Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

Veelzijdig regisseur die Jude. Paar maanden terug zag ik nog de prima historische film Aferim, maar deze Bad Luck Banging or Looney Porn is wel andere koek. De titel geeft dat ook wel een beetje weg.

Als je de film opstart kom je meteen in de actie, heb het geluid toch maar even zachter gezet. Wat daarna volgt is een tragikomische verhandeling als een spiegel van de Roemeense maatschappij, zoals tijdens de film ook wordt benoemd bij de mythe van Medusa. De hypocrisie van maatschappij, vertegenwoordigd door de ouders die woedend zijn over de sekstape maar tijdens de argumentenuitwisseling zonder al te veel weerwoord vervallen in steeds grover sekisme, racisme, fascisme, antisemitisme lijkt het punt van Radu te zijn, en dat punt wordt niet bepaald subtiel gebracht, ik vond het best raak.

Daarnaast is de film vaak ook best grappig en ik vond alle delen op zichzelf ook interessant, van de wandeling door Boekarest, waar nogal wat korte lontjes lijken te wonen, tot de soms random ogende losse flodders in het deel daarna, en uitmondend in de al genoemde ouderavond. Het groteske 'derde einde' was een mooie afsluiter.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Kidman in topvorm, prachtig gefilmd en een majestueuze soundtrack van Desplat- what's not to like? Het mysterie wordt misschien iets te snel ontrafeld, met ook iets te veel aanwijzingen al vroeg in de film, maar in essentie is dit een film over onverwerkte rouw, en niet zozeer een mysterie/thriller. Als je met die mindset de film ingaat snap ik het lage gemiddelde hier niet.

stem geplaatst

stem geplaatst

Viel me al met al niet tegen, al is het inderdaad een geschiedenisles met de botte bijl. Vooral de "truc" om Göring veroordeeld te krijgen was nogal lachwekkend, inclusief de goedkeurende knikjes en blikken richting de daarvoor nog zo afgezeken psychiater, een Rami Malek die ook niet helemaal lijkt te weten waar hij nu weer in verzeild is geraakt. Ik vond hem in The Pacific goed, maar in geen enkele film heeft hij mij weten te overtuigen, inclusief Bohemian Rhapsody.

Crowe krijgt veel lof en doet het an sich prima, maar om nou te zeggen dat ik echt het gevoel had naar Göring te kijken, nou nee. Vond het eigenlijk vooral leuk Slattery weer eens te zien, die sinds Mad Men geen dag ouder lijkt geworden. Voordeel voor mensen die vroeg grijs worden wellicht. Ik dacht trouwens dat de fictieve journaliste Margaret Qualley was, maar dat was dus Lydia Peckham. Prachtige meid, maar haar inbreng was geloofwaardig noch noodzakelijk.

Anthony Quinn is zeer goed als een naïeve "everyman", die in zijn argeloosheid soms doet denken aan Being There's 'Chauncey Gardiner', een man die zonder enige ideologische baggage maar met een sterk rechtvaardigheidsgevoel zijn lotgevallen gedwee ondergaat tijdens en net na de Tweede Wereldoorlog. Hij staat aan beide kanten van de oorlog, als slachtoffer en als dader, verandert regelmatig van naam al naar gelang tot welke groep hij wordt ingedeeld, en tijdens een ongemakkelijke maar sterke scène wordt hij zelfs uitgeroepen tot de posterboy van de SS.

Hoewel de handelingen regelmatig ten koste gaan van de goeloofwaardigheid zit het script goed in elkaar. De film eindigt ook geweldig met die opdringerige fotograaf en de steeds verder verwrongen, wanhopige grijns, alsof Johann op het eind pas beseft wat hem is overkomen. Verder zijn er nog kleine rollen voor goede acteurs als Reggiani en Redgrave, maar eigenlijk draait alles om Quinn, en vooruit, in beperkte mate om Virna Lisi als zijn mooie echtgenote.

Een film gespeend van enige heroïek, wat voor een relatief oude oorlogsfilm vrij uitzonderlijk is.

stem geplaatst

Prima verfilming van het klassieke verhaal verteld vanuit het perspectief van Cora en Uncas, Hawkeye heeft niet meer dan een kleine bijrol. Dat is trouwer aan het bronmateriaal (dat ik niet heb gelezen), maar het levert bovendien een in bepaalde opzichten betere film op dan de bekende Michael Mann versie, al is het maar omdat de romance in die film nooit van de grond kwam en er een aantal rare keuzes werden gemaakt. Deze versie verloopt logischer, is ook een stuk korter. En de brute aanval op de vrouwen en kinderen onder vrijgeleide doet niet onder voor de gelijksoortige scène in Mann's film.

Niet alle personages komen uit de verf, maar Barbara Bedford is goed in de vrouwelijke lead, verder valt Wallace Beery op als de schurk Magua. Ook een rolletje voor Boris Karloff maar die heb ik niet kunnen spotten. Fijne muziekscore ook.

stem geplaatst

Een Hitchcock uit eind jaren 20 van de vorige eeuw, daar had ik toch wel iets meer van verwacht dan dit niemendalletje. Het camerawerk is prima, met een aantal inventieve shots, maar het verhaaltje is zo mager dat daar nauwelijks tegenop te experimenteren valt. De paar geslaagde shots vormen misschien 5 minuten van de film, de rest is vooral doorbijten. Veel scenes zijn gewoon ontzettend lang en saai en stuwen het verhaal nauwelijks voort. De acteurs overtuigen ook niet bepaald. Hitchcock vond het zelf ook een mislukte film en ik vind het misschien wel zijn minste (op Elstree Calling na misschien).

Toch een beetje underwhelming. Iets te stichtelijk allemaal, deze zwart-wit (zowel letterlijk als figuurlijk) bewerking van Greene's roman, waarbij alle rafelrandjes van het hoofdpersonage vakkundig zijn weggepoetst, zodat je inderdaad een soort Christus-figuur overhoudt. Del Río is al even vroom in een weinig boeiende rol, en de Judas-figuur is dan weer overdreven gluiperig- subtiliteit is ver te zoeken. Het enige personage dat wat meer lagen heeft is de luitenant, maar die kjrijgt te weinig screentijd om dat echt invoelbaar te maken.

Wat The Fugitive wel goed doet is de fotografie, het ziet er erg mooi uit. Maar een iets getrouwere versie van het bronmateriaal had denk ik toch een betere film opgeleverd.

stem geplaatst

stem geplaatst

Na een paar Mexicaanse horrors te hebben gezien waren mijn verwachtingen niet zo hoog gespannen, maar dit was toch een heerlijke film. Een zwartkomische vertelling over een hels huwelijk met een mooie eindtwist. Doet vanwege het verhaal wel enigszins denken aan La Poison, ook al zo'n fijne film met donkere humor. Niet alleen het verhaal is leuk, ook het camerawerk viel positief op. En het acteerwerk niet te vergeten, van beide echtelieden maar ook van de priester en zijn groepje devoten- toch wel gewaagd die zo neer te zetten, zeker in die tijd.

Ik snap wel dat deze als een van de grootste Mexicaanse klassiekers bekend staat.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Mickey 17 begint goed, een interessant concept over technologie die stuit op ethische bezwaren- het is voorstelbaar dat deze discussie ooit gevoerd gaat worden.
Het is weer een satire geworden, maar waar bv Parasite weliswaar de nodige humor had, maar het wat serieuzer aanpakte, wordt de boodschap in Mickey 17 verpakt in wel heel veel luchtigheid. Bong laat de remmen helemaal los, met vervelend overacterende Collette en Ruffalo, een overkill aan 'cute aliens' (met wie uiteraard ook weer gecommuniceerd wordt), en een steeds flauwer wordende plot. Wat is dat toch met sci-fi de laatste tijd, Project Hail Mary werd om die reden ook al verpest. Beide films lijken uit dezelfde koker te komen trouwens. Alles moet maar continu grappig zijn.

Laatste film van Antonioni, toen hij de 90 al ruim was gepasseerd, is ook verreweg zijn minste. Ik kan me in elk geval niet voorstellen dat de paar films die ik nog moet zien slechter zijn dan dit. Het volgt misschien het meest strikt de opdracht (erotiek) maar het is zo slecht geacteerd (door alle acteurs, maar Christopher Buchholz spande wel de kroon) en gefilmd dat je je afvraagt wat Antonioni bezielde.

Dan zijn de delen van Wong en vooral Soderbergh toch een stuk beter, al blijf ik het altijd een beetje zonde vinden als regisseurs zich laten lenen voor dergelijke anthologiën. Ik kan me eigenlijk geen enkele omnibusfilm voor de geest halen die écht de moeite waard was.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vond het eigenlijk behoorlijk goed. Natuurlijk was Osman een enorme hork maar ik vond zijn eindeloze eikeligheid vooral een bron van vermaak. Hij is echt zo'n over the top klootzak, narcistisch en tegelijk zo stom als het achtereind van een varken, echt geweldig geacteerd door Erol Tas. Het verhaal verloopt zonder grote verrassingen maar ik vond de uitvoering erg goed, en camerawerk bij tijd en wijle subliem en de muziek erg aanwezig maar ook sfeervol. En wie zou niet een beetje verliefd worden op Bahar.

Ik ben kennelijk toch een sucker voor dergelijke cinema. Er zit trouwens wel een nare scene in als een hond (echt) doodgeschoten wordt.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ach Godard, altijd eigengereid, meestal wel interessant, soms briljant, maar ook geregeld vervelend. La Chinoise is een politiek document met veel quasi-interessant geneuzel over de klassestrijd en is bij tijden bijna niet te harden, ondanks de aanwezigheid van de altijd prima Leaud en overige acteurs (waarbij ik al een Nederlandse tongval vermoedde bij 'Kirilov', en inderdaad).

Het zou best kunnen dat die quasi-intellectuele woordenbrij ook de bedoeling was van Godard, serieus te nemen waren de studenten niet, en Godard was zelf politiek weliswaar geëngageerd, hij was daar tegelijk kritisch op vanwege zijn bevoorrechte achtergrond. Het maakt het er allemaal niet makkelijker op wat hier nu van te maken. Dan volgt er opeens een normaal gesprek (tussen Veronique en de filosoof in de trein), waaruit volgt dat het dreigen met geweld op universiteiten uit individuele overtuiging, ofwel zonder representatie, kant noch wal raakt. In die zin zeker interessant met het oog op het ontluikende extreem-linkse terrorisme dat een paar jaar later Europa zou treffen, veelal gepleegd door studenten die radicaliseerden in hun eigen bubbel.

Godard had de tijdsgeest dus aardig in de smiezen, het levert alleen een frusterende film op.

Nieuwe samenwerking tussen regisseur Donaldson en Costner na de prima paranoia-thriller No Way Out. Thirteen Days is ondanks de catastrofale dreiging minder spannend dan die film, al zal dat ook te maken hebben met het feit dat de uitkomst bekend is. Het is een degelijk Koude Oorlog drama gemaakt in een tijd dat de Russische dreiging iets uit het verleden was, en de acteerprestaties zijn over het algemeen goed. Costner met zijn rare accent speelt daarbij zeker niet zijn beste rol. Het is vooral een hoop geklets van mannen in pak, de botsing van ego's, en af en toe een korte scène met straaljagers of oorlogsschepen. Er worden wat rare keuzes gemaakt zoals de overgang tussen kleur en zwart-wit en weer terug, en OK, de film had wat korter gekund, maar het weet tot het eind te boeien, en wordt gelukkig ook niet overdreven sentimenteel.

Een interessante geschiedenisles, die tegenwoordig niet meer te kijken is met dezelfde afstand tot het onderwerp. De Russische dreiging is weer helemaal terug, en de mannen aan het roer van de VS zijn niet meer de slimme jongens van weleer.

stem geplaatst

Peter Watkins' 'documentaires' over Munch, de Slag bij Culloden en vooral La Commune kon ik allemaal prima smaken. Hier werkt zijn aanpak toch minder, misschien omdat het in de moderne tijd speelt, en de camera's en interviews dat gevoel van vervreemding niet opwekken zoals in zijn andere films. Maar ook door het thema: de stakingsperikelen op een Deens scheepswerf zijn iets minder exotisch dan de overpeinzingen van een 18e eeuwse voetsoldaat. Verrassende nieuwe inzichten zijn er niet echt.

De uitvoering is redelijk vlekkeloos, iedereen zit goed in zijn rol en ook de scenes met de massa's en het politie-optreden zijn, hoewel kleinschalig, redelijk overtuigend. De macht van de vakbonden is inmiddels behoorlijk ingeperkt, toch zijn er ook wel wat overeenkomsten met onze tijd, zoals de discussie over de wapenindustrie en -levering en de ruk naar rechts. Het is net als veel van de vorig jaar overleden Watkins' werk nogal pamflettistisch- er is weinig twijfel aan welke kant Watkins stond.

Drama over de tegenslagen in het leven van een man die gehuwd is met een werkende, succesvolle vrouw in de jaren 50 van de vorige eeuw. Na WO2 hadden niet alle vrouwen zin weer terug te keren naar het leven als huisvrouw, sommigen begonnen zelfs aan carrieres te werken. De hoodfpersoon heeft het maar moeilijk met zijn zelfstandige vrouw, zozeer dat hij verrukt is als hij een vrouw tegenkomt die kwetsbaar is: "She needs me!"- zo kan hij weer in zijn rol van betrouwbare partner vallen- weliswaar met een andere vrouw dan zijn echtgenote, maar hij bedoelt het allemaal goed. Het knappe van O'Brien is dat hij deze toch wat curieuze gang van zaken geloofwaardig brengt. Hij had geen slechte bedoelingen- het is hem een beetje overkomen.

Ik had wel wat meer sympathie voor Harry dan Edmund Gwenn voor hem had. Over Gwenn gesproken, de eerste verwijzing naar diens rol als de Kerstman vond ik nog wel grappig, jammer dat de referentie daarna nog een keer, en nu letterlijk, uitgesproken werd. Ook aardig was de beschrijving van Lupino's personage als een muizige brunette- grappig omdat zij de regisseur was en kennelijk wel wat zelfspot had. Haar regie is niet opvallend maar degelijk, ze had geen al te groot budget maar het ziet er best goed uit.

Zou een aardige double bill zijn met There's Always Tomorrow. Wel kijken met met je eega natuurlijk.