatuurlijk uit, alleen als ze samen pannekoeken gaan bakken gedragen ze zich als achtjarigen. Het ziet er verder wel mooi verzorgd uit, en het nazomerse bos is een mooie setting, maar toch een beetje een tegenvaller van Sciamma.
Niet Lynch' beste werk, maar blijft toch erg leuk. Het begin alleen al, als Sailor een belager van de trap af smijt en volledig overkill gaat. Sowieso speelt Cage echt heerlijk, als iemand die de afslag naar 'cool' net gemist heeft maar dat zelf niet helemaal doorheeft. Veel bonte bijfiguren, sommigen komen maar heel even langs zoals Jack Nance en Crispin Glover- je kunt je misschien afvragen waarom dergelijke scenes in Wild at Heart zitten, maar die weirde randomness maakt de film juist zo vermakelijk; anderen hebben een grotere rol zoals Defoe als geweldige gluiperd. Ook weer een fijne rol van Harry Dean Stanton, geweldig dat schooljongensachtige gezicht als Diane Ladd op hem af komt kruipen. En er zijn zoveel van dat soort kleine momenten in de film, ik heb echt veel moeten lachen. Vreemd dat de genre-aanduiding komedie hier ontbreekt, het was toch meer komisch dan 'thrillend'.
Alternatieve titel: There Is No Evil, 2 februari, 14:09 uur
Een film die in het licht van de huidige protesten in Iran en de keiharde repressie van het regime nog even actueel is als toen hij uitkwam. Het aantal jaarlijkse executies is sinds 2020 zelfs bijna vervijfvoudigd. Een belangrijke film dus, die het gezichtspunt toont vanuit degenen die de executies moeten uitvoeren- over de geëxecuteerden kom je nauwelijks iets te weten. Het levert vier verschillende verhalen op, elk met een eigen inslag, waarbij deel 4 een (soort van) sequel is op het tweede verhaal. Alle vier de verhalen kwamen behoorlijk binnen, en ondanks dat het thema na het eerste verhaal wel bekend is, weet de film toch steeds te verrassen. Met name het laatste deel was het lang onduidelijk welke kant het op zou gaan (er werd gesuggereerd dat het slecht zou aflopen voor het meisje),
There is No Evil wil ook laten zien dat er onder de (dienstplichtige) soldaten weinig fanatisme lijkt te zijn- de meesten voldoen hun dienstplicht omdat je door dienst te weigeren je jezelf zoveel moeilijkheden op de hals haalt- het werd meerdere keren genoemd dus dat vond de regisseur kennelijk van belang om mee te geven. De vrijwilligers van de Basji is natuurlijk een heel ander verhaal. De beul uit het eerste verhaal is ook een op het oog geen onvriendelijke familiy man die zijn zieke moeder verzorgt, maar dan op zijn werk zonder veel omhaal meerdere gevangenen executeert. Het verhaal paste wat dat betreft niet helemaal bij de rest omdat de morele dilemma's niet worden belicht, maar het laat haarfijn de alledaagsheid, de banaliteit van de executies zien.
Het blijft bijzonder, maar ergens is het misschien ook wel logisch, dat het onderdrukkende regime zoveel goede cineasten voortbrengt.
