Alternatieve titel: Forever Mary, 27 februari 2025, 20:59 uur
Het is een subgenre op zich: de leraar die een moeilijke klas iets bij wil brengen, The Blackboard Jungle, To Sir, With Love, Dangerous Minds, School of Rock, en er zijn er waarschijnlijk nog wel 20 te noemen. Deze Mery Per Sempre, van de zoon van de befaamde Italiaanse regisseur Dino 'Il Sorpasso' Risi, is om een aantal redenen net wat anders en daarom het bekijken best waard, Zo speelt het zich af op Sicilië, de acteurs zijn grotendeels amateurs van het eiland zelf en praten in het Siciliaanse dialect, dat wel wat anders klinkt dan het zangerige standaard-Italiaans. Ook een bijzonder aspect is de Mery uit de titel, een jonge transgender in een tijd dat daar nog nauwelijks aandacht voor bestond. En dat in de setting van een tuchtschool. De acteur die Mery speelt doet dat heel overtuigend, het verbaast me niets dat hij inmiddels een zij is.
De enige bekende acteur is Michele Placido, die een ster was dankzij La Piovra, hij doet het op zich prima maar schiet af en toe uit de bocht. Die uitvallen waren nogal 'out of character' en kon ik niet helemaal plaatsen. Hoe hij die Pietro verdedigt nadat die een vrouwelijke medewerker heeft aangerand is iets wat waarschijnlijk in de context van de tijd en plaats moet worden gezien, ik vond het wel opmerkelijk. Hoe hij tegen het eind met een pistool de slaapzaal binnenstapt om een levensles hardhandig duidelijk te maken vond ik ook nogal gortig.
Nee het meest interessant waren toch de crimineeltjes, geen van allen erg sympathiek, maar op hun manier toch ook wel (soms) aandoenlijk, zoals King Kong die denkt dat hij nooit een meisje zal kunnen krijgen of de slungelachtige Claudio die tot zijn schrik romantische gevoelens opwekt bij een oudere sterkere jongen en sindsdien in permanente staat van lichte paniek lijkt te verkeren.
Er zou een jaar later een vervolg komen, met grotendeels dezelfde acteurs.
Vlotte western over een eerlijke rouwdouwer tevens begenadigd ingenieur, die dankzij die combinatie van eigenschappen niet om werk verlegen zit in het Wilde Westen dat langzaamaan wat minder wild werd. Natuurlijk moeten veel mensen niets hebben van de moderne tijd, verbeeld door de opkomst van de trein, en een krant start meteen een boze oppositie, gevoed door criminelen die hun lucratieve handeltje verloren zien gaan- er is in 150 jaar eigenlijk niet zo gek veel veranderd.
Het verhaal wordt in razend tempo verteld, zonder zich al te veel te verliezen in details, zodat de zijplotjes nogal worden afgeraffeld- de jaloerse halfbroer, de verliefde blondine- maar dat bevalt eigenlijk wel, want De Toth ruimt wel genoeg tijd in voor een aantal prima uitgevoerde knokpartijen (waarbij de onvermijdelijke spiegel er dan toch aan moet geloven- bestaat er wel een western waarin de spiegel een saloongevecht overleeft?) en er zaten ook een aantal spannende scenes in zoals wanneer de journalist zijn speurneus opzet en de waarheid achterhaalt (eerlijk is eerlijk, daar was niet veel meer voor nodig dan gewoon die ongebruikte mijn te bezoeken) en de bevrijding uit de geblokkeerde tunnel.
Er is ook wel het een en ander op aan te merken, zo was de bende op Davis na nogal kleurloos, maar met deze speelduur moet je compromissen sluiten. Het laatste deel vond ik niet het sterkste, en het einde nogal flauw, maar daar reken ik de film dit keer niet op af. Een van de betere Randolph Scott films die ik zag.
Alternatieve titel: The Desert of the Tartars, 24 februari 2025, 12:54 uur
Hoewel ik de titel al jaren kende ging ik hier redelijk blanco in, niet bekend met het boek waarop de film gebaseerd is. Ik verwachtte een oorlogsfilm, nou ja dat is het natuurlijk ook, maar dan met een magisch-realistisch kantje, waarbij een niemandsland dat jaar op jaar in de gaten gehouden wordt tot vervreemding en desillusie leidt. Het is ook niet helemaal vergelijkbaar met een andere oorlogsfilm waarin niets gebeurt zoals Jarheads, omdat die toch eerder een realistische benadering van moderne oorlogsvoering probeerde te tonen.
Il Deserto dei Tartari heeft een sterrencast met goed acteerwerk van Perrin in de hoofdrol. Hij was me eerder al positief opgevallen in La 317ème Section, maar hier speelt hij toch wel zijn beste rol. Hij heeft hier trouwens wel wat van een jonge Vittorio Gassman, die had best zijn vader kunnen spelen. Good old von Sydow is ook weer eens van de partij, net als andere grote Europese namen uit de jaren 70 en daarvoor. Morricone verzorgt de muziek en hoewel niet zo herkenbaar als in zijn bekendere producties geeft dat vaak wel wat extra's. Maar terecht het meest geroemd is het camerawerk, geholpen door de prachtige locaties. Het zal een van de laatste westerse films zijn geweest die kon worden gedraaid in Iran, zo vlak voor de revolutie van 1979. Het ziet er schitterend uit, maar tegelijk weet het ook die oneindige leegte en troosteloosheid te vangen.
Alternatieve titel: As Tears Go By, 24 februari 2025, 08:03 uur
Fijn debuut van Wong Kar-Wai, over kleine criminelen en hun beslommeringen, die er vooral uit bestaan een concurrent gezichtsverlies te laten leiden wat dan weer tot wraak leidt etc. Erg constructief waren ze niet bezig. Dat was dan wel vooral te wijten aan het personage van Jacky Cheung, die echt heel vervelend was, maar dat was dan ook de bedoeling. Lau is prima als de coole protagonist die het allemaal lijdzaam ondergaat, en een tiental flinke klappen met een honkbalknuppel incasseert zonder al te veel schade, alleen een blauw oog. Vroege rol van Maggie Cheung die niet zo veel te doen heeft, maar wat ze doet doet ze goed.
Het sfeertje is verder lekker eighties met synthesizerklanken. Ik kon het oorspronkelijke nummer van Berlin (Take Your Breathe Away) nooit uitstaan, in het Chinees klinkt het gelukkig iets minder irritant. Verder bekende elementen als de stad badend in neonlicht, en hoewel het misdaadverhaaltje soms nogal repeterend was (beledig iemand, krijg klappen, repeat) was het einde sterk. Krijg ook wel weer zin een film als Days of Being Wild weer te zien, die ik maar drie sterren gaf. Maar dat is alweer 10 jaar geleden en was pas mijn eerste Wong toen, ik verwacht die nu beter te vinden. Overigens is het wel weer eens tijd voor een nieuwe film van Wong, ik ben bang dat zijn serie Fan hua (TV Series 2023– ) hier voorlopig niet te zien zal zijn.
Alternatieve titel: The Beast, 16 februari 2025, 10:20 uur
Derde Bonello en derde keer dat ik 4 sterren uitdeel. Ik zou hem niet snel als een favoriet noemen, maar moet echt meer van de man zien. Deze La Bête is van de films die ik zag zijn meest ambitieuze. Een in het begin licht warrig verhaal over een jonge vrouw die in drie verschillende tijdvakken een romantische ontmoeting heeft met een jongeman die zij herkent als zielsverwant dan wel vertrouwenspersoon.
Gabrielle kampt met een sterk gevoel van naderend onheil en inderdaad, het loopt niet zo goed met haar af -ze verdrinkt tijdens de Parijse vloed van 1910 en in 2014 wordt ze vermoord door een radicale incel- maar de echte horror beleeft ze toch in de toekomst.
Seydoux is geweldig in de hoofdrol, die lijkt alleen maar beter te worden. Mackay die speciaal Frans leerde voor de rol doet het verdienstelijk. De QR-code op het laatst in plaats van een normale aftiteling past wel bij het thema.
Alternatieve titel: After the Wedding, 11 februari 2025, 08:32 uur
Een film over opoffering. Jacob die de luxe en de welvaart van Denemarken de rug toekeert om in India weeskinderen te helpen, en zijn tegenpool Jorgen die over zijn schaduw heenstapt om zijn gezin te helpen na zijn aangekondigde dood. Ik vond het eerlijk gezegd nogal gekunsteld. Bier bedoelt het vast goed, maar ze zoekt het drama gretig op en eenmaal gevonden wordt dat met uitroeptekens in je oor geroeptoeterd. Iets dat bij mij averechts werkt en daarom staan dergelijke goedscorende drama's mij vaak tegen.
Mikkelsen kun je wel op een boodschap sturen, hij weet daarom nog wel iets van zijn niet zo interessante rol te maken, Lassgard doet het op zich ook niet slecht maar zijn personage vond ik te ongeloofwaardig. Ik vond het al met al nogal een vervelende film.
Alternatieve titel: Flavor of Green Tea Over Rice, 10 februari 2025, 11:29 uur
Een Ozu-film kijken is een redelijk risicoloze onderneming. Het is altijd wel kwaliteit, zelden verrassend, en het is rustgevend. Dat geldt allemaal ook voor deze Flavor of Green Tea over Rice, je zou het een redelijk standaard-Ozu kunnen noemen, een film over gewone Japanners met familiale problemen, waarbij en passant wat culturele aspecten de revue passeren, zoals in dit geval de traditie huwelijken te arrangeren. Ozu neemt de tijd de verschillende personages te introduceren, de sullige echtgenoot die geen respect krijgt van zijn vrouw krijgt dat wel voor zijn werk en ook van zijn oude legerkameraden. Zijn nicht die moderne idealen heeft en het huwelijk van haar oom en tante als een voorbeeld ziet hoe het niet moet. De echtgenote die geen enkel respect heeft voor haar man, maar op het eind dan toch tot inkeer komt.
Het levert geen bijtend portret op, Ozu is de meester van de subtiliteit, soms zou je wel wensen dat hij iets meer een standpunt inneemt maar dat levert dan ook meteen andere cinema op. Geen onvergetelijke Ozu maar wie fan is van zijn werk zal niet teleurgesteld zijn.
Deze versie van het overbekende verhaal heeft zo zijn momenten, maar voelt vooral als een overbodige remake. Het voegt te weinig toe aan de Dracula/Nosferatu-films. Acteerwerk vond ik niet geweldig. Depp doet haar best en heeft geen makkelijke rol, maar vind haar, op basis van deze film, geen geweldige actrice. Ze heeft duidelijk van Adjani's mosterd geleend maar kan niet tippen aan diens performance in Possession. De Orlok van Murnau hoeft voorlopig nog niet te vrezen dat zijn iconische rol in de vergetelheid raakt. En Dafoe zie ik de laatste tijd veel te vaak opdraven in gekke rollen in afwijkende films, die moet maar even een sabbatical nemen. Cinematografie is weinig mis mee, en de sfeer is voldoende dreigend, maar het is ook wel topzwaar, een iets subtielere aanpak had niet misstaan. Toch wel veruit de minste van Eggers wat mij betreft.
Degelijke noir moet het vooral hebben van de setting in de bayous van Louisiana, het verhaaltje is niet bijster interessant en nogal matig uitgewerkt- waarom de schurken al die moeite doen Leslie te laten denken dat ze psychisch niet helemaal lekker is wordt me althans niet duidelijk, zeker gezien later blijkt dat er al een paar moorden gepleegd waren vóór haar komst. Sowieso leek het hele plan de plantage te verkopen niet echt aan te sluiten bij het opgevoerde rollenspel, maar misschien heb ik iets gemist.
Voor een relatief onbekende noir overigens best wat bekende namen.
Komende tijd ga ik me wat verder verdiepen in het oeuvre van De Toth- Bobbejaantje: hij heeft in elk geval minimaal één horrorfilm gemaakt, tevens zijn bekendste film, die moet ik trouwens zelf ook nog zien.
Alternatieve titel: Dream of Light, 3 februari 2025, 10:41 uur
Lekker voortkabbelende film over een work in progress- een kunstenaar die een boom schildert, maar hij maakt het zichzelf niet makkelijk en ook de elementen werken niet mee. Hoewel ik op voorhand niet echt warm liep voor een dergelijke synopsis vond ik het een relaxte kijkervaring, en raakte ik meer gegrepen door het onderwerp dan verwacht. Schoonheid die in zulke kleine dingen zit, zoals hoe het licht valt op een vrucht. Meer mensen zouden zo naar de wereld moeten kijken denk ik dan, om het vervolgens zelf ook nooit te doen.
Tijdens het schilderen zijn er gesprekjes met familie, vrienden en wat bewonderaars, soms oppervlakkig maar soms ook interessant, zoals het commentaar op Het Laatste Oordeel.
De boom die model staat heeft in het Spaans de mooie naam membrillo, wij noemen hem de kweepeerboom. De vrucht is rauw niet eetbaar, zoals de nieuwsgierige Polen zullen hebben ondervonden.
Toevallig is er nu een tentoonstelling van het werk van Antonio Lopez in het Drents Museum (hopelijk worden ze niet gejat).
