Heerlijk Amerikaans debuut van Forman. Zoals ook in andere films toont hij ook hier veel close-ups van mensen, veelal met een onconventioneel uiterlijk, en dan met name meisjes die deelnemen aan een talentenjacht. Daaronder een paar bekende gezichten, maar ik had Kathy Bates in eerste instantie niet herkend.
De film heeft een droge toon, en is geregeld erg grappig, zoals de scène dat de vader (leuke rol van Buck Henry, die wat aan Kevin Spacey doet denken) een weggelopen meisje herkent in een café. Ook alle scenes van de talentenjacht zijn erg leuk en konden me niet lang genoeg duren. Tegen het einde komt ook Vincent Schiavelli langs voor een college in geestverruimende middelen, iets wat toen waarschijnlijk grappiger was dan nu. Het spelletje strippoker is lekker genant zoals dat hoort te zijn. Het eindigt fijn als dochterlief, een ingetogen rolletje van eenmalig actrice Linnea Heacock, haar vriendje introduceert aan haar ouders.
Jammer dat deze film relatief onbekend is, wat mij betreft een van Forman's leukste films.
Kristen Stewart toont na Spencer opnieuw haar veelzijdigheid, ze kiest een nadrukkelijk eigenzinnig carrierepad en ga haar steeds meer waarderen. Seberg ook maar eens opsnorren. Love Lies Bleeding is een originele vertelling, een soort mash-up van Thelma & Louise en At Close Range maar dan in een pulpy noir-toon, beïnvloed misschien door Windig Refn. Audiovisueel dan ook erg fijn. Naast Stewart ook prima acteurs, O'Brian kende ik niet maar toont zich talentvol, al zal het aantal interessante rollen voor haar vanwege haar physique niet overhouden vrees ik, en Harris verdient alleen al voor zijn hair-do alle lof.
Aangename verrassing dit!
Een aangeharkt, WASP middenklassestadje waar het niet pluis is, begint wel een cliché te worden. De Nederlandse sfeer is best grappig, maar het was zo overdreven truttig dat het ook wel een beetje vervelend werd. Het verhaal is op zich wel aardig, maar het was duidelijk de bedoeling het dubbelzinnig te laten eindigen -er wordt zelfs letterlijk gevraagd of alles wel echt was- en dan zitten er toch de nodige inconsistenties in. Zo wordt door de regisseur gesuggereerd dat Dave een verzinsel was van Nancy, als een soort verdedigingsmechanisme, maar dan slaat de scène dat hij racistisch bejegend wordt nergens op, net als zijn oogonderzoek. Maar ook al had het allemaal geklopt, dat soort eindtwists beginnen ook wel wat gemakzuchtig te worden.
Het is makkelijk cynisch te doen over deze film, want natuurlijk is het in essentie een sentimentele vertelling over noeste ruige vissers die een hart van goud hebben en een verwend rotjochie de broodnodige morele lessen meegeven. Maar het werkt, ik werd meegenomen door het verhaal, en zag de dood van Manuel niet eens aankomen, terwijl daar achteraf best al wat signalen voor waren natuurlijk.
Knap camerawerk laten de vissersboten in hun glorie zien, uit de tijd voordat het een nogal vernietigende industrie werd en alle romantiek en heroïek (en tragiek) er uit weggeslagen is. Topcast met mannen als Tracy -al was dat malle accent niet nodig-, Carradine en Barrymore, en ook het jochie deed het prima. Al met al een veel betere film dan ik vooraf dacht. En ik kan me best voorstellen dat een paar maandjes op zo'n boot best kunnen werken om van vervelende kinderen betere burgers te maken. Ook al klinkt dat een beetje CDA-achtig.
Alternatieve titel: I Wish, 7 april 2025, 14:04 uur
Iets te lang, maar toch een zeer genietbare film. Na enkele lichte tegenvallers van Koreeda te hebben gezien was dit weer een meevaller. Koreeda is duidelijk beter thuis in dit genre, dat ik maar even 'volwassen kinderfilms' noem, dan in bv de samuraifilm. De kinderen spelen zoals vaak in zijn films heel naturel, ook degenen met de kleinere rollen, en de onderlinge dynamiek komt goed uit de verf. Het verhaal is even eenvoudig als verrassend, en Koreeda blijft weg van alle valkuilen die hier in minder kundige handen een draak van hadden kunnen maken- zo is er gelukkig geen opzichtig happy (of magisch-realistisch) eind, en zijn de kinderen ook niet overdreven grappig of schattig. Gewoon een groep kinderen.
Wel heel mooi gevangen op film toch, die korte fase in de kindertijd waarin kinderen eigenlijk al niet meer geloven in wonderen, maar tóch het zekere voor het onzekere nemen.
