You Never Know Women (1926)

Erg leuke vroege film van Wellman, een regisseur die steeds meer een persoonlijke favoriet begint te worden. Het verhaaltje over een klassieke driehoeksverhouding is wat eenvoudig, de uitvoering is dat allerminst. Knap camerawerk, prima spel van de drie hoofdrolspelers -met name Lowell was schitterend als gluiperige playboy (de aanranding was wel wat out of character maar soit) en een leuke circus-setting.

De circusacts waren ook leuk om te zien, dat begint al bij de introductie van het gezelschap als ze hun maskers afzetten. Brook als illusionist/ boeienkoning/ messenwerper zette ook een mooie show neer waarbij vooral de fladderende Florence Vidor (ex van King) opviel.

Misschien iets te eenvoudig om van een vroeg meesterwerk te spreken, maar een aanrader voor iedereen die van stomme films houdt.

Een van de eerste films van Wellman, een regisseur met diverse goede films achter zijn naam.

Deze is nog uit de 'stomme' periode, en laat Wellman hier reeds zien dat hij wat in zijn mars

heeft. Je bent als kijker onmiddellijk voor de illussionist vooral omdat de rijkaard van begin

af aan onsympathiek overkomt. Vera valt niettemin voor zijn gladde charmes. De film speelt

met de gedachtengang dat je met geld alles kunt krijgen wat je hebben wilt, ook een geliefde.

De regisseur doet veel fijne dingen met de camera met veel fraaie shots. En dan niet enkel

van de circusacts. Met ook uitstekend acteerwerk van vooral Lowell Sherman maar zeker ook

van Florence Vidor. Het spel vond ik ook opvallend weinig theatraal voor die tijd. Veel speelsheid

ook, met als leuke malligheid de gebrilde eend... Ik was zeer aangenaam verrast door deze

film, en dat nu met slechts twee stemmen.