menu

Hier kun je zien welke berichten Flavio als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Fost Sau n-a Fost? (2006)

Alternatieve titel: 12:08 East of Bucharest

3,0
Flavio (moderator)
Interviews van zogenaamde getuigen van de Roemeense revolutie in een backwater ergens ten Oosten van Boekarest verwordt tot een soort Wo ist der Bahnhof discussie. Redelijk geslaagd, van de presentator met zijn opgezochte Griekse wijsheden tot de heldhaftige professor, beste moment was nog wel de ongeduldige hand van een verder onzichtbare medewerker die een met zorg gevouwen papieren hoedje wegslaat- dat ik dit als een spoiler aanmerk zegt trouwens wel iets over de actie in deze film.

Droog en niet te dik aangezette ironie, jammer dat de film enigszins stuurloos en traag opent.

Aanslag, De (1986)

Alternatieve titel: The Assault

3,5
Flavio (moderator)
Hmm...Ik dacht dat ik het boek had gelezen en dat ik de film ook al had gezien, maar ik heb me blijkbaar vergist want het zei me toch weinig. Best een goede film, vooral overtuigend geacteerd door de jonge van Uchelen die ik kende van het geinige Hufters & Hofdames, maar ook De Lint doet het meer dan behoorlijk, hij speelt overtuigend zijn rol op verschillende leeftijden. Toeval speelt wel een grote rol, maar ik vond alleen de herkenning door zijn vroegere buurmeisje bij de demonstratie te ongeloofwaardig. Film verloopt een beetje schematisch, wat vooral te wijten is aan de overbodige voice-over en de geschiedenislesjes met o.a. de bekende beelden van de door napalm getroffen kinderen in Vietnam. Ik begrijp hun functie als overgangs-scenes, ook misschien om wat context te geven bij bepaalde gebeurtenissen zoals de demonstratie tegen kernwapens, maar ik vond het onnodig. Daarbij halen ze steeds de vaart uit de film.

Abrazo de la Serpiente, El (2015)

Alternatieve titel: Embrace of the Serpent

3,0
Flavio (moderator)
Beetje tegenvaller deze variant op de confrontatie tussen de moderne westerse mens en de "nobele wilde". Het Heart of Darkness thema wat hier veel wordt aangehaald overheerst niet, komt wel aan bod in de vorm van een doorgedraaide Messias, maar die scenes vond ik niet overtuigend- vond dat zelfs het minste deel van de film. Ook de simultaan-vertelling, waarbij Karamakate twee keer dezelfde reis onderneemt met dezelfde persoon in andere gedaante (althans volgens zijn filosofie) werkte voor mij niet altijd even goed.

De beste stukken vond ik de onderonsjes tussen Theo, de jonge Karamakate en de gids, en de laatste trip scene vond ik ook wel mooi met de camera die over de Amazone vliegt onder welluidende klanken.

Zwart-wit fotografie komt goed tot zijn recht bij de mensen die mooi geportretteerd worden, maar de jungle kwam nooit tot leven en bleef een grijs decor. Ook de junglegeluiden bleven beperkt tot wat insecten en vogelgeluiden, terwijl de kakafonie aan geluiden, zeker 's ochtends, toch oorverdovend kan zijn.

Accattone (1961)

3,0
Flavio (moderator)
Interessant debuut over een kleine pooier die te midden van uitvreters, hoertjes en ander volk van twijfelachtig allooi zowaar verliefd wordt op een maagdelijke blondine, wat hem er niet van weerhoudt haar ook vooral als handelswaar te beschouwen. Ik vraag me af of er vóór Pasolini al een filmmaker was die zijn protagonisten zo amoreel en laag-bij-de-gronds schilderde als Pasolini doet met Accattone.

Pasolini is op zijn best als hij de maffe gesprekken registreert, als kleine criminelen onder goedkeurend gelach van hun kameraden verhalen over een streek die ze hebben geleverd- de meeste lage daden worden door gelach en gegrinnik begeleid, alsof alles een grote grap is, of je nou een vrouw in elkaar slaat of je vrienden een maaltijd ontzegt. Als de vriendin van Accattone een avond niet thuiskomt stelt hij verheugd vast dat ze vast in elkaar is geslagen, en dat hij een vrij man is. Egoïsme, geweld en hoererij met een knipoog.

Overigens eindigt ook deze Italiaanse klassieker weer met een dodelijk ongeluk, je kan het bijna een cliché noemen.

Act of Killing, The (2012)

3,5
Flavio (moderator)
Bizarre film waarin moordenaars en beulen met trots praten over hun wandaden. Je denkt naar een verzameling idioten te kijken, maar af en toe komen er ook ministers in beeld die de gangsters loven (wat volgens hen van "free man" komt- grote onzin volgens mij). Wat vooral zo vreemd is is dat ze openlijk praten over hun wandaden en totaal geen moeite hebben met het opbiechten van de meest weerzinwekkende details- iemand schept op over de verkrachting van een 14-jarig meisje onder instemmend gelach. Je zou toch verwachten dat er consequenties voor dat oranje para-leger komen.

Ook vreemd is de theatrale setting, die soms zelfs tot comic relief - of plaatsvervangende schaamte- leidt, met name die dikzak met zn opmerkelijke travestie-neigingen is een schertsfiguur, maar ook Anwar Congo is nauwelijks serieus te nemen. Je vraagt je af of ze ze allemaal op een rijtje hebben.

Het is vooral dit rariteitenkabinet dat je ongemakkelijk maar geboeid blijft kijken, de docu vond ik verder niet heel bijzonder, hij is wat onduidelijk soms (wie maakt nou de film, Oppenheimer of Anwar en zn kornuiten zelf?) en het gebrek aan achtergrondinfo maakt dat nooit helemaal duidelijk is of het nou een stel idiote opscheppers zijn of dat ze werkelijk 1000-en mensen de dood in hebben gejaagd. We zitten er een paar gedenkwaardige scenes in, zoals die met de buurman die vrolijk meedoet en stiefkind blijkt te zijn van een vermoorde "communist" (er wordt over communisten gesproken alsof het een insectenplaag was die ze hebben vernietigd maar dat terzijde).

Indonesië zal wel blij zijn dat hij geen Oscar heeft gehad.

Adaptation. (2002)

4,0
Flavio (moderator)
Knappe film waarin werkelijkheid, fantasie, en een fantasie van de werkelijkheid, om elkaar heen draaien en bij elkaar komen. Er wordt meer dan behoorlijk geacteerd door Cage, Streep en Cooper, maar de hoofdrol is het script natuurlijk. Het is een gewaagd script, vooral omdat Orlean, Laroche, McKee, Kaufman's anaal gefixeerde agent Marty, en ook Kaufman zelf natuurlijk, allemaal echt bestaan.

De film is erg meta, zoals het andere werk van Kaufman, en het leeuwendeel van de film gaat over realistische beslommeringen over zijn falende werk als scriptschrijver. Maar als hij vastloopt en niet weet hoe te eindigen komt zijn (niet-bestaande) broer Donald to the rescue, en worden alle Hollywood-clichés ingezet waar Kaufman eerder nog tegen protesteerde. Daarom was die traan die Kaufman liet vallen zo grappig, als zijn broer een mooi verhaal vertelt over zijn gevoelens voor een meisje op de middelbare school: veel kijkers vonden dat waarschijnlijk een mooie scene, maar het was precies wat Kaufman bedoelde met "geen levenslessen of innerlijke groei!" Deed me ergens denken aan Hans Teeuwen die ooit zijn publiek ook zo'n middelvinger gaf door een nonsensgedicht heel gedragen voor te lezen om na de staande ovatie te zeggen dat het allemaal bullshit was.

Film zit dicht tegen briljant aan, en toch hoopvol dat deze film gemaakt kon worden, want het is toch redelijk ontoegankelijk. En sportief van Orlean, Laroche, Marty en McKee dat ze toestemming gaven hun niet al vleiende alter ego onder hun eigen naam te laten meespelen.

Adventures of Robin Hood, The (1938)

3,5
Flavio (moderator)
Leuke avonturenfilm is wellicht nog steeds de beste Robin Hood verfilming, op de epische serie Robin of Sherwood uit de jaren 80 na, al doet de 1922 versie er niet zo gek veel voor onder. Net als in de eerdere verfilming met Douglas Fairbanks is Flynn's Robin Hood een vrolijke belhamel die meer dan eens zijn leven in de waagschaal legt om een punt te maken. Dat is best geinig maar de totale ongeschiktheid voor het vak van vechters in combinatie met de lachwekkende arrogantie maakt van de ridderbende van John en Gisbourne een ongevaarlijk groepje nitwits. Ik heb zelfs geen een van de merry men zien sneuvelen, af en toe een bloedneus en dat was het.

Spanning ontbreekt vrijwel volledig, het ziet er allemaal wel mooi en kleurrijk uit, en niet alleen qua kleding. Zo is Sherwood Forest een idyllisch paradijs in plaats van een duister bos, en zelfs het kasteel van Gisbourne heeft een vrolijk decor. Het is bijna een Disney verfilming, op de sneuvelende soldaten na dan. Maar het is met veel vakmanschap gemaakt en de acteurs hebben lol in de kwinkslagen gevolgd door bulderend gelach. Sir John en Gisbourne zijn gluiperig, maar ontberen dus jammer genoeg de skills om door te gaan voor geweldige schurken. De Havilland valt positief op als Lady Marian, zij speelt haar rol iets serieuzer en dat past haar, vond dit een van haar betere rollen. Errol Flynn is hier ook beter te pruimen dan in andere avonturenfilms die ik zag, de rol van Robin Hood past hem als gegoten.

After Hours (1985)

3,5
Flavio (moderator)
Leuke donkere komedie waarin de hoofdpersoon allerlei labiele figuren (vooral vrouwen) ontmoet in nachtelijk NY (niet zozeer de asobuurten, ook in de jaren 80 was SoHo al een buurt vol artistiekelingen). Dunne speelt prima, vreemd dat die in zo weinig grote films heeft gespeeld. Tegen het einde, met de mob, werd het me iets te grotesk maar het droge slot was wel weer geslaagd. Leuke, wat atypische Scorsese.

Ah Fei Zing Zyun (1990)

Alternatieve titel: Days of Being Wild

3,0
Flavio (moderator)
Fraaie film van Wong Kar-Wai, tot mn eigen verbazing pas de eerste film die ik van deze cineast zag. Mooi kleurgebruik, originele shots, sterk acteerwerk en stemmige soundtrack, ga snel wat meer werk van hem zien.

Het verhaal vond ik wel aardig maar niet opzienbarend. Minst vond ik de misdaad-aspecten, was niet heel geloofwaardig, en bovendien waren de spaarzame actiescenes matig gefilmd -gekunsteld, chaotisch- de mooie rustige shots waren een stuk beter genietbaar.

Ai no Korîda (1976)

Alternatieve titel: In the Realm of the Senses

3,5
Flavio (moderator)
Intens en ongemakkelijk, maar zeker niet slecht. De op het eerste oog zo onschuldige Sada ontpopt zich meer en meer tot een adept van De Sade- het zal geen toeval zijn? Grotesk einde, maar omdat er zo lang naar toe wordt gewerkt wel passend. Als deze film nu zou worden uitgebracht zou er waarschijnlijk heel wat worden ge#metoo’d trouwens, er zijn nogal wat ongewenste intimiteiten.

Akahige (1965)

Alternatieve titel: Red Beard

4,0
Flavio (moderator)
Wederom een mooie film van Kurosawa, qua sfeer en setting hangt Akahige een beetje tussen zijn samurai-films en moderne drama's in. Mifune is uitsekend als dominante arts, maar ook de andere rollen worden goed ingevuld, met een speciale vermelding van Terumi Niki als de jonge Otoyo, heel geloofwaardig en ontroerend als beschadigd meisje die weer opbloeit. De scene dat ze eindelijk het medicijn accepteert vond ik met name sterk, ook dankzij het goede samenspel met Mifune.

De scene waarin Mifune de vloer aanveegt met een tiental schurken was ook een hoogtepunt, ook dat hij daarna de schade opneemt en constateert dat hij te ver is gegaan- lekker droog.

De opbouw van Akahige is traag maar doeltreffend: enkele patienten krijgen een uitgebreid achtergrondverhaal, daarmee de innerlijke veranderingen van de aanvankelijk ambitieuze en arrogante dokter Yasumoto aannemelijk makend. De film duurt met ruim drie uur behoorlijk lang, maar toch voelde geen enkele scene overbodig, al kan ik me wel een beetje vinden in de kritiek over de familie die zichzelf vergiftigt, zo praat een doodziek jochie van zeven niet zou je denken. De scene bij de put vond ik wel weer mooi.

Akasen Chitai (1956)

Alternatieve titel: Street of Shame

3,0
Flavio (moderator)
Mijn eerste Mizoguchi pas. Aardig drama over 5 prostituees (niet 6, zoals in de synopsis staat, of je moet het jonge meisje meetellen dat op het laatst haar intrede doet) in het Japan van net na de Tweede Wereldoorlog. De film gaat over vrouwen aan de onderkant van de maatschappij maar het zijn toch vooral de mannen die slecht uit de verf komen: het zijn gewelddadige, domme schepsels -of noem het verblind door liefde- soms op het randje van een karikatuur. Sowieso maken sommige acteurs zich schuldig aan overacting, het deed meer dan eens aan een toneelstuk denken waarbij de acteurs iets te grote gebaren maken en te luid praten alsof ook de mensen achterin het moeten kunnen volgen.

De malle score had van mij achterwege gelaten mogen worden.

Aleksandr Nevskiy (1938)

Alternatieve titel: Alexander Nevsky

4,0
Flavio (moderator)
Hm zo klein was het leger van Nevsky toch niet, volgens mij liepen er meer Russen op het scherm rond dan Teutonen. Ik vond het toch een behoorlijk tof filmpje, altijd fijn zo'n epische middeleeuwse veldslag. Het deed me geregeld denken aan de game Medieval Total War 2, waar ik graag met de Teutonen speelde vanwege hun bizarre uitrusting.

Het is een duidelijke propagandafilm, zoals wel meer Sovjet-films, en de gezwollen vaderlandslievende teksten lieten me grotendeels koud. Maar de muziek sprak me wel aan, en de veldslag werd toch wel erg mooi in beeld gebracht. Dat er geen druppel bloed vloeit maakt het wel wat minder geloofwaardig, veel doet het er niet aan af wat mij betreft. De kinderverbranding was een heftig beeld, maar ook het einde vond ik nog best gruwelijk als de laatste resten Duitsers geluidloos onder het ijs verdwijnen.

Natuurlijk heeft de film ook sterke profetische waarde, want een paar jaar later werd de Duitse Hintern opnieuw gekickt in Rusland, en de scène dat de krijgsgevangen Teutonen in Novgorod worden uitgejouwd leek precies op een soortgelijk beeld uit 1944 van overlevende nazi's die bespuugd worden door de burgers van Leningrad na het beleg van hun stad.

Ali (2001)

2,5
Flavio (moderator)
Degelijke biopic met prima Will Smith wil te veel vertellen en neemt met twee-en-half uur ook ruim de tijd, maar vertelt desondanks nauwelijks iets nieuws. Het begint met zijn eerste gevecht met Liston, zijn hele opkomst krijgen we dus niet mee. Daarna gaat de film snel voorbij zijn carriere, waarbij aandacht geschonken wordt aan de Nation of Islam, zijn dienstweigering en vooral the Rumble in the Jungle. Daarbij komen onderlinge relaties nauwelijks uit de verf- soms moet je bijna raden wie wie is. De moeizame relatie met zijn vader komt een minuutje aan bod, zijn innige relatie met zijn trainer eigenlijk nauwelijks, zijn vrouwen hebben iets meer te doen maar zoals zo vaak bij een biopic blijft het een opeenvolging van belangrijke gebeurtenissen die nauwelijks buiten de lijntjes kleurt. Reden waarom een biopic IMHO zelden een interessante film oplevert.

All about Eve (1950)

3,5
Flavio (moderator)
Goede film, met langzame opbouw, een erg goede Bette Davis en George Sanders, maar andere rollen worden wat minder goed ingevuld.

Bette Davis, die er ouder uitzag dan haar 42, is perfect voor haar rol- het lijkt wel of ze een versie van zichzelf speelt, en ze loopt tegen de muur waar vroeg of laat vrijwel elke actrice aanloopt bij het ouder worden.

De rol van Anne Baxter (Eve Harrington) is lastiger te beoordelen. Het grootste probleem is dat haar opmars vrijwel buiten beeld blijft- van grijze muis die onderdanig en gedienstig is wordt ze een gevierd actrice, maar we zien haar nooit schitteren op de bühne- het blijft bij getuigenissen uit de tweede hand, en daardoor blijft ze toch de grijze muis ondanks dat iedereen haar talent roemt. Op het eind laat ze haar masker vallen en blijkt ze dan toch de kille berekenende bitch te zijn maar dan is de transformatie nog altijd van grijze muis naar kille bitch- waar is dat talent wat haar zo groot maakt?

George Sanders weet precies de juiste toon te treffen tussen verveling, cynisme, uiterlijk onaangedaan door kritiek of vuile blikken, maar op het eind laat hij ook even zn (lelijke) ware gezicht zien. Net als in het theater zijn mensen niet wie ze lijken.

Gary Merrill die Bill Simpson speelt is prima, en heeft een aantal goede scenes met Margo, maar Lloyd, de schrijver, had geen moment de air of uitstraling van een dé toneelschrijver van het moment.

Klein rolletje van MM stelt weinig voor en Thelma Ritter (Birdie) verdwijnt opeens uit de film.

De dialogen zijn scherp en tillen de film naar een hoger niveau- het is duidelijk een ode aan het theater. Niet voor niets wordt op een gegeven moment gezegd dat ze naar Hollywood gaat, maar ach het is maar film, daarna zou ze terugkomen naar het theater: datgene wat écht telt voor acteurs. Een in die tijd niet vaak vertoonde kritiek op het medium door het medium zelf.

Goed einde ook met de jong gestorven Barbara Bates als nieuwe "Eve" en een intrigerend eindshot.

Dikke 3,5 *

All Quiet on the Western Front (1930)

4,0
Flavio (moderator)
Ooit had ik al de versie uit 1979 gezien, dus het verhaal kende ik in grote lijnen. Deze film moet behoorlijk rauw op het dak zijn gevallen voor het bioscooppubliek in 1930, amper 12 jaar na de Grote Oorlog. De oorlogshandelingen zien er indrukwekkend uit, af en toe wat versneld beeld maar niet storend. Natuurlijk is het sindsdien realistischer gedaan, beter misschien ook wel, maar ik vond de eerste loopgravenaanval behoorlijk heftig. Geloofwaardige effecten, als ook het ontbreken van muziek dragen bij aan het realisme.

De acteerprestaties zijn wat wisselvallig. De oude rotten - de leraar, postbode Himmelstoss, de veteranen- stuk voor stuk geloofwaardige personages. De jonkies deden het minder, dat had ook wel te maken met de gezwollen volzinnen, die niet pasten bij een 19-jarig knulletje (al denk ik wel dat mensen, ook jongeren, zich in die tijd zorgvuldiger uitdrukten), maar uiteindelijk bleven ook zij overeind.

Thematisch verwant aan het eveneens indrukwekkende Les Croix de Bois uit 1932.

All That Jazz (1979)

3,5
Flavio (moderator)
Ik ging geheel blanco deze film in, wist alleen dat het een musical was en ik verwachtte een jazzy score- soms neem ik titels wat te letterlijk.

Het is ook eigenlijk geen musical, of in elk geval een atypische. Geen blije mensen die om het kwartier in gezang en dans uitbarsten, eerder een vrij serieuze film over een Broadway regisseur die zich letterlijk doodwerkt.. Er is nog een tweede niveau als de regisseur terugkijkt op zijn leven via gesprekjes met Jessica Lange (die wel erg prominent bij de cast staat, haar rol was klein en weinig bijzonder).

De muziek vormt niet eens zo’n belangrijk bestanddeel, al zijn er uiteraard wel lange muziekscenes. De focus ligt eerder op dans, een kunstgebied dat ik lastig te beoordelen vind, maar hier toch goed wordt gebruikt. Best een zware film ondanks de ironische ondertoon en de humor, en een knappe prestatie van Scheider, toch vaak wat ondergewaardeerd.

Almost Famous (2000)

3,0
Flavio (moderator)
Aardige film maar had er wel iets meer van verwacht. Op zich is er niet zo veel op aan te merken, een relaxed sfeertje, wat grappige scenes, maar toch wringt er iets. Zo vond ik Cudrup niet zo overtuigend, zijn drugs-scene had grappig kunnen zijn als het niet zo matig geacteerd was, ook zijn gesprekken met William (prima rol van jonge Fugit) deden het niet voor mij. Dan vond ik Jason Lee beter in zijn rol van verongelijkte lead singer. Kate Hudson was wel OK maar Oscarnominatie waardig nou ook weer niet, hetzelfde geldt eigenlijk voor McDomand.

Wel een goede soundtrack maar dat is ook niet zo moeilijk gezien het thema. De liedjes van de band zelf vond ik vrij matig, kennelijk hadden Peter Frampton en Nancy Williams van Heart een grote rol bij het schrijven van de muziek dus dat verklaart wel een hoop.

Amadeus (1984)

4,5
Flavio (moderator)
Eindelijk de Director's Cut gezien. Ik zie een film toch vooral als een werk van de regisseur dus ik ben altijd blij als een director's cut van een favoriet uitkomt. Dan zie je hoe het bedoeld was: soms is een DC overbodig en soms is de DC zo ingrijpend dat het de theatrical release overvleugelt of zelfs overbodig maakt. Dat is hier niet het geval, maar toch is de film vloeiender, zijn de paar plotholes die er waren opgelost, en ik had niet eens het idee dat de film langer duurde.

Eigenlijk onbegrijpelijk dat een aantal scenes geschrapt werden (met name de scene met Constanze bij Salieri is vrij essentieel).
Als in de film de balletscene moet worden geschrapt en Mozart iets zegt in de trant van "hoe kan ik iets dat perfect is herschrijven" was dat vast ook de stem van de regisseur.

Amarcord (1973)

3,5
Flavio (moderator)
Na vele jaren weer eens herzien, deze misschien wel meest Felliniaanse film van de oude meester die ik tot nu toe heb gezien- grotesk, uitbundig, melodramatisch en vaak ook behoorlijk grappig. De dorpelingen die Amarcord bevolken worden gekenschetst met grove penseelstreken - de dorpsschoonheid, de dronkelap, de praatgrage advocaat, de nieuwsgierige priester, de hitsige pubers, de strenge hoofdmeester- maar (meestal) zonder over te gaan in karikaturen. Want ondanks de waanzin en geringe screentijd blijven het mensen van vlees en bloed, ongetwijfeld gebaseerd op mensen die Fellini gekend heeft. Want het mag geen autobiografie zijn, het kan toch haast niet anders dat Fellini geput heeft uit zijn herinneringen, zoals de titel al aangeeft.

Het zijn losse anecdotes met enkele rode draden, die een jaar verbeelden in het fascistische Italië van voor de Tweede Wereldoorlog, met als protagonist Titta. De kijker is getuige van de grote en kleine belevenissen in het dorp die soms historisch zijn, meestal onbeduidend, maar altijd met oog voor detail en kleurrijk in beeld gebracht. Scenes die erbovenuit steken zijn wat mij betreft de introductie van de leraren op school, Oom Teo die in een boom gaat zitten, de sneeuwscene en de scene bij de tabakverkoopster, vooral die laatste moet indruk gemaakt hebben want dat was een van de weinige scenes die ik me nog kon herinneren.

Vooralsnog blijft I Vitelloni mijn favoriete Fellini-film maar deze scoort zeker hoog.

American Honey (2016)

3,5
Flavio (moderator)
Wat minder dan verwacht (gehoopt) maar zeker de moeite waard, deze American Honey. Om positief te beginnen: Sasha Lane is erg goed in de titelrol- alsof ze zelf net voordat er gedraaid zou worden ergens is opgepikt. De scène met de cowboys bijvoorbeeld, haar acties en teksten zijn zo geloofwaardig dat het geïmproviseerd lijkt. Stoer, kwetsbaar, behaagziek, naïef, het zat er allemaal in. Ben benieuwd of ze Star gewoonweg was, en dus vastzit aan typecasting, of dat ze ons in de toekomst verrast met totaal andere rollen- de tijd zal het leren.

Een tweede aspect waar geen enkele recensie aan ontkomt is de muziek, die zeer aanwezig is. Beste nummer vond ik nog het liedje van Pagan (the Raveonettes), de commerciële rapnummers over geld pasten wel prima bij de jongeren, die nogal hedonistisch en egoïstisch overkwamen, en die me trouwens, op een enkeling na, eerder op drift geraakte middle class kids leken dan white trash. Laatste nummer was ook fijn trouwens.

De film ziet er ook mooi uit, zowel de buitenopnamen als de claustrofobische scenes rondom de groep, de aandacht verslapte geen moment. Over wát Arnold nou laat zien ben ik minder enthousiast, ze kijkt naar de VS zoals Europeanen dat vaak lijken te doen, ietwat schematisch. Dus krijg je niet heel verrassende scenes als de rijke vrouw die twee zwervers binnenhaalt om naar hun bullshit te luisteren omdat ze christen is, terwijl haar dochter buiten een volwassen dansje opvoert, en aan de andere kant van de medaille het arme gezin met de verslaafde moeder en de lege ijskast, wel verrassend dat een 6-jarig meisje van Latijns-Amerikaanse afkomst de Dead Kennedy's kent, dat dan weer wel.

Ook de uitbarstingen van LaBoeuf, die wel prima speelde, vond ik minder. Met name de afwikkeling van de eerder genoemde cowboy scène viel tegen, terwijl die tot LaBoeufs intrede juist zo goed en nieuwsgierigmakend was.

Misschien niet heel zware kritiekpunten maar wel het verschil tussen "goed" en "indrukwekkend".

American Hustle (2013)

3,0
Flavio (moderator)
American hustle, de grote verliezer bij de Oscars, is een niet onaardige film waarin vooral Bale een goede rol neerzet. Bradley Cooper en Amy Adams zullen nooit mijn favorieten worden- Cooper overtuigt me nooit en doet te veel aan overacting (de scene dat hij zn baas afzeikt vond ik tenenkrommend) en Adams vind ik een erg fletse actrice. Lawrence speelt ok en de cameo van DeNiro was wel aardig, maar ook niet meer dan dat. Het probleem met de film is dat er een soort lullige lusteloosheid van uitgaat, en geen ondedoelde lulligheid zoals in Coen-films, ik denk dat de makers ervan overtuigd waren bezig te zijn met epische film over de 70s. Maar het werkt gewoon op te veel fronten niet.

De korte momenten met wat humor zijn meestal net niet raak, de film kakt in op momenten dat het spannend zou moeten zijn, te veel miscasts, niet altijd gelukkige en vooral weinig gedurfde muziekkeuze - terwijl de jaren 70 toch voldoende inspiratie zouden moeten bieden- en een scenario waar te weinig in zit voor een film van bijna twee en half uur.

Nee wat mij betreft is Russell een bekwaam regisseur die één sterke film heeft gemaakt (the Fighter) en verder vooral veel middelmaat.

American in Paris, An (1951)

3,0
Flavio (moderator)
Pas de eerste van Minnelli die ik zag, verrassend genoeg. Het was niet meteen een geweldige kennismaking. Waar een musical als Singin in the Rain mij heel positief verraste was deze minder aan mij besteed. Een wel erg geromantiseerd Parijs, minder leuke liedjes en ook een weinig sprankelende love interest- lenig was ze wel.

American Tragedy, An (1931)

3,5
Flavio (moderator)
Aangezien An American Tragedy een van de meest indrukwekkende boeken was die ik de laatste jaren las, en ik ook onder de indruk ben geraakt door von Sternberg's films, was dit wel een film om naar uit te kijken. Dreiser zelf was allesbehalve tevreden over deze productie, Eisenstein was de beoogde regisseur - dat was ook wel wat geweest.

Nu zag ik aan de duur van de film, net anderhalf uur, dat het onmogelijk een getrouwe verfilming kon zijn, en dat bewijst het eerste deel. In sneltreinvaart behandelt de film de gebeurtenissen tot zijn aankomst in Lycurgus, pas dan wordt het ritme wat trouwer aan het boek. Dat is jammer, want het eerste deel, de hoteljaren van Clyde, de verwikkelingen rond het ongeluk en zijn moeizame familierelaties zijn interessant genoeg. Maar bij een boekverfilming worden keuzes gemaakt, en von Sternberg kiest er logischerwijs voor vooral de moord en rechtszaak te belichten.

De cast is uitstekend, Phillips Holmes zet een geloofwaardige Clyde neer, en ook de actrices die Sondra en Roberta spelen overtuigen. Filmisch is het ook best sterk, al had er wel meer tijd moeten worden besteed aan de planning van de moord en de gebeurtenissen op de dag zelf- ik herinner me dat ik dat stuk in een adem uitlas, en daar kom ik weer terug bij het voornaamste punt van kritiek: de film is veel te kort, had makkelijk een uur, of meer, bij gekund. Het deel in de rechtbank is wel sterk, en kent de nodige memorabele scenes zoals de getuigenis van Clyde en het jury/overleg.

Geïnteresseerden zou ik het boek aanbevelen, meer dan de film, maar los daarvan is de ook de film zeker de moeite waard.

American Werewolf in London, An (1981)

3,5
Flavio (moderator)
Voor het eerst sinds mijn tienerjaren weer gezien en dat viel helemaal niet tegen. Na een sfeervol begin zakt het wel wat in in het ziekenhuis, al zijn de nachtmerries wel goed gedaan (de dubbele nachtmerrie was een van de spaarzame momenten die ik me nog wist te herinneren). Vanaf de eerste transformatie gaat het toch wel flink los. De transformatie zelf was al fenomenaal, Landis mocht het later nog eens dunnetjes overdoen in Michael Jackson's Thriller video maar weet zijn huzarenstukje van een paar jaar eerder zeker niet te evenaren. Ook de scènes met het monster waren knap gedaan ook al blijven de kills zelf grotendeels buiten beeld.

Ik kon me ook herinneren dat ik de gesprekken met de overleden Jack destijds erg grappig vond, dat vond ik nu iets minder, vond het sowieso niet echt een komedie al was er wel de nodige humor. Wel een aardige running gag, een soundtrack vol met moon-themed songs, miste nog wel Moon River en Walking on the Moon.

Americano a Roma, Un (1954)

Alternatieve titel: An American in Rome

2,0
Flavio (moderator)
Vervelende film met Sordi, die hier een nogal onnozel figuur speelt die in allerlei kluchtige situaties verzeild raakt. Ondanks een hoop drukte wil het maar niet grappig worden, misschien twee keer geglimlacht en me verder geërgerd of verveeld. Eentje om snel te vergeten.

Amiche, Le (1955)

3,5
Flavio (moderator)
Le Amiche heeft wat minder diepgang dan zijn latere films, maar ook hier bewijst Antonioni zich weer als een goede observator van de menselijke psyche. Ik hou sowieso erg veel van dergelijke settings, een vriendengroep in Italië in de jaren 50, dan scoort een film al meteen punten. Het wordt ook allemaal erg sfeervol in beeld gebracht.

Antonioni laat enige minachting blijken over rijkeluisvrouwen die niets omhanden hebben, zo wordt de tragische Rosetta voorgesteld als een verwende bakvis, om nog maar te zwijgen van haar vriendinnen, van wie alleen Nene sympathie opwekt- niet toevallig naast Clelia de enige die werkt. Mannen spelen in deze film de tweede viool, maar dat is in vrijwel elke Antonioni het geval (althans die ik gezien heb) hij lijkt in de eerste plaats een vrouwenregisseur.

Amici Miei (1975)

Alternatieve titel: Mijn Gabbers

3,5
Flavio (moderator)
Poster is niet erg uitnodigend. Het is een aparte film, de grappen en streken zijn nogal onbenullig en kinderachtig, maar omdat het tot het uiterste wordt doorgevoerd krijgt het toch een komische lading (ook al omdat het slachtoffer van hun laatste grap niet echt geïmponeerd lijkt te zijn). Maar goedbeschouwd zijn de boezemvrienden een onuitstaanbaar stelletje eikels.

Maar onder de oppervlakte zit toch wel iets meer dan een flauwe schelmenkomedie over heren op leeftijd. Het was eerder een tragikomedie, de mannen hebben een weinig gelukkig leven, slechte relaties en leven pas op als ze zich even kunnen ontrukken aan hun lege bestaan. Als Perozzi het loodje legt zijn de reacties van zijn ex en zoon veelzeggend.

Amore a Roma, Un (1960)

Alternatieve titel: Love in Rome

3,5
Flavio (moderator)
Goed spel van Baldwin, overtuigend als nogal zelfgenoegzame Italiaanse aristocraat/intellectueel, maar het is toch vooral de film van de Française Mylène Demongeot als mannenverslindster, die het doet met de halve cast. Vond haar knapper als brunette dan als blondje trouwens.
Verder kent Un Amore a Roma een fijn sfeertje, zo typerend voor Italiaanse films uit die tijd, mede dankzij de mooie zwart-wit fotografie. Leuk bijrolletje van De Sica als zichzelf.

Risi mag bekend zijn als regisseur van komedies, ik vind van wat ik heb gezien zijn drama's eigenlijk beter- ook zijn bekendste en wellicht beste film Il Sorpasso is toch evenveel drama als komedie.

Amour l'Après-Midi, L' (1972)

4,0
Flavio (moderator)
Misschien niet het sterkste deel van de Morele Vertellingen maar een mooie afsluiter. Ik moet zeggen dat ik in het begin wat moeite had met Zouzou in de rol van Chloe, maar eigenlijk was ze geknipt voor de rol. Chloe is immers vergane glorie, een jaar of 10 terug een schoonheid maar inmiddels enigszins verwelkt, met doorrookte stem en flinke wallen.

Ze is de tegenpool van de geordende Frederic, en daardoor ook begeerlijk. Maar Frederic stond de hele speelduur nogal halfhartig tegenover vreemdgaan- hij wilde het niet eens maar de mogelijkheid/ vrijheid om het te kunnen doen had hij wel nodig. Er werd in de dialogen een hoop waars verkondigd over relaties en het huwelijk, ik vond het in ieder geval wel interessante discussies. Omdat Frederic niet eens wilde vreemdgaan was er dan ook maar weinig nodig hem op zijn schreden te laten terugkeren. Het moment met de trui dat hem deed denken aan een moment met zijn kinderen was genoeg om te vluchten, en uiteindelijk blijkt Rohmer een pleitbezorger te zijn van de huwelijkse trouw- en dat middenin de seksuele revolutie.

Visueel minder oogstrelend dan zijn zomerse films zoals Le Genou de Claire, maar die beelden van Parijs in de 60s en 70s zijn altijd leuk om te zien, vrouwen in minirok, mannen in coltruien en straten vol 2CV´s.