Alternatieve titel: Palermo or Wolfsburg, afgelopen maandag om 12:52 uur
Bijzondere film, dat zeker, maar ik kon er toch moeilijk inkomen. Nicola is als een onschuldig kind, naïef en soms misschien aandoenlijk, maar geen protagonist waar je verder veel mee kan. Eigenlijk een oninteressant figuur.
Ik vond dan het eerste deel op Sicilië nog het best, maar dat is toegankelijke cinema zoals we dat kennen: oude stadjes met een bevolking die wegtrekt, alcoholisme, een grappig oud mannetje die alle troep die hij gedurende zijn leven verzameld heeft trots tentoonstelt als ware het waardevolle schatten. Het levert soms een glimlach op maar het is weinig nieuws onder de zon. Het tweede deel is al interessanter, met de aarzelende start in zijn nieuwe land, de nieuwe vriendschappen en vijandigheden, waarbij de onvriendelijke, kille Duitsers lijnrecht tegenover de warmhartige, emotionele Italianen staan. Nicola is weinig meer als een speelbal die van hot naar her wordt geslingerd, eigenlijk volkomen hulpeloos. En dan de misdaad en de start van het derde deel: het meest experimentele deel en ik had daar wat meer moeite mee.
De rechtszaak begint nog vrij conventioneel, maar verloopt hoe langer en vreemder. Stemmen vervormen, mensen gaan op elkaar liggen of tot Nicola bidden, rouwende moeders gaan elkaar kussen, en temidden van dat alles blijft Nicola koppig zwijgen. De zeer aanwezige Christus-symboliek lijkt vooral van Nicola zelf te komen, want juist op het moment van de vrijspraak doorbreekt hij dat zwijgen met een bekentenis: zijn martelaarschap zal hem toch zeker niet ontnomen worden.
Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) 3,0
Alternatieve titel: Interview with the Vampire, afgelopen zaterdag om 23:45 uur
Nooit echt helemaal begrepen deze film, en een herziening maakt het er niet veel beter op. Misschien dat het bronmateriaal goed is, maar de film vond ik niet bijzonder, waarbij vooral het script me tegenvalt. Want waar het nog wel interessant begint met een nieuwbakken vampier die twijfelt over het doden van mensen om zijn honger te stillen (wat op zich ook best begrijpelijk is), verzandt het al snel in existentiële twijfel, wat is de zin van het onleven?
Vond ook veel dingen maar matig uitgewerkt. Kennelijk is het best makkelijk om een nieuwe companion te maken, maar in plaats van dat ze een van hun mooie slachtoffers tot hun kring toe te laten besluiten ze met z'n tweetjes een klein kind deelgenoot te maken? En daar blijft het dan ook bij? En vampiers zijn onsterfelijk, maar ze gaan in deze film toch vrij makkelijk dood, op Lestat na dan. Doormidden klieven met een zeis of de fik erin en ze zijn niks meer, die ondoden. Dat hele interview is trouwens onnodig, want veel meerwaarde had Slater niet. Dat hij op het eind opeens met Lestat in de auto zit leek meer op een cliché-eindscene uit een willekeurige slasher.
Is de film dan slecht, nee dat ook weer niet, Cruise is grappig als vampier-saletjonker, en Dunst heeft een bijzondere vroege rol te pakken als een ondode versie van Dennis the Menace. En de film heeft ook wel de juiste gothic uitstraling. Maar dat script hè.
Herzien en half puntje omhoog. Bijzonder entertainend, met zowel bruut over-the-top geweld als leuke dialogen. Geloofwaardig is het natuurlijk totaal niet, het is net als OUATIH een alternate history fantasie waarbij de bad guys aan flarden worden geschoten.
De acteurs zijn stuk voor stuk prima, al steekt Waltz er wel bovenuit als polyglot Landa. Alleen dat hij op het eind niet voorziet dat het niet helemaal goed voor hem zal aflopen is gezien zijn sluwheid wat vreemd. Er zijn eigenlijk vrij weinig scenes met de 'basterds', en de meesten blijven een beetje anoniem. Maar de verhaallijn met Shoshanna en Zoller was denk ik ook wel interessanter, een hele film lang een moordcommando volgen is ook weer zo wat.
De gedenkwaardige scenes zullen allemaal al wel genoemd zijn, het zijn er weer best veel, en er zitten uiteraard ook weer de nodige filmverwijzingen in. Die bergfilm van Pabst is trouwens wel een aanrader voor wie niet terugdeinst voor stokoude/stomme cinema. Ik moet de film waar deze naar is vernoemd ook maar eens gaan kijken.
Ik kende de naam al heel lang, maar had me er door de de regisseur en de titel een heel ander soort film bij voorgesteld- "dead zone" vertaalt dus gewoon naar blinde hoek. Geen jaren 80 horror dus, maar een bovennatuurlijke drama/ thriller met een interessant concept. Minder voorspelbaar dan gevreesd, want toen de politie John om hulp kwam vragen dacht ik dat dat dan wel de hoofdmoot van de film zou worden, en dat de man van Sarah dan de moordenaar blijkt te zijn of zo, maar de serial killer werd eigenlijk meteen in de kraag gevat en de film ging nog vrolijk een tijdje door. Walken is zoals eigenlijk altijd wel prima, en hij moet hier heel de film halfkreupel lopen, wat hem overigens steeds beter afgaat.
De gift van John Smith (tsja, vind die maar eens als die eenmaal verhuist) is niet bepaald standvastig want de ene keer duikt ie het verleden in, dan een paar uur in de toekomst om bij de politicus dan opeens een paar decennia verder te kijken. De opkomst van die politicus doet zoals al meerderen al opmerkten natuurlijk enorm denken aan de huidige president, al zou die laatste die foto op de voorpagina waarschijnlijk glashard afdoen als fake news en zich er weinig van aantrekken, net als zijn kiezers.
Ben de reeks opnieuw begonnen om de laatste delen later helemaal geüpdatet (zo schrijf je dat blijkbaar) te kijken. Blijkbaar niet nodig maar goed, het is ook geen straf. 28 Days Later was al een leuk weerzien, maar die had ik al wel iets vaker gezien en was dus nog best bekend. Maar 28 Weeks Later was ik toch al grotendeels vergeten. Hoewel hij niet aan deel 1 kan tippen was het toch best weer leuk, met toch best een verrassend verloop dat de hoofdrolspeler op een kwart van de film zelf verandert in een zombie. Ook andere sterren hebben geen plot armor, vooral de dood van Scarlet zag ik (weer) niet aankomen.
Natuurlijk zitten er een aantal enorm onlogische dingen in, of werden aardige ideeën maar half, of niet, uitgewerkt, zoals de aanloop naar de beruchte kus. Geen fan van kinderen in de hoofdrol die triggerhappy soldaten opeens hun bevelen doen negeren. En dat Don overal toegang had met zijn superpasje is natuurlijk ook totaal ongeloofwaardig. Maar in dit genre stoort het me dan toch wat minder. De muziek uit deel 1 werd weer veelvuldig gebuikt maar is ook gewoon een fijne soundtrack.
De 3 sterren blijven makkelijk staan.
Alternatieve titel: Children of Paradise, 12 oktober, 14:54 uur
Herzien na bijna 20 jaar. Kon me er weinig van herinneren, maar het is dus (nog steeds) een knappe film, met mooie rollen voor Arletty en Barrault (die jaren later ook allebei kort in The Longest Day zouden opdraven) en ook Brasseur niet te vergeten. De buitenscenes zijn vrijwel allemaal van een Koningsdag-drukke Boulevard du Crime, waar het volk zich verzamelt voor theater en zang- those were the days. De scenes in het Theatre des Funambules geven een leuk inkijkje in hoe theater toen beleefd werd, elke avond helemaal volgepakt.
Carné is zowel in die massa-scenes als in de dialogen trefzeker, en ondanks de flinke duur werd het geduld weinig op de proef gesteld. Misschien dat ik een nog wat dramatischer eind had voorgesteld -synchroon aan het verloop van Othello- maar het einde met Arletty verdwijnend in een feestende massa is eigenlijk perfect.
Bijzondere poster trouwens, aangezien die scène helemaal niet voorkomt in de film.
Opnieuw gekeken na 10 jaar, er zijn in de tussentijd zo te zien niet heel veel fans bijgekomen. Het is ook wel een film waar je moeite voor moet doen met die vele stills, maar nu ik een beetje wist wat ik kon verwachten viel het me best mee. Extra jammer dat de scenes met de ouders van McTeague ook sneuvelden want dat stuk zag er geweldig uit. En vond beide geknipte verhaallijnen ook best boeiend (en ik lette 10 jaar geleden kennelijk niet goed op want de vragen die ik toen stelde over Maria en Zerkow zijn vrij eenvoudig te beantwoorden: dat hele gouden servies was verzonnen en hun dood was een klassiek geval van een moord en zelfmoord).
Maar centraal staat de plot van McTeague, de goeiige, oersterke maar driftige tandarts, die zijn zinnen zet op de wat muizige Trina. Met name Zasu Pitts als Trina viel me nu op, erg goed hoe ze na de winst in de loterij transformeert in een gierigaard waarbij menig Nederlander of Schot zou verbleken. De slotscene blijft ijzersterk, alleen met die scène -soort filmisch equivalent van Murphy's Law- maakt Greed zijn klassiekerstatus al waar.
Von Stroheim was een begenadigd regisseur, enigszins megalomaan wellicht, maar vrijwel geen enkele film overleefde ongeschonden de montagekamer- en daardoor blijft er bij zijn oeuvre toch vaak de vraag hangen- wat als...?
Shearer en Barrymore schitteren als altijd, maar verder was ik niet echt onder de indruk van A Free Soul. Een aardig, wat ouderwets drama, niets meer en niets minder. Naar moderne maatstaven natuurlijk hoogst opmerkelijk dat de vrijgevochten Jan juist gestraft wordt voor haar afkeer van snobisme, en dat haar verschrikkelijke familie het kennelijk goed had gezien: die tot de lagere klasse behorende Ace was een boef en hij moest zelfs vermoord worden om Jan van de ondergang te redden.
Zouden de advocaten van OJ Simpson deze film ook hebben gezien vroeg ik me af (de niet-passende hoed).
Geestige en ook best spannende thriller, die ook ontzettend Nederlands is. Alleen de agenten al, in Amerikaanse films zouden dat stoere kerels zijn, hier zijn het echt van die typische polderhoofden met een op het oog niet erg afgetraind lichaam. Bumperkleef wordt ook met de nodige humor verteld, van de stress die het gezin voelt op weg naar opa en oma in het prachtig genaamde Stroink, het gedoe op de weg, tot ze eindelijk aankomen op de plek van bestemming.
Het is tegenwoordig best lastig om een atmosfeer te scheppen dat een gezin er alleen voor lijkt te staan tegen het Kwaad, met mobiele telefoons e.d. en dan in Nederland godbetert waar je nog geen overgroeid bospad in kan lopen zonder andere mensen te zien, maar de regisseur lost dat doorgaans prima op. Vond acteerwerk ook in orde, ook/ zelfs van de kinderen. Lekker lullig einde ook.
