Leuke klassieker met een simpel verhaaltje -men moet van A naar B en onderweg dreigt gevaar- wordt omhooggestuwd door de regie en een meer dan degelijke cast, waartussen ik om een of andere reden Walter Brennan verwachtte, waarschijnlijk in de war met Red River. John Carradine en George Bancroft komen daarbij niet helemaal uit de verf, al leek Carradine op voorhand een van de interessantere personages. Mitchell is prima als dronken dokter, en Wayne zit in de archetypische John Wayne-rol.
Los van de cast speelt het landschap een belangrijke rol, en hoewel de actie eerder spaarzaam is zit er een lange scene in dat de koets wordt achtervolgd door Apaches, die er op uit gestuurd lijken te zijn om kogels op te vangen, want verder doen ze niet bijster veel. De onderlinge perikelen zijn gelukkig vermakelijk genoeg, al was het misschien wel aardig geweest als ze de rollen van de bankier en de whisky-handelaar hadden omgewisseld. De shootout tussen Wayne en de drie broers is teleurstellend in beeld gebracht.
Film waar ik nooit zo veel zin in had, omdat ik er heel weinig van verwachtte. De titel alleen al sprak me totaal niet aan (slecht criterium, ik weet het), maar de regisseur leek verder weinig bijzonder werk te hebben geleverd en ook de plot leek me mwah. Maar ik ben toch blij het een kans te hebben gegeven want het is een prima film.
Dat is vooral te danken aan de acteurs, met name Fonda is geweldig als cynische ouwe zak. Dat hij langzaam maar zeker ontdooit door de onverwachte logeerpartij van een dertienjarig knulletje (moet je nu trouwens mee aankomen, "we gaan een maand naar Europa, hier is ons kind, doei!") zal weinigen verrassen, maar toch ging ik er in mee. Hepburn doet het trouwens ook goed, maar haar rol is wat subtieler en dienender. Dat Jane Fonda de dochter van vader Henry speelt geeft de film nog extra realisme. Los van het acteerwerk en de mooie omgeving is er voor cinefielen niet echt veel te halen, maar soms doen de acteurs al het werk.
Fijne film met Cage die voor zijn doen eerder subtiel is in alle gekte. Een Oscar zal hij nooit winnen (hoewel, als het Brandon Fraser is gelukt...), maar blijft toch een bijzonder acteur. The Surfer is een zomerse nachtmerrie over een clash tussen locals en een buitenstaander die ook wel wat maatschappelijke thema's aanstipt, maar toch vooral wil vermaken. De plot over Scally die wel/niet iemand gedood heeft en de wraak van de oude man vond ik niet zo sterk, beetje onnodig ook, gewoon "no live here no surf here" en een raaskallende Cage was voor mij genoeg.
De kijker wordt af en toe op het verkeerde been gezet- het lijkt even of Cage en de oude zwerver één en dezelfde persoon zijn, maar de film is niet bedoeld als mindfuck, dat blijkt alleen een resultaat van zijn tijdelijke geestelijke instorting. Geweldige scène trouwens hoe hij koortsachtig over het strand strompelt en op een gegeven moment een dode rat in zijn broekzak stopt- die later nog van pas komt.
Naast Cage is een hoofdrol weggelegd voor de Australische kust, gevangen in zinderende kleuren, en ook de opvallende score mag genoemd worden.
Alternatieve titel: Sons of the Sea, 19 mei 2025, 10:54 uur
Historische avonturenfilm over de Amerikaanse oorlog tegen de Barbarijse zeerovers, die de Middellandse Zee eeuwenlang onveilig maakten. De film moet een behoorlijk budget hebben gehad met replica's van meerdere schepen en een grote crew, en knappe actiescenes. Fijne cast ook wel, Farrell (uit o.a. City Girl) kan zich misschien niet erg onderscheiden, maar staat tegenover Beery en Bancroft als rouwdouwers en de bijzonder knappe Esther Ralston als de onvermijdelijke love interest.
Old Ironsides heeft best een lange aanloop naar de strijd, eenmaal op de Middellandse Zee volgt de film enkele beslissende momenten zoals het tot zinken brengen van de Philadelphia of de "dan liever de lucht in"-actie van een luitenant die net daarvoor heel kort geïntroduceerd wordt, en eindigt met de geruststellende woorden dat de zeeën nu veilig zijn- ietwat voorbarig want er zou een paar jaar later een tweede expeditie volgen.
Losey moet een hekel hebben gehad aan het personage Tyvian, zelden zag ik een hopelozer figuur op celluloid dan zijn leugenachtige, ontrouwe minkukel van een vent. Moreau's Eve is niet veel beter, met als voornaamste verschil dat zij ten minste niet hypocriet is- ze geeft meteen al aan dat ze het voor het geld doet, en op geen enkel moment toont ze ook maar enige belangstelling voor de schrijver. Ze lijkt te testen hoe ver ze kan gaan met hem kleineren, en lijkt zelf nog het meest verbaasd dat hij steeds weer bij haar terugkeert. Pijnlijk.
Maar Tyvian dan, die trouwt desondanks gewoon met de lieve Francesca, die waarschijnlijk hoopt dat een huwelijk hem kan veranderen. Maar zoals de pedante scriptschrijver al oreert, 10 % van de ander, dat is wat je krijgt binnen een huwelijk, ruim geschat.
Dit alles betekent overigens niet dat ik het een vervelende film vond, integendeel. Ik kan zo'n deprimerend mensbeeld best goed hebben, beter dan films die het van een stichtelijke boodschap moeten hebben. Maar dat zegt misschien iets over mij. Eva is sowieso een mooi geschoten film in een aantrekkelijke setting van de jetset in het Italië van de vroege jaren 60, en hoewel de beeldtaal misschien niet heel subtiel is (Moreau in een beeld gevangen met Medusa, Francesca met een huilende engel) heeft de film een coole vibe, en ook een opvallende soundtrack die goed beviel. Hier nogal ondergewaardeerd, maar wat mij betreft misschien wel Losey's beste film (van de handvol die ik zag).
Had hier eigenlijk een luchtig filmpje verwacht over hitsige pubertjes die wegdromen bij Bellucci. Er zijn wel een aantal (zeer geslaagde) scenes die daar redelijk mee overeenkomen, maar op een gegeven momet sloeg het toch behoorlijk om en werd het vrij grimmig. Bellucci is natuurlijk uitermate geschikt voor de hoofdrol omdat zij vrijwel universeel als buitengewoon aantrekkelijk wordt beschouwd. Vond die spiedende blikken en het oorverdovende gefluister elke keer als Malena over straat loopt heel goed getroffen, Een aantal minder fijne kanten van de mens worden flink op de hak genomen (kleingeestigheid, jaloezie, wellust en vooral een allesomvatttende hypocrisie). Malena zelf blijft eigenlijk de hele film een enigma, waar iedereen zijn of haar eigen fantasieën, of die nou voortkomen uit bewondering of afgunst, op projecteert. Toch wel een sterke film, en opvallend dat Bellucci op het toppunt van haar schoonheid meerdere filmprojecten koos waar die schoonheid (bijna) tot haar ondergang leidt.
Als ik wel eens in België ging stappen dan ging ik naar The Fuse in Brussel, van Zillion had ik tot voor kort nooit gehoord. De film over de roemruchte club in Antwerpen is vermakelijk, ik vind zo'n rise & fall vertelling meestal ook wel leuk, en wordt vlot verteld. En hoewel het niet helemaal 'mijn' muziek is boorde het wel nostalgie aan, want veel deuntjes zijn overbekend.
Maar de mannelijke hoofdrolspeler kon ik niet echt serieus nemen, net zomin als zijn kompaan Black Magic, en zo'n film valt of staat toch wel met degene wiens verhaal verteld wordt. Nou hoef ik niet per se sympathie voor de hoofpersoon te hebben om een film goed te vinden, maar ik vond die Verstraeten in geen enkel opzicht boeiend. Een nogal vervelend mannetje eigenlijk. Gelukkig was daar Charlotte Timmers als ex-Miss België, haar personage vond ik interessanter dan die twee kleuters bij elkaar. Vind haar een stuk mooier bovendien dan de Miss die ze moest uitbeelden, dus dat was ook meegenomen.
Von Sternberg heeft een aantal mooie klassiekers op zijn naam staan, maar Thunderbolt reken ik daar toch niet toe, hoewel ik het voor een vroege geluidsfilm wel bovengemiddeld vind. Het verhaal neemt halverwege een vreemde wending als Thunderbolt de brave Bob in de dodencel weet te krijgen, ook nog eens in de cel tegenover de zijne, en dat vond ik toch allemaal net te ver gaan om geloofwaardig te blijven. Ook vond ik het tweede deel soms wat saai, al was de warden met zijn zelfmedelijden en wapperende vinger wel fijne comic relief.
Thunderbolt heeft als Sternberg's eerste geluidsfilm wel zeker zijn merits, is ook wat losser dan gebruikelijk in die tijd, zoals bijvoorbeeld de spontane stoeipartij met de moeder en de nachtclubscène laten zien. Die laatste vond ik sowieso de mooiste scène en knap opgebouwd bovendien, met een fijne wisselwerking tussen beeld en geluid. In eerste instantie hoor je de jazz-zangeres alleen terwijl Thunderbolt en Ritzie (schreef hier bijna "Lightfoot") zich terugtrekken, je ziet daarna de schaduw van de zangeres verschijnen op de deur, en vervolgens, door de blik van Thunderbolt zie je haar op het podium staan tot hij de deur dichtgooit waarmee ook het geluid wegsterft. Innovatieve cinema, maar een van de weinig stukjes dat ik echt verrast werd.
