Os Verdes Anos (1963)

Film gezien na een opmerking van Prinz in de aanloop naar “MovieMeter Top 1000, Editie 2019”.

Een sobere, eenvoudige film over een jongeman van het platteland —nog groen achter zijn oren— die in de grote stad verliefd wordt op een meisje en vervolgens zich geen raad weet met zijn gevoelens. Een ingetogen liefdesdrama tot aan de schokkende ontknoping, die hem tegen wil en dank middenin de schijnwerkers plaatst. Zoals Prinz eerder opmerkt een pareltje.

Portugees neorealisme? Zoiets, in elk geval bijzonder fijn en ook meteen mijn favoriete Portugese film (ik zag er nog geen tien dus dat zegt misschien niet zo veel). Het is nogal clichématig om het woord 'melancholie' te gebruiken bij het bespreken van een Portugese film maar anders kan ik het toch niet verwoorden. Dat is ook natuurlijk ook te danken aan de muziek, die van hoog niveau is. Met name het titelnummer Canção Verdes Anos is prachtig, maar ook de openingsmuziek is erg mooi. En er is ook wel iets met de taal, daar waar het verwante Spaans dwingend en zelfverzekerd klinkt is het Portugees bescheiden, berustend. En dan ook nog een verhaal over een jongen die naar de grote stad trekt, verliefd wordt, maar al snel gedesillusioneerd raakt. Ik kan wel genieten van kleine scenes zoals het zondagse dagje uit, het dansen op rock 'n roll, het slenteren door de heuvels rondom de stad. De onverwacht gewelddadige ontknoping kwam best aan, en zorgt voor een mooi maar bitter eindshot. Prachtige beelden van het vroegere Lissabon (een van de mooiste Europese steden maar hier verbeeld als modern en unheimisch, met vaak opvallende leegtes) en knap, naturel spel van de jonge hoofdrolspelers.