Logboek

Verdienstelijke mysterie met wat horror-elementen heeft een naargeestige setting, aan de rafelranden van Tokyo, en een dubieuze protagonist, dat zijn twee pluspunten. De plot ontvouwt zich traag en de film lijkt soms een beetje te twijfelen over de richting, maar zeker het eerste uur vond ik best fijn en was ik benieuwd waar het allemaal heen zou gaan.

Helaas leidt het tot een niet zo denderende climax. Dat hij zijn vriendin had vermoord kwam niet bepaald als een schok, en de scène waarin de collega door de geest in een waterbak geduwd werd was meer een huh? moment dan griezelig of unheimisch. Ook dat hele stuk in dat gebouw en de motieven van de vrouw in het rood (die me sowieso iets té aanwezig was- less is more denk ik dan) was niet overtuigend. Dankzij het sterke eerste uur kom ik nog wel tot een nipte 3,5 maar er had meer in gezeten.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ontspannende film, heel erg zen over hoe je in het nu moet leven, en elke handeling met zorg en oog voor detail moet uitvoeren. Heel erg Japans natuurlijk. Wenders maakt er helemaal een idealistisch vergezicht van door het nichtje dat aan komt waaien interesse te laten hebben in boeken (een puber die een oud boek leest, tsja, misschien dat ze in Japan nog voorkomen?) en een vriendinnetje van een collega instant fan laat worden van Patti Smith- al iets geloofwaardiger. Muziek en boeken spelen sowieso een grote rol, en hoewel het soms wat wat "makkelijk scoren" is (Animals, Kinks en het titelnummer van Lou Reed) zaten er ook wat minder grijsgedraaide nummers bij. En eerlijk is eerlijk, House of the Rising Sun verveelt nooit.

Mooie rol van Yakusho die vrijwel geen woord zegt, maar helemaal op lijkt te gaan in zijn rol. Door enkele ontmoetingen worden sluiers van zijn verleden opgelicht, maar Wenders laat veel over aan interpretatie en dat is wel zo fijn. Ik begrijp wel dat mensen hier een hele hoge score aan geven, maar het had van mij eigenlijk nog iets minimalistischer mogen zijn.

Plezierig weerzien met Lifeboat, een film die niet bekend staat als een van Hitchcock's beste films, maar die toch best een plekje verdient tussen zijn gekende klassiekers. Tallulah Bankhead is heerlijk op dreef als vileine sterreporter, maar ook de andere acteurs zijn meer dan prima in deze claustrofobische thriller-drama over schipbreukelingen tijdens WO2, gedraaid tijdens WO2. Er ontstaat tussen sommigen een vertrouwensband, maar tekenend is vooral het verschil in sociale klasse, waarbij de miljonair Rittenhouse niet alleen als vanzelfsprekend de leiding neemt, maar ook nog het morele geweten uithangt.

Daarom was de scene dat de overlevenden zich op Willi storten omdat hij water bleek te hebben en dat niet deelde ook zo prachtig, iedereen klimt van zijn high horse en helpt Willi overboord te duwen, Rittenhouse gebruikt zelfs een schoen om hem uit te schakelen. Een scene die ik bij het kijken bijna grappig vond, maar als je ziet hoe primitief we eigenlijk zijn als het er op aan komt, is het ook best beangstigend.

Inventieve cameo van Hitch ook!

stem geplaatst

In de jaren 80 keek ik naar Rocky films, Predator, Indiana Jones en zo. Op zich niks mis mee, maar de echte meesterwerken heb ik kennelijk gemist destijds. Want deze To Live and Die in LA is toch wel echt een heerlijke 80s misdaadfilm waarin zo'n beetje alles klopt.

De geweldige scenes zijn te veel om op te noemen, maar de auto-achtervolging springt er wel uit. Sowieso vond ik het geniaal bedacht dat een in wezen nederig subplotje om aan het bedrag voor de aanbetaling te komen zo uitloopt op een enorme clusterfuck. En die (best lange) scène wordt dan ook nog tot in perfectie uitgevoerd. Vanwege alle betrokken auto's leek het me ook dat het om agenten ging en het was zoals Bobbejaantje al aangaf inderdaad raar dat de agenten zich niet netjes voorstelden toen ze de auto omsingelden, maar toch stoorde ik me er niet aan- die agenten zaten waarschijnlijk nog vol adrenaline net als alle betrokkenen, mezelf incluis.

Maar eigenlijk is bijna elke scène goed: de uitgebreide handleiding om Dollars te printen onder old school synth deuntjes, de ontmoeting in de gym (hoe 80s wil je het hebben), John Turturro, en ook de best verrassende ontknoping. Gewelddadig, sexy, stijlvol en cynisch, en dat allemaal gefilmd door Robby Müller in zijn glorietijd- dit is zeker een film om vaker te zien.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Film die onwillekeurig nostalgie oproept naar je kindertijd. De hang naar conformisme, buitensluiting, de eerste verliefdheden, wisselende vriendschappen (al dan niet 'gekocht' met tractaties of gunsten), rivaliteit- het is allemaal herkenbaar, tegelijkertijd stap je een wereld binnen die niet meer bestaat. Al zal in de kern de sfeer op het schoolplein nu niet heel anders zijn (mobieltjes dan even wegdenkend).

De vrijwel plotloze film komt heel naturel over, de kinderen lijken de camera's vaak te vergeten en spelen vooral zichzelf. De stemmige muziek zorgt voor wat extra melancholie.

Best fijn dit, en het nodigt uit om meer van Malmros te bekijken.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Geweldige film van Comencini over een nachtmerrieachtige verkeersinfarct met een ware sterrencast. Het is als de bekende file-scène uit Le Weekend maar dan met speelfilmlengte. Het is een ontmaskering van de mensheid eigenlijk, vol kleine en grote observaties.

Mijn favorieten zijn Sordi, alle scenes met hem vond ik raak, en Fernando Rey die stiekem de verloren gewaande sleiutel in zijn eega's tas stopt. Een intense scene is die met Harry Baer, die -begrijpelijkerwijs- wraak wil nemen op de drie verkrachters, maar net op tijd tot inkeer komt. Baer is een van de weinige sympathieke personages, de rest krijgt bijna allemaal ergens te maken met moreel verval. Ook speciale vermelding voor Mastroianni, de grootste ster uit de film, die een beetje zichzelf speelt. Hij is misschien wel het meest tragische personage, de beroemdheid die hunkert naar een eenvoudig gezinsleven.

Erg goed.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Sterk drama over een leraar die Kirgizische kinderen in een onherbergzame streek les moet geven (wat neerkomt op indoctrineren over de grootsheid van Lenin en het communisme). Het leuke is dat de leraar extreem koppig is, maar tegelijk maar weinig talent heeft. Zijn zwaktes maken hem een interessant personage. Hij krijgt te maken met al even koppige dorpsbewoners (zou het in de volksaard zitten?), die weinig moeten hebben van de Sovjet-bemoeienis, Centraal staat de leerlinge Altynai, die naar school wil, maar door haar ontluikende vrouwelijkheid ook te maken krijgt met aandacht van een lokale koelak- en die zelf een oogje heeft op de jonge leraar.

Het is een interessante vertelling over een volk wat maar weinig aan bod komt in de cinema. Ik had graag nog wel iets meer willen zien van de omgeving, maar dat paste wellicht niet binnen het verhaal. Het einde, waarbij de enige boom van de wijde omtrek wordt geveld, zal waarschijnlijk symbool moeten staan voor de niet te stuiten opmars van het communisme, maar ik zag het vooral als symbool voor de ongeremde vernietingingsdrift van de mens.

Boeiende prent wel van Kiarostami, maar met Binoche in de hoofdrol kan je ook weinig fout doen- wat een goede en mooie actrice is dat toch. Copie Conforme begint vrij conventioneel met een interessante verhandeling over de waarde van orginialiteit en authenticiteit versus kopiëen, maar na een intermezzo in een koffietentje verandert de film van toon en kibbelen de schrijver en de Française alsof ze inderdaad al jaren getrouwd zijn. Het lijkt me niet dat het letterlijk genomen moet worden- dus geen stel dat een rollenspel speelt (bovendien, dan zou de zoon ook moeten meespelen) of onbekenden die gaandeweg een rol gaan spelen. Een vrije vorm van cinema zonder rekening te houden met realisme of logica om het uitgangspunt (de perceptie is bepalend, in kunst en ook in het leven- zoiets) verder uit te werken.

Bedenk me nu trouwens pas dat de film begint met een kopie (het grapje waarom de schrijver te laat was). Waarschijnlijk zitten er nog meer van zulke grapjes in verwerkt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik vond de originele Funny Games erg goed, maar het is geen film om vaak te zien. En omdat dit een letterlijke remake scheen te zijn had ik nooit behoefte deze te bekijken. Maar het is de enige Haneke die ik niet zag, en er lijkt ook niks meer te gaan komen van zijn kant, dus toch maar gekeken.

Omdat het alweer even geleden was dat ik de eerste versie zag wist ik alle details niet meer en heb ik toch weer met een knoop in m'n maag gekeken naar de nare ontwikkelingen. Vanaf het gedoe met de eieren bouwt de spanning langzaam op, de horror bestaat vooral uit de hulpeloosheid van de slachtoffers die niets kunnen doen om de zinloze moordpartij te voorkomen. Heel even lijkt Haneke het publiek te geven wat het wil: een omkering van de rollen, gerechtigheid etc. Maar met die verwachting wordt op geniale wijze afgerekend. De cast is minstens even goed als de Duitse evenknie, en het komt opnieuw hard aan. Maar nu wel echt klaar met de funny games.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst