Man on the Run (2025)

Druk, luid en weinig informatief. Een paar conclusies wil ik wel trekken.

Zowel Yoko Ono als Linda McCartney hadden niet bepaald een goede muzikale invloed op de ex-beatles. Het hoogtepunt van McCartney lag duidelijk vóór 1970. In de jaren '70 zat men niet meer echt op zijn muziek te wachten. Fenomenen als Bowie en Queen maakten hun opwachting. Bovendien kwam de punkgolf eraan. En naar mijn bescheiden mening streefde McCartney er te veel naar een nieuwe band te vormen, waar hij dan toevallig lid van was. Een solocarrière met een achtergrondband was volgens mij handiger geweest.

Ik wil niet veel zeggen maar het album Band On The Run uit 1973 wordt toch gezien als McCartney's beste album na the Beatle periode. Het stond toen overal op de eerste plaats. Dus ik ben het niet helemaal met je eens.

Hoe meer ik me in the Beatles verdiepte, hoe meer ik Paul ging waarderen. Ram vind ik echt een topplaat, maar met Wings had ik nooit zoveel, ik vond dat Mull of Kintyre altijd maar een draak. Was dus wel benieuwd naar deze docu, die informatief is, en die een goed beeld schetst van de post-Beatles Paul (tot het einde van Wings). Misschien Band on the Run toch maar eens een kans geven, want dat klonk best oké. Dat leventje on the road met jonge kinderen zag er ook wel relaxed uit in de beginjaren van Wings. Verder een aantal leuke anekdotes die voor de doorgewinterde fan waarschijnlijk al tot in detail bekend waren, maar ik heb er best wat van opgestoken. En Linda leek me echt een leuke vrouw.