Pfoe...Vortex is een film die je dingen vertelt die je eigenlijk wel weet, maar waar je liever niet aan denkt. In bijna tweeënhalf uur wordt de horror van het oud zijn met gebreken meedogenloos aan de kijkers opgedrongen. Een stijl die een beetje op een gimmick lijkt, maar die heel goed werkt, zowel symbolisch -een liefdevol echtpaar drijft uit elkaar- als filmisch, het heeft echt meerwaarde de chaos te voelen.
Fantastisch acteerwerk van Argento, die me wel echt verrast, en Lebrun als de dementerende echtgenote. Overigens wordt de naam van haar ziekte geen moment genoemd, alsof iedereen bang is de naam uit te spreken. Confronterende, unieke film die bij momenten moeilijk te kijken was -de minutenlange hartaanval was met name vrij afschuwelijk- maar ik ben wel blij dat ik hem zag. Films zijn vaak een vorm van escapisme, hier is het andersom. De kale werkelijkheid, waarin een leven op nare wijze tot een einde komt, het huis dat een druk en cinefiel leven verraadt wordt leeggehaald en dan is het FIN.
Alternatieve titel: War and Peace, 25 november 2025, 12:35 uur
Monumentale verfilming van de klassieke roman doet niet alles goed, maar wel veel. Afwisseling tussen de balzaal en de slagvelden werkte prima, en de lijst met belangrijke personages is teruggebracht tot een overzichtelijk aantal. Eigenlijk zijn er maar drie protagonisten: Pierre, Andrei en Natasha, die ook de nodige scenes delen, dus een namenlijst zoals bij het boek had ik niet nodig. De uitgebreide scenes van de slagvelden maken veel indruk en daar staat de productie dan ook vooral om bekend. In dat opzicht is het derde deel wel het meest indrukwekkend. Maar ook van deel 1 en 2 heb ik genoten, saai vond ik het geen moment. Deel 4 is dan qua toon wat anders, en hier lijkt Bondarchuk ook iets meer in de Sovjet-propaganda modus te zitten, maar ook in dit deel valt genoeg te beleven.
Toch wel licht opvallend dat van de grote Russische romans (in de categorie Oorlog en Vrede, Misdaad en Straf, Anna Karenina, Oblomov, Dode Zielen, De Idioot) zo weinig bekende geslaagde verfilmingen zijn, alleen Hakuchi (Film, 1951) en deze Oorlog en Vrede voor zover ik weet. Andere verfilmingen zijn ofwel obscuur ofwel bestempeld als mislukt.
Ramsay is na haar tegenvallende vorige film en een lange radiostilte weer helemaal terug. Net als We Need to Talk About Kevin opnieuw een film over de duistere kanten van het moederschap, met misschien wel de beste rol van Jennifer Lawrence.
Die My Love is zeker geen publieksvriend, meerdere mensen verlieten de zaal tijdens de vertoning. Het is ook geregeld best ongemakkelijk, maar ik zat de hele speelduur aan het scherm gekluisterd en Lawrence is echt geweldig. Ze is afwisselend aantrekkelijk en griezelig met haar onvoorspelbare, destructieve gedrag, maar haar sociaal onaangepaste gesprekjes werken ook op de lachspieren. Een Oscarnominatie lijkt me wel binnen bereik. Verder ook een prima cast, met een verrassende Pattinson als de wanhopige echtgenoot (overigens zonder dat de sympathie bij hem komt te liggen) en oudgedienden Spacek en Nolte in kleinere bijrollen.
Woody Allen wordt eind deze maand 90, en is nog altijd niet van plan met pensioen te gaan- een nieuwe film in Spanje is in de maak, als hij ten minste de financiering rond krijgt.
Nu zijn zijn laatste films nogal luchtige tussendoortjes, ik vind ze altijd wel de moeite waard, en Rifkin's Festival vind ik zelfs een van zijn leukste films in jaren. Geen idee waarom hij hier zo laag scoort eigenlijk.
Wallace Shawn is prima als Woody's alter ego, ik mag hem sowieso graag zien vanwege zijn sympathieke, wat koddige voorkomen. De setting van het filmfestival van San Sebastian werkt ook, en hoewel niet al te subtiel vond ik Garrel als 'briljante' regisseur best grappig. Het hart van de film wordt gevormd door de onhandige romance/vriendschap met de knappe Elena Anaya, en dat vond ik verrassend leuk uitgewerkt. Fijn toch om op je oude dag een leuke dokter te ontmoeten en Spaanse uitstapjes te maken, al is het maar voor een dag of twee. En oude man Allen snapt gelukkig dat de dokter de romantische gevoelens niet kan beantwoorden, de peinzende blik ten spijt.
Als bonus heeft de film nog een leuk raadspelletje voor de cinefiel met allerlei quotes/dromen uit bekende films. Moest wel lachen hoe in de Persona-droom de actrices opeens Zweeds beginnen te praten.
Was tijd voor een herziening van Scorsese's klassieke boksfilm. De Niro had de ene iconische film er net op zitten toen hij in de huid kroop van LaMotta voor wederom een film die zou uitgroeien tot een klassieker. LaMotta is een misogyn, ziekelijk jaloers figuur en waarschijnlijk de grootste eikel die De Niro ooit portretteerde. Het pleit op zich wel voor LaMotta dat hij hieraan meewerkte want hij wordt niet bepaald gespaard, maar nadat ik me nog wat verder inlas blijkt hij toch nog een grotere klootzak te zijn dan Raging Bull laat zien. Eigenlijk een klassieke narcist die geen oog heeft voor anderen, en dan ook nog eentje met ijzeren vuisten en een onbreekbare kin. Maar het levert een boeiende, rauwe film op die oneindig interessanter is dan de biopics waar we de laatste jaren mee worden overspoeld, een enkele uitzondering (Blonde, A Complete Unknown) daargelaten.
De Niro's LaMotta is een onvoorspelbare maniak, alsof hij van rust meteen in de hoogste versnelling komt zodra hij geagiteerd raakt- en dat gebeurt vaak. Die gejaagdheid zie je ook in de boksscenes, die bewust onrealistisch zijn- ik heb het laatste gevecht met Robinson nog eens teruggekeken op YouTube en dat leek er niet echt op. Maar Scorsese weet wel de essentie van de gevechten weer te geven, en hervertelt ze. De Niro en Pesci acteren op hoog niveau, al lijkt Pesci hier ook wel op een jongere, iets minder gestoorde versie van Tommy uit Goodfellas- moet ik ook weer eens zien trouwens. Moriarty kreeg voor haar eerste filmrol meteen een Oscar nominatie, maar brak nooit echt door. Verder nog bijrollen voor 'Coach' uit Cheers en Frank Vincent uit the Sopranos.
Alternatieve titel: Fontane - Effi Briest oder: Viele, Die eine Ahnung Haben von Ihren Möglichkeiten und Bedürfnissen und Dennoch das Herrschende System in Ihrem Kopf Akzeptieren durch Ihre Taten und Es Somit Festigen und Durchaus Bestätigen, 17 november 2025, 11:49 uur
Mooi tijdsbeeld van de opwindende jaren 60, waarin muziek, mode, stijl zo bepalend leken te zijn voor iemands wereldbeeld. Alleen heb ik niet bijster veel met The Who, en dat is dan toch wel jammer aangezien dit dus een bewerking is van een van hun platen. Ik kende eigenlijk alleen My Generation wat ik best een aardig nummer vind, maar vond de soundtrack verder niet memorabel. Ik zal het album over een tijdje nog eens luisteren, misschien dat het dan beter bevalt.
Phil Daniels is goed als angry young man vol branie, maar hij is geen Alex DeLarge. Klein rolletje van Ray Winstone, die hetzelfde jaar ook al met Daniels in Scum zat. Vreemd dat hij nadat hij door Jimmy en zijn maten in elkaar wordt geslagen helemaal uit beeld verdwijnt. Ook een kleine, geinige rol van Sting als de legendarische "modfather" Ace Face die zijn coolheid volledig verliest in zijn liftjongen-outfit.
De rivaliteit met de rockers is een beetje vergelijkbaar met het geweld tussen rivaliserende hooligans. Het was in werkelijkheid allemaal niet zo heel heftig en meer iets van de pers die jammerde over de losgeslagen jeugd. De rockers leken wat ouder dan de mods maar dat zal misschien komen omdat ik motoren associeer met volwassenen en scooters met jongeren. Die scooters zagen er trouwens wel cool uit.
Debuutfilm van Roddam die verder eigenlijk geen aansprekende films regisseerde (maar wel Master Chef creëerde).
Alternatieve titel: Miss Oyu, 9 november 2025, 11:37 uur
Grapppig hoe mensen een film zo anders kunnen ervaren. Ik vond het juist een overdaad aan drama, bovendien kon ik maar moeilijk vat krijgen op de personages. De oudere zus (prima gespeeld door Tanaka, maar ze moet voor een grote schoonheid doorgaan- en schoonheid is uiteraard subjectief en wellicht is er ook sprake van cultuurverschillen, maar ik zie het totaal niet) die met haar duidelijke geflirt haar zusje in ernstige verlegenheid brengt, het zusje die zichzelf helemaal wegcijfert, zozeer dat het bijna een parodie leek, en dan die slappe Shinnosuke die geen beslissing durft te nemen. Ze leken op een ongelukkig drietal dat recht op de afgrond afgaat.
Ik heb wel vaker moeite met Mizoguchi, zijn personages zijn zo ernstig en gevangen in conventies, dan heb ik toch veel meer met de meer down-to-earth Ozu.
Guillermo del Toro heeft een voorliefde voor duistere sprookjes -net als Tim Burton, al vind ik de verhalen die hij verfilmt vaak niet zo interessant- en Frankenstein is hem natuurlijk op het lijf geschreven. Frankenstein is sowieso een verhaal wat dicht tegen Pinocchio aanschurkt: de gemaakte mens op zoek naar zijn ziel, zijn eigen 'ik', in een wrede wereld die hem uitstoot.
Er wordt ruim de tijd genomen om het verhaal te vertellen, productie ziet er verzorgd uit en het wordt allemaal keurig uitgevoerd, al vond ik de superkrachten van het monster wat overdreven- hij was voor zover ik weet opgebouwd uit menselijke onderdelen. De scène waarin Frankenstein zijn experiment en public uitvoert was misschien nog wel degene met de meeste impact, maar echt verrast werd ik niet. Het ligt er ook wel een beetje te dik bovenop dat niet de creatie maar zijn schepper het monster is, het wordt letterlijk zo uitgesproken, en dat maakt het ook een vrij rechtlijnige film. Ik had vooraf wat twijfels maar Elordi doet het prima, al zal hij het iconische Karloff-monster natuurlijk nooit vervangen.
Wilder staat bekend als een van de beste regisseurs van de gouden Hollywood jaren, maar hij heeft ook wel minder aansprekende films gemaakt. Daar valt deze Emperor Waltz ook onder, een vrolijk niemandalletje, gemaakt na het serieuze The Lost Weekend. Het is grappig hoe Wilder Oostenrijk portretteert, als een soort semi-Middeleeuws sprookjesland, gezien het feit dat hij er zelf is geboren. Het personage van de vader (Putzi) en zeker de keizer vond ik wel geslaagd, en Fontaine voldeed voor mij ook. Alleen Bing Crosby valt uit de toon, zijn acteerstijl lijkt meer gedateerd dan die van illustere tijdgenoten. Hier had ik bv liever een Jimmy Stewart of Cary Grant gezien als de archetypische Amerikaanse flierefluiter.
Film verloopt redelijk voorspelbaar, zeker de plot met de honden kon je al van mijlenver aan zien komen. De bij Wilder toch vaak aanwezige scherpte ontbreekt. Toch maakt hij er een plezierig en kleurrijk, nogal naïef filmpje van dat prettig wegkijkt maar niet zal beklijven.
