Alternatieve titel: The Complete Metropolis, 29 september 2025, 12:20 uur
Herzien in de gerestaureerde uitgave van 2,5 uur. Het blijft een bijzondere ervaring, deze Metropolis, maar ik moet toch de criticasters deels gelijk geven- de stijl en visie van Lang zijn groots en meeslepend, het scenario is dat bepaald niet. Troebele motieven van zowel Fredersen sr -wat wilde die nou eigenlijk?- en Rotwang en een wat flauw plotje rondom Fredersen jr en Maria maken dit toch niet het meesterwerk wat ik er wel in vermoedde. De mensenmassa die net zo makkelijk voor de ene als de andere agitator plunderend door de straten trekken vond ik -helaas- dan wel vrij realistisch.
Neemt niet weg dat ik wel weer genoten heb van de film in algemene zin. Helms Machinen-Mensch is geweldig, dat dansje alleen al (ze speelt trouwens 11 rollen, de 7 hoofdzonden meegeteld) en ook Rasp als "der Schmale" viel op met zijn sinistere uitstraling. Maar het is vooral het design wat de aandacht trekt. En dacht ik dat Back to the Future een vooruitziende blik had met het eerste Skype-gesprek- Metropolis was dus nog wat eerder. Het ziet er dus fantastisch uit met meerdere shots die je zo kunt inlijsten, maar verhalend, mwah. Dus toch een halfje eraf. Nog steeds wel een film die ik graag op groot scherm zou willen zien.
Een opwindend verhaal over revolutionairen, een KKK-achtig old boys network, migratie en de gewelddadige bestrijding daarvan, racisme, ouderschap, verraad, hoop & liefde: One Battle After Another zit vol thema's en ideeën waar een ander snel in verstrikt zou raken, maar PTA weet ze samen te voegen tot een mix die heerlijk wegkijkt en ook nog eens dringend actueel is.
OBAA wordt gedragen door erkende topacteurs di Caprio en Penn, beiden ouderwets goed op dreef, en ook de supporting cast mag er wezen, met Teyana Taylor, del Toro en nieuwkomer Chase Infiniti. De opvallende score van vaste componist Johnny Greenwood helpt een nerveus sfeertje te creëren. Geregeld wordt de spanning weggenomen door luchtige momenten, maar de vaart blijft er flink inzitten, one highlight after another, met minimaal drie memorabele achtervolgings/ontsnappingscenes, waarbij de laatste op de snelweg wel het absolute hoogtepunt vormt. Al vond ik de vlucht over de daken, waarbij drie jonge gasten als het ware vliegen en di Caprio daar achteraan hobbelt, ook geweldig.
Als ik dan toch een minpuntje moet benoemen, ik vond de plotselinge inkeer van de bounty hunter een beetje te makkelijk- dat had wel iets creatiever gemogen. Maar dat is klein bier, de overall ervaring is geweldig- ik denk zelfs mijn favoriete PTA (was altijd There Will Be Blood).
Alternatieve titel: The Man with the Balloons, 24 september 2025, 19:42 uur
Ferreri is nooit vies van een bizarre plot, maar hier overtreft hij zichzelf toch wel: een zakenman die geobsedeerd raakt door het vraagstuk wanneer een ballon klapt. Met Mastroianni kent deze Ferreri een topacteur die niet te beroerd is zijn personage een flinke dosis tragiek mee te geven. De piepjonge Schaak is trouwens ook leuk als zijn vriendin die voortdurend laveert tussen vrolijk ongeloof en groeiende irritatie. De scenes tussen hen zijn heel naturel, lijken soms ter plekke geïmproviseerd. Tegen het einde is de ballonnenman dan helemaal doorgedraaid en eindigt het tragisch, al is het ook zwart-komisch als er ruzie ontstaat omdat de zelfmoordenaar met zijn val de auto van Ugo Tognazzi zwaar beschadigd heeft,
Het is dus lekker maf en ironisch, met een behoorlijk zwart randje. De lange scène bij de balonnenparty (in kleur) is een hoogtepunt, maar eigenlijk verveelt de film geen moment. Opvallende soundtrack ook, met de opzwepende begintune als terugkerend thema.
Ik ben niet bepaald een fan van Ferreri, maar dit vind ik best goed. Voor mij na Dillinger e Morto zijn beste film.
Nu Astepta Prea Mult de la Sfârsitul Lumii (2023) 4,0
Alternatieve titel: Do Not Expect Too Much of the End of the World, 23 september 2025, 10:13 uur
Bijzondere, erg leuke film, die ondanks de behoorlijke speelduur nergens verveelt. Het filmen vanuit de auto doet wel denken aan sommige Iraanse films van o.a. Kiarostami, maar verder is het moeilijk deze film met anderen te vergelijken. De ironie druipt er vaak vanaf, het is behoorlijk grappig, maar het is ook een ontluisterend beeld van modern Roemenië. Tour de force van Ilinca Manolache in de hoofdrol, zij is echt geweldig als cynische productieassistente die continu op weg is om audities te doen voor een bedrijfsfilm. Het geschakel met Angela Merge mai Departe uit 1982 haalde me soms wel een beetje uit de film, maar dat wordt later goedgemaakt als beide hoofdrolspelers uit die film, inmiddels bejaard, ook worden opgezocht door de assistente.
De lange laatste take waarin de bedrijfsfilm IRT wordt opgenomen is fantastisch, het beeld van de familie in de regen, terwijl om hun heen van alles gebeurt en hun verhaal steeds verder wordt afgezwakt tot ze uiteindelijk niks anders hoeven doen dan groene vellen in beeld te houden- het is het perfect slotstuk, de loze beloftes dat hun verhaal echt verteld wordt ten spijt.
Na Everybody in Our Family wederom een geslaagde film van Jude. Nu maar proberen snel meer van deze regisseur te zien, te beginnen met de Gouden Beer-winnaar met de poëtische titel Bad Luck Banging or Loony Porn.
Vincent, François, Paul... et les Autres (1974) 3,0
22 september 2025, 13:29 uur
De film had beter Vincent, François, Jean...et les autres kunnen heten, want Depardieu heeft een grotere rol dan Reggiani, wiens writer's block en knappe eega helaas wat onderbelicht blijven. Sowieso een wat luie titel: gewoon de personages benoemen, en de rest.
Het is een aardige, weinig spectaculaire film waarin met name Montand schittert als op het oog zorgeloze fabriekseigenaar die met zowel flinke relatie- als geldzorgen kampt. Heel erg jaren 70 ook, met openlijke relaties buiten het huwelijk, piepjonge maitresses en een onzekere toekomst, alleen al als sfeerbeeld leuk om te zien. De bokscarrière van Jean (Depardieu) past niet helemaal in de Parijse setting om een of andere reden, en vond ik verder ook niet zo boeiend.
De moeite waard, maar Sautet heeft beter werk gemaakt.
Er zijn een aantal steden op de wereld die geassocieerd worden met muziek: Nashville met country, New Orleans met jazz, Volendam met de palingsound- en Seattle natuurlijk met grunge. Opgegroeid in de jaren 80/90 en destijds redelijk fan van die muziekstroming is het best vreemd dat ik deze Singles nooit gezien heb, maar beter laat dan nooit.
Singles is een aangenaam kabbelend filmpje over relaties, over al dan niet verkeerde verwachtingen, het hele scala aan emoties en onzekerheden die daarmee gepaard gaan, en is daarom voor bijna iedereen wel enigszins herkenbaar. Bijzonder vond ik het niet, daarvoor zijn de twee hoofdpersonen ook niet leuk genoeg en is het niet scherp genoeg geschreven. Er zitten een paar grappige momenten tussen, vooral tussen Dillon en Fonda, en verder is het leuk een aantal bekende gezichten als extra's te zien. Maar zonder de geweldige soundtrack van zo'n beetje de hele Seattle scene die toen in opkomst was, was deze waarschijnlijk in de vergetelheid geraakt.
Ik vroeg me trouwens tijdens het kijken opeens af wat er eigenlijk met Bridget Fonda is gebeurd, maar die is kennelijk al ruim 20 jaar volledig gestopt met acteren.
De muziek van Air ken ik al decennia, maar van de film was het nooit eerder gekomen, gek genoeg. Want het ligt best in mijn straatje, en ik vond de latere films van Coppola zonder uitzondering de moeite waard. Het mysterie van mooie meisjes die collectief zelfmoord plegen is somber, maar de zachte kleuren en rustige pacing maken het een aangename, bijna medatitieve film.
Minpuntje vond ik de rol van de ouders, hoewel met name Woods wel sterk is als verstrooide, goedbedoelende vader die zijn toehoorders in slaap sust met zijn kennis. Maar de extreem-religieuze component lag er zo dik bovenop, dat het mysterie daarmee al enigszins verklaard wordt. Als ik deze film dan vergelijk met die andere mysterieuze film over gedoemde meisjes, Picnic at Hanging Rock, vind ik die duidelijk superieur. Maar voor een debuutfilm als deze hoeft Coppola zich absoluut niet te schamen.
Rare keus trouwens om Trip Fontaine, als enige, ook als volwassene op te voeren om herinneringen op te halen. Kennelijk zat dat in het boek en moest dat er in blijven, met als toevoeging dat het ook met die populaire jongen kennelijk slecht afliep (want hij zat in een soort instelling?)
Intense oorlogsfilm over de oorlog in Irak na de verzonnen vondst van WMD. Toont realistisch hoe moderne oorlogsvoering zich voltrekt: lange periodes van stressvolle stilte, en dan uit het niets dodelijk geweld. Dat geldt natuurlijk ook voor het perspectief van de vijand die nietsvermoedend opgeblazen kunnen worden. Al lijken de 'rules of engagement' duidelijk in Warfare: pas als je een wapen ziet mag je de ander als vijand identificeren en mag je dus schieten. Terecht, anders krijg je een slachting onder burgers met triggerhappy soldaten onder grote stress, maar in oorlog sta je dan wel met 1-0 achter als de vijand geen uniform draagt. Wat in vrijwel elke oorlog die de VS uitvecht het geval is. Het vraagt nogal wat van de discipline van soldaten. Maar er zijn toch tien- zo niet honderdduizenden burgers omgekomen tijdens de oorlog.
Goed geacteerd door de mij grotendeels onbekende cast, al heeft Poulter zo'n kenmerkend hoofd dat die juist wat afleidt. Verder vond ik vooral het sound design erg sterk. Einde was ook redelijk ontluisterend- soldaten komen ergens, traumatiseren een onschuldig gezin, worden aan flarden geschoten, en vertrekken weer. Totale anti-heroïek. Wel is het een keer tijd dat de dubieuze redenen en ook de criminele praktijken in een Amerikaanse film getoond of op zijn minst benoemd worden, het is alweer 20 jaar geleden. Na de Vietnam-oorlog waren kritische filmmakers er eerder bij.
