Meningen

Ik was hier erg benieuwd naar na Possession, maar dit is wel even van een andere orde. Je hebt regisseurs die hun kijkers onderschatten, maar hier lijkt het omgekeerde het geval. Ik voelde me na afloop van de film in ieder geval behoorlijk dom, gefrustreerd en ook wel "in awe" dat dit überhaupt gemaakt is.

Ver uit mijn comfortzone dit dus, maar het begin is nog vrij toegankelijk en coherent, het is pas na de komst van Marek dat alles een beetje wazig wordt. Het derde deel met Jaeck is helemaal onbegrijpelijk- wat in de synopsis staat klopt volgens mij ook niet al durf ik niet te zeggen wat er dan wel precies gebeurt. Maar ik vermoed dat de Nieuwe Aarde steeds meer op de oude Aarde is gaan lijken, inclusief technologie en autoradio's, en dat dus helemaal geen sprake is van flashbacks naar de periode op Aarde. Maar het is niet eens zozeer het verhaal wat moeilijk te volgen is- iets over religie en de destructieve aard van de mens of zo- het zijn de gezwollen dialogen die delen bijna onkijkbaar maken. Wordt er op enthousiaste wijze een diepzinnig inzicht verworven waar ik dan nog even rustig over wil nadenken, wordt dat meteen gevolgd door drie nieuwe filosofische doorbraken die luidkeels gedeclameerd worden- ik raakte volledig de draad kwijt en het advies is je niet te veel aantrekken van alles wat in de ondertiteling verschijnt- tenzij je dit allemaal wel kan behappen want het kan ook gewoon aan mij liggen natuurlijk.

Omdat sommige scenes dan wel weer erg tof zijn, en sowieso het hele design, de "look" van de film en de ambitie die eruit spreekt op mijn waardering kunnen rekenen kom ik nog wel op een voldoende uit (misschien verhoog ik na herziening maar de kans dat ik hem nog eens ga kijken acht ik niet zo groot).

Een film die sterk doet denken aan Idi i Smotri, maar die blijft toch op eenzame hoogte steken als het gaat om de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog gezien door de ogen van een kind. Ook The Painted Bird is een gitzwarte aaneenschakeling van gruwelijkheden, waarbij de menselijke wreedheid en domheid elkaar de loef proberen af te steken. Als er geen militaire voertuigen in beeld waren geweest had het ook een Middeleeuwse vertelling uit een achterlijk achterland kunnen zijn geweest. Nu is het natuurlijk een pikant gegeven dat Kosinski dit niet zelf heeft meegemaakt, wat het verhaal niet minder fascinerend maakt. De nazi's zijn nauwelijks wreder dan de lokale dorpelingen, vrouwen zijn heksachtige wezens of wellustige seksverslaafden, en het bijna de hele film naamloze jongetje komt hooguit een handjevol goede mensen tegen. Maar het mag verzonnen zijn, het boek en ook de film, staan op zich. En de film biedt op het laatst dan toch een sprankje hoop, als de jongen zijn naam op het raam schrijft.

Een minpuntje vond ik trouwens de casting van diverse internationaal bekende acteurs, die ook nog werden nagesynchroniseerd. Vond het maar afleiden.

Siodmak kent vooral faam als noir regisseur maar zijn Duitse werk mag er, afgaande op deze film, ook zeker zijn. Nachts, Wenn der Teufel kam is een beklemmend misdaaddrama dat in het begin een beetje de kant op lijkt te gaan van M, maar als al vrij snel blijkt hoe de vork in de steel zit wordt het meer een aanklacht tegen het perverse rechtssysteem in nazi-Duitsland. Het eindigt behoorlijk wrang met de verbanning van de capabele inspecteur die tegen de wil van zijn meerderen de moordenaar ontmaskerd heeft en een onschuldige man heeft gered van de galg. Voor even dan, zo blijkt later: onschuldigen worden zonder veel omhaal geslachtofferd om maar niet de indruk te wekken dat er justitiële fouten gemaakt zijn.

Goed spel van Holm als inspecteur en Düringer als zijn charmante vriendin. Adorf zag ik onlangs nog schitteren als Italiaanse maffioso (of is dat een pleonasme?), maar hij is hier ook geloofwaardig als labiele dommekracht.

Behoorlijk verwant aan Bangiku, de enige andere film die ik van Naruse heb gezien- weer een film over geishas die mijmeren over het verleden en worstelen met financiën, hun vergankelijke schoonheid, spoken uit het verleden. Het is allemaal vrij subtiel, en ik heb wel sympathie voor dit soort films waar emoties onderhuids blijven en de karakters beetje bij beetje ontsloten worden. Ook weer een opvallende rol van Haruko Sugimura, een actrice die ik regelmatig tegenkom in oude Japanse films, en prima spel van de overige, voornamelijk vrouwelijke, castleden. Al was die irritante oom ook wel raak.

Naked zag ik ergens in de jaren 90 en is altijd wel blijven hangen. Onnavolgbare Thewlis is redelijk briljant als de destructieve en misogyne provocateur Johnny, hij speelt hier toch wel de rol van zijn leven- daarna heb ik hem eigenlijk nauwelijks nog voorbij zien komen in memorabele films. De andere acteurs steken daar dan een beetje bleek bij af, al vond ik Peter Wight als de bewaker en Ewen Bremner als Archie positief opvallen. Sowieso waren de nachtelijke ontmoetingen aan de zelfkant van Londen de beste momenten in de film. De scenes in het huis waren een stuk minder, en dat geldt al helemaal als Sandra thuiskomt, wat een matige performance van die actrice was dat.

Beetje vage poster trouwens.

Beginscène beloofde veel maar daarna dacht ik geregeld: waar gaat dit toch heen. Het leek wel een soort vreemd sprookje, met dat Grant in Grantville, en sommige ontwikkelingen gingen zo snel: de hospita noemt een ziekenhuis met gehandicapte kinderen en Kelly zegt: "wat, gehandicapte kinderen" en één shot verder is ze al bezig met haar liefdadigheid. Er waren daarvoor wel een aantal sterke scenes maar ik wist eigenlijk pas dat ik een redelijk briljante film aan het kijken was toen het kinderliedje werd ingezet. En daarna, de shock die zo plotseling kwam dat ik er net zo door overrompeld werd als Kelly. Plotseling sneden eerdere scenes ook weer hout, zoals het kusmoment met Grant, the naked kiss van de titel, dat er even wordt ingezoomd op het licht verontruste gezicht van Kelly voor ze het onbestemde gevoel wegwuift.

Deze film zal bij een volgende kijkbeurt nog beter worden denk ik. En dat liedje zit nog wel even in mijn hoofd.

Cronenberg is een unieke filmmaker maar hij ligt me niet echt. Deze Naked Lunch is aan de ene kant een typische Cronenberg met kevers die uit hun aars praten en andere vage ranzigheid, maar het is ook een verfilming van het werk en het leven van Burroughs, die ik, al heb ik nooit een boek van hem gelezen, altijd wel een interessant figuur heb gevonden door zijn invloed op o.a. Sonic Youth. Door deze film is mijn interesse in zijn literaire werk overigens niet bepaald toegenomen, al vind ik van mezelf dat ik het wel een keer 'moet' proberen.

Veel vage toestanden, af en toe grappige stukjes, maar helemaal boeien deed het me eerlijk gezegd niet. Het laatste deel in Tanger duurt ook wat te lang. Het audio commentaar van Cronenberg is wel verhelderend, al heeft hij er het laatste half uur kennelijk niet meer zo'n zin in.

Had hem ooit gezien en maakte toen best indruk op me. Na het boek gelezen te hebben wilde ik deze nog eens bekijken en dan valt hij toch wel tegen. Het boek is toch wel stukken beter en gelaagder -logisch ook natuurlijk- en de film oogt wat oppervlakkig. Ook is er te veel veranderd waar dat niet had gehoeven: de scene in het labyrinth bijvoorbeeld, het einde (wat overigens ook niet overdreven happy was- dan had ze achterop zn ezel geklommen en waren ze samen weggereden).

Annaud deed er veel aan om de film authentiek over te laten komen- ik las dat de acteurs al hun vullingen en kronen moesten verwijderen. De soms groteske hoofden van de monniken vond ik wel passen bij de setting en komt wel overeen met de Apocalyptische gebeurtenissen. Over markante koppen gesproken, ik dacht altijd dat Vincent Schiavelli ook een monnik speelde maar dat blijkt niet het geval.

Grimmig en indringend in de vertoning van de chaotische stadsgevechten en gruwelijkheden tijdens de slachting van Nanjing (met beestachtige massa-executies), maar het drama werkt minder goed. Van de personages die uitgelicht worden vond ik alleen het perspectief van Tang, die ten onrechte denkt dat, zolang hij maar meewerkt, hij en de zijnen de dans wel zullen ontspringen, en in mindere mate dat van de Japanse soldaat, iets toevoegen.

Met name de scène dat á la Sophie’s Choise familieleden één gevangen soldaat mogen redden vond ik bedenkelijk, puur bedoeld om het drama er nog eens in dikke plakken op te leggen. Dat had de film helemaal niet nodig.

Onderhoudende docu waar, naar blijkt, een hoop op valt af te dingen. Maar goed, het was de eerste feature-length docu, er was nog geen handboek, en hedendaagse kritiek op de ensceneringen vind ik, misschien ietswat gechargeerd, zoiets als de prehistorische mens verwijten dat zijn rotstekeningen geen diepte kennen.

De iglo-scène was met name fascinerend, maar alle episoden vond ik wel leuk om te zien. De controversiële scene met de grammofoonplaat vond ik niet zo denigrerend, zelfs als blijkt dat Nanook best wist hoe zo'n ding werkte. Geef mij een Inuit-device en ik sta nog veel meer te klungelen. Ik had dan meer moeite met de tekst dat hij de dierenhuiden inruilde voor kralen en snoep.

Eerlijk is eerlijk, ik heb me vermaakt gedurende een kleine 3 uur, maar dit had zoveel beter kunnen zijn. Scott had goud in handen en de kans om deze boeiende Europese episode eindelijk weer eens goed te vertellen. Maar in plaats daarvan richt hij te veel de camera op de niet bijster interessante romance tussen Napoleon en Josephine, die overigens wel goed gespeeld wordt door Vanessa Kirby. De veldslagen zijn indrukwekkend, Austerlitz voorop, maar voelen ook geregeld afgeraffeld -Egypte vooral, maar ook Waterloo. En waarom Scott ervoor koos Napoleon te karakteriseren als een onzekere, weinig charismatisch figuur, hij zal zijn redenen hebben, maar Phoenix overtuigt allerminst.

Ik heb nu eigenlijk vooral zin de versie van Abel Gance weer eens te zien, die ik ooit in een vrij brakke versie zag, en toen al indruk maakte. Misschien moet dit verhaal ook gewoon door een Fransman worden verteld.

Een film over zelfopoffering (de oude Orin) versus egoïsme (haar kleinzoon en zijn vriendin, de buurman die zijn oude vader de berg opsleurt), die ik vooral interpreteer als een aanklacht: oude mensen worden gezien als een last en maar niet willen aftakelen (verbeeld door het sterke gebit van Orin) is eerder een schande dan een zegen.

Een versie die niet verrassend een stuk minder rauw is dan de remake van 25 jaar later en ook meer in de Japanse traditie staat met de sets en vooral muziek. Nu vind ik de Japanse cultuur erg tof en in een aantal opzichten superieur aan de onze (denk alleen maar aan de wc's), de traditionele poppentheatermuziek is een aspect waar ik wat minder waardering voor kan opbrengen. En die is vrij dwingend aanwezig in deze film. Toch kom ik net als bij de remake uit op 3,5 ster vanwege het sterke acteren en de mooie sets- de remake vind ik als ik moet kiezen wel de betere film.

Wat doe je als onverlichte dorpsbewoner in de periferie van Japan, verstoken van verzorgingscentra en pgb, als het hoog tijd is voor je bejaarde ouder het loodje te leggen maar deze is taaier dan gedacht -met een immer stijgende levensverwachting als onzichtbare vijand op de koop toe? Je verzint een poëtische legende over een heilige berg, waar de oudjes van dagen heengesleept worden om daar in alle rust, als een overjarige olifant, te sterven. En niet goedschiks dan kwaadschiks.

Imamura moet blijkbaar niet al te veel hebben van de primitieve volkeren die Japan ooit bewoonden, en hun gedrag en tradities beziet hij met een cynische en soms minachtende blik waaraan alleen de oudste zoon en zijn moeder ontkomen. De eerste omdat hij twijfelt aan de traditie van Nayamara. De tweede omdat ze haar eigen lot in handen neemt. Maar of het nu gaat om bovenstaande traditie, het uitschelden en belachelijk maken van ouderen en zwakkeren, het levend begraven van een familie van notoire dieven of het bed moeten delen met het halve dorp om de laatste wens van je stervende echtgenoot in te willigen, en die dan weer op instigatie van de huisgod (een slang), het bijgeloof en achterlijkheid zijn de hele film nadrukkelijk aanwezig. Neemt niet weg dat de beelden fotogeniek zijn, een bedrieglijke schoonheid bevatten die het wrede gedrag wat verzachten.

Fraai, onderhoudend en soms ook behoorlijk lomp, afrekenend met de Japanse plattelandsidylle -zo die al bestond- en nieuwsgierigmakend naar het originele Narayama Bushiko (1958). Die zal het vermoedelijk over een wat andere boeg gooien.

Redelijke film die iets te veel minpunten bevat om tot een ruimere voldoende te komen.

Verhaal vond ik wel origineel, maar dat de agent niks deed/ kon doen tegen duidelijke bedreigingen en omkoping lijkt me wat ver gezocht, en zo´n belangrijke getuige per trein vervoeren terwijl moordenaars achter haar aan zitten eigenlijk ook. En dat de undercover agent (een uitstekende Mary Windsor) zich zo onprofessioneel gedroeg met die muziek- ging ze iets te veel op in haar rol?

Acteerwerk was naar behoren, en het duurt lekker kort, en er zitten ook wel een aantal goede scenes in, maar ook iets teveel mindere stukken zoals met dat jongetje en de, naar later blijkt, echte Mrs Neall.

Altman is vooral bekend dankzij MASH, maar heeft toch veel betere films op zijn naam staan. Zijn beste film (althans tot nu toe, ik heb er nog wat te gaan) is wat mij betreft Nashville, een caleidoscopische city trip naar de stad in Tennessee die bekend is om zijn country & western muziek. Een groot aantal personages worden geïntroduceerd, waarvan sommigen slechts een bijrol hebben en niemand echt de hoofdrol, een opzet die doet denken aan zijn latere Short Cuts maar ook aan films als Magnolia of Babel. De ene keer werkt dat beter dan de andere keer en in Nashville werkt het gelukkig perfect.

De rode lijn is een campagne van een onafhankelijke presidentskandidaat (die overigens de hele film buiten beeld blijft), we volgen onder andere enkelen van zijn fundraisers, een man wiens vrouw in het ziekenhuis ligt, diens leeghoofdige nichtje, een Britse journaliste en een groot aantal muzikanten, van een arrogante ouwe rot tot een talentloze serveerster, en van alles ertussenin. De personages ontmoeten elkaar diverse keren, bij een verkeersongeluk of een concert, en het eindigt dramatisch op een muziekfestival- dat de jongen met de vioolkist een keer zou gaan schieten was al een tijdje duidelijk maar waarom hij zijn kogels afvuurt op de labiele Barbara Jean?

Wat Nashville zo goed maakt is moeilijk te duiden. Het is vooral een satirisch commentaar op de Amerikaanse samenleving, gedreven door egoïsme, en vrijwel niemand komt er bijster goed van af. Het is soms erg raak, geregeld zwart-komisch en af en toe pijnlijk- met als dieptepunt het optreden van het serveerstertje in een zaal vol opgewonden oude bokken. Mensen zijn onbetrouwbaar, opportunistisch, liegen, worden bedrogen, zijn hopeloos naïef, en dan opeens komt er een lucky break: althans voor de zangeres die in de chaos na de schietpartij van de nood een deugd maakt met een sterk optreden. Wat de muziek betreft, die is prominent aanwezig maar ondanks dat countrymuziek bepaald niet mijn smaak is stoorde me dat geen moment. Van de acteurs vallen o.a. Ned Beatty, Keith Carradine en Allen Garfield positief op. Karen Black is bijna onherkenbaar ware het niet dat ze loenst. De vreemdste rol is wel die van Jeff Goldblum als rare snuiter.

Behoorlijk vreemd, met aardige vondsten maar ook best vermoeiend. Het is een lastig te volgen verhaal over een regisseur die bij het hof van Nassereddin Shah terecht komt. Als de Shah verliefd wordt op een actrice en zij op magische wijze van het celluloid wordt losgekoppeld zijn de spreekwoordelijke poppen aan het dansen. De film is naast een komedie vooral een ode aan de film en gebruikt een veelvoud aan stijlen, waaronder slapstick en vroeg-twintigste eeuwse special effects. Enige kennis van de Iraanse geschiedenis en vooral de (oude) Iraanse cinema is wel een pre, er wordt namelijk nogal wat uit Iraanse klassiekers geciteerd. Ik kon er niet zo veel chocola van maken, kom wat lafjes uit op 3 sterren.

Om met de pluspunten te beginnen: er viel geregeld wat te (glim)lachen. De slijmerige rijkeluisstudentjes deden me denken aan onuitstaanbare corpsballen uit mijn eigen studententijd, Belushi is op dreef in een maffe anarchistische rol, als een geüpdatete versie van Harpo Marx; respect voor die hamburger-verorbering. En er zitten een aantal goede, soms ook behoorlijk foute, grappen in. Maar het sneeuwt helaas een beetje onder in een matig uitgewerkte plot over de decaan die de studentenvereniging wil schorsen, er zijn te veel flauwigheden en het eindigt met een langdradige, niet-grappige finale, zodat het negatieve toch een beetje overheerst.

Veel films zijn schatplichtig aan Animal House, van Porky's, Revenge of the Nerds tot Police Academy, films die ik als tiener nog wel graag zag, en later nog natuurlijk de American Pie-reeks, maar het is een genre waar ik nu toch maar moeilijk de handen voor op elkaar krijg.

Een film die voortvarend begint, het idee is ook gewoon goed, maar vanaf dat duidelijk is wie de moordenaar is (zo'n beetje vanaf de scène dat de politieman het met een raar lachje over het gezicht van de moordenaar heeft dat hem in de spiegel aankijkt) neemt het scenario wel een duikvlucht. Het vervolg is behoorlijk zwak, spanning is ook een beetje weg, het verbaast me eigenlijk dat dit toch wel een klassieker is geworden. Vanwege het sterke idee en de vermakelijke eerste helft nog wel ***.

Oliver Stone levert commentaar op de verheerlijking van geweld in de media en ramt die boodschap er weinig subtiel in. Dat is nog te doen in het vermakelijke eerste deel, een cynische road movie annex killing spree, maar het wordt vervelend met het chaotische media-circus in het tweede deel. Ondanks dat toch wel een icoon van de 90s cinema, vooral dankzij Harrelson, die hiervoor toch een redelijk braaf imago had dankzij Cheers, en Lewis, die geknipt is voor de rol als trashy moordenaar en daarvoor dan ook geregeld gecast wordt. Rodney Dangerfield heeft nog een memorabele bijrol.

Debuutfilm van Rossellini, gemaakt ter meerdere eer en glorie van de Italiaanse marine. La Nave Bianca blijkt ondanks de korte speelduur en de te verwachten beelden van een zeeslag een taaie zit, die af en toe meer weg heeft van een instructiefilm. De zeeslag is geen moment meeslepend of spannend, het lijkt vooral bedoeld een zo droog mogelijke weergave te geven van alle facetten van een torpedobootjager in actie. Het drama dat daarop volgt is mager en voorspelbaar, en het wordt ook nog eens vergezeld door de bombastische score van broer Renzo.

Interessant omdat het het debuut is van Rossellini en voorloper van het neorealisme, verder is het geen aanrader, behalve misschien voor mensen die zich bovenmatig interesseren in oorlogsschepen.

Ook een wat mindere Ray is nog de moeite waard. Nayak vertelt het verhaal van een acteur die zichzelf ergens onderweg naar de top is verloren. Tijdens een lange treinreis naar Delhi wordt hij geconfronteerd met de leegte in zijn bestaan door een jonge vrouw die niet onder de indruk is van zijn nabijheid. Ik vond de plot helaas niet zo interessant, de gesprekjes met de vrouw nogal vlak en enigszins voorspelbaar. Dat de vrouw het interview op het eind zo pontificaal verscheurt vond ik ook niet echt bij haar karakter passen, zoiets zou ze buiten het zicht doen. De flashbacks en dromen waren niet onaardig maar wel wat bedacht, en ook het zijplotje van de adverteerder die zijn vrouw inzet om een klant te winnen werkte niet helemaal. Natuurlijk blijkt dan de dikke coupégenoot aan wie niemand aandacht schonk de grote klant te zijn, wel apart omdat die nog even daarvoor getuige was hoe de adverteerder nog net niet zijn vrouw prostitueerde om die oude bok binnen te slepen. Het meest interessant vond ik nog het korte optreden van Promila, de actrice die zich in een flashback aan Arindam aanbiedt, iets waar hij geen antwoord op heeft.

Visueel vond ik het trouwens best fraai, juist door de beperkingen die Ray zichzelf oplegde, en vooral Uttam Kumar zet een prima rol neer.

Vooral knap en inventief, niet erg onderhoudend. Nou heb ik niet zo veel met het verhaal, nogal random gebeurtenissen in een wereld waar alles andersom werkt maar hé, het was maar een droom, dus objectief ben ik niet.

Sommige scenes sleepten nogal, of werkten gewoonweg niet (het theepartijtje), andere stukken waren wel geinig. Wat me sowieso wel beviel was de wat macabere stijl, de manier waar het witte konijn wordt geïntroduceerd bijvoorbeeld.

Somber, doeltreffend drama over scheidend stel die hun zoontje min of meer aan zijn lot overlaten, met vreselijke gevolgen. Niet zozeer een beeld van Rusland, eerder een beeld van de sterk individualistische maatschappij anno 2017, waarin iedereen vooral met zichzelf bezig is. Dat uit zich niet alleen in het verwaarloosde zoontje, als er één beeld is dat onze tijd goed samenvat is het wel die shot in de metro, mensen met oortjes in, starend op hun beeldscherm, het zou vrijwel overal kunnen zijn (niet dat ik roomser ben dan de paus overigens). De zwangere vriendin van Boris die zeurt dat ze zo alleen is terwijl Boris zoekt naar zijn verdwenen zoon zoekt was misschien wat te veel van het goede- al bestaan zulke mensen natuurlijk ook.

Als tegenwicht voor het alom tegenwoordige ego wordt een groep vrijwilligers getoond die belangeloos helpt met de zoektocht. Nog niet alles is verloren, zo lijkt de regisseur te zeggen. Maar dat dit geen happy end zou krijgen stond al redelijk vast. Ik denk dat het jongetje in het mortuarium toch wel Alyosha was, de reactie van beide ouders vond ik veelzeggend- vrijwel alle fases van rouwverwerking kwamen in sneltreinvaart voorbij. Na de aanvankelijke schok de ontkenning, de woede (van de vrouw) het verdriet (van de vader), en een jaar later iets van acceptatie- al blijft de film dubbelzinnig.

Mooie film over Russische oude adel die na een lange winter samenkomt om de zomer te vieren. Gaandeweg blijkt het om verarmde adel te gaan die nog in het verleden leven, de progressieven onder hen filosoferen lustig over verheffing van het volk zonder daar verder consequenties aan te verbinden, de conservatieven spuwen hun gal op de teloorgang van de elite. Centrale figuur (als je daarover kan spreken) is de leraar Mikhail Vassilyevich, die bestemd leek voor een groots en meeslepend leven, maar niets van die belofte waar heeft gemaakt. Het heeft van hem een cynicus heeft gemaakt die weigert zich nog verder te conformeren. De onverwachte reünie met zijn jeugdliefde zet een hele reeks ontwikkelingen in gang, waarbij de drank rijkelijk vloeit en de maskers een voor een afvallen.

Kan me voorstellen dat dit niet ieders smaak is maar vond het, zeker na de introductie, erg onderhoudend. En zowel grappig als pijnlijk, het deed me wat denken aan een Russische Festen, al is er hier geen familiegeheim dat wordt ontrafeld maar is het het leven zelf dat ontleed wordt tot er bijna niks meer overblijft. Het einde was perfect, als ook de dramatisch bedoelde sprong in de rivier mislukt, en Misha getroost moet worden door eigenlijk het enige sympathieke, maar niet erg interessante personage, de wat argeloze Sasha, terwijl de amorele mater familias Anna Petrovna tegen de anderen (of eigenlijk vooral tegen zichzelf) prevelt dat alles hetzelfde zal blijven- maar dan waarschijnlijk als een piano die door blijft gaan al is er niemand meer die hem bespeelt, want de tijd van de Russische adel zat er bijna op.

Het was wel af en toe raden naar de onderlinge verbanden, net als in veel lijvige Russische romans zou een who's who in het begin wel hebben geholpen. Zo was de krantenlezende figuur Gerasim een enigma, tot hij zijn eerste (en enige) monoloog afsteekt zo tegen het einde van de film.

Pas de eerste film die ik van Mikhalkov zie, al ken ik zijn naam al sinds hij de Oscar voor Burnt in the Sun binnensleepte, en moet zeggen een fijne kennismaking.

Wederom een erg sterke film van Refn, toch wel een van de meest interessante regisseurs van de laatste jaren. Neon Demon is audiovisueel geweldig, met een heerlijke soudtrack en mooie ubergestileerde shots. Toch zou ik dit zeker niet style over substance willen noemen, zoals ik hier en daar lees. Mode is een en al style over substance, dus is het niet zo vreemd dat de film dat overneemt en sommige shots uit een glossy lijken te komen, een glossy uit een verwrongen alternatief universum, dat dan weer wel.

Elle Fanning is intrigerend als main lead- echt mooi vind ik haar niet, maar ze heeft zeker iets, en is perfect gecast als would be supermodel. Acteerwerk is verder ook dik in orde, alleen een vage atypische rol van Keanu Reeves die een beetje uit de toon viel, maar soit. Refn gebruikt weer een hoop symboliek in zijn film, zo was Jesse's voortijdige einde al in minstens drie shots aangekondigd, te beginnen natuurlijk met de openingsscene. De soundtrack was dus geweldig, met als favoriet het rustige Martinez nummer Kinky. Maar er zat eigenlijk geen enkel zwak nummer tussen- nou ja, ik ben niet zo kapot van Sia. Verder vond ik de film ook best grappig op sommige momenten, en het einde vond ik wel een perfecte metafoor, het is letterlijk eten of gegeten worden in de modewereld.

Een geweldige audiovisuele trip met occulte trekjes, een dikke 4 **** vooralsnog, bij herziening zou dat zomaar meer kunnen worden.

Het gebeurt me niet vaak meer, dat ik echt het gevoel heb net een meesterwerk te hebben gezien. Voelt bijna oneerbiedig, op een verregende zondagochtend. Wat een glorieuze Sovjetfilm van Kalatozov! Een schitterende woestenij, een klein groepje mensen met een missie, een goed, doeltreffend verhaal is soms zo simpel. Of misschien: een simpel verhaal is soms zo goed? Het zijn evenwel de beelden die het hem doen, met als een van de hoogtepunten de sprint door het bos na het vinden van de diamant, een scene vol lichtheid maar ook een voorgevoel van naderend onheil, door de dwingende muziek. De psychologische spanning tussen Sergey aan de ene kant en Andrey en Tanya aan de ander maakt halverwege plaats voor de ontberingen die ze moeten zien te overleven, en ik kwam soms haast ogen te kort, alle zintuigen werden geprikkeld. Wat moet het geweldig zijn deze op het grote scherm te zien.

Ik zit te twijfelen of ik hem beter vind dan Soy Cuba, misschien kan ik dat pas zeggen na herziening van beide films, maar voor nu geef ik deze dan toch het voordeel van de twijfel.

Film die Oscar-geschiedenis schreef, maar die ook een scherpe kijk op de toekomst had. Want bijna 50 jaar oud is Network relevanter dan ooit, al is de TV dan ingeruild voor internet, en dan vooral social media. Nieuws moet leuk zijn, of emotioneel, en journalisten zullen de consument wel even duidelijk maken hoe hij zich moet voelen- nieuws analytisch of terughoudend brengen is bijna niche geworden- enigsins gechargeerd.

Maar Network is niet alleen om die reden het kijken waard, het scenario is slim en de cast is geweldig, met Finch en een verrassende Dunaway voorop. De scène waarin de kreet "I'm mad as hell and I'm not gonna take it anymore" gemunt wordt is terecht een klassieker. Fijne herziening, en Lumet was toch eigenlijk wel een geweldig regisseur.

Geen prettig weerzien. Zwak geschreven en geacteerd misdaadepos over de opkomst en ondergang van een drugsdealer. Het script is echt van belabberd niveau, de dialogen zijn stroef (Ice-T en Nelson zijn echt een deerniswekkend duo), het verhaal net zo voorspelbaar als de premisse belooft, geen enkel personage voelt echt aan, en tijdens de actiescenes lijkt het alsof je naar een B-film aan het kijken bent. De enige die zich enigszins kan onttrekken aan de malaise is hoofdrolspeler Snipes.

De zwaktes zijn te talrijk om op te sommen dus beperk ik me maar tot een vrij knullig deel: de ontmaskering van Pookie: hij infiltreert, mag op de inpakafdeling werken waar, zo zegt hij vooraf zelf: iedereen naakt is omdat Nino niemand vertrouwt. Even later zien we dat Nino zijn kompaan ook nog influistert goed op die junk Pookie te letten want hij vertrouwt hem niet. Dus wat gebeurt er: Pookie mag als enig met zijn shirt aan werken én heeft een enorme microfoon vastgeplakt op zijn borst: zo heeft een onzichtbare cameragesp natuurlijk niet zo heel veel zin.

Soundtrack is met o.a. Doug E. Fresh en Guy nog wel OK, maar met artiesten als Levert en Color Me Badd(!) ook bepaald niet legendarisch te noemen.

Van het bescheiden aantal films van Akerman dat ik zag haar meest experimentele. En dan haak ik vaak toch een beetje af. Akkerman is een filmmaker die het dicht bij zichzelf houdt, en dat is hier niet anders.

News from Home toont in lange statische shots beelden van New York (niet de bekende plekken, maar straatbeelden, een kruispunt, de metro) en dat vanaf een camera die dermate genegeerd wordt door vrijwel alle New Yorkers dat ik me afvroeg of de camera verdekt was opgesteld. Ze maakt met niemand contact, en ik vond het meer een registratie van vervreemding, eenzaamheid, dan iets anders. Intussen hoor je hoe de moeder in haar brieven (typisch: vader communiceert sporadisch via moeder) haar jonge dochter op de hoogte houdt van kleine en grote gebeurtenissen in de levens van de achterblijvers. Die brieven boden wellicht troost op de moeilijke momenten.

De film eindigt met de beroemde skyline van New York, inclusief de net opgeleverde Twin Towers, in een beeld dat bijna een terugreis per boot suggereert.

Leuke film, met Niagara als leuk decor - de doorsnee honeymoon-bestemming van de jaren 50.

MM heeft een kleinere rol dan de poster wil doen geloven, maar doet het wel aardig. Maar de film blijft een beetje tam. Hoe de vork in de steel zit wordt al vrijwel onmiddellijk duidelijk na de vondst van het lichaam, en ook het restant verloopt redelijk voorspelbaar.

Maar het kijkt lekker weg, en er valt zelfs wel wat te glimlachen. Ik vond de grijnzende stelletjes met hun regenpak aan die overal doorheen stapten ten minste wel zo vermakelijk (zelfs als ze bijna naar beneden duikelen krabbelen ze lachend op).

Puike service van de politie en de reddingsbrigade trouwens, kom daar maar eens om tegenwoordig.