Alternatieve titel: Young Ahmed, afgelopen vrijdag om 08:18 uur
Niet helemaal geslaagde film over een heikel thema, namelijk moslimradicalisering. Dat de Dardennes hun vingers daaraan durven te branden is op zichzelf te prijzen, maar het levert niet bepaald hun beste film op. Ik vond Idir Ben Addi trouwens best goed in een lastige rol- dat half-afwijzende, stuurse, het bijna zichtbare innerlijke conflict vond ik redelijk geloofwaardig.
Maar verhalend kon ik er wat minder mee, het was me te sturend- of is het in Wallonië gebruikelijk om je leraar na elke les een hand te geven? Ook de ontwikkelingen met het boerenmeisje vond ik te bedacht, dat ging ook te snel voor mijn gevoel. Sowieso zat het tempo er flink in, wat een bewuste keus was van de broers (ze noemen het een race and fall story). Het einde vond ik dan best goed, uiteindelijk blijkt Ahmed, in al zijn religiositeit, toch vooral een kind dat om zijn moeder roept als hij pijn heeft.
Alternatieve titel: Sick of Myself, afgelopen dinsdag om 08:02 uur
Een donkere blik op onze tijd waarin iedereen de hoofdrol speelt in zijn eigen film, met bijkomende sterallures. Signe en Thomas zijn een ongelooflijk vervelend koppel- leeghoofdig, oninteressant, zonder ook maar een originele gedachte- de 'kunst' van Thomas is ook een vrij harde kritiek op de Noorse cultuursector. De innerlijke leegte gaat zoals wel vaker gepaard met een enorm ego en de drang om op te vallen en daartoe gaan mensen soms tot het uiterste. Tegelijk wordt ook de marketing van inclusiviteit een beetje op de hak genomen door Signe als model te laten aantreden.
Een interessant gegeven en beide hoofdrolspelers zijn perfect gecast, en er zitten een hoop grappige scenes in (Thomas met bezorgd gezicht, aan bed bij zijn vriendin die is opgenomen in het ziekenhuis, zijn eerste woorden: "Het is toch niet besmettelijk hè?")
Helaas leent het scenario zich meer voor een korte film want de ideeën raken snel op. Halverwege weet je wel zo'n beetje waar het naartoe gaat, en dat is jammer.
Valt toch wat tegen na herziening. De gevechten vind ik nog steeds wel goed gedaan, maar het verhaaltje was toch wel erg matig, met centraal een romance die nou niet bepaald van het scherm spettert. Day Lewis zal zich ongetwijfeld op de hem kenmerkende manier hebben voorbereid en twee jaar als native in de bossen van Canada hebben gezworven, levend van boomwortels en rauwe muizen, toch is hij opmerkelijk vlak in deze film. Niet dat hij slecht is maar dit is wel de meest anonieme acteerprestatie die ik van hem gezien heb. Stowe maakt ook weinig indruk. Ook vond ik sommige personages slecht geschreven, met name Heyward's zelfopoffering op het einde kwam volledig uit de lucht vallen. Muziek ging ook alle kanten op, Clannad past bv meer in een Middeleeuwse Keltische setting dan in de Nieuwe Wereld.
Mann zou ijzersterk terugkomen met Heat en Day Lewis met The Age of Innocence en In the Name of the Father, dus deze wat doorsnee film is ze vergeven.
Alternatieve titel: Il Rompiballe, 1 maart, 13:52 uur
Niet erg hoogstaand, maar een geinige pretentieloze komedie in de categorie "opgescheept worden met je tegenpool". Ventura was een van de beste Franstalige acteurs, en perfect gecast als stoïcijnse crimineel, maar Brel doet het ook helemaal niet slecht als larmoyant, opdringerig figuur. Zijn personage, François Pignon, zou nog in een aantal andere Franse komedies opdraven, soms onder de naam Perrin.
De plot van L'Emmerdeur is natuurlijk erg ongeloofwaardig maar het verveelt eigenlijk geen moment en het is grappig gevonden dat je meeleeft met een huurmoordenaar, dat die zich eindelijk eens aan zijn klus kan wijden. De tijd in de film kroop dan wel vooruit, dat laatste uur zou in real time waarschijnlijk een halve dag hebben gekost.
