menu

Hier kun je zien welke berichten Flavio als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Aanslag, De (1986)

Alternatieve titel: The Assault

3,5
geplaatst:
Hmm...Ik dacht dat ik het boek had gelezen en dat ik de film ook al had gezien, maar ik heb me blijkbaar vergist want het zei me toch weinig. Best een goede film, vooral overtuigend geacteerd door de jonge van Uchelen die ik kende van het geinige Hufters & Hofdames, maar ook De Lint doet het meer dan behoorlijk, hij speelt overtuigend zijn rol op verschillende leeftijden. Toeval speelt wel een grote rol, maar ik vond alleen de herkenning door zijn vroegere buurmeisje bij de demonstratie te ongeloofwaardig. Film verloopt een beetje schematisch, wat vooral te wijten is aan de overbodige voice-over en de geschiedenislesjes met o.a. de bekende beelden van de door napalm getroffen kinderen in Vietnam. Ik begrijp hun functie als overgangs-scenes, ook misschien om wat context te geven bij bepaalde gebeurtenissen zoals de demonstratie tegen kernwapens, maar ik vond het onnodig. Daarbij halen ze steeds de vaart uit de film.

Abrazo de la Serpiente, El (2015)

Alternatieve titel: Embrace of the Serpent

3,0
Beetje tegenvaller deze variant op de confrontatie tussen de moderne westerse mens en de "nobele wilde". Het Heart of Darkness thema wat hier veel wordt aangehaald overheerst niet, komt wel aan bod in de vorm van een doorgedraaide Messias, maar die scenes vond ik niet overtuigend- vond dat zelfs het minste deel van de film. Ook de simultaan-vertelling, waarbij Karamakate twee keer dezelfde reis onderneemt met dezelfde persoon in andere gedaante (althans volgens zijn filosofie) werkte voor mij niet altijd even goed.

De beste stukken vond ik de onderonsjes tussen Theo, de jonge Karamakate en de gids, en de laatste trip scene vond ik ook wel mooi met de camera die over de Amazone vliegt onder welluidende klanken.

Zwart-wit fotografie komt goed tot zijn recht bij de mensen die mooi geportretteerd worden, maar de jungle kwam nooit tot leven en bleef een grijs decor. Ook de junglegeluiden bleven beperkt tot wat insecten en vogelgeluiden, terwijl de kakafonie aan geluiden, zeker 's ochtends, toch oorverdovend kan zijn.

Accattone (1961)

3,0
Interessant debuut over een kleine pooier die te midden van uitvreters, hoertjes en ander volk van twijfelachtig allooi zowaar verliefd wordt op een maagdelijke blondine, wat hem er niet van weerhoudt haar ook vooral als handelswaar te beschouwen. Ik vraag me af of er vóór Pasolini al een filmmaker was die zijn protagonisten zo amoreel en laag-bij-de-gronds schilderde als Pasolini doet met Accattone.

Pasolini is op zijn best als hij de maffe gesprekken registreert, als kleine criminelen onder goedkeurend gelach van hun kameraden verhalen over een streek die ze hebben geleverd- de meeste lage daden worden door gelach en gegrinnik begeleid, alsof alles een grote grap is, of je nou een vrouw in elkaar slaat of je vrienden een maaltijd ontzegt. Als de vriendin van Accattone een avond niet thuiskomt stelt hij verheugd vast dat ze vast in elkaar is geslagen, en dat hij een vrij man is. Egoïsme, geweld en hoererij met een knipoog.

Overigens eindigt ook deze Italiaanse klassieker weer met een dodelijk ongeluk, je kan het bijna een cliché noemen.

Adaptation. (2002)

4,0
Knappe film waarin werkelijkheid, fantasie, en een fantasie van de werkelijkheid, om elkaar heen draaien en bij elkaar komen. Er wordt meer dan behoorlijk geacteerd door Cage, Streep en Cooper, maar de hoofdrol is het script natuurlijk. Het is een gewaagd script, vooral omdat Orlean, Laroche, McKee, Kaufman's anaal gefixeerde agent Marty, en ook Kaufman zelf natuurlijk, allemaal echt bestaan.

De film is erg meta, zoals het andere werk van Kaufman, en het leeuwendeel van de film gaat over realistische beslommeringen over zijn falende werk als scriptschrijver. Maar als hij vastloopt en niet weet hoe te eindigen komt zijn (niet-bestaande) broer Donald to the rescue, en worden alle Hollywood-clichés ingezet waar Kaufman eerder nog tegen protesteerde. Daarom was die traan die Kaufman liet vallen zo grappig, als zijn broer een mooi verhaal vertelt over zijn gevoelens voor een meisje op de middelbare school: veel kijkers vonden dat waarschijnlijk een mooie scene, maar het was precies wat Kaufman bedoelde met "geen levenslessen of innerlijke groei!" Deed me ergens denken aan Hans Teeuwen die ooit zijn publiek ook zo'n middelvinger gaf door een nonsensgedicht heel gedragen voor te lezen om na de staande ovatie te zeggen dat het allemaal bullshit was.

Film zit dicht tegen briljant aan, en toch hoopvol dat deze film gemaakt kon worden, want het is toch redelijk ontoegankelijk. En sportief van Orlean, Laroche, Marty en McKee dat ze toestemming gaven hun niet al vleiende alter ego onder hun eigen naam te laten meespelen.

Adventures of Robin Hood, The (1938)

3,5
geplaatst:
Leuke avonturenfilm is wellicht nog steeds de beste Robin Hood verfilming, op de epische serie Robin of Sherwood uit de jaren 80 na, al doet de 1922 versie er niet zo gek veel voor onder. Net als in de eerdere verfilming met Douglas Fairbanks is Flynn's Robin Hood een vrolijke belhamel die meer dan eens zijn leven in de waagschaal legt om een punt te maken. Dat is best geinig maar de totale ongeschiktheid voor het vak van vechters in combinatie met de lachwekkende arrogantie maakt van de ridderbende van John en Gisbourne een ongevaarlijk groepje nitwits. Ik heb zelfs geen een van de merry men zien sneuvelen, af en toe een bloedneus en dat was het.

Spanning ontbreekt vrijwel volledig, het ziet er allemaal wel mooi en kleurrijk uit, en niet alleen qua kleding. Zo is Sherwood Forest een idyllisch paradijs in plaats van een duister bos, en zelfs het kasteel van Gisbourne heeft een vrolijk decor. Het is bijna een Disney verfilming, op de sneuvelende soldaten na dan. Maar het is met veel vakmanschap gemaakt en de acteurs hebben lol in de kwinkslagen gevolgd door bulderend gelach. Sir John en Gisbourne zijn gluiperig, maar ontberen dus jammer genoeg de skills om door te gaan voor geweldige schurken. De Havilland valt positief op als Lady Marian, zij speelt haar rol iets serieuzer en dat past haar, vond dit een van haar betere rollen. Errol Flynn is hier ook beter te pruimen dan in andere avonturenfilms die ik zag, de rol van Robin Hood past hem als gegoten.

Ai no Korîda (1976)

Alternatieve titel: In the Realm of the Senses

3,5
Intens en ongemakkelijk, maar zeker niet slecht. De op het eerste oog zo onschuldige Sada ontpopt zich meer en meer tot een adept van De Sade- het zal geen toeval zijn? Grotesk einde, maar omdat er zo lang naar toe wordt gewerkt wel passend. Als deze film nu zou worden uitgebracht zou er waarschijnlijk heel wat worden ge#metoo’d trouwens, er zijn nogal wat ongewenste intimiteiten.

Akahige (1965)

Alternatieve titel: Red Beard

4,0
Wederom een mooie film van Kurosawa, qua sfeer en setting hangt Akahige een beetje tussen zijn samurai-films en moderne drama's in. Mifune is uitsekend als dominante arts, maar ook de andere rollen worden goed ingevuld, met een speciale vermelding van Terumi Niki als de jonge Otoyo, heel geloofwaardig en ontroerend als beschadigd meisje die weer opbloeit. De scene dat ze eindelijk het medicijn accepteert vond ik met name sterk, ook dankzij het goede samenspel met Mifune.

De scene waarin Mifune de vloer aanveegt met een tiental schurken was ook een hoogtepunt, ook dat hij daarna de schade opneemt en constateert dat hij te ver is gegaan- lekker droog.

De opbouw van Akahige is traag maar doeltreffend: enkele patienten krijgen een uitgebreid achtergrondverhaal, daarmee de innerlijke veranderingen van de aanvankelijk ambitieuze en arrogante dokter Yasumoto aannemelijk makend. De film duurt met ruim drie uur behoorlijk lang, maar toch voelde geen enkele scene overbodig, al kan ik me wel een beetje vinden in de kritiek over de familie die zichzelf vergiftigt, zo praat een doodziek jochie van zeven niet zou je denken. De scene bij de put vond ik wel weer mooi.

Akasen Chitai (1956)

Alternatieve titel: Street of Shame

3,0
Mijn eerste Mizoguchi pas. Aardig drama over 5 prostituees (niet 6, zoals in de synopsis staat, of je moet het jonge meisje meetellen dat op het laatst haar intrede doet) in het Japan van net na de Tweede Wereldoorlog. De film gaat over vrouwen aan de onderkant van de maatschappij maar het zijn toch vooral de mannen die slecht uit de verf komen: het zijn gewelddadige, domme schepsels -of noem het verblind door liefde- soms op het randje van een karikatuur. Sowieso maken sommige acteurs zich schuldig aan overacting, het deed meer dan eens aan een toneelstuk denken waarbij de acteurs iets te grote gebaren maken en te luid praten alsof ook de mensen achterin het moeten kunnen volgen.

De malle score had van mij achterwege gelaten mogen worden.

Ali (2001)

2,5
Degelijke biopic met prima Will Smith wil te veel vertellen en neemt met twee-en-half uur ook ruim de tijd, maar vertelt desondanks nauwelijks iets nieuws. Het begint met zijn eerste gevecht met Liston, zijn hele opkomst krijgen we dus niet mee. Daarna gaat de film snel voorbij zijn carriere, waarbij aandacht geschonken wordt aan de Nation of Islam, zijn dienstweigering en vooral the Rumble in the Jungle. Daarbij komen onderlinge relaties nauwelijks uit de verf- soms moet je bijna raden wie wie is. De moeizame relatie met zijn vader komt een minuutje aan bod, zijn innige relatie met zijn trainer eigenlijk nauwelijks, zijn vrouwen hebben iets meer te doen maar zoals zo vaak bij een biopic blijft het een opeenvolging van belangrijke gebeurtenissen die nauwelijks buiten de lijntjes kleurt. Reden waarom een biopic IMHO zelden een interessante film oplevert.

All about Eve (1950)

3,5
Goede film, met langzame opbouw, een erg goede Bette Davis en George Sanders, maar andere rollen worden wat minder goed ingevuld.

Bette Davis, die er ouder uitzag dan haar 42, is perfect voor haar rol- het lijkt wel of ze een versie van zichzelf speelt, en ze loopt tegen de muur waar vroeg of laat vrijwel elke actrice aanloopt bij het ouder worden.

De rol van Anne Baxter (Eve Harrington) is lastiger te beoordelen. Het grootste probleem is dat haar opmars vrijwel buiten beeld blijft- van grijze muis die onderdanig en gedienstig is wordt ze een gevierd actrice, maar we zien haar nooit schitteren op de bühne- het blijft bij getuigenissen uit de tweede hand, en daardoor blijft ze toch de grijze muis ondanks dat iedereen haar talent roemt. Op het eind laat ze haar masker vallen en blijkt ze dan toch de kille berekenende bitch te zijn maar dan is de transformatie nog altijd van grijze muis naar kille bitch- waar is dat talent wat haar zo groot maakt?

George Sanders weet precies de juiste toon te treffen tussen verveling, cynisme, uiterlijk onaangedaan door kritiek of vuile blikken, maar op het eind laat hij ook even zn (lelijke) ware gezicht zien. Net als in het theater zijn mensen niet wie ze lijken.

Gary Merrill die Bill Simpson speelt is prima, en heeft een aantal goede scenes met Margo, maar Lloyd, de schrijver, had geen moment de air of uitstraling van een dé toneelschrijver van het moment.

Klein rolletje van MM stelt weinig voor en Thelma Ritter (Birdie) verdwijnt opeens uit de film.

De dialogen zijn scherp en tillen de film naar een hoger niveau- het is duidelijk een ode aan het theater. Niet voor niets wordt op een gegeven moment gezegd dat ze naar Hollywood gaat, maar ach het is maar film, daarna zou ze terugkomen naar het theater: datgene wat écht telt voor acteurs. Een in die tijd niet vaak vertoonde kritiek op het medium door het medium zelf.

Goed einde ook met de jong gestorven Barbara Bates als nieuwe "Eve" en een intrigerend eindshot.

Dikke 3,5 *

All Quiet on the Western Front (1930)

4,0
Ooit had ik al de versie uit 1979 gezien, dus het verhaal kende ik in grote lijnen. Deze film moet behoorlijk rauw op het dak zijn gevallen voor het bioscooppubliek in 1930, amper 12 jaar na de Grote Oorlog. De oorlogshandelingen zien er indrukwekkend uit, af en toe wat versneld beeld maar niet storend. Natuurlijk is het sindsdien realistischer gedaan, beter misschien ook wel, maar ik vond de eerste loopgravenaanval behoorlijk heftig. Geloofwaardige effecten, als ook het ontbreken van muziek dragen bij aan het realisme.

De acteerprestaties zijn wat wisselvallig. De oude rotten - de leraar, postbode Himmelstoss, de veteranen- stuk voor stuk geloofwaardige personages. De jonkies deden het minder, dat had ook wel te maken met de gezwollen volzinnen, die niet pasten bij een 19-jarig knulletje (al denk ik wel dat mensen, ook jongeren, zich in die tijd zorgvuldiger uitdrukten), maar uiteindelijk bleven ook zij overeind.

Thematisch verwant aan het eveneens indrukwekkende Les Croix de Bois uit 1932.

All That Jazz (1979)

3,5
Ik ging geheel blanco deze film in, wist alleen dat het een musical was en ik verwachtte een jazzy score- soms neem ik titels wat te letterlijk.

Het is ook eigenlijk geen musical, of in elk geval een atypische. Geen blije mensen die om het kwartier in gezang en dans uitbarsten, eerder een vrij serieuze film over een Broadway regisseur die zich letterlijk doodwerkt.. Er is nog een tweede niveau als de regisseur terugkijkt op zijn leven via gesprekjes met Jessica Lange (die wel erg prominent bij de cast staat, haar rol was klein en weinig bijzonder).

De muziek vormt niet eens zo’n belangrijk bestanddeel, al zijn er uiteraard wel lange muziekscenes. De focus ligt eerder op dans, een kunstgebied dat ik lastig te beoordelen vind, maar hier toch goed wordt gebruikt. Best een zware film ondanks de ironische ondertoon en de humor, en een knappe prestatie van Scheider, toch vaak wat ondergewaardeerd.

Amarcord (1973)

3,5
Na vele jaren weer eens herzien, deze misschien wel meest Felliniaanse film van de oude meester die ik tot nu toe heb gezien- grotesk, uitbundig, melodramatisch en vaak ook behoorlijk grappig. De dorpelingen die Amarcord bevolken worden gekenschetst met grove penseelstreken - de dorpsschoonheid, de dronkelap, de praatgrage advocaat, de nieuwsgierige priester, de hitsige pubers, de strenge hoofdmeester- maar (meestal) zonder over te gaan in karikaturen. Want ondanks de waanzin en geringe screentijd blijven het mensen van vlees en bloed, ongetwijfeld gebaseerd op mensen die Fellini gekend heeft. Want het mag geen autobiografie zijn, het kan toch haast niet anders dat Fellini geput heeft uit zijn herinneringen, zoals de titel al aangeeft.

Het zijn losse anecdotes met enkele rode draden, die een jaar verbeelden in het fascistische Italië van voor de Tweede Wereldoorlog, met als protagonist Titta. De kijker is getuige van de grote en kleine belevenissen in het dorp die soms historisch zijn, meestal onbeduidend, maar altijd met oog voor detail en kleurrijk in beeld gebracht. Scenes die erbovenuit steken zijn wat mij betreft de introductie van de leraren op school, Oom Teo die in een boom gaat zitten, de sneeuwscene en de scene bij de tabakverkoopster, vooral die laatste moet indruk gemaakt hebben want dat was een van de weinige scenes die ik me nog kon herinneren.

Vooralsnog blijft I Vitelloni mijn favoriete Fellini-film maar deze scoort zeker hoog.

American Honey (2016)

3,5
Wat minder dan verwacht (gehoopt) maar zeker de moeite waard, deze American Honey. Om positief te beginnen: Sasha Lane is erg goed in de titelrol- alsof ze zelf net voordat er gedraaid zou worden ergens is opgepikt. De scène met de cowboys bijvoorbeeld, haar acties en teksten zijn zo geloofwaardig dat het geïmproviseerd lijkt. Stoer, kwetsbaar, behaagziek, naïef, het zat er allemaal in. Ben benieuwd of ze Star gewoonweg was, en dus vastzit aan typecasting, of dat ze ons in de toekomst verrast met totaal andere rollen- de tijd zal het leren.

Een tweede aspect waar geen enkele recensie aan ontkomt is de muziek, die zeer aanwezig is. Beste nummer vond ik nog het liedje van Pagan (the Raveonettes), de commerciële rapnummers over geld pasten wel prima bij de jongeren, die nogal hedonistisch en egoïstisch overkwamen, en die me trouwens, op een enkeling na, eerder op drift geraakte middle class kids leken dan white trash. Laatste nummer was ook fijn trouwens.

De film ziet er ook mooi uit, zowel de buitenopnamen als de claustrofobische scenes rondom de groep, de aandacht verslapte geen moment. Over wát Arnold nou laat zien ben ik minder enthousiast, ze kijkt naar de VS zoals Europeanen dat vaak lijken te doen, ietwat schematisch. Dus krijg je niet heel verrassende scenes als de rijke vrouw die twee zwervers binnenhaalt om naar hun bullshit te luisteren omdat ze christen is, terwijl haar dochter buiten een volwassen dansje opvoert, en aan de andere kant van de medaille het arme gezin met de verslaafde moeder en de lege ijskast, wel verrassend dat een 6-jarig meisje van Latijns-Amerikaanse afkomst de Dead Kennedy's kent, dat dan weer wel.

Ook de uitbarstingen van LaBoeuf, die wel prima speelde, vond ik minder. Met name de afwikkeling van de eerder genoemde cowboy scène viel tegen, terwijl die tot LaBoeufs intrede juist zo goed en nieuwsgierigmakend was.

Misschien niet heel zware kritiekpunten maar wel het verschil tussen "goed" en "indrukwekkend".

Americano a Roma, Un (1954)

Alternatieve titel: An American in Rome

2,0
Vervelende film met Sordi, die hier een nogal onnozel figuur speelt die in allerlei kluchtige situaties verzeild raakt. Ondanks een hoop drukte wil het maar niet grappig worden, misschien twee keer geglimlacht en me verder geërgerd of verveeld. Eentje om snel te vergeten.

Amici Miei (1975)

Alternatieve titel: Mijn Gabbers

3,5
Poster is niet erg uitnodigend. Het is een aparte film, de grappen en streken zijn nogal onbenullig en kinderachtig, maar omdat het tot het uiterste wordt doorgevoerd krijgt het toch een komische lading (ook al omdat het slachtoffer van hun laatste grap niet echt geïmponeerd lijkt te zijn). Maar goedbeschouwd zijn de boezemvrienden een onuitstaanbaar stelletje eikels.

Maar onder de oppervlakte zit toch wel iets meer dan een flauwe schelmenkomedie over heren op leeftijd. Het was eerder een tragikomedie, de mannen hebben een weinig gelukkig leven, slechte relaties en leven pas op als ze zich even kunnen ontrukken aan hun lege bestaan. Als Perozzi het loodje legt zijn de reacties van zijn ex en zoon veelzeggend.

Amore a Roma, Un (1960)

Alternatieve titel: Love in Rome

3,5
geplaatst:
Goed spel van Baldwin, overtuigend als nogal zelfgenoegzame Italiaanse aristocraat/intellectueel, maar het is toch vooral de film van de Française Mylène Demongeot als mannenverslindster, die het doet met de halve cast. Vond haar knapper als brunette dan als blondje trouwens.
Verder kent Un Amore a Roma een fijn sfeertje, zo typerend voor Italiaanse films uit die tijd, mede dankzij de mooie zwart-wit fotografie. Leuk bijrolletje van De Sica als zichzelf.

Risi mag bekend zijn als regisseur van komedies, ik vind van wat ik heb gezien zijn drama's eigenlijk beter- ook zijn bekendste en wellicht beste film Il Sorpasso is toch evenveel drama als komedie.

Antonia (1995)

Alternatieve titel: Antonia's Line

2,5
Redelijk drama over een vrijgevochten, nuchtere vrouw die in besloten katholiek dorpje in Limburg of Vlaanderen een soort commune begint voor gelijkgestemden en buitenbeentjes. Antonia en haar familie en vrienden worden door de jaren heen gevolgd (waarbij sommige personages eeuwig jong lijken te blijven en anderen duidelijk verouderen).

Film is nogal hit and miss en dat geldt ook voor de cast. Van Ammelrooy houdt zich vrij goed staande, maar slaat toch een aantal keer de plank mis, met name met die theatrale vervloeking van Pitte. Ik dacht dat dat later wel terug zou komen in het verhaal, maar een minuut later wordt Pitte al verzopen door zn broer. Had die hele vervloeking er dan maar beter uitgelaten. Ik moet in het algemeen toch constateren dat de Vlamingen in deze film beter acteren, meer naturel.

Howel het best lekker wegkijkt vond ik het niet echt bijzonder, en dat deze de Oscar heeft gewonnen voor beste niet-Engelstalige film is dan ook licht verbazingwekkend- maar ik heb (nog) geen van de andere genomineerden van dat jaar gezien dus kan niet beoordelen in hoeverre dat terecht of niet was.

Apur Sansar (1959)

Alternatieve titel: The World of Apu

4,0
Ik vond deze afsluiting toch wel erg goed, had geen problemen met de hoofdrolspeler die kennelijk slecht overkwam op sommigen. Het was weer genieten van de mooie lome sfeer die als bij donderslag omslaat als (weer) het noodlot toeslaat. Prima muzikale ondersteuning wederom die meer opviel dan in deel 2 - wat ook aan mij kan liggen- en een mooi passend einde: de problemen zijn zeker nog niet voorbij voor Apu maar een moment van geluk is hem gegund.

Arrival (2016)

3,5
Beetje tegenvaller. Leuk dat op een realistische manier getoond wordt hoe de mensheid reageert op de komst van buitenaards leven, en ook een aardige invalshoek: hoe te communiceren? Maar de politieke strubbelingen tussen de politieke grootmachten en met name de aanslag van de mariniers kwamen wat gekunsteld over. Prima rol wel van Adams, de rest van de cast is wat minder, met name de inbreng van de sceptici (Whitaker en Stuhlbarg) was maar matig uitgewerkt.
Mooie shots en origineel design van de UFO's maken het wat fantasieloze uiterlijk van de aliens zelf (een soort kruising tussen een hand en een octopus) deels goed.

Villeneuve komt verder niet echt met nieuwe inzichten en betreedt uiteindelijk toch de gebaande paden. Het gespeel met tijd en dimensies zorgt altijd wel voor de nodige filosofische mijmeringen, maar logischerwijs wordt het verstrijken van tijd als non-lineair (of eigenlijk, als een illusie) niet uitgewerkt. Je eindigt toch altijd met een paradox.

Artificial Intelligence: AI (2001)

Alternatieve titel: A.I.: Artificial Intelligence

2,0
Een film die uit twee delen bestaat- een prima eerste deel waarin interessante morele vraagstukken aan bod komen, gevolgd door een erg matig tweede deel vol sentimentele drakerigheid en kitsch, dat op het eind ook nog eens volledig uit de band springt. Zelden is een mooi project zo door de mangel gehaald, en kon je zo precies aanwijzen waar het mis gaat: namelijk bij de scene dat de robot achtergelaten wordt in het bos.

De interessante wisselwerking in de familie, met de groeiende weerzin tegen het nep-jongetje van de broer en de vader, en een groeiende aanhankelijkheid van de moeder, wordt volledig losgelaten en we belanden opeens in een arena waar onder ouderwetse metalklanken robots worden gemarteld en vernietigd. Over een sfeeromslag gesproken. Het werkt allemaal voor geen meter, de rol van Jude Law vond ik weinig toevoegen, en het wordt steeds erger met Rouge City, Dr Know, de blauwe fee en weet ik veel wat een onzin we nog meer te zien krijgen. Het robotjongetje op zoek naar de fee wordt ook steeds vervelender, en ik vroeg me al af hoe Spielberg zich eruit zou redden, maar dat het zo'n belabberd einde zou hebben had ik niet kunnen voorzien.

Eeuwig zonde want het had zo veel potentieel, en als het niveau van het eerste half uur was vastgehouden was het een instant klassieker geweest. Nu een frustrerende mislukking.

Asphalt Jungle, The (1950)

4,0
IJzersterke film van Huston die me van begin tot eind wist te boeien. De film is spannend, mooi geschoten, en scenario zit ook goed in elkaar.

De acteerprestaties zijn erg goed, waarbij ik eigenlijk geen zwakke schakel kon ontdekken. Leuk om Jean Hagen te zien in deze prent, net nadat ik haar in Singin' in the Rain zag- enige twijfel over haar echte stem is nu in elk geval verdwenen. Ik wist overigens niet dat MM hierin meespeelde, ze was beeldschoon in deze film, maar haar rol is natuurlijk beperkt.

Avatar (2009)

3,5
Eindelijk dan eens gezien, en hij viel me alleszins mee. Een onderhoudende film met een boodschap, die er mooi uit ziet, ik kan me voorstellen dat dat in 3D in de bios wel -letterlijk- een extra dimensie toevoegt. Maar ook thuis op de bank met mijn ouderwetse 2D TV prima te doen.

Acteurs zijn prima, zowel Worthington, Weaver als Saldana deden het meer dan behoorlijk. De bad guy was dan weer wat te cartoonesk. Maar toch wel verrassend, dat de Amerikaanse mariniers de slechteriken zijn, en je als publiek goedkeurend toekijkt hoe hun helicopters aan flarden worden gereten door vliegende dino's. Geen USA-heroïek in Avatar, en dat is voor een Amerikaanse blockbuster toch op z'n minst opvallend.

De wereld ziet er mooi uit maar lijkt toch eerder op een heel mooi computerspel (ik moest geregeld aan Final Fantasy denken, en natuurlijk aan Michael Jackson's Billie Jean) dan een echte levende wereld. En hoewel de natuur en beesten er indrukwekkend uitzagen waren ze allemaal toch varianten van bestaande dieren: neushoorns, paarden, apen, wolven, dino's etc. Ik vond de Nevi er nog het minst overtuigend uitzien, en qua design ook niet zo geweldig- blauwe basketballers met katachtige trekjes.

Aveu, L' (1970)

Alternatieve titel: The Confession

3,0
De eerste van Costa-Gavras pas die ik zag, en het was zoals verwacht een zeer politieke film. Zoals hierboven al wordt geschreven is het nogal taaie materie, en ik keek dan ook geregeld naar de klok. Goed geacteerd wel, ook van de verschillende ondervragers, maar het sleepte nogal. Ik begrijp wel dat de herhaling van zetten de psychische marteling moeten verbeelden, maar het schoot wat mij betreft z’n doel voorbij. Tegen het eind met de rechtszaak komt er wel meer vaart in, maar toen was ik al half ingedut.

Avonden, De (1989)

3,5
geplaatst:
Knappe verfilming van één van Neerlands grootste klassiekers met uitstekend spel van de drie hoofdpersonen, ik heb Rijk de Gooyer en Thom Hoffman volgens mij nooit beter gezien. De Gooyer weet zijn toch nogal belachelijke personage een zekere treurige waardigheid mee te geven, een vroegoude man die de wereld om zich heen niet meer begrijpt. Hoffman is geknipt als antiheld Frits en brengt de vileine droogkomische oneliners met verve. Tel daarbij de goed getroffen groezelige en troosteloze sfeer van naoorlogs Amsterdam -de geur van doorgekookte groenten en reuzel komt je haast tegemoet- en een aantal geslaagde droomscènes en je kunt spreken van een van de betere vaderlandse films.