Il Commissario Pepe (1969)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor een Scola met Tognazzi en Dionisio ?

Enfin, zoals uit de - met enig gevoel voor understatement als spoilerig te omschrijven - synopsis blijkt gaat het hier om een doorsnee CAI, al hebben die gekke Italianen hem opgenomen in hun poliziesco database. Neen, dit is gewoon een zoveelste verhaal over een provinciehol waar de burgerij als gebruikelijk bestaat uit hoeren en pooiers, sommigen zijn beide tegelijk. Al even gebruikelijk bevinden zich daaronder de onvermijdelijke nichten. Maar je moet een manier vinden om al die vervelende lieden met mekaar te verbinden, en dan kom je al snel op een politie onderzoek en een inspecteur uit.

Tognazzi als vrijgezel met LAT relatie is weer ok, Dionisio speelt hier geloof ik haar eerste van tig hoerenrollen, Cimarosa is de komische sidekick van Tognazzi en we zien ook heel even Rita Calderoni langskomen als kostschooltsjik.

De hand van Scola herkennen we in geintjes als het gepraat in de camera, spiltscreens en de typische scoleske figuur van een shabby invalide die het kwade geweten van het stadje moet voorstellen en wiens vuilbekkerijen wel vermakelijk zijn.

Op zich goede score van Trovaioli, die echter niet meteen bij de film lijkt te passen.

Scola is een van die regisseurs die altijd wel goed scoort bij mij, ik heb nog geen slechte film van zijn hand gezien- al ontloop ik tot zover wel zijn minst gewaardeerde werk en heb ik nog geen film gezien van na 1989. ook Il Commissario Pepe is een meer dan aardige film met Tognazzi als nogal uitgebluste cop die amorele escapades in een provinciestadje (Vicenza) moet onderzoeken en al snel een beerput opentrekt. Of open kán trekken, want die blijft, vanwege allerlei illustere overtreders, uiteraard gesloten.

Een leuke satirische beschouwing over de corrupte handel en wandel, vooral wandel, die luchtig blijft ondanks toch redelijk zware vergrijpen- daar zou Scola nu niet meer zo makkelijk mee wegkomen. De muzikale ondersteuning houdt dat luchtige ook in stand, van die typische dromerige fluitmelodietjes die opgeld deden in de Europese cinema van de jaren 60. Acteerwerk is op de altijd okeeje Tognazzo na weinig opvallend, wel een speciale vermelding voor de in zwaar Veneto-dialect sprekende huishoudster.