Neokonchennaya Pyesa dlya Mekhanicheskogo Pianino (1977)

Briljante titel.

Bestaat er soms geen afkorting voor deze titel?

Dat zou de titel geheel ontsieren.

Neokonchennaya Pyesa dlya Mekhanicheskogo Pianino is nu al de derde Mikhalov die me meer dan goed bevalt. Eigenlijk een vrij simpel gegeven van een familie en aanhang die een dag en nacht met elkaar doorbrengt op een landhuis wordt op een zeer sfeervolle manier ingevuld. De enige verbinding met de buitenwereld lijkt het gefluit van een stoomtrein die sporadisch hoorbaar is (iets wat Sokurov ook gebruikt). Het slotakkoord raakte me erg en was de juiste afsluiting van de bijeenkomst. Mooi.

Een warme zomerdag...de samowar staat te pruttelen en een aantal families, kennissen en ex-geliefden ontmoeten elkaar.

Het begint allemaal met begroetingen, maar naarmate de dag vordert gaat men allerlei spelletjes doen en begint wat te discusiëren.

En 's avonds loopt het allemaal vreselijk uit de hand.

Niet alleen hangt er onweer in de lucht, maar de drank zorgt er ook voor dat iedereen zijn masker afwerpt en elkaar flinkt de waarheid vertelt.

Op z'n Rusisch verloopt zo'n dag natuurlijk ook met de gebruikelijke stemverheffingen en lawaai.

Heel prima Russische film die speelt in het pre-communisme-tijdperk.

Een constant schril gekakel van vrouwelijke personages in een door onkruid overwoekerde ruïne van een kasteeltje. Ik zie ergens wel een schijn van een typische Tsjechov-setting, maar toch echt niet hetgeen ik mij er graag bij voorstel.

Het verhaal vind ik er zodoende ook echt niet uit komen. Overacting en onaantrekkelijkheid is wat deze film mij vooral doet bijblijven.

Helaas weinig boeiend. Conversaties die echt niet interessant waren. Vaak ook kon ik het nauwelijks volgen (kan ook aan mijn intellect liggen). Aan de andere kant zag ik ook een paar echt bloedmooie scenes. Scenes uit de betere Franse en Italiaanse klassiekers uit de vorige eeuw.

Mooie film over Russische oude adel die na een lange winter samenkomt om de zomer te vieren. Gaandeweg blijkt het om verarmde adel te gaan die nog in het verleden leven, de progressieven onder hen filosoferen lustig over verheffing van het volk zonder daar verder consequenties aan te verbinden, de conservatieven spuwen hun gal op de teloorgang van de elite. Centrale figuur (als je daarover kan spreken) is de leraar Mikhail Vassilyevich, die bestemd leek voor een groots en meeslepend leven, maar niets van die belofte waar heeft gemaakt. Het heeft van hem een cynicus heeft gemaakt die weigert zich nog verder te conformeren. De onverwachte reünie met zijn jeugdliefde zet een hele reeks ontwikkelingen in gang, waarbij de drank rijkelijk vloeit en de maskers een voor een afvallen.

Kan me voorstellen dat dit niet ieders smaak is maar vond het, zeker na de introductie, erg onderhoudend. En zowel grappig als pijnlijk, het deed me wat denken aan een Russische Festen, al is er hier geen familiegeheim dat wordt ontrafeld maar is het het leven zelf dat ontleed wordt tot er bijna niks meer overblijft. Het einde was perfect, als ook de dramatisch bedoelde sprong in de rivier mislukt, en Misha getroost moet worden door eigenlijk het enige sympathieke, maar niet erg interessante personage, de wat argeloze Sasha, terwijl de amorele mater familias Anna Petrovna tegen de anderen (of eigenlijk vooral tegen zichzelf) prevelt dat alles hetzelfde zal blijven- maar dan waarschijnlijk als een piano die door blijft gaan al is er niemand meer die hem bespeelt, want de tijd van de Russische adel zat er bijna op.

Het was wel af en toe raden naar de onderlinge verbanden, net als in veel lijvige Russische romans zou een who's who in het begin wel hebben geholpen. Zo was de krantenlezende figuur Gerasim een enigma, tot hij zijn eerste (en enige) monoloog afsteekt zo tegen het einde van de film.

Pas de eerste film die ik van Mikhalkov zie, al ken ik zijn naam al sinds hij de Oscar voor Burnt in the Sun binnensleepte, en moet zeggen een fijne kennismaking.