Meningen

De tutter.

Matige actiekomedie, die spierbundel Diesel tussen pampers en puberale perikelen plaatst. Heeft verder nogal wat weg van het even bizarre 'Kindergarten Cop', alleen komen de problemen hier niet enkel voort vanuit algemene onzindelijkheid. Enfin, Hollywood to the extreme, want talloze clichés weigeren onopgemerkt voorbij te strompelen. Hier en daar onbedoeld grappig, maar meer valt er niet mee aan te vangen.

Net geen flop.

2,00 (1,75)

Aardige film die helaas niet zo 'thrillend' was als ik in gedachten had, al probeerde Stewart dat nog recht te trekken met een late serie stuiptrekkingen. In feite een behoorlijk saaie uitwerking van een anders interessant uitgangspunt. Vele situaties willen wel spanning creëren, maar zoeken te vaak hun heil in onprettige clichés. Ondanks de knappe stoelendans rond het midden blijkt het vervolg even voorspelbaar als het eerste uur en geschiedt heel wat volgens het boekje. Enfin, dankzij leuk camerawerk en een notabele rol van Whitaker toch nog de moeite waard.

3,00

Mooie film, met één van de betere vader - zoon interacties. Vooral de simpliciteit die in de woorden van Travis zit vormt een charmant contrast tegenover het pientere jongetje. Paris, Texas blijft over de hele lijn even boeiend. Apart eerste deel, dat vooral door zijn mysterieuze aard en schitterende landschappen door velen beter wordt bevonden, doch zeker niet moet onderdoen voor de latere zoektocht en ontknoping. Het zachte getokkel van Ry Cooder past perfect bij het plaatje.

3,50

Vage film waarvan de symboliek me grotendeels is ontgaan.

Waarom zijn de personages overduidelijk voor een jong publiek bestemd, maar gaan ze qua verhaal totaal de andere richting uit? Het was me echt een raadsel wat er in het laatste kwartier allemaal aan het gebeuren was. Jammer dat ze zo vaak onnodig onbegrijpelijke zaken opnemen. Hou het toch simpel, of tenminste mysterieus op een leuke manier. Zo vond ik die vis in het begin wel intrigerend, zonder daarvoor mijn hersenen te moeten pijnigen. Af en toe zie je de schimmige hand van voorbeeld Miyazaki, doch over het algemeen voelt deze film te geforceerd en weinig boeiend aan.

Verder zou het misschien wel prettig zijn moesten de karakters wat meer ontwikkeld worden. Enkel Palme krijgt iets van achtergrond mee, terwijl de rest grijs blijft. Wie zijn al die figuren nu eigenlijk die Palme helpen met zijn queeste?

Wel goed is de vormgeving. Zeer mooie landschappen die in een flits doen denken aan een Dali schilderij.

Voor mij is het alleszins nog steeds wachten op een anime die meer dan slechts middelmatig bevonden wordt. Buiten menig Studio Ghibli productie ben ik nog niets tegengekomen dat echt de moeite waard is, of het moet al direct 'Bleach' of Great Teacher Onizuka' zijn. Vooralsnog blijft het zoeken.

Net een voldoende voor de bij wijlen fraaie omgevingen, en een paar geslaagde momenten, die de complexiteit even deden vergeten en waarbij er gewoon even weinig aan de hand was.

2,50 (2,25)

Vlotte actiefilm die qua beleving nogal kan verschillen van 'cut' tot 'cut'. Gibson is alleszins goed op dreef en het is de snelheid van zijn personage en derhalve de snelheid van de film op zich die de grootste troef voorstelt. 'Payback' is bovenal een genadeloze rit. Karakters worden niet bepaald uitgediept en aanvankelijk essentiële verhaallijnen worden doorlopend abrupt afgesloten. Voorts zijn enkele cameraperspectieven tamelijk knap en valt de soundtrack doorgaans goed mee.

3,00 (3,25)

Dit zogezegd vervolg op A Fistful of Dollars heb ik altijd als het zwarte schaap van de trilogie beschouwd. Bij deze herziening bleek dat onterecht.

Het grote verschil met het eerste deel is natuurlijk dat Eastwood hier nu een tegenspeler naast zich heeft die bijna evenveel charisma uitstraalt als hijzelf. Lee Van Cleef is schitterend gecast en zet hier een zeer overtuigende premiejager neer. Hij geeft de prent meer karakter en zorgt voor veel kijkgenot, met die legendarische smoel van hem.

Het verhaal is op zich erg boeiend en kent wel een leuk uitgangspunt, maar kon naar mijn mening toch anders en misschien wel beter zijn uitgewerkt. Het is natuurlijk leuk om deze twee helden te zien samenwerken, maar nooit is er iets van onderhuidse spanning te merken. Jammer. Een paar merkwaardigheden zijn ook niet zomaar voorbijgegaan. Denk aan het moment waarop ze de buitenmuur van de bank opblazen en het kastje naar buiten sleuren. Hoe wisten ze perfect waar dat stond?
Verder een vrij eenvoudig plot dat eigenlijk niet zo belangrijk is. Zolang je de essentie van het verhaal kent, is het in orde. Wat mij betreft kon die hele historie omtrent die horloges achterwege worden gelaten. Waar het echt om draait is wat je rechtstreeks te zien krijgt. Ook hier zijn de schietscènes weer prachtig in beeld gebracht. De beste op het einde, naar goede gewoonte. Leone neemt veel tijd om alle aspecten van het gevecht in beeld te brengen, alweer in samenspraak met alweer een uitblinkende score van Morricone.

Verrassend veelzijdige muziek overigens. Meer dan in het eerste deel worden er verschillende deuntjes gebruikt. Soms vallen ze wat tegen, maar over het algemeen topmuziek.

Leone heeft hiermee bepaald welke weg hij inslaat. Je kan al zien dat alles de goede richting op gaat. Dit deel is zonder twijfel een goede western, maar dat hij een opzet kon geven naar het juweeltje The Good, The Bad and The Ugly, dat had niemand verwacht.

4,00 (3,75)

Per un Pugno di Dollari, de western die de doorbraak betekende van Eastwood, Leone, Morricone en al wie ik vergeet. Hij luidde de periode in van een nieuwe soort in zijn genre. Een rauwe, hardvochtige weergave van het wilde westen. De Italiaanse western was geboren.

Nochtans heeft de film tijd nodig om echt overtuigend over te komen en vertelt het aanvankelijk met een kleine bibber in de stem het geacclimatiseerde verhaal van Yojimbo. Leone was duidelijk nog wat aan het aftasten en implementeert een aantal dingen die niet al te boeiend zijn. De film gaat gelukkig in stijgende lijn, wat je als kijker echt aanvoelt. Het einde geldt dan ook als het absolute hoogtepunt en drukt heel duidelijk zijn stempel op de film. Wanneer het woordje fine in beeld verscheen klopte alles.

Het verhaal is goed aangepast en neemt rustig de tijd om vertelt te worden. Leuk om te zien hoe elk personage evolueert doorheen de prent. Eastwood, eerst een zelfzuchtige antiheld komt tot inkeer en blijkt toch iets van solidariteit in zich te hebben.
Verder wordt er mooi gebruikt gemaakt van een dag -en nachtcyclus. Zo schat ik dat het hele verhaal zo'n vier à vijf dagen duurt. Schitterende beelden van het stadje en omgevingen bij nacht trouwens.

Er dienen zich helaas ook een paar feiten voor die niet bijzonder geslaagd zijn. Denk aan het moment waarop Rámon met die minigun de cavalerie neerpompt. Die hele scène op dat strand vond ik vrij bizar vormgegeven. Of wanneer Naamloos die gegeijzelde vrouw bevrijdt. Hoe kunnen die boeven geweerschoten gehoord hebben van op minstens een kilometer afstand? Enfin, niet dat ik me er echt aan stoorde.

De schietscènes zijn subliem. De regie en camerastandpunten zijn doorheen de hele prent meesterlijk, maar hier komen ze toch extra uit de verf. Een geweer links onder in beeld en voor de rest wat boeven die neergeknald worden. Erg overzichtelijk en een streling voor het oog. Ook het laatste gevecht schittert in al zijn eenvoud. Wat je al niet kunt bereiken door gewoon een simpel overzicht te geven van de omgeving en af en toe eens in te zoomen op gezichten. Leone wist met weinig moeite en visuele bescheidenheid erg veel suspense te creëren. In samenspraak met de schitterende en verrassend veelzijdige deuntjes van Morricone natuurlijk.
Daarnaast erg fraai hoe de camera Naamloos op de voet blijft volgen terwijl hij de stad rondkruipt.

Dit alles is doorspekt met spitsvondige en af en toe wat zwarte humor. (Naamloos die op een stoel gaat zitten bij die uitlevering of de geweldige oneliner "My mistake, four coffins." ) Ik heb er alleszins met veel plezier naar gekeken en ik denk vele western fanaten met mij.

****

Deze film moet het zeker niet hebben van zijn 'scherpe dialogen' of 'origineel' verhaal. De eerste zinnen die uit Farrell's mond vloeiden waren bijna niet bij te houden. Ik had de tv bijna uitgezet in een wanhopige poging een halt toe te roepen aan het onuitstaanbare geblaat, maar ik hield vol.

Later in het verhaal krijgen we een situatie voorgeschoteld die in een flits doet denken aan 'Die Hard: With A Vengeance' en 'Speed'. Niet bijster origineel dus.

Deze film film moet het vooral hebben van zijn visuele hoogstandjes (al zag het vizier van de de scherpschutter er wel wat belachelijk uit) en van de acteerprestatie van Farrell, die bij momenten zeer degelijk is.

3*

Normaal gezien heb ik het niet zo op oorlogsfilms. Ik heb me tot nu toe dan ook enkel met de echte kaskrakers bezig gehouden, zijnde 'Saving Private Ryan', 'Der Untergang', 'La, Vita E Bella', maar ook menig Vietnam-vehikel. Dit soort films vormt steeds weer een echte uitdaging voor mij. Ik ben er slechts zelden in geslaagd ze in één keer volledig uit te zitten. Maar daar bracht The Pianist verandering in.

De film kan opgedeeld worden in twee delen. Het eerste, waarin alles uit de doeken wordt gedaan, kan minder goed overkomen en dient in feite als schaduw van deel twee. Het vindt dan ook zijn grootste kracht als opzet naar het laatste deel, waarin het hoofdpersonage als een soort Cast Away probeert te overleven in een verwoest landschap.

Maar voor het zover is, maken we dus uitgebreid kennis met iedereen die zich in een baan rond de heer Szpilman begeeft. Het is opvallend hoe hij naarmate de jaren vorderen, meer en meer van zichzelf begint te vervreemden. De zekere klasse die hij oorspronkelijk uitstraalde, verandert in hartverscheurende decadentie.

Het is duidelijk dat, hoewel het eerste deel inferieur is aan het tweede, de eerste tachtig minuten toch zeer belangrijk zijn. De hele toestand in die getto is uitermate schrijnend, en dode kindjes zijn in volle glorie te zien iedere keer wanneer er zich iets op straat afspeelt. De Nazi tirannie wordt uitstekend weergegeven, en dan nog wel op een verfrissende manier.

Later wordt alles zowaar nóg zieliger. De eeuwige zoektocht naar een stukje brood, Szpilman die er met de dag slechter gaat uitzien, de schitterende confrontatie met de barmhartige Duitser, het laat me niet koud.

Enfin, een van de beste oorlogsfilm die ik al heb gezien, hoewel dat niet zo moeilijk is. Fantastisch acteerwerk, bij momenten zeer geslaagde regie, overtuigende decors en subtiele knipoogjes naar andere films.

Met de laatste doel ik vooral op de vuurgevechten en andere Nazi ongein die van achter een raam worden gefilmd, vanuit het standpunt van de ondergedoken pianist. Dat deed me toch sterk denken aan Rear Window.

Kleine minpuntjes zijn het feit dat Duisters Duits spreken (so far so good), maar dat Polen Engels spreken. Slaat nergens op, maar dit terzijde.

4,00 (3,75)

Deze Apatow kent zeker zijn hilarische momenten, zoals bijvoorbeeld dat compleet absurde einde. Jammer dat het geheel te lang duurt en dat de vaart er vaak niet genoeg in zat. Verder doet de cast het echt uitstekend. Ze gaan allen vlot om met de levensechte dialogen en voelen elkaar goed aan.

3,00 (3,25)

Tegenvaller.

Deze Pink Panther is een aaneenschakeling van veel te lange scènes, dwaze scène-overgangen en flauwe slapstick.

Het hele verhaal wordt hoe langer hoe absurder. Situaties lopen helemaal uit de hand en zorgen ervoor dat je, hoe je ook probeert, het verhaal niet meer serieus neemt.

Jammer, want met een gegeven als 'het spook' kan je toch wel iets leuk bewerkstelligen.

De typecasting daarentegen is wel geslaagd. Niven heeft een smoel die een karakter als The Phantom alle eer aandoet.

Ook Claudia Cardinale is memorabel als koele kikker.

Wederom jammer dat, vooral het personage van Niven, door het verhaal verkracht wordt.

Zijn hele persoonlijkheid word namelijk aan spaanders gehakt door hem veel te veel tekst te geven.

Laat hem liever wat scènes spelen zoals in het begin van de film, waarin je alleen zijn achterkant ziet.

Affijn, meer dan 2,5 sterren kan ik er niet aan geven.

Slechte acteerprestaties, vooral dan van Martin, die blijkbaar geen zin/fantasie heeft om tegen de stereotiepen in te gaan.
Film die vooral is gemaakt om er zoveel mogelijk geld uit te slaan.
Af en toe waren er wel absurde situaties die in de smaak vielen denk aan die fietser die tegen een kraam botst en zo een ontploffing teweegbrengt

Al bij al is deze prent niets speciaal.

2*

'Piranha' focust vooral op het onderschatte innerlijk van de talloze bikini babes. Letterlijk dan, want de moordlustige visjes nemen geen genoegen met gelakte teennagels. De voluptueuze billetjes van de schreeuwende kippen zijn in hun duffe ogen de crème de la crème.

In feite verschilt deze film niet bijster veel in niveau met het 'Mega Piranha' van 'The Asylum'. Het grotere budget laat zich wel opmerken en de CGI ziet er over het algemeen ongetwijfeld beter uit. Er is derhalve meer plaats gemaakt voor absurde bloedfontijnen en de acteerprestaties zijn niet per definitie bespottelijk. In essentie vertonen beide films echter weinig disharmonie en zie ik in wezen niet veel redenen opduiken om hier een hogere waardering aan toe te kennen.

Matigheid troef dus, daar er slechts na een klein uurtje daadwerkelijk iets te beleven valt. Pulp Fiction als dit dient een enorm saaie opbouw van dergelijk kaliber toch te vermijden. Gelukkig dat er her en der nog wat vrouwelijke rondingen te bespeuren waren, doch in principe zou je met een Playboy voor je neus ook aan je trekken kunnen komen.

De laatste dertig minuten vormden dan weer een zware beproeving voor mijn zwak maagje. De gore - die tot dusver beperkt was tot de klassieke rode kleurstof in het water - deelt nu mokerslagen uit. Het ene misselijke schouwspel na het andere. Tientallen 'onschuldige' vakantiegangers lopen de meest afgrijselijke verminkingen op, die als functie enkel het choqueren van het plots wakkergeschud publiek hebben.

Wat valt er in hemelsnaam meer over te vertellen? Leuk einde, dat wel.

2,00 (2,25)

Dit totaal overbodige derde deel bestaat uit ellenlange dialogen, flauwe humor en tegenvallende gevechten.

De stukjes waarin bijna niets te zien is zijn nog wel het best. De witte vlakte deed wat surrealistisch aan (mooie muziek hier) en ook de onderhandelingen op het kleine eilandje staken niet tegen. Less is More. Helaas tref je dit soort rustpunten zelden aan en gaat de film onophoudelijk door met de tentoonspreiding van allerhande onzin.

Het duurt ook allemaal veel te lang. Meer dan tweeënhalf uur was nodig om dit vervolg te ontvouwen. Maar in werkelijkheid kan er dus makkelijk een uur weggeknipt worden.

Spijtig om horen dat het volgend deel al weer in de rij staat. Laat ons hopen dat ze durven afwijken van dit beuzelachtig stramien en een fris pad betreden.

2,50 (2,25)

Een B-film met een masker. Een tamelijk leuk masker weliswaar.

Ik herinner me vroeger evenwel meerdere broeken bevuild te hebben tijdens deze film. Een herziening getuigt dan ook van de overwinning van een klein psychotrauma. Vele jaren na dato blijkt van de toenmalige spanning weinig over te blijven en komen de belevenissen van Riddick & Co nu eerder als het ware komisch over. Het geheel voelt losser aan en in ieder geval meer entertainend.

Er is echter nogal wat ruimte voor verbetering, op elk vlak. Allereerst vallen de aliens tijdens hun schaarse optredens flagrant door de mand. Ze zien er vlakaf slecht uit en kruipen beter terug in hun hopeloos verouderde computer. Gelukkig krijgen ze aanvankelijk de kans om wat suspense op te bouwen, en houden ze hun belachelijke uiterlijk redelijk lang verborgen. Het eerste halfuur is bijgevolg veruit het beste deel te noemen, want het gevaar wordt op dat moment vooralsnog suggestief gehouden. De crash op zich en de ontzettende vaart waarmee het verhaal van start gaat, hebben hier uiteraard ook mee te maken, wat eveneens geldt voor de sfeervolle kleurenfilters. Jammer genoeg dooft het beklemmende blauwe en oranje licht veel te snel uit, daar ze plaats moeten maken voor de wel erg toevallige zonsverduistering.

Een aantal andere clichés floepen haast noodgedwongen tevoorschijn, evenals een aardige hoeveelheid foute, inadequate oneliners. In geen geval storend in grote mate, en achteraf makkelijk te vergeven. Het einde kent immers een nogal harde, onverwachte wending die voorgaande opmerking met een dubieuze stempel bedrukt. Zand erover.

Qua regie had ik een en ander op een alternatieve manier aangepakt. De laatste wandeling naar het reddingsschip is bijvoorbeeld niet goed in beeld gebracht. Meer open en wijde shots zouden hier passend zijn, in plaats van al dat onnozele gedoe omtrent mensen die, gedwongen door verhaaltechnische banaliteit, de beschermende koepel van 'de groep' verlaten. Doorheen de film zouden meer beelden van landschappen sowieso niet misstaan.

Enfin, desalniettemin een hele opluchting dat de luier voortaan geen vast attribuut meer hoeft te zijn tijdens het bekijken van 'Pitch Black'. Het uitgangspunt klinkt als muziek in de oren, maar helaas blijkt de algemene uitwerking dit te verdoemen tot een vehikel uit de top 40 hitlist. Een emmer popcorn bovenhalen en een zonnebril opzetten is dan de enige uitweg.

3,00

Deze film moet je niet al te serieus nemen, ook al lijkt het alsof de makers dat wel doen. Plan 9 from Outer Space blijft verrassend boeiend en gaat niet snel vervelen.

Ondanks het feit dat de special effects beroerd zijn zorgen ze toch voor een meerwaarde. Ik kon alleszins mijn lach niet onderdrukken toen ik het eerste beeld van de UFO zag. Het touwtje waaraan hij hing was zo overduidelijk zichtbaar
Ook de ondoden zijn redelijk amusant omdat ze een compleet averechts effect hebben. Vooral die oude man met de zwarte mantel als attribuut is potsierlijk.

De grootste tegenvaller is uiteraard het uiterlijk van de aliens zelf. Ze zien er gewoon uit als mensen, zij het met een raar kostuumpje. Ze spreken zelfs Engels. Weinig origineel en een gemiste kans. Moest de heer Wood nu wat koddige wezens uit papier-maché gemaakt hebben, dan zou ik geneigd zijn deze film hoger te waarderen.

Het verhaal is slaat eigenlijk nergens op. Buitenaardse wezens willen de hulp van de mensheid inroepen, maar omdat deze niet in zogenaamde 'aliens' gelooft, wekken ze de doden weer tot leven om de wereldhoofdsteden te onderwerpen. Dat heb ik er toch van begrepen. Maar wat zijn ze in hemelsnaam met drie zombies, die op de koop toe als een bende kippen zonder kop rondjes lopen? In plaats van dat hele kerkhof te ontketenen, om te beginnen..

Acteerprestaties zijn niet al te best, zelfs niet voor 1959. Te theatraal. De politieagenten doen wel hun best en ook wel leuk was de man met de gel in het haar, die de film opent en afsluit. Maar over het algemeen een jammerlijke bedoening.

Op het einde zakt de film als een pudding ineen. De lange preek van de mannelijke alien slaat de stemming helemaal om. Veel te serieus. En na een tegenvallend eindgevecht stijgt het brandend schip op en ontploft. Hetgeen de kolonel dan te zeggen heeft slaat echt alles. Met z'n handen in z'n zakken merkt hij op: ".. We got to hand it to them though, they're far ahead from us."
Zonder twijfel een van de slechtste en meest misplaatste eindquotes ooit.

1 1/2

Bij wijlen grappige tot hilarische komedie met twee uiterst charmante hoofdrolspelers. Candy kan soms iets te nadrukkelijk op de zenuwen werken, maar gelukkig weet Martin dit meestal wel op te vangen. Perfect voorbeeld hiervan is de uitbarsting van Neal in het motel, die de voorafgaande, flauwe irritaties in bed compenseert. Verder blijft het verhaaltje wel min of meer boeien, doch het sentimentele einde was volstrekt onnodig.

Goed.

3,00

Klucht numero 2.

Gelukkig dat het absurde verloop me hier uitstekend weet te smaken. Er wordt dan ook sneller van wal gestoken en zelfs doorheen het eerste halfuur stuit je al op heel wat prettigs. Ben een grote fan van dit soort horror. Het schouwspel werkt eerder op de lachspieren, in plaats van zich te concentreren op het doen reizen van kleine haartjes. Uiteenspattende ketchupzakjes zijn in deze context immers een absolute meerwaarde, al moet gezegd worden dat een en ander er oprecht overtuigend uitzag. Grappig is het tevens werkelijk te noemen. Een gelukzalige grijns was niet van mijn smoel te ontkoppelen. Details zoals de absurde bijdrage van de babysitters en de gedurfde 'Missing Reel’ zijn prachtige vondsten. Een knetterende soundtrack, charismatische acteurs en goede regie doen eveneens een stevige duit in het zakje.

Goed.

3,50

Standaard oorlogsfilm die alle standaard onderdelen van het genre bevat.

Berenger en Dafoe spelen hun rol schitterend en blazen de matige Sheen zo weg.

Wat kun je verder nog vertellen?

Mooie landschapsbeelden en gevechtslocaties, maar dat maakt eigenlijk al lang geen indruk meer.

Jammer van de vioolmuziek, die wel 6 keer terugkomt.

De paar zinnen die Sheen op het einde nog uitkraamt zijn ook werkelijk ge-lul.

"De echte vijand zit in onszelf." Jongens toch..

Enfin, drie sterren krijgt hij.

Vanaf de megalomane intro tot aan het misselijkmakende einde een verschrikkelijke uithoudingsproef waar zelfs U.S. Navy SEALs vriendelijk voor bedanken. In hun plaats zou ik nochtans alle wapens tot de laatste kogel leegschieten in de richting van dit uitermate droevige filmpje. Hilton bewijst wederom dat ze het meest dwaze wicht is dat op deze planeet rond waggelt. De plastieken snol stoot de meest oninteressante onzin uit die je in je hele leven gehoord zal hebben. Het foorwijf heeft tevens geen charisma, noch talent, maar helaas wel een grote berg geld ter beschikking. Van het kapitaalkrachtige venijn dat zich achter dit monstrum schuilhoudt merk je evenwel niets. Elk aspect wordt kansloos de nek omgedraaid.

Ik ben ontzettend slechtgehumeurd op dit moment. Als ik in de toekomst nog maar een glimp opvang van deze ondeugende vogelverschrikker, graaf ik mezelf zo diep in dat ik in Australië uitkom. Gelukkig smijten ze ginds een boemerang tegen alles wat nog maar op Hilton lijkt.

Mijn vierde nul, die spijtig genoeg enkel symbolische waarde heeft.

0,50 (0,00)

Indertijd nog gezien in de bioscoop. Geen idee wat er in de hoofden van mijn ouders omging om met een tienjarige naar een film als deze te trekken. Ik vond er alleszins weinig aan, omdat ik niet veel affiniteit vertoonde met een meute dikke kabouters. Pratende honden en dergelijke konden er nog mee door, terwijl Plop toen en nu eerder ergernis opwekt(e). Deze herziening ontkiemde uit de vruchtbare opgravingen van oude Samson en Gert afleveringen. Ik kan me thans echt doodlachen met de hilarische overacting. En is Studio 100 niet één pot nat?

Niet bepaald. De enige vorm van lollig theater was te danken aan de aanwezigheid van een drietal ongeschoren individuen. De interactie tussen propere kabouters en zij die slechts om de zes maanden een verse onderbroek aantrekken was enigszins komisch te noemen. Verder zijn de grapjes uiteraard niet geschikt voor een publiek dat de pamper inmiddels is ontgroeid.

Opvallend trouwens hoe solidair de kleine wezentjes zijn. Moest een vriend van mij komen opdraven met een gek verhaal over een stervende grootvader en wortelextracten, ik zou hem doorverwijzen naar de psychiatrie. Een of andere wortel zou ik wel willen opsporen, maar een heteluchtballon bouwen zit er niet meteen in. Niemand beschikt tevens over de ‘luxe’ die een simpel bed kan verschaffen. Ze slapen allemaal op de grond, of hangen ergens in een onmogelijke houding tegen een deur. Geen wonder dat ze steeds opzichtig wankelend rondlopen, onder luid gekreun. De chronische vermoeidheid van Kabouter Lui is weliswaar voorgoed verklaard.

Het spelen met verhoudingen gaat hun vlakaf niet goed af. De grote boomstammen op de achtergrond geven de illusie dat we eerder te maken hebben met gemuteerde kabouters. Een kruising tussen mens en kabouter. Het hele gedoe omtrent de boterham en het mandje trekt eveneens niet recht wat overduidelijk krom is. Gelukkig details die het kinderoog makkelijk ontgaan, wat ook geldt voor de absurde functie van de zandloper. Niet echt motiverend om je dood zienderogen te zien naderen. Arme grootvader Knap.

1,50 (1,75)

Erg amusante actiefilm die evenveel dreiging uitstraalt als entertainment.

Schwarzenegger glanst in de rol van Dutch, die bijna even dodelijk overkomt als de Predator zelf. Vooral zijn blik in de laatste scène spreekt voor zich.

Veel legendarische en goed geregisseerde scènes, aanvaardbare acteerprestaties (voor zover er geacteerd werd) en een leuk gegeven (oerwoud + Predator + commandoteam = ..)

4*

Veel chemie tussen de hoofdrolspelers, maar een verhaaltje dat haast net zo slank is als Roberts zelf. Een dergelijke verhaaltechnische simpliciteit moet je echt toelaten, anders maakt deze 'RomCom' geen schijn van een kans. Gere zet overigens wel een behoorlijk intrigerende rol neer, en draagt een serieus deel van de film op zijn eigen schouders. Niet dat hij dezelfde lasten moet torsen als Atlas 'indertijd'. Smijt je verstand even het raam uit en glijdt weg in de bij wijlen aangename wereld van cinematografische middelmatigheid. Hoera.

2,50

Als verfilming van de prachtige serie spelletjes nogal gefaald, maar indien beschouwd als een op zichzelf staande film, nog enigszins doenbaar. De acteurs leveren aardig werk af en voorts kan je een doodgewoon avonturenverhaaltje verwachten. Onoverzichtelijke regie en een redelijk aantal dode momenten delen af en toe wel mokerslagen uit. Als je toch besluit de vergelijking te trekken met de spelletjes, is de kans groot dat je cijfer in een zware onvoldoende resulteert. Verstand op nul dus.

3,00 (2,75)

Alweer een erg trieste poging van The Asylum om een bestaand verhaal te hervormen. Deze keer echter gebaseerd op een roman van Edgar Rice Burroughs, in plaats van op een blockbuster.

Ik wou dat ik kon zeggen dat er tenminste één positief aspect terug is te vinden in dit soort producties, maar dat lijkt nooit te lukken. Princess of Mars vormt daar geen uitzondering op.

Ook hier is de verhaalopbouw eigenlijk onbestaande. Voor je het weet zit het hoofdpersonage op de planeet Mars en kan het avontuur beginnen. Niet dat een kleine voorgeschiedenis wat had geholpen. Dit soort films is meestal al op voorhand gedoemd tot een vaste plaats in menig floplijst. Het verloop van het verhaal is weinig interessant. Af en toe stuiten ze wel eens op min of meer leuke wezens, zoals gigantische spinnen of muggen, maar dat valt uiteindelijk ook tegen. De CGI is namelijk om te huilen. Het is beter dan in 100 Million BC, maar alleen omdat het gewoon niet slechter kan. Elke keer wanneer zo'n mug wordt doodgeschoten spat hij op een ridicule manier uiteen. Een groene klodder verf op het scherm.

Tevens een heleboel bizarre zaken aangetroffen. Mars (overigens niet het Mars van ons zonnestelsel) wordt bewoond door twee groepen die elkaar regelmatig in de haren vliegen. De ene groep lijkt echter gewoon op mensen, en spreken zelfs Engels. De andere groep ziet er uit als, tja, een bende idioten met hilarisch slechte maskers op. Op een gegeven moment, zo rond minuut 52, zie je zelfs duidelijk de onderkant van een masker, dat uit iemand zijn nek steekt. Het is een lelijk stuk rubber dat alle kanten opspringt. (Kijk gewoon naar die tanden. )

Daarnaast is er erg vreemd omgesprongen met de zwaartekracht, die hier veel zwakker is dan op Moeder Aarde. John (het hoofdpersonage) kan met gemak 50 meter hoog springen, terwijl andere bewoners van de planeet dat niet kunnen. Het is allemaal wat verwarrend. Doorheen de hele film lijkt het alsof de zwaartekracht gewoon gelijk is aan die op de Aarde. Alleen op cruciale momenten herinneren ze je er nog even aan dat zware stenen zonder probleem 100 meter ver kunnen gegooid worden.

Er zijn in het verleden luchttoevoer stations gebouwd, door de menselijke aliens. Dit is erg vreemd. Hebben ze tot dan hun adem ingehouden?

Verder kan John de taal van de rubberen aliens spreken door een worm in te slikken, wordt de prinses gevangen gehouden in een kooi gemaakt van bamboe die tevens zo'n grote gaten bevat dat iedereen er makkelijk door kan kruipen en blijkt Sarka (de Arabier met flaporen) plots de raadgever van de prinses te zijn.

Gecombineerd met een dodelijk aantal clichés (bad-guy komt tot inzicht, prinses wordt verliefd op John, enzovoort..) zorgt dit voor een ellendige uitkomst.

De dialogen zijn ongelooflijk eentonig en slaan meestal op niets. Net voor de spinnenaanval zegt John tegen een alien: "Shouldn't you be in school?". Om maar iets te noemen.

De gevechten zijn bedroevend. Enfin, voor zover er gevochten wordt. Het merendeel van de film bestaat immers uit onzinnige gesprekken. Je krijgt een gevecht in de arena en een zwaardgevecht op het einde voorgeschoteld. Beide even belachelijk. De hele persoonlijkheid van de vechtjassen wordt de grond in geboord, omdat ze vechten alsof er een ei in hun broek zit. Op het einde kwam de incompetentie pas goed bovendrijven. De prinses rent als een kip zonder kop heel dat gebouw rond, terwijl John en Sarka hun keurig ingestudeerde zwaardmanoeuvres uitvoeren. Het zag er zo zielloos uit. Geen minuut te vroeg geëindigd.

Niet te geloven dat dit in 2009 is gemaakt. Aan de hand van wat je te zien en te horen krijgt lijkt dit thuis te horen in de jaren '50, alwaar het ook voor pulp kan doorgaan.

1,00 (0,75)

Monsterlijke film. De makers verdienen de stoel voor het afleveren van deze troep. Ik heb veel pogingen tot humor gezien, maar ze gingen allemaal de mist in. Niets werkt. Alles mislukt.

Ik dacht in Home Alone 4 het meest irritante kind ooit gezien te hebben, maar wat ik hier aanschouwde sloeg echt alles.

Junior wordt gespeeld door een knaap die je gewoon wil wurgen en slaan tot hij ophoudt met ademen. Alles wat hij zegt of doet werkt enorm op de zenuwen en doet alle haren rechtstaan. Van z'n vreselijke stemgeluid tot aan die belachelijke voice-overs, dit joch is een regelrechte reden tot zelfmoord. Ik kan misschien wat overdrijven, maar begrijp goed dat ik echt verbijsterd ben. Ik sta páf.

De rest van de acteurs leggen de lat ook niet bepaald hoger. Denk aan die man van het adoptiebureau. Waar hebben ze hem in hemelsnaam gevonden? Het is gewoon akelig om zien hoe erg deze rommel er aan toe is.

De regie is stuitend. Erg lelijk en rommelig gebruik van de camera. Nergens speciaal, maar dat is wel te verwachten.

Het verhaal is stupide en allesbehalve boeiend. Het is zelfs niet de moeite hier woorden aan vuil te maken.

Problem Child is zo'n film die nooit had moeten gemaakt worden. Ik snap niet hoe je hiermee iemand kan entertainen. Moest er een tijdmachine bestaan, dan zou m'n eerste werk het liquideren van de makers zijn. De wereld behoeden voor deze onzin.

Dit is tot op vandaag de enige film die ik het absolute minimum zou geven.

Bah.

Miljaar, niet slecht. Het acteerwerk rammelt wel her en der en de hoofdpersonages komen

aanvankelijk niet per se innemend over, maar naarmate de film vordert lijkt het middelmatige

begin langzaamaan weggespoeld te worden. Het feestje zelf is wellicht het beste of toch

alleszins een van de meest overtuigende die ooit op film zijn vastgelegd. Als kijker wordt je

als het ware ondergedompeld in alle smakelijke en minder smakelijke liquiden die op bijeenkomsten van dat allooi al eens tevoorschijn komen.

Geen censuur en de keuze om het merendeel met de camera in de losse pols te schieten was in restrospectie de enige goede keuze. Het draagt veel bij aan het realisme. Af en toe gebeuren er wel een paar overdreven dingen, zoals bijvoorbeeld de hele affaire met die dwerg, maar over het algemeen een uiterst appetijtelijk en tot op een zeker niveau herkenbaar feestje. Het einde is tevens waanzinnig.

3.50

Thriller die een aantal hoogtepunten kent, maar me over het algemeen niet echt aanstaat.

Ik vond bijvoorbeeld dat er wel erg veel geprobeerd werd naar een totaal onverwachte plot te werken. Ze gaan hier veel te ver in, en af en toe kloppen er zelfs dingen niet.
Aan de hand van de titel alleen al begin je snel een vermoeden te krijgen hoe de vork nu precies in de steel zit. De moeder en zoon zijn nog op geen enkel moment samen in beeld gebracht, dus krijg je snel het gevoel dat het om schizofrenie of iets dergelijk gaat. De stem van de moeder is quasi het enige dat je theorie in de weg staat, maar je weet nooit. Stemmen zijn te vervalsen. Op een gegeven moment kijkt de privé-detective echter naar de villa, terwijl Norman naast hem staat. Hij ziet overduidelijk de moeder voor het raam staan. Vanaf dat ogenblik valt alles wat je als kijker hebt opgebouwd aan diggelen. Maar blik er achteraf eens op terug. Hoe vergezocht is het wel niet om de moeder aan een touw op te trekken en voor het raam te hangen? Wel erg vreemd, ook omdat de politie weet dat zijn moeder zelfmoord had gepleegd.

Enfin, desalniettemin slaagt Hitchcock er meerdere malen in me de stuipen op het lijf te jagen. Vooral de eindscène in de villa is één brok spanning, maar ik ben dan ook een echte schijtluis.

Alles is zo nu en dan schitterend in beeld gebracht. Denk aan de scène die vertrekt vanuit een extreme close-up van Marions oog, nadat ze gevallen is.

Qua acteerwerk stond in feite alleen Arbogast me aan. Leuk personage dat ook daadwerkelijk iets probeert te doen met de anders nogal zoutloze dialogen. De rest, vooral Norman Bates, wordt vrij matig neergezet en weet niet bepaald te overtuigen.

Uiteindelijk geen onaardige prent, die weliswaar iets beter uitgewerkt kon worden. Ik voelde me nogal bedrogen op het einde. Ze hebben je namelijk op een lichtelijk mislukte manier op het verkeerde been gezet.

dit is de enige film die ik als perfect beschouw

elk woord, elke beweging is zoals het moet zijn.

meer woorden zijn er niet nodig

alleen sterren: 5

Amusante docu die zeker geslaagd is in het weergegeven van de mannen achter de spieren, ook al blijven die laatste natuurlijk het belangrijkst. Het oogt allemaal wat slordig en de cameraman heeft ongetwijfeld nog veel te leren, maar het ging gelukkig niet zozeer om hoe iets in beeld verscheen, de aandacht ging veeleer uit naar wat werd gefilmd.

Verder dus een zeer entertainend filmpje, dat vooral moet steunen op de immer sympathieke pestkop Arnold, die het niet kan laten met iedereen de draak te steken. Die anekdote i.v.m. de bodybuilder die schreeuwde tijdens een competitie is daarvan het ultieme bewijs.

Goed.

3,50 (3,25)

Even luchtig als psychedelisch, en net zo ondoorgrondelijk als het geheimzinnige harmonium. Of is dit werkelijk niets meer dan een symbool voor de haast puberale liefde tussen beide hoofdpersonages? Een film die weliswaar niet meteen aanslaat, maar rustig zijn tijd neemt om je hoofd te doen tollen. Bonte golven en knappe schaduwen overspoelen het scherm en bevreemdende tonen pruttelen voortdurend op de achtergrond. Langzaam wordt de chaos minder storend en voordat je het weet loopt de aftiteling. Gelachen werd er niet, in kleine mate genoten wel. Sandler zet een perfecte halvegare neer, terwijl Watson diegene is die het vreemdst overkomt. De mens die de zot volgt is immers nog zotter, nietwaar? Een prachtprestatie van het uiterst snoezige koppel, sterk geholpen door de uitstekende regie.

3,50 (3,25)

Ik hield wel van de compleet uitzichtloze situatie waarin vader en zoon zich plots bevonden. Een punt bereiken waarop er zelfs geen touwtjes meer zijn om aan elkaar te knopen is een ware nachtmerrie. Het is verrassend genoeg niet moeilijk je in te leven in het troosteloze verhaaltje. Een voortvloeisel van goede casting, knappe acteerprestaties en een zeer geleidelijke ondergang. Jammer weliswaar dat je geen glazen bol moet hebben om de ontknoping te raden. Dat doet echter niets af van de plaatsvervangende opluchting die je voelt op het einde. Enfin, een deugdelijke film die veel punten verliest door een enorm slechte soundtrack en de bij momenten knullige overgang tussen drama en misplaatste kolder.

3,00 (3,25)